Είναι «ήρωες» οι αστυνομικοί στο Πέραμα; Ντροπή σας, λίγη ενσυναίσθηση δε βλάπτει

 

Δεν μπορεί να αποκαλούνται «ήρωες» οι αστυνομικοί που σκότωσαν ένα 18χρονο άοπλο

γράφει ο Βασίλης Σ. Κανέλλης

 

Εχουμε χάσει το μέτρο. Ως κοινωνία, ως έθνος που θα έπρεπε να σέβεται τον εαυτό του, την ιστορία του, τις παραδόσεις του.

 

Ο σύγχρονος Ελληνας δεν σέβεται απολύτως τίποτε και για το λόγο αυτό η χώρα μας μικραίνει, φθίνει.

 

Κι ένα κλασικό παράδειγμα για το πώς η Ελλάδα αντιμετωπίζει το παρελθόν της και δεν έχει κανένα μέλλον είναι η αναζήτηση ηρώων. Είναι η ίδια η αντιμετώπιση του όρου «ήρωας» στη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα.

 

Τι ήταν ήρως στην μυθολογία, στην αρχαία Ελλάδα; Σύμφωνα με τους μελετητές «ως ήρωας στη μυθολογική παράδοση αλλά και ως σύγχρονο κοινωνικό αρχέτυπο εννοείται κάποιος άνδρας ή γυναίκα (ηρωίδα), που μπορεί να εμφανίζεται παραδοσιακά ως πρωταγωνιστής ενός μύθου, ενός θρύλου ή έπους και που κατέχει ικανότητες μεγαλύτερες από εκείνες που κατέχει ο μέσος άνθρωπος.

 

Η θεμελιώδης έννοια που χαρακτηρίζει τον Αρχαίο Έλληνα ήρωα είναι η έννοια του κλέους. Ως κλέος, ορίζεται η δόξα, η φήμη που αποκτά όχι μόνο ο ήρωας, αλλά και η οικογένειά του και οι μετέπειτα από αυτόν γενιές χάρη στα ανδραγαθήματά του στο πεδίο της μάχης. Η έννοια του κλέους συνδυάζεται με τις συνώνυμες έννοιες της ἀριστείας και της ὑστεροφημίας».

 

Υπάρχει λοιπόν ο ομηρικός ήρωας, που ξεχωρίζει για την ανδρεία του. Υπάρχει και ο άνθρωπος της αυτοθυσίας, που προβαίνει σε γενναίες πράξεις και μπορεί να μένει αφανής.

 

Υπάρχει και ο ήρωας ως πρότυπο για να θαυμάζουμε και να μιμούμαστε οι υπόλοιποι.

 

Ρωτώ λοιπόν ξεκάθαρα: Γιατί είναι ήρωες οι 7 αστυνομικοί που πυροβόλησαν 38 φορές σε βάρος τριών ανηλίκων κλεφτρονιών;

 

Γιατί τους επευφημούσαν και τους φώναζαν «ήρωες» όταν έμειναν προχθές ελεύθεροι;

 

Ποιο είναι το ανδραγάθημα που έκαναν ώστε να τους «σηκώσουμε στα χέρια» ή να «άρουμε τις πύλες για να περάσουν;»

 

Προσοχή. Δεν κάνω καμιά αξιολογική κρίση για το αν έκαναν καλά τη δουλειά τους ή όχι. Αυτά θα τα βρει η Δικαιοσύνη και –υποθέτω- οι υπηρεσίες της Αστυνομίας που λειτουργούν, θέλω να πιστεύω, ανεξάρτητα και με σεβασμό στην ανθρώπινη ζωή.

 

Κι αφού αποφάσισαν οι δικαστές να αφεθούν ελεύθεροι, τότε καλώς έγινε.

Όμως, πώς τολμούν κάποιοι, κατά βάση αμόρφωτοι συνδικαλιστές αστυνομικοί της πεντάρας, και αποκαλούν ήρωες συναδέλφους τους οι οποίοι σκότωσαν έναν 18χρονο;

 

Λίγος σεβασμός και μόνο για τον νεκρό δεν θα έπρεπε να υπάρχει; Για τους γονείς του που δεν έχουν το παιδί τους, λίγος σεβασμός δεν θα έπρεπε να υπάρχει;

 

Ή μήπως γιατί είναι τσιγγάνος η αξία της ζωής είναι μικρότερη, κι άρα βρίσκουμε χρόνο να πανηγυρίσουμε και να φτιάξουμε κι άλλους ήρωες;

 

Ντροπή, είναι η μοναδική λέξη που μπορεί κάποιος να χρησιμοποιεί όταν αποκαλεί «ήρωες» κάποιους που δεν έχουν καμιά σχέση με αυτό που και οι αρχαίοι πρόγονοί μας, αλλά και οι σύγχρονοι, είχαν στο μυαλό τους.

 

Δεν είναι ήρωες οι αστυνομικοί γιατί δεν έκαναν τίποτε ηρωϊκό. 38 σφαίρες σε 3 άοπλους έριξαν. Που είναι το ηρωϊκό, πέραν του ότι δεν υπάρχει σεβασμός γι’ αυτό το νεκρό παιδί.

 

Όχι, δεν είναι ήρωες ούτε οι αστυνομικοί, ούτε παλιότερα ο Κουφοντίνας, όπως τον αποκαλούσαν οι σύντροφοί του.

 

Δεν είναι ήρωας κανένας άνθρωπος που βάζει τον εαυτό του και την προβολή του πάνω από το κοινό καλό.

 

Δεν είναι ήρωας κανένας από εκείνους που προσέβαλαν και προσβάλλουν τις ελευθερίες των ανθρώπων, τη Δημοκρατία, τις αξίες που έχτισαν αυτό τον τόπο.

 

Ηρωας ήταν ο Κολοκοτρώνης, η Μπουμπουλίνα, ο Υψηλάντης, ο Καραϊσκάκης.

 

Ηρωες ήταν όλα τα πεινασμένα, βρόμικα, κουρασμένα παιδιά που πολέμησαν στην Αλβανία, αδιαφορώντας για τη ζωή τους και βάζοντας την ελευθερία του τόπου πάνω από όλα.

 

Ηρωες είναι οι νεκροί του Πολυτεχνείου, είναι ο Γρηγόρης Λαμπράκης, είναι ο Σπύρος Μουστακλής και ο Αλέκος Παναγούλης.

 

Ηρωες είναι οι νεκροί πιλότοι μας που δίνουν καθημερινές μάχες στο Αιγαίο.

 

Φτάνει πια με την κακοποίηση του όρου.

 

Αν η Ελλάδα χρειάζεται ήρωες ας τους φτιάξει, ας τους βρει στην καθημερινότητα. Είναι πολλοί και είναι αφανείς.

 

Και οι αστυνομικοί που έπεσαν στο καθήκον ήρωες είναι και πρέπει να τους τιμούμε.

 

Δεν είναι όμως ήρωες κάποιοι που έκαναν τραγικά λάθη, οι ίδιοι και οι ανώτεροί τους, με αποτέλεσμα την τραγωδία στο Πέραμα.

 

Αν η ανθρώπινη ζωή μπαίνει σε ζυγαριά και ανάλογα με το χρώμα, τη ράτσα ή την κοινωνική τάξη τη μετράμε, τότε είμαστε άξιοι της μοίρας μας.

 

Γιατί αν στη θέση του τσιγγάνου ήταν το παιδί μου, το παιδί σου ή το παιδί του γείτονα που έκλεψε το αυτοκίνητο του μπαμπά για να πάει βόλτα και κατέληξε με μια αστυνομική σφαίρα στο στήθος, τότε θα ντρεπόμασταν να αποκαλούμε ήρωες τους αστυνομικούς.

 

Αραγε, ο Κορκονέας είναι ήρωας; Ηρεμα ρωτάω.

 

Λίγος σεβασμός, λοιπόν, στους πραγματικούς ήρωες.

 

Και ακόμη περισσότερος σεβασμός σε ένα παιδί που σήμερα είναι στο χώμα.      

Εάν δεν θέλουμε γυναικοκτονίες να μάθουμε να μην αγνοούμε τα σημάδια ότι θα γίνουν

 

Η νέα γυναικοκτονία στην Κρήτη ήρθε να υπογραμμίσει ότι τις περισσότερες φορές τα σημάδια για αυτό που θα γινόταν υπήρχαν από πριν αλλά αυτοί που έπρεπε δεν έδρασαν

γράφει ο Λευτέρης Χαραλαμπόπουλος

 

 

Με έναν τρόπο καμιά γυναικοκτονία δεν είναι μια «απόφαση στιγμής».

 

Άλλωστε, πια αρχίζουμε και συνειδητοποιούμε ότι δεν έχουμε να κάνουμε με «εγκλήματα πάθους» αλλά με βαθιά ριζωμένες πατριαρχικές λογικές, τοξικές εκδοχές «αρρενωπότητας» και σχέσεις εξουσίας μέσα στην οικογένεια που αναπαράγουν μια δυσμενή θέση για τις γυναίκες.

 

Σε αυτό το φόντο μια γυναικοκτονία δεν έρχεται ποτέ «ξαφνικά».

 

Και ας λένε καμιά φορά οι περίοικοι ότι «έπεσαν από τα σύννεφα» και ότι έμοιαζαν με «φυσιολογικό κι αγαπημένο ζευγάρι».

 

Αντιθέτως, τα ίδια τα στοιχεία και η διερεύνηση τέτοιων υποθέσεων δείχνει ότι σχεδόν πάντα έχει προηγηθεί μια περίοδος με κακοποιητική συμπεριφορά από τη μεριά των ανδρών, με περιστατικά βίας που έχουν προηγηθεί και πολύ συχνά με καταγγελίες που έχουν γίνει από τις γυναίκες-θύματα προς τις αστυνομικές αρχές, καταγγελίες που απλώς αγνοήθηκαν.

 

Και αυτό σημαίνει ότι σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις κάποιοι αγνόησαν τα σημάδια και δεν έλαβαν τα μέτρα ούτε ανέλαβαν τη δράση που τελικά θα έσωζε μια ζωή.

 

Γιατί δυστυχώς πολύ συχνά η αστυνομία υποτιμά ή παρακάμπτει τις καταγγελίες για ενδοοικογενειακή βία και κακοποίηση ή δεν τις ερευνά με τον τρόπο που τους αναλογεί.

 

Συμβάλλει σε αυτό και μια πολύ κακώς εννοούμενη αντίληψη ότι «δεν μπορούμε να παρεμβαίνουμε στα οικογενειακά».

 

Το ίδιο ισχύει για συγγενείς, περιοίκους, συναδέλφους.

 

Που μπορεί να έχουν υπάρξει μάρτυρες περιστατικών κακοποίησης και βίας, αλλά δεν έκαναν καταγγελία.

 

Που όταν άκουγαν στο διπλανό διαμέρισμα ή στον από πάνω όροφο τους ήχους ενός ακόμη ξυλοδαρμού απλώς δυνάμωναν την τηλεόραση, γιατί «πού να μπλέξεις».

 

Που όταν άκουσαν τις ιστορίες για τις «γωνίες της ντουλάπας», που μπορούν να προκαλούν τραύματα που αναλογούν ακριβώς σε γροθιές στο μάτι, τις θεώρησαν «πιστευτές» και ας καταλάβαιναν πολύ καλά τι συνέβαινε.

 

Όλοι αυτοί αστυνομικοί, συγγενείς, περίοικοι, συνάδελφοι δεν θα βρεθούν κατηγορούμενοι.

 

Και ας είναι με ένα βαθύ τρόπο συνένοχοι.

 

Η βία σε βάρος των γυναικών και οι γυναικοκτονίες είναι υπόθεση και ευθύνη όλων μας.

 

Όσο νωρίτερα το καταλάβουμε, τόσο πιο πιθανό είναι να σταματήσουμε να μετράμε χαμένες γυναικείες ζωές.    

Πολιτικός αποχαιρετισμός στη Μέρκελ από κάτι χαμογελαστές μαριονέτες

 

Όταν η ιστορία επαναλαμβάνεται σαν φάρσα και... «περασμένα ξεχασμένα»!

 

Tι ωραία και τι καλά! Ήρθε η Μέρκελ να μας αποχαιρετίσει και η «κυρίαρχη» πολιτική ηγεσία της χώρας έστρωσε «περήφανα» χαλιά και τα «παπαγαλάκια» δεν σταμάτησαν να μιλούν για «επίσκεψη υψηλού συμβολισμού».

Προσέξτε, λοιπόν, τους «συμβολισμούς»:

 

Ο πρωθυπουργός, Κυριάκος Μητσοτάκης, «περήφανος» και «κυρίαρχος»  δήλωσε:

 

«Ως ο 8ος Έλληνας πρωθυπουργός που συναντά την αγαπητή ‘Ανγκελα μπορώ να αποτολμήσω σύντομη ανασκόπηση (…) Να μιλήσω για τη δική της σφραγίδα και να μιλήσω για τη σημερινή Ελλάδα που είναι πολύ διαφορετική από αυτή που γνωρίσατε τελευταία 10ετία. Δεν είναι εστία ελλειμμάτων. Είναι σύγχρονο κράτος(…) Ευρώπη και Ελλάδα δοκιμάστηκαν από λάθος αποφάσεις που επέστρεψαν εναντίον τους μεταμφιεσμένες με λαϊκισμό και δημαγωγία».

 

Ο πρωθυπουργός τόλμησε να ψελλίσει: «Και εσείς παραδεχτήκατε ότι ζητήσατε πολλά από τους Έλληνες». Για να προσθέσει μετά:«Η Α. Μέρκελ υπήρξε η φωνή της λογικής και της σταθερότητας». Στη συνέχεια, δε, με πολιτική… αυθάδεια –  λες και δεν είναι ο Μητσοτάκης – δήλωσε: «Η λιτότητα δεν μπορεί να είναι η απάντηση σε όλα» τόνισε ο πρωθυπουργός.Και μετά πάλι τα γύρισε: «Θα γίνουν παρεμβάσεις στους πολύ αυστηρούς τυπικούς κανόνες αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι θα ξεχάσουμε τι σημαίνει δημιοσιονομική πειθαρχία.

 

Η Μέρκελ υποστήριξε ότι σε κλίμα αποχαιρετισμού είπε:  «Ξέρω ότι απαίτησα πολλά από τους Έλληνες, από την άλλη υπήρξαν και διαφορετικές κυβερνήσεις στην Ελλάδα που θεώρησαν πολλές μεταρρυθμίσεις ως δυνατές».

 

 

Η Κατερίνα Σακελλαροπούλου, πρόεδρος της Δημοκρατίας, δηλαδή ο ανώτερος πολιτειακός παράγοντας, κατά τη συνάντηση της με την Μέρκελ έκανε λόγο για  μια σπουδαία πολιτικό, που διαμόρφωσε σε μεγάλο μέρος την πολιτική της Γερμανίας αλλά και της Ευρώπης. Για να συμπληρώσει σε με τόνο πολιτικής μελαγχολίας, περιγράφοντας τα χρόνια των μνημονίων έτσι:

 

«Yπήρξαν βεβαίως στιγμές δυσκολίας και έντασης. Η οικονομική κρίση, που αντιμετώπισαν πολλές χώρες της Ευρώπης, έφερε κυρίως σε δύσκολη θέση την Ελλάδα, που κλήθηκε να πληρώσει ένα βαρύ τίμημα. Ήταν μια πρωτόγνωρη κατάσταση τόσο σε πραγματικό, όσο και σε θεσμικό επίπεδο. Και στην Ελλάδα αισθανθήκαμε, πολλές φορές, δικαιολογημένα μόνοι».

 

Όσον για τον ΣΥΡΙΖΑ; Ο πρόεδρος του κόμματος, Αλέξης Τσίπρας, είχε προλάβει να αποχαιρετίσει τη Μέρκελ με άρθρο στην Zeit, όπου έγραφε:

 

 «Σε αυτή την κρίση έπρεπε να πετύχουμε ισορροπία μεταξύ της πολιτικής εντολής που λάβαμε μέσω των εκλογών και της κοινής δέσμευσης να εγγυηθούμε ειρήνη για τους λαούς της Ευρώπης. Δεν ήταν εύκολη εξίσωση. Το γεγονός ότι βρήκαμε έναν αποδεκτό συμβιβασμό παρά τις δυσκολίες ήταν κάθε άλλο παρά αυτονόητο και αναμενόμενο (…) Αυτή ακριβώς η ειλικρίνεια ήταν το ουσιώδες χαρακτηριστικό στην μεταξύ μας σχέση (σ.σ με τη Μέρκελ). Μας επέτρεψε να χτίσουμε εμπιστοσύνη, παρά τις αντιξοότητες. Ο τρόπος, με τον οποίο η Άγκελα Μέρκελ εξέφρασε κατά τη διάρκεια της ευρωκρίσης τις θέσεις της αλλά και η απόρριψή τους ήταν έντιμοι».

 

 

Τι αντιλαμβάνεστε από τα παραπάνω;

 

Δεν αποχαιρετούμε τη Μέρκελ των μνημονίων, τη Μέρκελ των Σόιμπλε, την Μέρκελ της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της βαρβαρότητας που βυθίστηκε η χώρα.

 

Δεν αποχαιρετούμε τη Μέρκελ της Ζήμενς και της εξυπηρέτησης των γερμανικών μονοπωλίων.

 

Ξεχνάμε την εξαθλίωση που έφεραν τα τρία μνημόνια αλλά και το μόνιμο μνημόνιο που συνεχίζεται, ρίχνοντας ως στάχτη στα μάτια το περιβόητο Ταμείο Ανάκαμψης που θα μοιράσει λεφτά σε αυτούς που κατείχαν και κατέχουν, σε αυτούς που κέρδιζαν πριν την κρίση, στην κρίση και μετά την κρίση.

 

 

Αποχαιρετούμε, τελικά, μια πολιτικό που βοήθησε τη χώρα να βρει τον ίσιο δρόμο και τις συγχωρούμε κάτι υπερβολές που μόνο από πολιτική αγάπη τις έκανε!

 

Με λίγα λόγια, η πολιτική ηγεσία της χώρας επαναλαμβάνει την ιστορία σαν φάρσα, λέγοντας κι ένα «περασμένα ξεχασμένα» στη κυρία Μέρκελ, δηλώνοντα, ο καθένας με τον τρόπο του, πόσο καλές ήταν οι «μεταρρυθμίσεις» και ο «καλός» καπιταλισμός.

 

Πάντα «κυρίαρχα» και «περήφανα», τόσο σαν χαμογελαστές μαριονέτες!

 

Υ. Γ: Περιττό να πούμε ότι κατά την επίσκεψη Μέρκελ η κυβέρνηση Μητσοτάκη, δεν είπε λέξη για το ζήτημα των γερμανικών αποζημιώσεων και του κατοχικού δανείου. Ε, μην χαλάσουμε και τις καρδιές μας πάνω στον αποχαιρετισμό… 

πηγή

   

Μεσοπόληδες και Απλάνθρωποι

 

γράφει ο Παντελής Μπουκάλας

 

Ο «Μέσος Πολίτης» είναι ένα φάντασμα. Ή ένα βολικό κατασκεύασμα με πολλούς πατεράδες: τους πολιτικούς, τους δημοσιογράφους, τους ερευνητές της κοινής γνώμης και, κυρίως, όποιους από εμάς νιώθουμε ανώτεροι του άνευ ιδιαιτέρων γνωρισμάτων «Μέσου Πολίτη». Επειδή έχουμε κάνει κάποιες σπουδές παραπάνω, λες και μετράει πάντα αυτό στη διαμόρφωση χαρακτήρα, επειδή γεννηθήκαμε σε τζάκι με μεγάλη καμινάδα ή επειδή μας μοιράνανε τέσσερις Μοίρες όταν γεννηθήκαμε. Με τέταρτη την Αλαζονεία.

 

Σαν αυτοανακηρυγμένοι ανώτεροι λοιπόν, χλευάζουμε στην παρέα μας τον Μεσόπολη –για να τον βαφτίσουμε– και του παραδίδουμε μαθήματα χρηστής συμπεριφοράς. Την ίδια στιγμή, σε άλλες παρέες, οι εκεί αυτοπροσδιορισμένοι «ανώτεροι» κατατάσσουν την αφεντιά μας στους Μεσοπόληδες. Και μας ειρωνεύονται. Κύκλος τ’ ανθρώπινα. Συνήθως φαύλος.

 

Ο «Μέσος Πολίτης» κυκλοφορεί και με το παρανόμι «Απλός Ανθρωπος», μονολεκτικά Απλάνθρωπος. Θα μπορούσε να είναι τιμητικό το «Απλάνθρωπος». Χρησιμοποιείται όμως με μάλλον μειωτικές προθέσεις από όσους θαυμάζουν τον εαυτό τους, με ευθυκρισία απαράμιλλη, σαν χαρακτήρα σύνθετο, πολυεπίπεδο, βαθύ. Πλούσιο σε αισθήματα και σκέψεις, όχι ρηχό. 

 

Ορισμένες στιγμές, λοιπόν, το φάντασμα του Μέσου ή Απλού Ανθρώπου παίρνει σάρκα και οστά. Και φωνή. Αυτό δεν συμβαίνει μόνο όταν η Ιστορία αποκτά εξαιρετική πυκνότητα αλλά και στις θεωρούμενες ακύμαντες περιόδους. Στα ορόσημα, πάντως, στις καμπές της Ιστορίας, τότε που οι μονάδες συναθροίζονται σε λαό, σε κοινωνία, και συλλειτουργούν ως λαός, πρωταγωνιστής και ρυθμιστής είναι ο κακολογημένος Απλός Ανθρωπος. Ο Αγνωστος Πολίτης. Ο οποίος δεν ταυτίζεται απολύτως με τον Αγνωστο Στρατιώτη που τιμάμε στο Σύνταγμα κι όπου αλλού. Γιατί στρατιώτης, τις στιγμές αυτές, είσαι και στα μετόπισθεν. Δίχως κανένα όπλο.

 

Η σύγχρονη ιστοριογραφία έχει πάψει να βλέπει την ύλη της σαν άθροισμα μικροπεριόδων σφραγισμένων από την ηγεμονία κάποιου «μεγάλου», σαν κι αυτούς που, κατά τον είρωνα Καβάφη, μόλις εκλείψουν, «αμέσως πάντα βρίσκεται κανένας άλλος», επίσης «απαραίτητος» και ανεπανάληπτος. Εχει στραφεί στην ανάδειξη των «μετόπισθεν». Η φετινή επέτειος της 28ης Οκτωβρίου, εγκιβωτισμένη στη μεγάλη επέτειο των διακοσίων χρόνων από το 1821, μας θυμίζει ότι, όσες κι αν υπήρξαν οι ξεχωριστές μορφές στο προχθές της Ελλάδας και στο χθες της, ο ρόλος των αμάχων, των αναλώσιμα ανωνύμων, υπήρξε καθοριστικός. Αλλά ναι, πρόκειται για τον «λαϊκισμό των ιστορικών».

Η Φώφη έφυγε, οι διάδοχοί της να δούμε τώρα…

 

γράφει ο  Γιώργος Καρελιάς

 

Η Φώφη Γεννηματά προερχόταν από πολιτική οικογένεια, αναμφίβολα. Και μόνο το όνομα που έφερε εξέπεμπε ισχυρό συμβολισμό. Όμως, δεν ήταν «τζάκι» και ο αρχηγικός της ρόλος κάθε άλλο παρά ανέφελος ήταν.

 

Το κόμμα που παρέλαβε δεν είχε καμιά σχέση με αυτό που βρήκε ο Γιώργος Παπανδρέου το 2004, όταν το ΠΑΣΟΚ, ακόμα και στην ήττα του, είχε ποσοστό 40%. Δεν είχε καν σχέση με το ΠΑΣΟΚ που παρέλαβε ο προκάτοχός της Ευάγγελος Βενιζέλος το 2011, όταν κρατούσε ακόμα διψήφιο ποσοστό.

 

Το 2015, όταν ανέλαβε η Γεννηματά την αρχηγία, το πάλαι ποτέ κραταιό κόμμα της Κεντροαριστεράς, η «δημοκρατική παράταξη» της Μεταπολίτευσης, ήταν σκιά του εαυτού του. Μόλις είχε βγει από το μαρτύριο των εκλογών του Ιανουαρίου του 2015, στις οποίες το ποσοστό του έφτασε σε ιστορικό χαμηλό. Με λίγα λόγια η Γεννηματά παρέλαβε κομμάτια και θρύψαλα και δεν ήταν λίγοι αυτοί που τότε πρόβλεπαν ότι ο δρόμος του ΠΑΣΟΚ -με τα νέα ονόματά του- είχε τελειώσει.

 

Η Φώφη, νέα, άπειρη και αμφισβητούμενη στην αρχηγία, έπρεπε να αποδείξει ότι οι προβλέψεις είναι για να διαψεύδονται. Δεν έτρεφε ψευδαισθήσεις. Γνώριζε πολύ καλά πόσο βαρύ ήταν να εκπροσωπείς το κόμμα που σημάδεψε ανεξίτηλα την Μεταπολίτευση και έφερε τα πάνω κάτω στην πολιτική και κοινωνική ζωή της Ελλάδας. Και μάλιστα να το εκπροσωπείς στη χειρότερη στιγμή του. Ακόμα και όταν έλεγε τη λέξη «παράταξη» γνώριζε ότι αυτό το κόμμα, σε αυτήν την συγκυρία, δεν ήταν παράταξη. Τον χαρακτηρισμό δικαιολογούσε απλώς η αύρα ενός μεγάλου παρελθόντος και η ελπίδα ότι αυτό το παρελθόν μπορεί να συντηρήσει ένα καχεκτικό παρόν και να δίνει προσδοκίες για κάτι καλύτερο στο μέλλον.

 

Κινούμενη ανάμεσα στις μυλόπετρες της διαχρονικά ισχυρής Δεξιάς και μιας φουριόζας Αριστεράς, που έφτασε για πρώτη φορά στην κυβέρνηση, κατάφερε το 2019 (8,10%) σχεδόν να διπλασιάσει το ποσοστό που παρέλαβε το 2015 (4,68%). Για ένα κόμμα που είχε μάθει σε 40άρια ακόμα και στις ήττες του, ασφαλώς το μονοψήφιο ποσοστό φαίνεται -και είναι- πολύ φτωχό. Όμως, πόσο διαφορετικό θα μπορούσε να είναι με οποιονδήποτε άλλον στην αρχηγία;

 

Θα μάθουμε την απάντηση στις προσεχείς εκλογές. Σε αυτές ο νέος αρχηγός, που θα εκλεγεί στις 5 ή στις 12 Δεκεμβρίου, θα κληθεί να αποδείξει ότι μπορεί κάτι περισσότερο. Και μάλιστα από σαφώς ευνοϊκότερη θέση. Διότι η συγκυρία ευνοεί το Κίνημα Αλλαγής. Η κυβερνώσα ΝΔ θα υποστεί φθορά, αναμφίβολα. Και ο αντιπολιτευόμενος ΣΥΡΙΖΑ θα κληθεί να αποδείξει ότι αυτός είναι ο «βασιλιάς» της Κεντροαριστεράς, ότι αυτός έχει πλέον καταγραφεί από τους ψηφοφόρους ως η νέα «δημοκρατική παράταξη». Δεν θα είναι τόσο εύκολο.

 

Ο νέος αρχηγός θα κληθεί να αποδείξει ότι το κόμμα που αποτελεί συνέχεια του ένδοξου ΠΑΣΟΚ είναι ακόμα χρήσιμο, έστω όχι σε πρώτο ρόλο. Αλλά σε ρόλο κομβικό, ρυθμιστικό, αφού το εκλογικό σύστημα το επιτρέπει.

 

Αλλά ο νέος αρχηγός θα κληθεί να κάνει ό,τι δεν πρόλαβε η Φώφη Γεννηματά: να επαναπροσδιορίσει το πολιτικό στίγμα του. Και αυτό, αν το καταφέρει, θα του επιτρέψει να αποφασίσει «με ποιον θα πάει και ποιον θ' αφήσει». Και από αυτό θα εξαρτηθεί αν θα εξαφανιστεί από τον πολιτικό χάρτη ή αν θα επιβιώσει και θα έχει ελπίδες ουσιαστικής ανάκαμψης.

 

Αν μπορούσε, η Φώφη θα το έλεγε στους υποψήφιους διαδόχους της με το στίχο του ποιητή: «Εγώ φεύγω. Εσείς να δούμε τώρα...».

Ocasio-Cortez: Το Meta(Facebook) είναι καρκίνος για τη δημοκρατία

 

Το Meta (η συνέχεια του Facebook σύμφωνα με τον ιδιοκτήτη του Μαρκ Ζούκεμπεργκ) είναι ένας μεταστατικός καρκίνος για τη δημοκρατία, γράφει στο τουίτερ η βουλευτής των Δημοκρατικών Alexandra Ocasio-Cortez. «Το Μέτα παραπέμπει στο «είμαστε καρκίνος για τη δημοκρατία που κάνει μεταστάσεις σε μια παγκόσμια μηχανή παρακολούθησης και προπαγάνδας για την ενίσχυση αυταρχικών καθεστώτων και την καταστροφή της κοινωνίας των πολιτών... για το κέρδος!».

 

Ο Ζούκεμπεργκ ετοιμάζει τον εικονικό τρισδιάστατο κόσμο, όπου ο καθένας/μία θα μπορεί να εμφανιστεί ως avatar ή ολόγραμμα στο σαλόνι ενός φίλου στην άλλη άκρη του κόσμου. Το όλο εγχείρημα ονομάζεται metaverse και έρχεται εν μέσω της κρίσης των «Facebook Papers», των εγγράφων που δημοσιοποίησε η Frances Haugen, πρώην στέλεχος του Facebook. Και πολλοί θεωρούν ότι η αλλαγή του ονόματος επιδιώκει να βελτιώσει την εικόνα του Facebook μετά τις καταγγελίες για πρακτικές που ενισχύουν τη ρητορική μίσους και για προϊόντα που βλάπτουν την ψυχική υγεία των χρηστών, στο όνομα του κέρδους.

 

Η Wall Street Journal υπενθυμίζει  ότι το Facebook δεν είναι η πρώτη μεγάλη εταιρεία που αλλάζει το όνομά της. Η Google το είχε ήδη κάνει το 2015 με το να γίνει Alphabet για να δώσει στον εαυτό της μια νέα ταυτότητα πέρα ​​από μια απλή μηχανή αναζήτησης. Το έκανε επίσης η Philip Morris το 2003 αλλά για άλλους λόγους. «Εκείνη την εποχή, ο όμιλος ισχυρίστηκε ότι επρόκειτο να αντικατοπτρίσει καλύτερα την ποικιλομορφία του χαρτοφυλακίου του (…). Οι επικριτές πίστευαν ότι αντί αυτού επιδίωκε να αποστασιοποιηθεί από την καπνοβιομηχανία», αναφέρει η εφημερίδα.

 

Ο ιστότοπος Techcrunch σημειώνει ότι το Facebook είναι αναμφισβήτητα  το πιο δημοφιλές μέσο κοινωνικής δικτύωσης σήμερα, αλλά «Στο Κογκρέσο, όπου οι νομοθέτες δεν συμφωνούν ποτέ σε τίποτα, Ρεπουμπλικάνοι και Δημοκρατικοί είναι ενωμένοι στην αηδία τους για την απεριόριστη ανάπτυξη της εταιρείας, τις αδίστακτες επιχειρηματικές τακτικές της και τις ανησυχίες τους για τις επιπτώσεις του Instagram στο μυαλό ορισμένων από τους εφήβους».

 

Μεταξύ εκείνων που η αλλαγή ονόματος δεν έπεισε, είναι η Alexandra Ocasio-Cortez, η βουλευτής των Δημοκρατικών στη Νέα Υόρκη η οποία έγραψε στο Twitter: Το Meta είναι ένας καρκίνος για τη δημοκρατία που έκανε μετάσταση σε μια παγκόσμια μηχανή παρακολούθησης και προπαγάνδας για να ενθαρρύνει αυταρχικά καθεστώτα και να καταστρέψει την κοινωνία των πολιτών στο όνομα του κέρδους.

 

Το Real Facebook Oversight Board, μια ομάδα εποπτείας που παρακολουθεί την εταιρεία, σημειώνει στο πνεύμα της δήλωσης της Ocasio-Cortez: «Η αλλαγή του ονόματος δεν αλλάζει την πραγματικότητα: το Facebook καταστρέφει τη δημοκρατία μας και είναι ο κορυφαίος πωλητής παραπληροφόρησης και μίσους στον κόσμο… Η ανούσια αλλαγή του ονόματος δεν πρέπει να αποσπά την προσοχή από την έρευνα, τη ρύθμιση και την πραγματική, ανεξάρτητη εποπτεία που απαιτείται για να λογοδοτεί το Facebook».   

πηγή

Οι ναζί μισούσαν την τζαζ

 

Είναι γνωστό ότι οι Ναζί μισούν... Μισούσαν τότε, μισούν τώρα και θα μισούν για πάντα. Το μίσος τους δεν απευθυνόταν μόνο προς τους ανθρώπους σαν φυσικές παρουσίες, αλλά και στα καλλιτεχνικά δημιουργήματά τους, εφόσον δεν συμφωνούσαν με τις επιταγές της  "ανώτερης" Άριας φυλής. Όπως ήταν φυσικό, το μίσος στρεφόταν και κατά της μουσικής (εκτός των εμβατηρίων και των ελαφρών, ακίνδυνων σουξέ), πόσον μάλλον κατά της jazz που, σύμφωνα με τη γενικότερη ιδεολογία και τις απόψεις τόσο της ναζιστικής ηγεσίας όσο και των κατά τόπους γκαουλάιτερ (κυβερνήτες), ήταν υποδεέστερη, ήταν η μουσική των "νέγρων υπανθρώπων". Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελούν οι δέκα κανόνες που είχε συντάξει ο ναζί γκαουλάιτερ του Προτεκτοράτου της Βοημίας και της Μοραβίας και που σύμφωνα με τον συντάκτη του ιστορικού αμερικανικού περιοδικού The Atlantic (ιδρ. το 1857 και εξακολουθεί να εκδίδεται μέχρι σήμερα) JJ Gould "αποτελεί το μοναδικό αξιοσημείωτο παράδειγμα ύβρεως του ολοκληρωτισμού εναντίον της jazz".

 

(μετάφραση: Πάνος Τομαράς)

 

OI "KANONIΣΜΟΙ" ΤΩΝ ΝΑΖΙ

 

1. Τα κομμάτια σε ρυθμό φόξτροτ (ή σουίνγκ, όπως λέγονται) δεν πρέπει να ξεπερνούν το 20% του ρεπερτορίου στις ορχήστρες ελαφριάς και χορευτικής μουσικής.

 

2. Σ’ αυτό το αποκαλούμενο τζαζ ρεπερτόριο πρέπει να προτιμώνται συνθέσεις σε ματζόρε κλίμακες και με στίχους που εκφράζουν χαρά για τη ζωή, όχι με καταθλιπτικούς, εβραϊκούς στίχους.

 

3. Όσον αφορά το τέμπο, πρέπει να προτιμώνται ζωηρές συνθέσεις, όχι αργές (τα αποκαλούμενα μπλουζ). Ωστόσο, ο ρυθμός δεν πρέπει να ξεπερνάει έναν συγκεκριμένο βαθμό αλέγκρο, όπως αρμόζει στην αίσθηση πειθαρχίας και μέτρου της           Άριας φυλής. Σε καμία περίπτωση δεν θα είναι ανεκτές νεγροειδείς υπερβολές στο τέμπο (η αποκαλούμενη χοτ τζαζ) ή στα σόλο (τα αποκαλούμενα μπρέικ).

 

4. Στις αποκαλούμενες τζαζ συνθέσεις, η συγκοπή στον ρυθμό δεν πρέπει να ξεπερνά το 10%. Το υπόλοιπο ποσοστό θα πρέπει να περιλαμβάνει φυσικό λεγκάτο, χωρίς υστερικές ρυθμικές αναφορές που παραπέμπουν στη μουσική των                    βάρβαρων φυλών και ξυπνούν σκοτεινά ένστικτα, ξένα προς τον γερμανικό λαό (τα αποκαλούμενα ριφ).

 

5. Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση οργάνων που είναι ξένα προς το γερμανικό πνεύμα (τα αποκαλούμενα κουδούνα, φλεξ-α-τόουν, σκουπάκια κλπ), καθώς και όλες οι σουρντίνες που μετατρέπουν τον ευγενή ήχο των χάλκινων πνευστών                  οργάνων σε εβραιομασονικό ουρλιαχτό (το αποκαλούμενο γουα-γουα κλπ).

 

6. Απαγορεύονται τα αποκαλούμενα γεμίσματα στα ντραμς που ξεπερνούν το μισό μέτρο σε ρυθμό τεσσάρων τετάρτων (εκτός αν πρόκειται για στυλιζαρισμένα στρατιωτικά εμβατήρια).

 

7. Το κοντραμπάσο πρέπει να παίζεται αποκλειστικά με δοξάρι στις αποκαλούμενες τζαζ συνθέσεις. Απαγορεύεται το «τσίμπημα» των χορδών γιατί μπορεί να φθείρει το όργανο και γιατί είναι επιζήμιο για τη μουσικότητα της Άριας φυλής. Αν             ένα πιτσικάτο εφέ κρίνεται απολύτως επιθυμητό για τον χαρακτήρα της σύνθεσης, θα πρέπει να δοθεί η μέγιστη προσοχή έτσι ώστε να μην χτυπήσει η χορδή στο σιγαστήρα, πράγμα το οποίο απαγορεύεται στο εξής.

 

8. Απαγορεύεται να σηκώνεται κάποιος όρθιος με προκλητικό τρόπο κατά τη διάρκεια ενός σόλο.

 

9. Επίσης, απαγορεύεται οι μουσικοί να κάνουν φωνητικούς αυτοσχεδιασμούς (το αποκαλούμενο σκατ).

 

10. Συστήνεται σε όλες τις ορχήστρες ελαφριάς και χορευτικής μουσικής να περιορίσουν τη χρήση των σαξοφώνων όλων των κλειδιών και να τα αντικαταστήσουν με βιολοντσέλα, βιόλες ή πιθανώς με κάποιο κατάλληλο παραδοσιακό όργανο.

 

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ SWING

 

Οι Swingjugend (Τα Παιδιά του Swing), ένα όνομα σε αντιδιαστολή του ονόματος της Χιτλερικής Νεολαίας-Hitlerjugend) ήταν ομάδες Γερμανών νέων (γνωστών και ως Edelweisspiraten), συνήθως ηλικίας 14-18 ετών, που λάτρευαν την αμερικανική μουσική και κουλτούρα και, ασφαλώς, την jazz και το swing. Στη διάρκεια της δεκαετίας του '30 και σε πείσμα των χιτλερικών, έπαιζαν σε ιδιωτικές λέσχες, σε νοικιασμένες αίθουσες και σε κλαμπ κυρίως στο Αμβούργο και το Βερολίνο, αλλά και σε όλες τις μεγάλες πόλεις του Τρίτου Ράιχ. Πέρα από την αγάπη τους για τη μουσική, δεν είχαν συγκεκριμένες πολιτικές απόψεις πέρα από την απέχθειά τους απέναντι στο ναζιστικό καθεστώς και την ρατσιστική ιδεολογία του. Ντύνονταν σύμφωνα με την "αγγλική μόδα" της εποχής και αποτελούσαν πρόκληση για την πλειοψηφία των Γερμανόπαιδων που έσπευδαν να καταταγούν στη Χιτλερική Νεολαία. Τον Αύγουστο του 1941 οι ναζί εξαπέλυσαν προγκρόμ εναντίον τους συλλαμβάνοντας περισσότερα από 300 παιδιά. Αφού τα κούρεψαν τα έστειλαν στο σχολείο υπό στενή παρακολούθηση, ενώ οι θεωρούμενοι ως ηγέτες φυλακίστηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Συνεπεία τούτου, μεγάλο μέρος των Swingjugend ανέλαβαν πολιτική αντιφασιστική δράση, διανέμοντας αντικαθεστωτικά προπαγανδιστικά φυλλάδια. Στις 2 Ιανουαρίου 1942 ο αρχηγός των SS Χάινριχ Χίμλερ ζήτησε από τον Ράινχαρντ Χάινριχ την καταστολή των ηγετών του "κινήματος", συνιστώντας τον εγκλεισμό σε στρατόπεδα συγκέντρωσης με ξυλοδαρμούς και καταναγκαστική εργασία. Ακολούθησαν επιδρομές σε παράνομα κλαμπ και ιδιωτικές λέσχες και οι συλληφθέντες στάλθηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, όπου πολλοί έχασαν τη ζωή τους.    

πηγή

Eurostat: Η φτώχεια απειλεί το 31,5% των παιδιών στην Ελλάδα

 

Στην Ελλάδα που το πρώτο εξάμηνο του 2021, 147 εισηγμένες εταιρείες είχαν καθαρή κερδοφορία, ύψους 1,639 δισ. ευρώ (χωρίς να περιλαμβάνονται οι 5 συστημικές τράπεζες)!  Στην Ελλάδα που η κυβέρνηση Μητσοτάκη δίνει σχεδόν 10 δισ. ευρώ μόνο στα γαλλικά μονοπώλια για μαχητικά αεροσκάφη και φρεγάτες. Στην Ελλάδα που οι μεγάλες αλυσίδες σούπερ μάρκετ  είχαν τζίρο 11,3 δισ. ευρώ το 2020!

 

Σε αυτή την Ελλάδα με τον κίνδυνο της φτώχειας ή του κοινωνικού αποκλεισμού βρίσκεται αντιμέτωπο το 31,5% των παιδιών (κάτω των 18 ετών) στην Ελλάδα, έναντι ποσοστού 24,2% που είναι ο μέσος όρος στην ΕΕ, σύμφωνα με στοιχεία της Eurostat για το 2020 που δόθηκαν σήμερα στη δημοσιότητα.

 

 

Η Ελλάδα καταγράφει ένα από τα υψηλότερα ποσοστά στην ΕΕ όσον αφορά τον κίνδυνο της φτώχειας που διατρέχουν τα παιδιά, μετά τη Ρουμανία (41,5%), τη Βουλγαρία (36,2%), και την Ισπανία (31,8%). Αντίθετα, τα χαμηλότερα ποσοστά στην ΕΕ κατέγραψαν η Σλοβενία (12,1%), η Τσεχία (12,9%), η Δανία (13,5%) και η Φινλανδία (14,5%).

 

Ειδικότερα, στην ΕΕ το 71,9% του πληθυσμού ηλικίας κάτω των 60 ετών που ζούσε σε νοικοκυριά πολύ χαμηλής έντασης εργασίας με εξαρτώμενα παιδιά διατρέχει τον κίνδυνο της φτώχειας. Επίσης, το 50,5% των παιδιών με γονείς με χαμηλό μορφωτικό επίπεδο διατρέχουν τον κίνδυνο της φτώχειας, έναντι 7,7% των παιδιών με γονείς με υψηλό μορφωτικό επίπεδο.

 

Σύμφωνα με την Eurostat, με τον κίνδυνο της φτώχειας απειλείται στην ΕΕ το 42,1% των μονογονεϊκών νοικοκυριών, το 29,6% των νοικοκυριών με τρία ή περισσότερα παιδιά και το 32,9% των παιδιών με τουλάχιστον ένα γονέα με μεταναστευτικό υπόβαθρο.  

πηγή

Οι σερίφηδες

 

γράφει ο Δημήτρης Μηλάκας

 

Το περιστατικό δεν χρειάζεται ιδιαίτερη ανάλυση: Μια ομάδα αστυνομικών της ΔΙΑΣ γάζωσε με 38 σφαίρες ένα κλεμμένο αυτοκίνητο (και τους επιβάτες του), το οποίο μάλιστα ήταν ακινητοποιημένο και χωρίς περιθώριο διαφυγής.

 

Το αποτέλεσμα των καταιγιστικών πυρών επίσης είναι γνωστό. Ένας νέος άνθρωπος 20 ετών σκοτώθηκε και από θαύμα γλύτωσαν δύο ακόμη επιβάτες του αυτοκινήτου.

 

Υπάρχουν ωστόσο και κάποια πράγματα που δεν είναι γνωστά και θα πρέπει να διερευνηθούν: Υπάρχουν σαφείς κανόνες εμπλοκής για την αντιμετώπιση τέτοιων περιστατικών που ακολούθησαν οι αστυνομικοί ή έδρασαν σαν σερίφηδες της Άγριας Δύσης, έχοντας μάλιστα απέναντί τους άοπλους νεαρούς παραβατικούς;

 

Πώς δικαιολογείται, από τις εντολές ή την εκπαίδευση που (θα πρέπει να) έχουν λάβει, ο καταιγισμός πυρών κατά αόπλων; Αυτοί οι έμπειροι αναβάτες τρόμαξαν τόσο από την προσπάθεια διαφυγής του αυτοκινήτου που καταδίωκαν; Τόσο ελλιπής είναι η εκπαίδευσή τους ή μήπως τόσο άγρια τα ένστικτά τους που η όποια εκπαίδευση έχουν λάβει δεν είναι αρκετή για να τα τιθασεύσει;

 

Μήπως, επίσης, έπαιξε ρόλο ότι οι τρεις νεαροί κλέφτες ήταν Ρομά, γεγονός που αυτόματα τους υποβίβασε σε πολίτες τρίτης κατηγορίας στα μάτια των ανδρών της ΔΙΑΣ;

 

Το περιστατικό στο Πέραμα έρχεται ως συνέχεια μιας σειράς άλλων παρόμοιων για να χτυπήσει ένα καμπανάκι που πρέπει να ακούσει η αρμόδια πολιτική ηγεσία: Η αποθράσυνση του εγκλήματος δεν δικαιολογεί καμία απόκλιση από τους κανόνες για τους αστυνομικούς. Η οποιαδήποτε απόκλιση σημαίνει είτε ότι οι αστυνομικοί είναι ανεκπαίδευτοι νταήδες που έχουν αμοληθεί στον δρόμο είτε, ακόμη χειρότερα, έχουν οδηγίες που αποκλίνουν από τους κανόνες που θα πρέπει να ακολουθούν και να χαρακτηρίζουν τη δράση τους.

 

Και επειδή στην προκειμένη περίπτωση τα «κλεφτρόνια» και ο νεκρός ανάμεσά τους ήταν Ρομά, μπορεί να είναι σχετικά εύκολη η προσπάθεια να βγουν λάδι οι πιστολέρο αστυνομικοί.

 

Αυτός είναι και ο μεγαλύτερος κίνδυνος που συνεπάγεται η συγκάλυψη αυτής της υπόθεσης, καθώς θα επιβραβευτεί το καουμποϊλίκι και κανείς δεν μπορεί να ξέρει ποιος θα είναι ο επόμενος που θα βρεθεί απέναντι σε κάποιον αποθρασυμένο σερίφη…

Η Φώφη Γεννηματά από το ΠΑΣΟΚ στο ΚΙΝΑΛ

 

γράφει ο Παντελής Μπουκάλας

 

 

Ο πολιτικός χρόνος δεν ακινητεί ποτέ, κι ας μοιάζει συχνά παγωμένος, λόγου χάρη όταν επανέρχονται πάλι και πάλι τα ίδια προβλήματα και μαζί τους οι ίδιες «λύσεις», παρότι αποδείχτηκαν αναποτελεσματικές και θα έπρεπε να αναζητηθούν άλλες. Μοιάζει επίσης να ακινητεί όταν πεθαίνει ένα από τα κορυφαία πρόσωπα του δημόσιου βίου, όπως συμβαίνει τώρα, με την απώλεια της προέδρου του Κινήματος Αλλαγής Φώφης Γεννηματά.

 

Αύριο-μεθαύριο εντούτοις, την άλλη εβδομάδα, η διακομματική έριδα και οι ενδοκομματικές αντιθέσεις θα επιβάλουν ξανά τον σκληρό οικείο τους τόνο, δίχως ιδιαίτερο κόπο και δίχως ουσιώδη ανάμνηση από όσα περί μετριοπάθειας ή πνεύματος καταλλαγής και στοιχειώδους συνεννόησης θα ακουστούν. Δεν διδάσκει ο θάνατος. Αλλά το πώς αναμετρήθηκε μαζί του ένας άνθρωπος, γνωστός σε όλους ή μόνο στους λιγοστούς δικούς του, ίσως είναι διδακτικό.

 

Η Φώφη Γεννηματά βρισκόταν στο πολιτικό προσκήνιο επί δεκαετίες. Ενεπλάκη στην πολιτική νεαρότατη, ακολουθώντας την οικογενειακή μοίρα, και πέθανε πρόωρα, ακολουθώντας και ως προς αυτό τη μοίρα του πατέρα και της μητέρας της. Κέρδισε πολλές μάχες στον πολύχρονο πόλεμό της με τον καρκίνο, κέρδισε τη γενική εκτίμηση για την αξιοπρέπεια και τη γενναιότητά της, κι όταν ένιωσε πρώτη απ’ όλους το επικείμενο τέλος, δεν έδωσε τροφή για μελοδραματισμούς δημόσιας κατανάλωσης.

 

Η Φώφη Γεννηματά διατηρούσε την ευγένεια και τον σεβασμό για τους αντιπάλους της και στις συχνές στιγμές όξυνσης κατά τις κοινοβουλευτικές αντιπαραθέσεις. Και όταν ακόμα ορισμένοι από αυτούς ενέδιδαν στον αμάχητο φαίνεται πειρασμό να ασκούνται στην ειρωνεία για το φύλο της ή να εκστομίζουν υπαινιγμούς για την κατάσταση της υγείας της, αντιπαρερχόταν τη μικρότητα δίχως κραυγές.

 

Η Φώφη Γεννηματά ήταν μόλις η τέταρτη γυναίκα αρχηγός κόμματος σε δύο αιώνες πολιτικού βίου. Προηγήθηκαν, την άνοιξη του 1991, η κ. Αλέκα Παπαρήγα του ΚΚΕ, η Μαρία Δαμανάκη του Συνασπισμού και η κ. Ντόρα Μπακογιάννη της βραχύβιας Δημοκρατικής Συμμαχίας. Το «μισό του ουρανού» και τα γλυκερά παρόμοια δεν ισχύουν ούτε στην πολιτική.

 

Πρόεδρος κατά σειράν του ΠΑΣΟΚ, της Δημοκρατικής Συμπαράταξης και του Κινήματος Αλλαγής, η Φώφη Γεννηματά παρέλαβε από τον κ. Ευάγγελο Βενιζέλο ένα κόμμα του 4,48% και το παραδίδει, άγνωστο σε ποιον, με το ποσοστό 8,10% των εκλογών του 2019. Οποιος κι αν το παραλάβει, πάντως, θα έχει να αντιπαρατεθεί στο πρόβλημα που προσδιορίζεται διεθνώς με τον όρο Pasokification.

Οι γυναίκες της Ηπείρου στον πόλεμο του 1940

 

Με το ξέσπασμα του πολέμου του 1940, γυναίκες από τις πόλεις και τα χωριά της Ηπείρου άνοιξαν τα μπαούλα τους, ξήλωσαν τα προικιά τους, εκποίησαν τις βέρες τους, και έκαναν ό,τι περνούσε από το χέρι τους προκειμένου να βοηθήσουν τους στρατιώτες που βρίσκονταν στο μέτωπο. Στην επαρχία, μαζί με τα παιδιά και τους ηλικιωμένους, αντικαθιστούσαν τους άνδρες στις αγροτικές και κτηνοτροφικές δουλειές και, επειδή ακόμα και τα υποζύγια επιστρατεύτηκαν, ζώνονταν το αλέτρι, την αξίνα, το φόρτωμα.

 

Μεταξύ των πηχυαίων τίτλων στις εφημερίδες για τα κατορθώματα του ελληνικού στρατού, υπήρχαν και εκείνοι που εξήραν τη συμβολή των γυναικών της Ηπείρου, με φράσεις όπως «Η δράσις της Ελληνίδος εις την πρώτην γραμμήν», «Η εποποιία των γυναικών της Ηπείρου. Σε απρόσιτα βουνά μετέφερον τα κανόνια», «Γυναίκες της Ηπείρου εργαζόμεναι νυχθημερόν εις την εκκαθάρισιν των οδών από τα χιόνια».

 

Οι γυναίκες της Ηπείρου άνοιξαν τα σπίτια τους στους στρατιώτες, προσφέροντας τρόφιμα, κουβέρτες και ρούχα. Αγέλαστες και μαυροφορεμένες οι αγρότισσες των κακοτράχαλων βουνών, από την Κόνιτσα, το Ζαγόρι, το Πωγώνι, τη Φούρκα, τον Πεντάλοφο, τον Επτάλοφο, τη Βούρμπιανη σχημάτιζαν ατέλειωτες φάλαγγες, σκαρφαλώνοντας σε υψόμετρο 2.000 και 2.500 μέτρων, φορτωμένες πολεμοφόδια, όπλα και τρόφιμα στο ανέβασμα, και κουβαλώντας τραυματίες στο κατέβασμα. Όταν οι τραυματίες δεν τα κατάφερναν, εκτελούσαν και χρέη νεκροθάφτη.

 

Οι γυναίκες της Πίνδου στην πρώτη φάση του ελληνοϊταλικού πολέμου, έφταναν εκεί που δεν έφτανε η επιμελητεία του στρατού λόγω του δύσβατου εδάφους.

Εκτός των άλλων συμμετείχαν στη διάνοιξη και την επιδιόρθωση οδών, καθώς και στην κατασκευή τους. Μάλιστα, σύμφωνα με μαρτυρίες, όταν οι γεφυροποιοί του Μηχανικού αδυνατούσαν να ζεύξουν σε ένα σημείο τον ποταμό Βογιούσα λόγω του ορμητικού ρεύματος των νερών του, μια ομάδα γυναικών της Πίνδου μπήκαν οι ίδιες μέσα στο νερό και πιάστηκαν σφιχτά από τον ώμο, ώστε να δημιουργήσουν ένα ανθρώπινο ανάχωμα που θα ανέκοπτε την ορμή του ποταμού. Για όλες αυτές τις γυναίκες ο Νικηφόρος Βρεττάκος έγραφε: «Κι οι μάνες τα κοφτά γκρεμνά σαν Παναγιές τ' ανέβαιναν. Με την ευκή στον ώμο τους κατά το γιό πηγαίναν και τις αεροτραμπάλιζε ο άνεμος φορτωμένες κι έλυνε τα τσεμπέρια τους κι έπαιρνε τα μαλλιά τους κι έδερνε τα φουστάνια τους και τις σπαθοκοπούσε, μ' αυτές αντροπατάγανε, ψηλά, πέτρα την πέτρα κι ανηφορίζαν στη γραμμή, όσο που μες στα σύννεφα χάνονταν ορθομέτωπες η μια πίσω απ' την άλλη».

 

Μαρτυρίες

 

Όταν φύγαμε από τη Λάρισα για να πάμε στην Κοζάνη, στο Σαραντάπορο εκεί πέρα οι δρόμοι τότε ήτανε καλντερίμια και χωματόδρομοι, θυμάμαι εκεί επάνω πριν από τα Σέρβια ότι ήταν γυναίκες οι οποίες την δεύτερη ημέρα ακριβώς προς την τρίτη φτιάχνανε τον δρόμο, δηλαδή ρίχνανε πέτρες μες στις λάσπες. Από τότε, από την ίδια μέρα και βέβαια εν συνεχεία στην Ήπειρο εθαυμάσθησαν οι γυναίκες αυτές. Εθαυμάσθησαν πολύ γιατί μετέφεραν εκεί που δεν μπορούσε ούτε μουλάρι. Βάζανε στην πλάτη, μαθημένες αυτές, αυτές κουβαλούσαν νερό και ξύλα. Πήγαιναν στο ρουμάνι μια ώρες δυο, φορτωνόταν τα ξύλα στην πλάτη και τα μετέφεραν στα σπίτια τους μέσα στα χιόνια. Εκάνανε βέβαια μια προμήθεια από το καλοκαίρι για τον χειμώνα, κάνανε για ένα μήνα, από κει και ύστερα. Πηγαίνανε πλέον μέσα στα χιόνια…

 

(Προφορική μαρτυρία Τάκη Τράντα, στο: Χατζηπατέρα-Φαφαλιού, Μαρτυρίες 1940-1941, Αθήνα, Κέδρος, 1982)

 

 7 Νοεμβρίου 1940. Σήμερα σκοτώθηκαν δύο παιδιά του 33ου Συντάγματος και αυτό μάνιασε περισσότερο τους στρατιώτες. Φωνάζαν εμπρός για τη Ρώμη. Ο θάνατος αυτός αντί να μας δειλιάσει μας έδωσε περισσότερα φτερά για να κυνηγήσουμε τους Ιταλούς. Συνάντησα γυναίκες που κουβαλούσαν πυρομαχικά. Μία ήτο 88 ετών. Μία μου είπε κλείδωσε το μικρό σε μια καλύβα για να βοηθήσει τον στρατό. Το βράδυ είδα μια γριούλα να κρατά δυο μικρά και η μητέρα τους ζύμωνε ψωμί για τον στρατό με το φως δυο κεριών που είχε μέσα σ’ ένα ποτήρι. Τα χιόνια, ο πάγος, το τρομερό κρύο, δεν φαίνονταν να τις τρόμαζε. Όλες γεμάτες χαρά ήθελαν να προσφέρουν στο στρατό ό,τι δεν μπορούσαν τα μεταγωγικά. Αλήθεια γυναίκες θαύμα. Τι διαφορά με τις πόλεις!

 

(Από το Ημερολόγιο Πολέμου του Αργύρη Μπαλατσού, στο: Χατζηπατέρα-Φαφαλιού, Μαρτυρίες 1940-1941, Αθήνα, Κέδρος, 1982)

 

 Οι νικηταί της Πίνδου προχωρούσαν. Καθώς έφτασαν στον ποταμό Βογιούσα κι είδαν οι ατρόμητες γυναίκες της Πίνδου πως το απότομο ρέμα εμπόδιζε τους σκαπανείς στη δουλειά τους, έκαναν αυθόρμητα κάτι, που ξανάγινε ύστερα στον Καλαμά και στο Δρίνο: μπήκαν οι ίδιες μέσα στα νερά και, πιασμένες σφικτά από τους ώμους, σχημάτισαν πρόσχωμα, που ανάκοβε την ορμή του ποταμού και ευκόλυνε τους γεφυροποιούς!

 

(Τάκης Ε. Παπαγιαννόπουλος, στο: Χατζηπατέρα-Φαφαλιού,Μαρτυρίες 1940-1941, Αθήνα, Κέδρος, 1982)   

πηγή

Θρήνος

   

γράφει ο Νίκος Τσούλιας*

 

Βαριά θλίψη. Βουβή σιωπή. Συγκλονισμός.

 

Η Φώφη Γεννηματά, μια ευγενική μορφή της πολιτικής, μια αγωνίστρια της ζωής, δεν υπάρχει. Πάλεψε με τον καρκίνο, για να κερδίσει χρόνο, για να μεγαλώσει τα παιδιά της, να μην τα αφήσει χωρίς να έχουν γνωρίσει την αγάπη της!

 

Μια πολιτικός που κοσμούσε τον δημόσιο βίο της χώρας με το ήθος της και την αξιοπρέπειά της, με την ταπεινότητά της και με τον σεβασμό της, έφυγε - αν και δρομολογημένα, εν τούτοις τόσο ξαφνικά… Γιατί δεν θέλαμε να φύγει. Ημαστε τόσο κοντά της. Την αγαπήσαμε όσοι τη γνωρίσαμε. Πάλεψε για την οικογένειά της. Ζούσε με τη μαύρη σκιά του θανάτου. Την είχε βιώσει ως νέα κοπέλα με τους γονείς της. Τη βίωνε και ως γονέας η ίδια με την αγωνία στα μάτια των παιδιών της. Η Φώφη Γεννηματά έδωσε τον αγώνα τον καλό της ζωής.

Στην πολιτική σήκωσε στην πλάτη της όλο το βαρύ φορτίο του ΠΑΣΟΚ, τις ευθύνες αλλά και τις αδικίες, τις ενοχές αλλά και τις ελπίδες, τις εσωκομματικές αντιπαλότητες και τις πολλαπλές διασπάσεις. Απενοχοποίησε το ΠΑΣΟΚ. Αντιμετώπισε το υπαρξιακό του πρόβλημα. Το ζωντάνεψε. Φορτώθηκε λάθη άλλων, παλιά και νέα. Δημιούργησε το Κίνημα Αλλαγής. Εδωσε δυναμική και ελπίδες στη Σοσιαλδημοκρατία. «Το ΠΑΣΟΚ είναι το σπίτι μου». Ναι, η Πρόεδρος της καρδιάς μας είχε δύο σπιτικά…

 

Με το «Πράσινο Κοινωνικό Συμβόλαιο» αναδείκνυε τη νέα πνοή στην πολιτική μας πρόταση και στην ιδεολογία μας. Το τρίπτυχο «Προοδευτική Πρόταση, Ενότητα, Αυτόνομη Πορεία» ήταν το έμβλημά μας για να ξαναγίνει το κόμμα μας κυρίαρχο στην πολιτική σκηνή. Εδώ εντάχθηκε και η νέα εκπαιδευτική πρότασή μας, για τον Ψηφιακό Διαφωτισμό, για μόρφωση και παιδεία σε όλους, για δικαιοσύνη και ελευθερία.

 

Με τη δική της διαρκή ενεργητική παρουσία κάναμε παρεμβάσεις σε όλα τα εκπαιδευτικά ζητήματα της τρέχουσας πολιτικής σκηνής. Δημιουργήσαμε συνθήκες εξωστρέφειας και δυναμικής ανάπτυξης των μελών μας. Συστηματοποιήσαμε τις σχέσεις μας με τις συνδικαλιστικές μας παρατάξεις, με τους εκπαιδευτικούς φορείς. Επικαιροποιήσαμε και εξειδικεύσαμε τις προτάσεις μας. Και η Φώφη Γεννηματά ήταν μαζί μας σε τηλεδιασκέψεις επί τηλεδιασκέψεων, ώρες επί ωρών. Είχαμε μια θαυμαστή συναντίληψη!

 

Σε αυτή την τραγική στιγμή μετράει ίσως και πιο πολύ η προσωπική θεώρηση. Μου εμπιστεύτηκε πριν από δυο χρόνια περίπου τη θέση του γραμματέα του Τομέα Παιδείας. Με ήθος και μετριοπάθεια, με ζεστασιά και φιλικότητα αντιμετώπιζε κάθε συνεργάτη της. Δεν ένιωθες την απόσταση του πολιτικού αρχηγού και της εξουσίας. Σου ανέτρεπε τα αρχέτυπά σου. «Νίκο, μη με αποκαλείς “Κυρία Πρόεδρε”. Να μου μιλάς με το όνομά μου». Κι επέμενε. Δεν μπορούσα. Πώς να αλλάξεις τους ιδεότυπούς σου, όταν όλοι οι πολιτικοί κουβαλάνε και μια όψη εξουσίας; Επέμενε τόσο φιλικά…

 

Οσο και αν η σκληρή όψη της πραγματικότητας έχει το πάνω χέρι, το φωτεινό χαμόγελο, ο αγώνας για τη ζωή, η πολιτική για την Ελλάδα και η ιδεολογική παρακαταθήκη της Φώφης Γεννηματά είναι σηματωροί για όσους και όσες τη γνωρίσαμε και την αγαπήσαμε. Ξέρουμε τι ήθελε για την επόμενη ημέρα. Στη δική της παρακαταθήκη θα είμαστε αγωνιστικοί και δημιουργικοί για τη μεγάλη σοσιαλδημοκρατική παράταξη, για την Ελλάδα της προόδου! Είναι τόσο όμορφο να έχεις συμπορευτεί έστω για ένα μικρό μέρος της ζωής σου με έναν τόσο ξεχωριστό άνθρωπο, τόσο ευγενικό και ζεστό…

 

* Γραμματέας του Τομέα Παιδείας του Κινήματος Αλλαγής