Το χρέος του επιτελικού κράτους

 

Όπου δοκιμάστηκε το "νέο μοντέλο διακυβέρνησης", τα αποτελέσματα ήταν πενιχρά με αποκορύφωμα την κακοκαιρία Μήδεια. Η κυβέρνηση οφείλει στους πολίτες έστω και τώρα να τηρήσει τη βασική της δέσμευση.

 

γράφει ο Μάνος Χωριανόπουλος

 

H παρούσα κυβέρνηση, εξελέγη τον Ιούλιο του 2019 με την υπόσχεση της δημιουργίας ενός επιτελικού κράτους. Το αφήγημα προφανώς λειτούργησε και σε συνδυασμό με την κυβερνητική φθορά του ΣΥΡΙΖΑ, η Νέα Δημοκρατία πέτυχε μια ευρεία νίκη, εξασφαλίζοντας ισχυρή πλειοψηφία στη Βουλή.

 

Μπορούσε επομένως με τη δική της ισχύ και την αντιπολίτευση ζαλισμένη μετά από τη βαριά ήττα, να κάνει αυτό που υποσχέθηκε. Να προσπαθήσει να δημιουργήσει ένα επιτελικό κράτος.

 

Ποιος πολίτης δεν θέλει άλλωστε την Πολιτεία αρωγό του και όχι αντίπαλο στην καθημερινότητά του; Ποιος δεν επιθυμεί τα προβλήματα να λύνονται γρήγορα και είτε μένει στο Μενίδι,είτε στην Εκάλη να απολαμβάνει υπηρεσίες υψηλού επιπέδου, τις οποίες  χρηματοδοτεί μέσω των φόρων του; Ποιος πολίτης δεν θέλει αξιωματούχους με ικανότητες και ενσυναίσθηση, ώστε να μπορεί να νιώθει πολίτης ευρωπαϊκής χώρας και όχι μπανανίας;

 

Δυστυχώς το επιτελικό κράτος, παρέμεινε υπόσχεση και αυτό διαπιστώνουν οι πολίτες, όποτε χρειάζεται να αποδειχθεί η ύπαρξή του.

 

Όταν πριν από ένα χρόνο, εφαρμόστηκε το πρώτο lockdown λόγω της πανδημίας, όλοι αναγνώρισαν ότι πάρθηκαν οι σωστές αποφάσεις στο σωστό χρόνο. Η χώρα έκλεισε και όταν θα ερχόταν η ώρα να ξανανοίξει, θα χρειαζόταν το πραγματικό σχέδιο. Το σχέδιο ενός επιτελικού κράτους. Η αποτυχημένη συνέχεια είναι γνωστή σε όλους.

 

Όπου δοκιμάστηκε το "νέο μοντέλο διακυβέρνησης", τα αποτελέσματα ήταν πενιχρά με αποκορύφωμα την κακοκαιρία Μήδεια.

 

Η χιονόπτωση ήταν πράγματι ισχυρή, αλλή η πρόβλεψη των μετεωρολόγων γνωστή από μέρες και το κράτος ξανά απροετοίμαστο. Θα ήταν παράλογο να περιμένουμε ότι δεν θα δημιουργηθούν προβλήματα από την κακοκαιρία. Δεν ψέγει κανείς την κυβέρνηση γι'αυτό. Όμως το να μένουν άνθρωποι για μέρες χωρίς ρεύμα, θέρμανση και νερό σημαίνει ότι ο κρατικός μηχανισμός δεν βελτιώθηκε παρά τις προεκλογικές δεσμεύσεις. Σε τι δηλαδή διαφέρει το επιτελικό κράτος, από τα προηγούμενα; Η αναγνώριση από τον ίδιο τον πρωθυπουργό για το πινγκ πονγκ των ευθυνών και η παραδοχή των προβλημάτων που παραμένουν όσον αφορά στα δίκτυα υποδομής, είναι ενδεικτική.

 

Μπορεί τα κυβερνητικά στελέχη, όταν προσπαθούν να δικαιολογήσουν λάθη και αστοχίες να αναφέρονται στην προηγούμενη διακυβέρνηση, αλλά έτσι ομολογούν ότι απέτυχαν οι ίδιοι. Οι προηγούμενοι κρίθηκαν στις εκλογές.

 

Τώρα κρίνονται αυτοί που κυβερνούν και δεσμεύθηκαν για ένα άλλο κράτος, για αποτελεσματικότητα, γρήγορες και σωστές αποφάσεις.

 

Δυστυχώς για τους πολίτες, το μόνο που δημιουργήθηκε είναι ένα συγκεντρωτικό μοντέλο εξουσίας, με κύριο σκοπό την αναπαραγωγή της ισχύος του και με θηριώδη επικοινωνιακή υποστήριξη.

 

Αυτό οδήγησε όχι μόνο στο να εγκαταλειφθεί στην πράξη η ιδέα του επιτελικού κράτους, αλλά και στην απομάκρυνση των επιτελών και του ίδιου του επικεφαλής τους από την πραγματικότητα. Πώς αλλιώς μπορεί να εξηγηθεί η διαχείριση της επίσκεψης στην Ικαρία και η παραβίαση των υγειονομικών κανόνων, παρουσία του κ. Μητσοτάκη, την ώρα που σε Αττική και Θεσσαλονίκη οι πολίτες έπρεπε να γυρίσουν στα σπίτια τους ή η φωτογραφία στο Da Capo;

 

Η επικοινωνιακή διαχείριση και η μικροπολιτική, αργά η γρήγορα συναντούν τη σκληρή πραγματικότητα. Αν η Ικαρία ήταν κηλίδα στην πρωθυπουργική εικόνα, οι 36 και πλέον ώρες χωρίς ρεύμα σε πολλές περιοχές της Αττικής είναι ρωγμή στο βασικό αφήγημα με το οποίο η σημερινή κυβέρνηση εξελέγη. Το σημαντικό όμως δεν είναι οι ρωγμές και οι κηλίδες. Είναι ότι αυτή η νοοτροπία, πλήττει τελικά τους πολίτες, που δεν βλέπουν βελτίωση στην καθημερινότητά τους.

 

Εφόσον η κυβέρνηση έχει μπροστά της άλλα 2,5 χρόνια, οφείλει έστω και τώρα, να βάλει στην άκρη το μοντέλο αναπαραγωγής της εξουσίας, που οδηγεί από τη μία αποτυχία στην άλλη και να επανέλθει στη δέσμευση με την οποία κέρδισε τις εκλογές. Εκτός βέβαια και αν το "επιτελικό κράτος", ήταν απλώς ένα σύνθημα κατάληψης της εξουσίας και επομένως ο σκοπός του έχει ήδη επιτευχθεί από τον Ιούλιο του 2019.

Γεώργιος Παπανικολάου : «Ενας Παγκόσμιος Ευεργέτης»

 

Πρόκειται για μία αληθινή ιδιοφυία. Ο Έλληνας ερευνητής ιατρός καθιερώθηκε ως ο ιδρυτής μιας νέας ιατρικής ειδικότητας, της αποφολιδωτικής κυτταρολογίας, και έμεινε στην ιστορία ως ένας από τους σημαντικότερους ερευνητές της ιατρικής επιστήμης του 20ου αιώνα καθώς ανακάλυψε το περίφημο τεστ Παπ. Το 1995 το πορτρέτο του κόσμησε το περίφημο ελληνικό δεκαχίλιαρο και έτσι έγινε γνωστός σε πολλούς Έλληνες που μέχρι τότε αγνοούσαν την ύπαρξή του.

«Τα πρώτα χρόνια»

 

Ο Γεώργιος Παπανικολάου γεννήθηκε στις 13 Μαΐου του 1883 στην Κύμη της Εύβοιας. Ήταν το τρίτο παιδί του Νικόλαου Παπανικολάου και της Μαρίας Κριτσούτα. Ο πατέρας του ήταν ιατρός, ενώ διετέλεσε δήμαρχος Κύμης και βουλευτής Ευβοίας με το κόμμα του Χαρίλαου Τρικούπη.

 

Το 1898, σε ηλικία 15 ετών, ο Γεώργιος Παπανικολάου εισήλθε στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και αποφοίτησε με άριστα το 1904, σε ηλικία μόλις 21 ετών. Στα φοιτητικά του χρόνια δεν περιορίστηκε μόνο στην ιατρική. Μελετούσε έντονα φιλοσοφία και άλλες επιστήμες. Τότε ήλθε σε επαφή με τους πρωτοπόρους των ριζοσπαστικών ιδεών και πρωτεργάτες του δημοτικισμού, Μανόλη Τριανταφυλλίδη, Αλέξανδρο Δελμούζο, Δημήτρη Γλυνό, Γεώργιο Σκληρό και άλλους. Η μεγάλη του αγάπη όμως και καταφύγιο του υπήρξε η μουσική. Από πολύ μικρός ασκούταν συστηματικά στο βιολί.

 

Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του εντός Ελλάδος, υπηρέτησε για 2 χρόνια στον ελληνικό στρατό ως ανθυπίατρος. Έπειτα πήγε στο Μόναχο της Γερμανίας και το 1910 ολοκλήρωσε τη διδακτορική του διατριβή στον τομέα της κληρονομικότητας.

 

Όταν επέστρεψε στην Ελλάδα γνώρισε την Ανδρομάχη Μαυρογένους, απόγονο της Μαντώ Μαυρογένους, την οποία και παντρεύτηκε στα τέλη του 1910. Προτού παντρευτούν, ο Παπανικολάου της ξεκαθάρισε ότι δεν ήθελε να κάνουν παιδιά για να μπορεί να αφιερώσει τη ζωή του στην επιστημονική έρευνα. Η Μάχη αφού το αποδέχτηκε, αναχώρησε μαζί του για τη Γαλλία. Εκεί, ο Γεώργιος Παπανικολάου εργάστηκε για ένα χρόνο ως βοηθός στο Ωκεανογραφικό Ινστιτούτο του πριγκιπάτου του Μονακό και το ζευγάρι τελικά επέστρεψε στην Ελλάδα στα τέλη του 1911.

 

Κατά την διάρκεια των βαλκανικών πολέμων 1912-1913 κατατάσσεται εθελοντής. Τότε γνωρίζει Έλληνες μετανάστες της Αμερικής που του εμπνέουν την ιδέα να αναζητήσει την τύχη του στο νέο κόσμο. Έτσι στις 19 Οκτωβρίου του 1913 ο Γεώργιος και η Μάχη φτάνουν στην Αμερική με ελάχιστα χρήματα και σχεδόν χωρίς καμία γνωριμία.

 

«Ο Παπανικολάου στην Αμερική»

 

Το πρώτο διάστημα στην Αμερική δεν κύλισε καθόλου εύκολα. Το νεαρό ζευγάρι ζούσε σε ένα δωμάτιο στην 116η οδό. Ενώ η Μάχη δούλευε ως ράφτρα, ο Γεώργιος Παπανικολάου έβγαζε τα προς το ζην ως πωλητής χαλιών στο κατάστημα Gimbel. Συμπληρωματικά έπαιζε βιολί περιφερόμενος σε διάφορα εστιατόρια και γράφοντας για την ελληνόφωνη εφημερίδα Ατλαντίς. Λίγο αργότερα ο Παπανικολάου προσελήφθη με τη δουλειά του μικροσκόπου-βοηθού παρασκευαστή στο Νοσοκομείο της Νέας Υόρκης. Ο άνθρωπος που με τις συστάσεις του μεσολάβησε για την πρόσληψή του εκεί ήταν ο καθηγητής Μόργκαν, ο οποίος γνώριζε το έργο του Παπανικολάου στην Γερμανία και έτρεφε της εκτίμησής του.

 

Τελικά τον Οκτώβριο του 1914 ο Παπανικολάου προσλαμβάνεται στο πανεπιστήμιο Κορνέλ, όπου θα εργαστεί για 47 συναπτά έτη. Δύο μήνες μετά έπιασε δουλειά στο πλάι του ως βοηθός και η Μάχη. Αρχικά διεξήγαγε πειράματα για τις επιπτώσεις του αλκοόλ σε ινδικά χοιρίδια και όταν δημοσιεύτηκαν το 1916 είχαν μεγάλη απήχηση στις ΗΠΑ, κυρίως όμως λόγω της φύσης του συγκεκριμένου θέματος. Στην πορεία θέλησε να επικεντρωθεί στη διενέργεια πειραμάτων φυλετικής διαφοροποίησης, εμβαθύνοντας ακόμα περισσότερο στο επιστημονικό πεδίο της διδακτορικής του διατριβής. Τότε διαπίστωσε πως η μικροσκόπηση των κολπικών επιχρισμάτων των ινδικών χοιριδίων, ανάλογα με τη φάση της έμμηνης ρύσης, αναδείκνυε πλήθος κυτταρικών μορφών που ουδέποτε είχαν μελετηθεί μέχρι τότε. Έτσι το 1917 έθεσε τις βάσεις για τη δημιουργία ενός νέου ιατρικού κλάδου, αυτόν της αποφολιδωτικής κυτταρολογίας.

 

Το 1919 ο Γεώργιος Παπανικολάου είχε αρχίσει πλέον να καταξιώνεται στην κοινή συνείδηση ως ένας επιτυχημένος επιστήμονας και το 1920 ο Ελευθέριος Βενιζέλος του ζητά να επανέλθει στην Ελλάδα για να αναλάβει την έδρα της ζωολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Ωστόσο, δεν ήταν ο ίδιος διατεθειμένος να θυσιάσει την καριέρα που ανοιγόταν μπροστά του για να επιστρέψει στην Ελλάδα. Ούτως ή άλλως το ζήτημα έκλεισε μετά την ήττα του Βενιζέλου στις τραγικότερες εκλογές του τόπου.

 

«Η ανακάλυψη του Τεστ Παπ»

 

Το 1920 ο Παπανικολάου άρχισε να πειραματίζεται σε κολπικά επιχρίσματα της συζύγου του, αλλά και άλλων γυναικών. Μετά από μερικά χρόνια κατάφερε να διαπιστώσει καρκινικά κύτταρα στο κολπικό επίχρισμα μιας γυναίκα με καρκίνο της μήτρας. Η στιγμή αυτή ήταν όπως εξομολογήθηκε εκ των υστέρων από τις πιο συγκλονιστικές εμπειρίες της επιστημονικής του σταδιοδρομίας. Το 1928 αποφασίζει να δημοσιεύσει τα πρωτοποριακά του ευρήματα σε μία εργασία που όπως ήταν επόμενο, έκανε αίσθηση. Τότε συνάντησε τον έντονο σκεπτικισμό πολλών συναδέλφων του, μερικοί εκ των οποίων μάλιστα δεν δίστασαν να τον χαρακτηρίσουν ως άλλον έναν «έλληνα παραμυθά». Συναντώντας τέτοια σθεναρή αντίσταση από μέτρια πνεύματα, αποκαρδιώθηκε και αποφάσισε να εστιάσει πάλι το ενδιαφέρον του στον κλάδο της ορμονολογικής κυτταρολογίας.

 

Όταν το 1939 ανέλαβε ο Τζόζεφ Χίνσεϊ διευθυντής των σχολών Ανατομικής και Φυσιολογίας του Κορνέλ, θεώρησε πως η εργασία του Παπανικολάου το 1928 δεν έχρισε της ανάλογης προσοχής και προέτρεψε τον Έλληνα ερευνητή να ξεκινήσει μια συνεργασία με τον γυναικολόγο Χέρμπερτ Τρουτ επί του θέματος. Από τον Οκτώβριο του 1939 όλες οι γυναίκες που εισάγονταν στη γυναικολογική κλινική του Νοσοκομείου της Νέας Υόρκης υποβάλλονταν προαιρετικά σε τεστ Παπ. Τα αποτελέσματα ήταν θεαματικά! Σε ηλικία 60 ετών ο Παπανικολάου βρισκόταν στο απόγειο της σταδιοδρομίας του και είχε γίνει διάσημος ως Dr Pap. Το περίφημο τεστ Παπ είχε γίνει πλέον απολύτως αποδεκτό ως μοναδική μέθοδος πρόληψης του καρκίνου της μήτρας.

 

Όμως ο Παπανικολάου δεν αναπαύτηκε στις δάφνες του αλλά συνέγραψε σωρεία εργασιών τελειοποιώντας ακόμα περισσότερο τη μέθοδο ανίχνευσης του καρκίνου που ο ίδιος ανακάλυψε. Το 1954 ολοκλήρωσε το μνημειώδες έργο του «Άτλας αποφολιδωτικής κυτταρολογίας» με το οποίο επισφράγισε την μακρόχρονη επιστημονική του διαδρομή.

 

«Η καταξίωση»

 

Το 1958 η Αμερικανική Αντικαρκινική Εταιρία τόνισε πως η ανακάλυψη του Γεώργιου Παπανικολάου αποτελεί την πιο σημαντική και πρακτικά χρήσιμη ανακάλυψη της εποχής σχετικά με το τεράστιο πρόβλημα του καρκίνου. Το 1960 του προτάθηκε να αναλάβει τη διεύθυνση ενός κυτταρολογικού ινστιτούτου στο Μαϊάμι, στο οποίο θα δινόταν το όνομά του. Δυστυχώς δεν πρόλαβε να εγκαινιάσει το εν λόγω ινστιτούτο καθώς στις 19 Φεβρουαρίου του 1962 απεβίωσε ξαφνικά από οξύ έμφραγμα μυοκαρδίου. Κηδεύτηκε στη Νέα Υόρκη, στο κοιμητήριο Κλίντον του Νιου Τζέρσεϊ.

 

Ολόκληρη η ανθρωπότητα θα οφείλει παγκόσμια ευγνωμοσύνη στο πρόσωπο του Γεώργιου Παπανικολάου. Το έργο του έχει διαχρονική αξία, καθώς έσωσε, σώζει και θα εξακολουθεί να σώζει αναρίθμητες ζωές. Ο Παπανικολάου αρνήθηκε να αποκτήσει δίπλωμα ευρεσιτεχνίας για την ανακάλυψή του γιατί δεν επιθυμούσε να πληρωθεί με χρήματα για τη συμβολή του στην επιστήμη και στην ανθρωπότητα.

 

Ο καρκίνος του τραχήλου της μήτρας αποτελεί σε παγκόσμια κλίμακα τον δεύτερο σε συχνότητα τύπο καρκίνου και τρίτη αιτία θανάτου στον γυναικείο πληθυσμό. Σχεδόν μισό εκατομμύριο γυναίκες νοσούν και περισσότερες από τις μισές πεθαίνουν κάθε χρόνο από τη συγκεκριμένη νόσο. Το τεστ Παπανικολάου, γνωστότερο ως “Τεστ Παπ”, αποτελεί το ισχυρότερο όπλο κατά του καρκίνου  του τραχήλου της μήτρας. Σύμφωνα με στατιστικές μετρήσεις έχει οδηγήσει σε μείωση έως και 70% των θανάτων αυτών. Η συντριπτική πλειονότητα των γυναικών που πεθαίνουν εντοπίζεται σε υπανάπτυκτες περιοχές στις οποίες οι γυναίκες δεν υποβλήθηκαν ποτέ στο Τεστ Παπ.

 

Αξίζει επίσης να σημειωθεί ότι την περίοδο της κατοχής 1941-1944, ο Γεώργιος Παπανικολάου συμμετείχε ως σύμβουλος στην οργάνωση «Greek War Relief Fund», μέσω της οποίας επιτεύχθηκαν μεγάλες δωρεές από φαρμακευτικές εταιρίες προς τα νοσοκομεία της δοκιμαζόμενης Ελλάδας.

 

Ο Παπανικολάου προτάθηκε δύο φορές για βραβείο Nobel, όμως η επιτροπή έκρινε πως η ανακάλυψη αφορά διαγνωστική μέθοδο και όχι θεραπεία. Σήμερα το λάθος της επιτροπής είναι ολοφάνερο. Η ρήση του Ιπποκράτη «το προλαμβάνειν κάλλιον θεραπεύειν» αποδεικνύεται σοφή…

 

ΤΟΥ ΜΠΟΥΤΑΤΟΥ ΧΡΗΣΤΟΥ*

 

* Επιχειρηματίας, αντιπρόεδρος Δ.Σ. της DMN A.E., κάτοχος μεταπτυχιακού τίτλου στο Μάνατζμεντ και στη Στρατηγική Επιχειρήσεων από το LSE.

 

 

 

Πηγή 

Η Μακρόνησος όπως την έζησε ο Μενέλαος Λουντέμης

 

Όποιος δεν έχει διαβάσει  την τριλογία «Σαρκοφάγοι» (Το κρασί των δειλών, Οι ήρωες κοιμούνται ανήσυχα, Ο άγγελος με τα γύψινα φτερά), να το κάνει ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ! Κι όποιος την διάβασε, να την ξαναδιαβάσει και να την ξαναδιαβάσει και να την ξαναδιαβάσει…! Είναι από τα συγκλονιστικά εκείνα βιβλία εκείνα που σε σημαδεύουν για πάντα και σου αλλάζουν την ζωή…

 

…………………………………………..

 

(Θα ζήσω να τα φωνάξω όλα αυτά;  Θα ζήσω για να πω… κι αν ζήσω θα μπορέσω να ιστορήσω τα ανιστόρητα;).

 

[…]

 

1.

 

Η επέλαση υπήρξε κι εδώ απότομη, φουρτουνιασμένη. Τα ουρλιαχτά ξεκίνησαν απ’ όλα μαζί τα σημεία του ορίζοντα. Φαίνεται ότι είμασταν περικυκλωμένοι από νωρίς πριν ακόμη δοθεί το σύνθημα. Και δεν το καταλάβαμε.

 

Η ορμή τους όμως ήταν ατιθάσευτη. Δεν θα αντέχαμε κι αν είμασταν πέτρινοι. Δεν είχαμε κι από πού να φυλαχτούμε. Κεφάλια, κόκκαλα, έτριζαν σπάζοντας… Κραυγές ανακατώνονταν με ουρλιαχτά. Μέσα στην παραζάλη χαθήκαμε μεταξύ μας. Ένα ρόπαλο σφύριξε δίπλα μου, βρήκε το γερο-πατέρα. Ώσπου να τρέξω να τον στηρίξω ένοιωσα στη ράχη μου δυό χτυπήματα τόσο βαρειά που νόμισα πως έπεσαν απάνω μου ολόκληρα σπίτια… «Παιδί… παιδί…» άκουσα μόνο να παραδέρνει μέσα στη θύελλα η φωνή του μπάρμπα-Γιακείμη. «Μην πέφτετε! ξεφώνιζε κάποιος σαν τρελλός. Μην πέφτετε… Θα σας σπάσουν τα κεφάλια με τις αρβύλες!!» Δοκίμασα να σηκωθώ… Κάποιος μούδινε ένα χέρι. Κατόπι ένοιωσα να το χάνω. Είχε πέσει. Δοκίμασα να τον σηκώσω. Έπεσα κι εγώ. Τα ουρλιαχτά γύρω μου κορυφώνονταν. Από πού έπνεε αυτό το μίσος; «Θα πεθάνετε όλοι! Όλοι!… Όλοι!… Όλοι!…Πραγματικά τώρα πια η μόνη μας ελπίδα ήταν να πεθάνουμε…

 

[…]

 

2.

 

Δυό αξιωματικοί παρήλασαν απ’ τη φάλαγγα ρωτώντας ένα όνομα. Τάκουσα ξεκάθαρα. Ήταν το δικό μου. Ο διπλανός μου πήγε να πει «εδώ είναι». Τούκλεισα το στόμα. Ξαναπέρασαν άλλη μια φορά, ξαναρώτησαν πιο επίμονα.

 

Δεν απάντησε κανείς.

 

-Δεν είναι ούτε δω… είπε ένας απ’ τους δυο. Θα είναι παραπίσω. Πάμε. «Φάλαγξ!! Εμπρός μαρς!»

 

Αλήθεια… Τι με ήθελαν; Δεν ήταν ούτ’ ένας απ’ αυτούς τους συμπονετικούς που μούπαν τα παιδιά. Αυτοί τώρα κάτου θα τρελαίνονται ή θα κλαίνε. Ήταν από κείνους που είχαν το γενικό πρόσταγμα της βραδυάς.

 

-Σε γύρευαν απ’ την αρχή της βραδυάς… άκουσα να μου λέει ο διπλανός μου. Εγώ νόμιζα ότι σε βρήκαν.

 

-Ποιο είναι τόνομά σου φίλε μου, τον ρωτώ.

 

-Μήπως θα ζήσουμε για να το θυμάσαι; Ντίνου, δάσκαλος, απ’ την Ήπειρο.

 

Τώρα πια έγινε φανερό. Ώστε με ζητούσαν απ’ την αρχή. Όλα ήταν καθαρά: Δεν ήθελαν να δ ω. Ίσως και να μη σκοτωθώ, και τους βάλω σε μπελάδες. Και κατηγορηθούν μετά για «δολοφόνοι». Σάματι οι δήμιοι είναι άγγελοι και μόνο σαν σκοτώνουν συγγραφείς είναι δολοφόνοι. Αργότερα διαπίστωσα ότι η εξαίρεση δεν αφορούσε μόνο εμένα. Ήταν γενική για όλους της κατηγορίας μου. Εγώ «παρεισέφρησα». Ίσως από λάθος τους, ίσως από πείσμα μου απέτυχαν.

 

[…]

 

3.

 

Μας ρίξανε μέσα με κλωτσιές. Ο διάδρομος ήταν σκοτεινός. Σταματήσαμε μπρος σε μιαν άλλη πόρτα. Ένας απ’ τους συνοδούς χτύπησε με τη μαγγούρα. Τα δυο θυρόφυλλα άνοιξαν με πάταγο… Ένα δυνατό άσπρο φως μας έλουσε. Το σκηνικό ήταν λιτό, σκληρό.  Από πάνω δυο χοντρά δοκάρια απ’  όπου κρέμουνταν μερικά θύματα γεμάτα αιματώματα. Ένα καζάνι κρύο νερό ήταν έτοιμο για το ξελυγοθίμισμα. Πιο πέρα ένα καζάνι με βραστό νερό για τα ξεφλουδίσματα. Και γύρω-γύρω οι μισόγυμνοι δήμιοι με λυσσασμένα χαρακτηριστικά παίζανε ασταμάτητα με κάτι συρματόσκοινα. Στα δεξιά ένας μακρόστενος μπάγκος με ένα μπρίκι για καφέ και πέντε στίβες με «δηλώσεις μετανοίας».

 

…

 

Μόλις εμφανίσθηκε η δεκάδα μας έδωσε αμέσως διαταγή να μας υποδεχθούν με τιμητικά μαστιγώματα. Αλλά πού; Πάνω στα ανυπεράσπιστα κορμιά των κρεμασμένων!

 

Αυτό πούνοιωσα ξαφνικά ήταν πιο δυνατό απ’ τη ζωή μου… Και γι’ αυτό την ξέχασα. Κοίταξα πρώτα τα θύματα, ύστερα τους δημίους, όλην αυτή την κολασμένη ορχήστρα… Και το αίμα ανέβηκε στο κεφάλι μου. Με μια φωνή που μόλις ξεχώρισα πως ήταν δική μου εξακόντισα καταπάνω στο «μαέστρο» της βραδυάς όλα τα επίθετα που μου ήρθαν στο στόμα. Όλους τους χαρακτηρισμούς που μάζευα απ’ την αρχή των παθών.

 

Ο μισοτρίβος  Αρχιδήμιος απόμεινε σα να κεραυνοβολήθηκε. Πρασίνισε… Άφρισε… Έψαξε για πιστόλι.. Ύστερα τάφησε κι έψαξε για λόγια. Δεν έβρισκε. Τότε άρχισε να βαδίζει, να βαδίζει… να βαδίζει. Τέλος κάτι άρχισε να αρθρώνει.

 

-Σε δυο λεπτά… είπε χλωμός ψελλίζοντας… σε δυο λεπτά θα πάψεις να μιλάς.

 

-Δε θα χρειαστεί κανένα λεπτό. Και η περιφρόνησή μου πάει πολύ. Τι περισσότερο μπορείς να μου κάνεις; Λέγε! Πέρα απ’ το να με σκοτώσεις, τι άλλο μπορείς να μου κάνεις;

 

Άρπαξε να καταξεσκίσει το ρούχο του.

 

-Ποιος είν’ αυτός; ξεφώνισε ουρλιάζοντας. Ποιος είν’ αυτός που τόλμησε; Ποιος; Τόνομά του! Γρήγορα τόνομά του!

 

Ένας λοχίας το είπε.

 

Ο αρχηγός δεν τον άφησε να τελειώσει.

 

-Αα… Ώστε ήρθες, ε; Ήρθες να δεις! Να καταγράψεις! Ε;

 

-Ήρθα να πεθάνω.

 

-Να πεθάνεις; Καλά πέθ… θα πεθ… Ώστε ήρθες για να…

 

-Είπα: Για να πεθάνω. Τι κατάντημα είν’ αυτό για ένα δήμιο να μην μπορεί να προφέρει μια «επαγγελματική» λέξη!

 

–Στους προλόγους κ. Συγγραφέα! Στους προλόγους! Μάταια ελπίζεις στον επίλογο. Θα κάνω ό, τι οφείλω. Αλλά πρώτα θα κάνω ό, τι επιθυμώ! Πρώτα θα σου αποδείξω την ασημαντότητά σου. Ναι. Θα αποδείξω ενώπιον όλων ότι είσαι ασήμαντος. Ότι σε αγνοούν! Όλοι!!

 

Στράφηκε στου δήμιους του:

 

-Ε, σεις! Απαντήστε του! Εσύ λοχαγέ Μακρυγιάννη!… Κι εσείς οι άλλοι αξιωματικοί… Είσθε όλοι αξιωματικοί μορφωμένοι. Τον ξ έ ρ ε τ ε τον κύριο αυτόν;  Άκουσε κανείς ποτέ αυτό τόνομα;

 

-Μπρρρ!… κάνανε περιφρονητικά όλοι.

 

-Ορίστε!… ξεφώνησε θριαμβευτικά. Απ’ όλους μόνο ένας, μόνον εγώ σε ξέρω.

 

-Θα ήταν αφύσικο να με γνωρίζουν αυτοί, του λέω.

 

-Και ποιοι τάχα θα πρέπει να σε γνωρίζουν;

 

-Οι ά ν θ ρ ω π ο ι!…

 

Άρχισε ξανά να πηγαίνει νευρικά απ’ τη μια άκρη του πάγκου στην άλλη. Το κορμί του όλο κλονίζονταν από σπασμούς.

 

-Καφέ!… ούρλιαξε σε κάποιον σα να τον έβριζε. Ε συ!… ρωτά τον γιατρό. Εσύ, τον γνωρίζεις; Στάσου. Και πρώτον πώς ονομάζεσαι;

 

-Νηφόρος Δημήτριος.

 

–Τον γνωρίζεις;

 

-Και τον τιμώ.

 

-Λιανίστε τον!

 

Ως δέκα πέσανε απάνω του. Μετά στράφηκε στο δάσκαλο.

 

-Κι εσύ; Τον ξέρεις;

 

-Και τον διδάσκω στα παιδιά μας.

 

-Πάρτε τον κι αυτόν. Πάρτε τον να τον θάψετε έξω! Ακόμη κείνος ο καφές;

 

-Έτοιμος κ. λοχαγἐ…

 

Τον πήρε, τον ρούφηξε, κάηκε, τον πέταξε…

 

Κατόπιν στράφηκε στους υπόλοιπους της δεκάδας μας και τους άρχισε ένα λογίδριο σαχλό, λυρικό, με κάτι νερόβραστα βιμπράτα.

 

-Ακούστε, τους λέει. Εσάς εγώ σας συμπαθώ… Όλους. Αλλά πέραν αυτού και σας λυπάμαι. Ναι σας συμπονώ. Σας συμπονώ διά την άχαρη τύχη να είσθε στην ίδια φάλαγγα με έναν φαρμακευτή. Η στωμυλία του θα πληρωθεί με αιώνια σιωπή… Εσάς… όμως, εσάς δεν σας εκάλεσα εδώ για να σας τιμωρήσω. Όχι. Σας εκάλεσα διά να σας αμείψω. Διότι είσθε θύματα, θύματά του. Έντιμοι χειρωνάκτες και είλωτες των αγρών. Πώς να υψώσω χέρι κατεπάνω σας; Από σας να ζητήσουμε δηλώσεις; Εμείς; Όχι. Θα φύγετε από εδώ τιμημένοι. Αλλά αφού πρώτα επιτελέσετε ένα ιερό χρέος. Το χρέος που έχετε απέναντι στον ίδιο σας τον εαυτό! Να φτύσετε καταπρόσωπο αυτόν τον άνθρωπο. Προσέκτε. Αν αρνηθήτε… Ιδού τι σας περιμένουν. Τα μαρτύρια. Αλλά είμαι πεπεισμένος ότι δε θα λάβετε. Δεν θα με υποχρεώσετε να σας τα δώσω. Λοιπόν ένας-ένας να περνά, να τον φτύνει, και κατόπιν να προχωρεί και να ανεβαίνει εις το πλοίον για το σπίτι του. Χωρίς δηλώσεις, χωρίς ταπεινώσεις, χωρίς διασυρμούς. Μια φτυσιά προς τιμήν σας και προς ατίμωσίν του. Και τώρα εμπρός! Πέρασε συ ο πρώτος. Άφησε τη δήλωση κ. Μακρυγιάννη. Δεν θα κηλιδώσουμε το ιερό χέρι ενός εργάτη. Πέρασε αγαπητέ μου. Έτσι. Φτύσε. Πλήρωσε και φύγε!

 

Έσυραν έναν αδύνατο, τυραγνισμένον άνθρωπο. Τον φέρανε μπροστά μου πρόσωπο με πρόσωπο.

 

-Έλα, του φώναξε ο Ξηρουχάκης.

 

Έκλεισα τα μάτια… Όλη η ζωή μου πήγαινε χαμένη. Αφού δεν μπόρεσα να κερδίσω την ψυχή αυτουνού, που για χάρη του τάφησα όλα.

 

-Φτύστον! ξανάπε ο Ξηρουχάκης πιο αυστηρά.

 

(Τι αξία είχε μια φτυσιά μπροστά στη ζωή που του δίνουν πίσω; Μπροστά στη λευτεριά που του χαρίζουν;).

 

-Φτύστον είπα! ξαναφώναξε ο Αρχηγός.

 

Κοίταξα άλλη μια φορά τον άνθρωπο που έσυραν μπροστά μου.

 

-Σε συγχωρώ… του λέω.

 

Ο άνθρωπος μ’ ένα ξαφνικό ξέσπασμα στράφηκε κατά τον αρχιβασανιστή χωρίς παράπονο, χωρίς επίπληξη, ήμερα.

 

-Σκοτώστε με… του λέει. Δεν το κάνω.

 

Ο Ξηρουχάκης ζαλίστηκε. Είπε με πάνινα χείλη:

 

-Ο άλλος…

 

-Σκότωσέ με! είπε κι ο άλλος. Δεν το κάνω.

 

-Εσύ;

 

-Σκότωσέ με.

 

Ο Ξηρουχάκης δάγκασε τα χείλη του ως το μάτωμα. Ύστερα στράφηκε κατά τους σμπίρους του:

 

-Να κατασπαραχθούν όλοι! φώναξε. Κατόπι δείχνοντας εμένα! Θα του μάθω εγώ και ρητορεία και γυμναστική που θα την θυμάται ως την λίγη ώρα που έχει ακόμα να ζήσει.

 

Τόλεγε μ’ ένα ύφος που θα διάβαζες απάνω του τον οίκτο… ένα βαθύ οίκτο για τον εαυτό του. Μια αμηχανία, ένα θλιβερό κατάντημα.

 

[…]

 

4.

 

Η πόρτα μας ξαφνικά σκοτείνιασε. Ένας όμιλος από παράταιρους ανθρώπους… Δημοσιογράφοι, εκφωνητές, απεσταλμένοι του ξένου τύπου, αντιπρόσωποι του ΟΗΕ.

 

Έγινε φως! Να ποια έννοια είχαν οι γαλιφιές, οι τσαλαπετεινισμοί, και τα μειδιάματα.

 

Οι ξένοι μας έδωσαν με πόνο το χέρι. Κάτι κυρίες που ήταν μαζί έβγαλαν τα μαντηλάκια τους. Πραγματικά. Η θέα μας ήταν τρομακτική… Σκιές ντυμένες με χωματόχρωμα ταλαιπωρημένα ρούχα… Ο «Παρθενώνας» τους έγινε Μπούχεμβάλντ.

 

-Διετάχθην να σας χρησιμεύσω ως Διερμηνέας, μας λέει γλυκά ο συνοδός μας-αξιωματικός.

 

-Ευχαριστούμε. Εξυπηρετούμεθα μόνοι μας.

 

Ένας απ’ τους ξένους φαίνεται ότι κάτι μυρίστηκε.

 

-Είναι με την έγκρισή σας ο κύριος εδώ; μας ρωτά γαλλικά.

 

-Χωρίς την έγκρισή μας.

 

-Παρακαλούμε να αποσυρθεί, λέει ευγενικά.

 

-Είμαι ο Διερμηνέας τους.

 

-Οι κύριοι μιλούν γαλλικά.

 

-Τότε να μείνω για τα αγγλικά.

 

-Τα μιλά ο κ. Φωτιάδης , επεμβαίνω εγώ.

 

–Όπως βλέπετε… η παρουσία σας, κύριε, είναι περιττή, του λέει ο ξένος και με γαλατικήν αβρότητα του δείχνει την πόρτα.

 

Δεν ήταν πιο περίλυπος ο Αδάμ την ώρα που τον εξώσανε απ’ τον παράδεισο απ’ τον συνοδό-αξιωματικό μας. Σε λίγο άρχισε η «ανάκριση». Η καλοπροαίρετη, χωρίς παγίδες και στρεψόδικα κλωθογυρίσματα. Μας είπαν, στην αρχή, πως ήρθαν προσκεκλημένοι απ’ τον ανώτερο Διοικητή για να παρακολουθήσουν τη διεξαγωγή των εκλογών. Αλλά στο περιθώριο της δραστηριότητάς τους ζήτησαν νάχουν μια συνάντηση μαζί μας πρώτα για να δουν ό, τι γίνεται και δεύτερο να πάρουν από πρώτο χέρι μια εικόνα της ογδόης Δεκεμβρίου.

 

Τους δώσαμε την εικόνα. Ακριβώς με τα χρώματα που την ζήσαμε. Αλλά εσύ καλέ μου αναγνώστη την ξέρεις, την έζησες μαζί μου και δεν χρειάζεται να την διαβάσεις. Εξάλλου βιάζομαι. Βιάζομαι να φύγω απ’ αυτή τη μέρα, απ’ αυτόν τον τόπο. Βιάζομαι να ξαναγυρίσω στη ζωή. Αν υπάρχει πια για μένα ζωή, κι αν θα με γνωρίσει, αν θα με δεχθεί ανάμεσά της, ή θα με ξεπεράσει και θα φύγει.

 

ΜΕΝΕΛΑΟΣ ΛΟΥΝΤΕΜΗΣ-Ο άγγελος με τα γύψινα φτερά (Σαρκοφάγοι ΙΙΙ)

 

……………………………………

 

Στην παραπάνω φωτογραφία, όπου εικονίζεται κάτω αριστερά ο Μενέλαος Λουντέμης, είναι από εδώ:

 

Πηγή

Πρωτοφανής αναγλησία: Έβαλαν πρόστιμο...για άσκοπη μετακίνηση, επειδή μέσα στον χιονιά έψαχνε να βρει καταφύγιο!

 

Είναι μια ακόμα απίστευτη ιστορία των έργων και των ημερών Μητσοτάκη, αυτή που αποκαλύπτει σήμερα το Candiadoc: η ΕΛΑΣ στο Ηράκλειο έγραψε άστεγο επειδή… δεν είχε χαρτί ή δεν έστειλε sms για να βρίσκεται έξω!

 

Πρόκειται για έναν 72χρονο, πολύ γνωστό στους ανθρώπους της πόλης που ασχολούνται με τα κοινωνικά θέματα, καθώς συχνά είναι σε επαφή μαζί τους και δέχεται τη βοήθειά τους. Ο άνθρωπος αυτές τις ημέρες του χιονιά βρήκε καταφύγιο κάπου στο ΚΤΕΛ, σε μια προσπάθεια να μην είναι στον δρόμο στο χιόνι και στη βροχή. Εκεί λοιπόν, στην είσοδο των εγκαταστάσεων, τον εντόπισε η ΕΛΑΣ και αφού ο άνθρωπος… δεν είχε χαρτί ή sms, του έκοψε πρόστιμο 300 ευρώ για… “άσκοπη μετακίνηση”! Δηλαδή, αντί η αστυνομία να βοηθήσει έναν άστεγο αυτές τις ημέρες, τον κυνηγά κιόλας…

 

Ιδού και η κλήση, η οποία κόπηκε λίγο πριν τις 6 το απόγευμα της Τετάρτης. Όπως μπορεί να διακρίνει κανείς, η κλήση κόπηκε στο ΚΤΕΛ, εκεί δηλαδή όπου βρήκε καταφύγιο από τον χιονιά!

 

Τα στοιχεία του ανθρώπου (ταυτότητα κλπ) είναι σε γνώση του Candiadoc και στη διάθεση όποιου θα ήθελε να βοηθήσει. 

πηγή

Μακάβριο παζάρι της Pfizer με EE: Ποιο εξωφρενικό ποσό ζητούσε

 

Τιμή 54,08 ευρώ ανά δόση εμβολίου ζήτησαν οι BioNTech και Pfizer από την Ευρωπαϊκή Ένωση, σε μια αρχική πρόταση τον Ιούνιο του 2020, σύμφωνα με εμπιστευτικό έγγραφο που επικαλούνται η Sueddeutsche Zeitung και οι δημόσιοι ραδιοτηλεοπτικοί σταθμοί NDR και WDR.

 

Η συνολική τιμή που θα καλείτο, συνεπώς, να πληρώσει η ΕΕ για 500 εκατομμύρια εμβόλια θα ήταν περίπου 27 δισεκατομμύρια ευρώ. Το εν λόγω εμβόλιο θα ήταν έτσι κατά 20 φορές ακριβότερο από αυτό της AstraZeneca.

 

Σύμφωνα με το δημοσίευμα, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και οι δύο εταιρίες κατάφεραν να φθάσουν σε συμφωνία μόνο τον Νοέμβριο, στα 15,50 ευρώ ανά εμβόλιο, τιμή περίπου ίδια με αυτήν που καταβάλλουν οι ΗΠΑ.

 

«Θεωρώ την τιμή μη-σοβαρή. Βλέπω σε αυτή μια προσπάθεια για κέρδος, η οποία στην τωρινή κατάσταση της πανδημίας δεν δικαιολογείται με κανέναν τρόπο. Πιστεύω ότι δικαίως δίστασε η ΕΕ με μια τόσο υψηλή τιμή», δηλώνει ο επικεφαλής της Επιτροπής για τα Φάρμακα του Γερμανικού Ιατρικού Συλλόγου Βολφ Ντίτερ Λούντβιχ στην γερμανική εφημερίδα. 

πηγή

Διδώ Σωτηρίου: Αϊδίνιο, 18 Φεβρουαρίου 1909 – Αθήνα, 23 Σεπτεμβρίου 2004

 

Είδα κομμένα δέντρα που μάχονταν ν’ ανθίσουνε μέσα σε σκοτεινούς τάφους. Είδα πληγωμένα θεριά που παλεύανε ίσαμε την ύστατη πνοή τους να ζήσουνε. Μα σαν τη βουλή τ’ ανθρώπου να παλεύει για τη ζωή, δε γνώρισα άλλη.

 

ΔΙΔΩ ΣΩΤΗΡΙΟΥ «ΜΑΤΩΜΕΝΑ ΧΩΜΑΤΑ»

 

Η Διδώ Σωτηρίου, το γένος Παππά, γεννήθηκε στο Αιδίνι της Μικράς Ασίας, στις 18 Φεβρουαρίου του 1909. Το 1919 εγκαταστάθηκε με την οικογένειά της στη Σμύρνη και μετά την καταστροφή του 1922 ήρθαν στην Ελλάδα.

 

Αφού ολοκλήρωσε τις γυμνασιακές σπουδές της, σπούδασε γαλλική φιλολογία στο Γαλλικό Ινστιτούτο Αθηνών και στο Παρίσι. Το 1933 παντρεύτηκε τον φωτισμένο εκπαιδευτικό Πλάτωνα Σωτηρίου.

 

Από το 1936 στράφηκε επαγγελματικά προς τη δημοσιογραφία. Συνεργάστηκε με τα έντυπα Νέος κόσμος της γυναίκας και Ριζοσπάστης αρχισυντάκτρια από το 1944 , κατείχε υπεύθυνες θέσεις στο Ρίζο της Δευτέρας, τη Γυνακεία Δράση, την Κομμουνιστική Επιθεώρηση.

 

Όταν διαγράφηκε από το ΚΚΕ συνεργάστηκε με την εφημερίδα Αυγή, και την Επιθεώρηση τέχνης. Συμμετείχε στις γυναικείες οργανώσεις του ΚΚΕ, ταξίδεψε ως ανταποκρίτρια των εντύπων τους, και στην Κατοχή έλαβε ενεργό μέρος στην Αντίσταση, μαζί με την αδελφή της και σύντροφο του Νίκου Μπελογιάννη Έλλη Παππά, την Μέλπω Αξιώτη, την Έλλη Αλεξίου, την Ηλέκτρα Αποστόλου και άλλες Ελληνίδες.

 

Πήρε μέρος στο συνέδριο της Κοινωνίας των Εθνών στη Γενεύη το 1935, όπου γνωρίστηκε με τη σύντροφο του Λένιν Αλεξάνδρα Κολοντάι και στο ιδρυτικό συνέδριο της Δημοκρατικής Ομοσπονδίας Γυναικών το 1945 στο Παρίσι. Στη λογοτεχνία πρωτοεμφανίστηκε δημοσιεύοντας κείμενά της στο περιοδικό της Αριστεράς Νέοι πρωτοπόροι, ενώ το πρώτο της μυθιστόρημα, ‘’Οι νεκροί περιμένουν’’, εκδόθηκε το 1959.

 

Εμβληματική γυναικεία μορφή της σύγχρονης νεοελληνικής λογοτεχνίας, η Διδώ Σωτηρίου αντλεί τα θέματά της από τη σύγχρονή της πραγματικότητα, τη μικρασιατική καταστροφή, τον Εμφύλιο, την μεταπολίτευση και στο επίκεντρο της αφήγησής της βρίσκεται η Ιστορία. Παρότι εμπλέκεται συναισθηματικά στις περιπέτειες των ηρώων της, διατηρεί την απαραίτητη απόσταση, ώστε ο αναγνώστης να συνδέει το γενικό με το ειδικό και να οδηγείται, απολαμβάνοντας την ανάγνωση, σε ένα ανώτερο επίπεδο κατανόησης.

 

Κείμενά της διδάσκονται σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης και το βιβλίο της Ματωμένα Χώματα έχει χαρακτηριστεί η ελληνική εκδοχή του τολστοικού Πόλεμος και ειρήνη (Δημ. Ραυτόπουλος). Έργα της μεταφράστηκαν σε πολλές ξένες γλώσσες. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων και της Επιτροπής για την ελληνοτουρκική φιλία.

 

Βραβεύσεις

• Βραβείο Ελληνοτουρκικής Φιλίας Αμπντί Ιπεκτσί (1983)

• Βραβείο Ελληνοτουρκικής Φιλίας Αμπντί Ιπεκτσί (1985)

• Ειδικό Κρατικό Βραβείο Λογοτεχνίας (1989)

• Βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών (1990)

• Βραβείο του Ελληνικού Ινστιτούτου της Αγγλίας (1993)

• Βραβείο από τον τότε πρόεδρο της ελληνικής δημοκρατίας Κωστή Στεφανόπουλο με το παράσημο του Χρυσού Σταυρού του Τάγματος της Τιμής (1996)

• Βραβείο από τον τότε πρόεδρο της γαλλικής δημοκρατίας Ζάκ Σιράκ με το παράσημο Commandeur De l’Ondre Du Merite

 

Εργογραφία

• Οι νεκροί περιμένουν (1959)

• Ηλέκτρα (1961)

• Ματωμένα χώματα (1962)

• Η Μικρασιάτικη Καταστροφή και η στρατηγική του ιμπεριαλισμού στην Ανατολική Μεσόγειο (1975)

• Εντολή (1976)

• Μέσα στις φλόγες (1978)

• Επισκέπτες (1979)

• Κατεδαφιζόμεθα (1982)

• Θέατρο (1995)

• Τυχαίο συναπάντημα και άλλες ιστορίες (2004)

• Ηλέκτρα (πρόλογος Νίκος Μπελογιάννης) Εκδόσεις Κέδρος 2014

 

Πηγή

Αυστραλία: Η Google δέχεται να πληρώσει, το Facebook όχι

  

Η Αυστραλία είναι χωρίς Facebook και Google. Οι κολοσσοί του διαδικτύου συνεχίζουν να παρεμβαίνουν είτε στο πολιτικό πεδίο (διαγραφή λογαριασμών) είτε στο οικονομικό, εκβιάζοντας κυβερνήσεις που επιδιώκουν να περιορίσουν την εμπορική ασυδοσία τους.

 

Αυτή τη φορά το Facebook και η Google αντιτίθενται στο νομοσχέδιο της κυβέρνησης της Αυστραλίας που προβλέπει την πληρωμή των ΜΜΕ για το ειδησεογραφικό περιεχόμενό τους που χρησιμοποιούν οι κολοσσοί του διαδικτύου στις υπηρεσίες τους.

 

Tο Facebook απέκλεισε τους Αυστραλούς χρήστες του από κάθε πρόσβαση σε ειδησεογραφικό περιεχόμενο από το πρωί της Πέμπτης, εκβιάζοντας έτσι την αυστραλιανή κυβέρνηση.

 

Σύμφωνα με το Facebook, οι ειδήσεις αποτελούν μόλις το 4% αυτών που βλέπουν οι χρήστες στην υπηρεσία του. Ωστόσο, μελέτη του Πανεπιστημίου της Καμπέρα υποστηρίζει ότι το 21% των Αυστραλών χρησιμοποιούν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ως την κύρια πηγή ενημέρωσης, ενώ το 39% του πληθυσμού χρησιμοποιεί το Facebook για να λαμβάνει νέα και το 29% του αυστραλιανού περιεχομένου ειδησεογραφικών βίντεο διακινείται μέσω του Facebook.

 

Οι σελίδες Nine και News Corp Australia, που κυριαρχούν στην έντυπη δημοσιογραφία της Αυστραλίας, καθώς και της κρατικής ραδιοτηλεόρασης Australian Broadcasting Corp είναι από σήμερα κενές. Επηρεάστηκαν επίσης αρκετοί σημαντικοί λογαριασμοί της κυβέρνησης, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που παρέχουν συμβουλές σχετικά με την πανδημία και τον κίνδυνο πυρκαγιάς στο αποκορύφωμα της θερινής περιόδου, καθώς και δεκάδες λογαριασμοί φιλανθρωπικών και μη κυβερνητικών οργανώσεων.

 

Κενές παρέμειναν και οι σελίδες κορυφαίων διεθνών ΜΜΕ, όπως των New York Times, BBC, Wall Street Journal, κ.λπ. Στην πορεία της ημέρας αποκαταστάθηκε η ροή σε κρατικές ιστοσελίδες ενημέρωσης, με το Facebook να δικαιολογείται με μεγάλη καθυστέρηση ότι η απαγόρευση δεν πρέπει να επηρεάζει κυβερνητικές σελίδες, αλλά «καθώς ο νόμος δεν παρέχει σαφείς οδηγίες σχετικά με τον ορισμό του περιεχομένου των ειδήσεων, έχουμε κάνει μία ευρεία ερμηνεία»!

 

Το Facebook θα γίνει«Fakebook»

 

Πέρα από τη μείωση της κίνησης στους ιστότοπους, πολλά αυστραλιανά μέσα ενημέρωσης, όπως το The Australian Financial Review, ανησυχούν για την εξαφάνιση αξιόπιστων πληροφοριών στο δίκτυο. Η εφημερίδα πιστεύει ότι «το Facebook θυσιάζει την αυστραλιανή αλήθεια για τα [παγκόσμια] δολάρια»: «για να αποφύγει να δημιουργήσει ένα δαπανηρό παγκόσμιο προηγούμενο», και ότι η ομάδα του Mark Zuckerberg «αφήνει τους Αυστραλούς χρήστες ανίσχυρους μπροστά σε επικίνδυνες ψεύτικες ειδήσεις». 

πηγή