Εισαγγελική έρευνα για τις δηλώσεις Βασιλακόπουλου περί μη στελέχωσης των νέων ΜΕΘ

 

Ο καθηγητής πνευμονολογίας Θ. Βασιλακόπουλος είχει δηλώσει ότι κλίνες εντατικής θεραπείας που υπάρχουν στο Λαϊκό Νοσοκομείο δεν λειτούργησαν σωστά στο προηγούμενο κύμα της πανδημίας με αποτέλεσμα να αυξηθεί η θνητότητα.

 

Την παρέμβαση της Εισαγγελίας Πρωτοδικών της Αθήνας προκάλεσαν οι δηλώσεις του καθηγητή πνευμονολογίας Θ. Βασιλακόπουλου, ο οποίος απέδωσε την αύξηση της θνησιμότητας στην ανεπαρκή στελέχωση των ΜΕΘ που έχουν δημιουργηθεί.

 

Οι εισαγγελικές αρχές προχώρησαν στη διενέργεια προκαταρκτικής εξέτασης προκειμένου να εξακριβωθούν τα όσα ο πνευμονολόγος επεσήμανε κατά τη διάρκεια δηλώσεών του σε τηλεοπτικούς σταθμούς. Η υπόθεση έχει ήδη χρεωθεί σε εισαγγελέα και πλέον αναμένεται να διερευνηθεί η βασιμότητα των καταγγελιών αυτών καθώς και αν έχουν τυχόν διαπραχθεί αξιόποινες πράξεις. ΄   

Ο Θ. Βασιλακόπουλος έχει δηλώσει τις προηγούμενες ημέρες ότι οι κλίνες που είχαν δημιουργηθεί εκτάκτως στο Λαϊκό Νοσοκομείο κατά το προηγούμενο κύμα της πανδημίας δεν διέθεταν τον απαραίτητο εξοπλισμό. «Όλες οι κλίνες εντατικής θεραπείας που υπάρχουν στο Λαϊκό Νοσοκομείο λειτουργούν πλήρως. Πέρυσι την άνοιξη μέσα στην κλινική κορονοϊού δημιουργήθηκαν εκτάκτως κάποιες κλίνες. Αυτές στελεχώθηκαν, λειτούργησαν για λίγο ως κλίνες ΜΕΘ, δεν υπήρχε καν πεπιεσμένος αέρας. Υπήρχε μόνο οξυγόνο και χρειαζόταν ειδικοί αναπνευστήρες που να συμπιέζουν το οξυγόνο. Δημιουργήθηκαν λοιπόν πέντε κλίνες εκ των ενόντων, λόγω τεχνικού προβλήματος. Όταν λειτούργησε αυτή η μονάδα, λειτούργησε για ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα με πολύ μέτρια, επιεικής χαρακτηρισμός, αποτελέσματα" έχει υποστηρίξει ανάμεσα σε άλλα ο καθηγητής.     

Αντωνία Ξυνού

 

Εποχιακός εφιάλτης

 

γράφει ο Θωμάς Τσαλαπάτης

 

 

Ο εφιάλτης απέκτησε περιοδικότητα και έγινε οικείος. Μας καλωσορίζει καθώς τον πλησιάζουμε και ξέρει τα πρόσωπά μας.

Συναντάς γνωστούς που έχεις καιρό να συναντήσεις. Φίλους, οικείους ή απλά ανθρώπους που είχες ξεχάσει και σε είχανε ξεχάσει. Και μιλάς μαζί τους με την έκπληξη του απρόσμενου, την ένταση αυτή που επιβεβαιώνει πως ο συνομιλητής σου όντως υπάρχει και ταυτόχρονα πως και εσύ όντως υπάρχεις για αυτόν. Και ύστερα και οι δυο θυμάστε. Πώς γνωριστήκατε πρώτη φορά, πότε ήταν η τελευταία φορά που συναντηθήκατε.

 

Και στο σημείο αυτό κάνετε και οι δυο μια αβέβαιη πρόσθεση. Και όλους αυτούς τους τελευταίους μήνες το αποτέλεσμα της πρόσθεσης σας ξαφνιάζει εξίσου: «Πότε πέρασε τόσος καιρός; Είναι όντως τόσο πολύ;». Και στη συνέχεια κάπως καθησυχάζει ο ένας τον άλλο: «Ελα μωρέ, τα δυο τελευταία χρόνια δεν μετράνε».

 

Τα δυο τελευταία χρόνια. Σαν μια τρύπα από τσιγάρο που ξεχάστηκε στις σελίδες του ημερολογίου. Η ανάμνηση ως αποτέλεσμα πυρκαγιάς που άφησε ελάχιστα πίσω. Η ανία και το κοινότοπο ως καθημερινή άσκηση στο ελάχιστο. Χωρίς γεγονότα για να αγκιστρωθείς, χωρίς περιστατικά για να ανακαλέσεις. Κλεισούρα, ματαιότητα και ένας υγειονομικός εφιάλτης να πολιορκεί αυτό που ονομάζαμε ζωή.

Και η κουβέντα πάντοτε προχωρά: «Ρε γαμώτο, πώς ζούμε έτσι…» και στη συνέχεια με μαθηματική ακρίβεια φτάνετε στο σημείο των προβλέψεων για το μέλλον που πλησιάζει. Γιατί το ίδιο απεύχεστε και το ίδιο φοβάστε. Και λίγο ή πολύ είστε και οι δυο βέβαιοι για το κοινό αποτέλεσμα. Γι' αυτή την επανάληψη που κοντοζυγώνει και διαρκώς αρπάζει. Για την καραντίνα, τον εγκλεισμό και την αριθμητική της απώλειας.

 

Και ακόμη και αν δεν είστε σίγουροι πως οι συνθήκες θα είναι ίδιες και οι δυο πιστεύετε πως αυτό που θα έρθει θα είναι κάποια παραλλαγή τους. Γιατί ο εφιάλτης απέκτησε περιοδικότητα και έγινε οικείος. Μας καλωσορίζει καθώς τον πλησιάζουμε και ξέρει τα πρόσωπά μας. Μυρίζει την εξάντληση όπως τα σκυλιά τον φόβο και διαρκώς γαβγίζει ώστε να διώξει μακριά τα σχέδιά μας.

 

Και σε κάποιο σημείο αποχωρίζεστε ευχόμενοι στους άλλους αυτό που στην πραγματικότητα εύχεστε για τον εαυτό σας. Να περάσει αυτό το πράγμα. Να μην είναι και φέτος όμοια με τα δυο χρόνια που μας έκλεψαν από τα ημερολόγια. Και ύστερα καμιά φορά σκέφτεσαι πότε θα τους ξαναδείς τυχαία. Πόσος χρόνος θα έχει περάσει και τι πυκνότητα θα έχει ο χρόνος αυτός. Και πόσο οι συνομιλητές σου έχουνε αλλάξει. Οχι από τα χρόνια που πέρασαν χωρίς συνάντηση. Αλλά από τα χρόνια που έπονται. Από τις ακυρωμένες αυριανές συναντήσεις μέσα σε μια αμφίβολη εποχή.

 

Οι άνθρωποι γερνούν -όχι πραγματικά αλλά δυνητικά- μέσα σε μια τέτοια συνθήκη. Οταν τους κοιτάς κουβαλούνε πάνω τους τα χρόνια αυτά που θα κάνεις να τους ξαναδείς σε ένα μέλλον γεμάτο απαγορεύσεις, περιορισμούς και απογοητεύσεις. Χανόμαστε. Και χάνουμε διαρκώς.

 

Να περάσει αυτό το πράγμα. Να μην είναι και φέτος όμοια με τα δυο χρόνια που πέρασαν. Και ύστερα βλέπεις τις ίδιες μαλακίες. Καμία κουβέντα για ενίσχυση του συστήματος υγείας, καμία κουβέντα για τα μέσα μεταφοράς, κανένας περιορισμός στις εκκλησίες. Η ίδια κοροϊδία, τα ίδια λάθη. Αλλά τα λάθη που επαναλαμβάνονται δεν είναι λάθη. Είναι εγκλήματα. Γιατί το αποτέλεσμα είναι γνωστό και το επιτρέπουν. Γιατί όλοι ξέρουν πως ξέρουμε και μεις ξέρουμε πως ξέρουν, μα τίποτα δεν αλλάζει.

 

Και ύστερα καταλαβαίνεις πως ο εφιάλτης δεν προκύπτει από τις αντικειμενικές συνθήκες αλλά από τις δύο παραμέτρους που τον ορίζουν. Από τη μία η πηχτή αντιεμβολιαστική βλακεία και η έλλειψη ενσυναίσθησης και κοινωνικής αλληλεγγύης. Και από την άλλη ο αυταρχισμός, η υποκρισία και ο κοινωνικός κανιβαλισμός όπου ο υπεύθυνος επιλέγει φταίχτες να δείξει και να κατηγορήσει. Και μαζί με αυτά η εξάντληση, η έλλειψη αντίδρασης, τα ατροφικά κοινωνικά αντανακλαστικά της διεκδίκησης. Η στασιμότητα ενώ η ροή του χρόνου αρχίζει και πάλι να χάνεται και τα πραγματικά περιστατικά που ορίζουν τις ζωές μας αρχίζουν και πάλι να εκλείπουν. Ξεφυσάς. Και το μόνο που σε παρηγορεί είναι αυτή η πεποίθηση πως στις κοινωνίες πάντοτε η απόστασή μας από την πυρκαγιά αντιστοιχεί σε μία σπίθα.

   

Πολύχρωμοι άνθρωποι

 

γράφει η Αρχοντία Κάτσουρα

 

 

Η πρώτη πραγματικά κρύα νύχτα του Νοέμβρη ήρθε με έναν αέρα που φυσούσε λυσσασμένα έπειτα από ένα πρωτόγνωρο καλοκαιράκι, με 25 βαθμούς, δυνατό ήλιο και σκόνη από την Αφρική. Από νωρίς εκείνη την ημέρα φαινόταν ότι ο καιρός -επιτέλους- άλλαζε. Δεν της άρεσαν οι παράταιρες κλιματικές συνθήκες.

 

Το φθινόπωρο ήθελε να είναι φθινόπωρο, ο χειμώνας χειμώνας και ούτω καθ’ εξής. Αλλά τα τελευταία χρόνια ο όρος κανονικότητα -πολύ του συρμού το τελευταίο διάστημα- δεν ταίριαζε με το κλίμα. Είχαν μαλώσει και είχαν χωρίσει τα τσανάκια τους. Με ευθύνη τρίτων, όπως γίνεται συνήθως. Των ανθρώπων, που στην προσπάθεια να το παίξουν θεοί, άλλαξαν τα φώτα στον πλανήτη: αχόρταγοι, αμετροεπείς, άπληστοι.

 

Οταν έκλεισε τα παράθυρα το βράδυ, πριν πάει για ύπνο, ο ουρανός ήταν γκρίζος. Ολη μέρα είχε συννεφιά. Ο ήλιος ίσα που διακρινόταν το μεσημέρι σαν θολή φωτεινή σφαίρα πίσω από μια κουρτίνα. «Μπορεί να βρέξει», σκέφτηκε και η ιδέα αυτή της φάνηκε ωραία. Ισως έτσι να καθάριζε ο ουρανός, να ξεπλενόταν ο τόπος από τη σκόνη.

Δεν έβρεξε τελικά… Αργά μέσα στη νύχτα την ξύπνησε ένας κρότος. Η πλαστική πολυθρόνα που είχε αφήσει στο μπαλκόνι για να κάθεται πότε πότε έπεσε από τον αέρα που τράνταζε την τέντα, ενώ ακούστηκε και κάτι να σπάει.

 

Τρόμαξε και πετάχτηκε πάνω. Οταν συνειδητοποίησε, μετά την πρώτη αντίδραση, τι συνέβαινε σκέφτηκε να βγει έξω. Το μετάνιωσε όμως. Εκανε και κρύο… «Ηρθε ο βοριάς» σκέφτηκε. «Ποιος ξέρει τι θα βρω το πρωί…».

 

Προσπάθησε να αποκοιμηθεί ξανά, αλλά δυσκολευόταν. Εβαλε το ραδιόφωνο, με ακουστικά για να μην ενοχλεί, και έκλεισε τα μάτια. Ο σταθμός έπαιζε ένα μείγμα ελληνικής και ξένης μουσικής, λίγο από σινεμά, λίγο από Ευρώπη, λίγο από Λατινική Αμερική. Κι έτσι αργά που ήταν, με σβηστά τα φώτα, χαλάρωσε τόσο που ξέχασε τι ώρα ήταν και τι ώρα έπρεπε να ξυπνήσει το πρωί. Το ξυπνητήρι θα την έκανε τη δουλειά του…

 

Είχε σχεδόν αποκοιμηθεί όταν την επανέφεραν οι νότες μιας κιθάρας και ο γνωστός ρυθμός ενός τραγουδιού που την είχε κάνει να ριγήσει πολλά χρόνια πριν καταλάβει τα λόγια του. Και βέβαια, η μνήμη μιας ταινίας μαγικής - της πρώτης που ήταν αφιερωμένη στις πολύχρωμες γυναίκες αυτού του κόσμου. «Ψηλά τακούνια» και η φωνή της Λουθ Κασάλ να σπαράζει όταν τραγουδά «Piensa en mí».

 

Ανθρωποι, κυρίως γυναίκες, γεμάτοι πάθη, που εκπέμπονται στο χρώμα των ρούχων τους, στην υπερβολή του μακιγιάζ τους, στην ψευδαίσθηση και στο μυστήριο των ζωών τους. Τόσο ξένες (;) και τόσο μακρινές (;) από τις δικές μας. Αποκοιμήθηκε τελικά με ένα ελληνικό τάνγκο, κι αυτό από ταινία, ελληνική αυτήν τη φορά.

 

Το κατάλαβε το πρωί, γιατί ξύπνησε με τους στίχους του στο μυαλό της. Κρύωνε πάλι, αλλά το ξυπνητήρι δεν άφηνε περιθώρια για τεμπελιά.

 

Οταν άνοιξε τα παράθυρα, στο μπαλκόνι επικρατούσε το χάος. Δυο μεγάλες γλάστρες είχαν πέσει και το χώμα είχε σκορπίσει παντού. Μια τρίτη είχε ραγίσει, ενώ όλος ο τόπος είχε γεμίσει από κιτρινισμένα φύλλα. Με τόσο αέρα, δεν μπόρεσαν να κλέψουν λίγη ζωή ακόμη από τις ακακίες.

 

Ενιωσε μια ξαφνική κούραση, μόνο στην ιδέα ότι έπρεπε να τα μαζέψει όλα αυτά, με τόσες άλλες δουλειές να τρέχουν. Εδωσε στον εαυτό της ένα τεταρτάκι για να πιει έναν καφέ. Και άνοιξε πάλι το ραδιόφωνο. Και τι ωραίο θαύμα ήταν αυτό. Μόλις ξεκινούσε μια ονειρική εκτέλεση του «La Llorona» που την έκανε να χαμογελάσει. Εντάξει, η μέρα δεν ξεκινούσε και τόσο άσχημα. Θα είχε λίγο από το χρώμα των ανθρώπων του Αλμοδόβαρ και λίγο από το κλάμα της Llorona, της γυναίκας που κλαίει υπό τον ήχο μιας ακουστικής κιθάρας.

 

 

Μινιατούρες Γερμανών Ες Ες

 

γράφει ο  Παντελής Μπουκάλας

 

Τις μέρες που το τρίλεπτο τρέιλερ της ταινίας «Καλάβρυτα 1943», για ένα από τα πιο βάρβαρα εγκλήματα των Γερμανών, προκαλεί σωρεία αναθεμάτων, τις ίδιες ακριβώς μέρες ένα διαφημιστικό φιλμάκι, που παίζεται και ξαναπαίζεται στα κανάλια, περνάει μέσα στην αδιάφορη σιωπή. Θαρρείς και το εξωφρενικό περιεχόμενό του είναι φυσικό, λογικό, ηθικό, παιδαγωγικά σωστό. Με μια λέξη: άψογο.

 

Δεκαεφτά δευτερόλεπτα κρατάει όλα κι όλα το φιλμάκι. Καταφέρνει όμως σ’ αυτόν τον ελάχιστο χρόνο να προσβάλει, να παραστήσει σαν φυσικό το εγκληματικό, να προπαγανδίσει χυδαία. Το περιγράφω αναγκαστικά. Το προϊόν που διαφημίζει είναι «Στρατιώτες Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου», αυτή είναι η εμπορική του ονομασία. Ουδέτερη. Από κει πέρα, όμως, τίποτε το ουδέτερο. Το πρώτο στιγμιότυπο που βλέπουμε, αυτό που προτείνεται σαν σφραγίδα της διαφήμισης και σαν δέλεαρ, δεν αντλείται, όπως θα περίμεναν οι κάτοικοι αυτού του τόπου, από κάποιο φιλμάκι με Ελληνες φαντάρους στα βουνά της Ηπείρου. Είναι ο Αδόλφος Χίτλερ. Χαιρετάει τους ναζί στρατιώτες, που παρελαύνουν μπροστά στο πιωμένο βλέμμα του, μεθυσμένο από αίμα και ονειρώξεις αυτοκρατορικού μεγαλείου. Καμία άλλη κινούμενη εικόνα δεν βλέπουμε. Ο μόνος που θεωρείται άξιος αυτής της «τιμής» και της «δόξας» είναι ο υπαίτιος της εξόντωσης εκατομμυρίων ανθρώπων.

 

Αμέσως έπειτα ακούγεται το μήνυμα: «Για πρώτη φορά στην Ελλάδα στρατιώτες του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Συλλεκτικές μεταλλικές μινιατούρες εκπληκτικής ακρίβειας και τεύχη με όλα τα ιστορικά στοιχεία». Μάλιστα. Με στρατιωτάκια έπαιξαν γενιές και γενιές, στρατιωτάκια ας συλλέξουμε τώρα, ποιος ξέρει, μπορεί κάποτε να σπανίσουν και να πετύχουμε την καλή. Ναι, αλλά ποιο στρατιωτάκι επιλέγεται να φτάσει πρώτο στα περίπτερα και στα σπίτια μας; Στα σπίτια μιας χώρας που πλήρωσε βαρύτατα την κατοχή των Γερμανών, πολλοί απόγονοι των οποίων θυμώνουν και τάχα προσβάλλονται ηθικά όταν τους ζητάμε τις αποζημιώσεις; Εστω την επιστροφή του δανείου;

 

Η απάντηση: «Πρώτος τόμος: Γερμανός Ες Ες. Στα περίπτερα μόνο 4,95 ευρώ. Επόμενοι: Αμερικανός πεζικού, Ελληνας εύζωνας». Οσο τ’ ακούμε αυτά, βλέπουμε τη μινιατούρα του Ες Ες και των άλλων δύο. Βλέπουμε όμως πάνω στις σελίδες του τεύχους και την εικόνα του τέταρτου, που όμως από συστολή δεν αναγγέλλεται: ένας Ιάπωνας στρατιώτης.

 

Δεν διαφημίζει το φιλμάκι. Προπαγανδίζει. Χονδροειδώς. Αλέστηκε άραγε τόσο πολύ η μνήμη των ανθρώπων ώστε να μετράει έναν Ες Ες απλώς σαν στρατιώτη;

Ανοιχτή επιστολή των κατοίκων της Σάμου στον πρωθυπουργό : Εσείς σε ποια Σάμο έχετε έρθει, κύριε Πρωθυπουργέ;

 

 

Ανοιχτή επιστολή στον πρωθυπουργό απευθύνουν πολίτες της Σάμου, απαντώντας ουσιαστικά και με στοιχεία στα όσα υποστήριξε ο ίδιος στη κοινή συνέντευξη Τύπου με τον Ολλανδό πρωθυπουργό και στην ερώτηση της Ίνγκεμποργκ Μπέγκελ που τον «εξόργισε».

 

Σε αυτή παραθέτουν τρία περιστατικά στα οποία υπήρξε βίαιη επαναπροώθηση προσφύγων που είχαν αποβιβαστεί στις ακτές του νησιού, επισημαίνουν τις εγκληματικές ενέργειες που εμπεριέχουν αυτές οι πράξεις και, θέτοντας σειρά ερωτημάτων, επισημαίνουν την αντίφαση στα λεγόμενα του πρωθυπουργού, που υποστήριξε ότι γίνονται χιλιάδες διασώσεις, όταν όμως τα στοιχεία του Λιμενικού δείχνουν ελάχιστες από τον Μάρτιο του 2020, όταν και ξεκίνησε αυτή η πολιτική των συστηματικών επαναπροωθήσεων.

 

Ολόκληρη η ανοιχτή επιστολή έχει ως εξής:

 

Have you been to Samos?

Εσείς σε ποια Σάμο έχετε πάει κύριε Πρωθυπουργέ;

 

Επειδή εμείς ζούμε στη Σάμο, θα θέλαμε να σας ενημερώσουμε για δυο-τρία γεγονότα από τα αμέτρητα που γνωρίζουμε καλά, για τα οποία, παρόλο που δώσατε εντολή να γίνουν -στο ΚΥΣΕΑ του Μαρτίου του 2020- μπορεί να μην έτυχε να είστε στη Σάμο ώστε να τα δείτε να συμβαίνουν.

 

Την πρώτη Απριλίου 2020, μια βάρκα με μετανάστες και μετανάστριες φτάνει στην παραλία Μουρτιά. Σαμιώτες που βρίσκονται στην περιοχή επιβεβαιώνουν την άφιξη και την παρουσία των ανθρώπων και καλείται δημοσιογράφος ο οποίος παίρνει φωτογραφίες. Μία μέρα μετά, οι ίδιοι μετανάστες και μετανάστριες βρίσκονται σε φουσκωτές διασωστικές βάρκες χωρίς μηχανή να πλέουν εγκαταλειμμένοι σε κίνδυνο στα τουρκικά ύδατα.

Λίγες μέρες αργότερα το ίδιο συμβαίνει σε μετανάστες και μετανάστριες που φτάνουν στο χωριό Καλλιθέα και ζητάνε βοήθεια, μέχρι που την ίδια νύχτα βρίσκονται σε ακυβέρνητες βάρκες σε κίνδυνο στα τουρκικά ύδατα. Κάτοικος της περιοχής επιβεβαιώνει στο ραδιόφωνο -η μαρτυρία ηχογραφημένη στη διάθεσή σας- την άφιξη με κάθε λεπτομέρεια.

Στον Μαραθόκαμπο τον Απρίλιο του 2021, κάτοικοι επιβεβαιώνουν τους τραμπουκισμούς των κουκουλοφόρων των σωμάτων ασφαλείας και τη βίαιη απαγωγή ανθρώπων που μόλις είχαν φτάσει στην παραλία Ψιλή Άμμος. Σχεδόν όλοι οι αφιχθέντες, αντί να οδηγηθούν σε ασφαλές μέρος για την κατάθεση αιτήματος ασύλου, βρίσκονται σε σωσίβια λέμβο χωρίς μηχανή, στα ύδατα της Τουρκίας. Δημοσιογράφοι κάνουν ρεπορτάζ το οποίο όχι μόνο δίνει φωτογραφικά τεκμήρια για την άφιξη αλλά επιβεβαιώνει και όλες τις καταγγελίες. Για κακή σας τύχη, μια γυναίκα με τα παιδιά της από την Παλαιστίνη, κρύβεται και καταφέρνει να φτάσει στο κέντρο υποδοχής και ταυτοποίησης, όπου όχι μόνο καταθέτει αίτημα ασύλου, και αργότερα προφανώς της αναγνωρίζεται το καθεστώς πρόσφυγα, αλλά καταθέτει και την εμπειρία της από εκείνη την ημέρα καθώς και μήνυση με πολύ υλικό στην εισαγγελία.

Στη Ζωοδόχο Πηγή, τον Νοέμβριο του 2021 φτάνει βάρκα με 24 ανθρώπους. Οι 19 από αυτούς εξαφανίζονται. Για κακή σας τύχη, οι υπόλοιποι 5 βρίσκονται έντρομοι και κρυμμένοι στην περιοχή από μία ευρωβουλεύτρια που επισκεπτόταν στο νησί ως παρατηρήτρια σχετικής επιτροπής του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Το μέλος της επιτροπής διαψεύδει τον επικεφαλής της και επιμένει ότι πρόλαβε και γλίτωσε πέντε άτομα από μια επαναπροώθηση που είχε ήδη ξεκινήσει. Ο επικεφαλής κάνει πως ούτε έμαθε για αυτήν την επαναπροώθηση ούτε άκουσε για μια άλλη που αφορούσε μια εγκυμονούσα στον ένατο μήνα. Γιατί, σύμφωνα με τη μαρτυρία του συντρόφου της σε σχετική ερώτηση του επικεφαλής της επιτροπής στην επίσκεψή του στην Κλειστή Ελεγχόμενη Δομή της Σάμου στις 3/11/2021 με αυτόπτες μάρτυρες δεκάδες ανθρώπους, η 9μηνών εγκυμονούσα δεν είχε προλάβει να κρυφτεί όταν είχε φτάσει, και έτσι την απήγαγαν τα σώματα ασφαλείας και την έσπρωξαν σε φουσκωτή βάρκα πίσω στην Τουρκία όπου και γέννησε αμέσως μετά την επιχείρηση διάσωσής της από το τουρκικό λιμενικό. Κάποιοι βάλανε μια ετοιμόγεννη μέσα σε ακυβέρνητη βάρκα και την αφήσανε μεσοπέλαγα. Κάποιοι τους διέταξαν να το κάνουν και κάποιοι το συγκαλύπτουν.

Από τις πρακτικές αυτές, τις οποίες ζητήσατε στο ΚΥΣΕΑ του Μαρτίου του 2020, έχουν απαχθεί, κακοποιηθεί, ληστευτεί χιλιάδες άνθρωποι μόνο στη Σάμο. Μαζί τους έχει πνιγεί ένα 9χρονο παιδί, σύμφωνα και με τη μήνυση που έχει καταθέσει ο πατέρας του για εγκληματικές ενέργειες και παραλήψεις του λιμενικού. Αυτές βέβαια δεν λέγονται ούτε διασώσεις, όπως ισχυριστήκατε, ούτε ανασχέσεις βαρκών όπως παραδέχεστε ότι κάνετε.

 

Μπορεί να κλείνετε το ένα μάτι στα ακροδεξιά σας με το να μην διαψεύδετε τις επαναπροωθήσεις και το άλλο στη λυσσασμένη Ευρώπη που θα ήθελε να νομιμοποιήσει πλήρως τις ανασχέσεις, όμως η χώρα την οποία διοικείτε δεν έχει παραδοθεί ούτε στην ακροδεξιά, ούτε στον φόβο, ούτε στο μίσος.

 

Και μιας και γνωρίζουμε πολύ καλά για τις επισκέψεις σας στη Σάμο από το 2019 που μοιράζετε έδρες και γενικές γραμματείες, στο 2020 που μοιράζατε άδειες υποσχέσεις στους σεισμόπληκτους, και από εκεί στο 2021 που κάνατε εγκαίνια σε περιοχές με φωτογένεια πριν τη μεταφορά μεταναστών, επιτρέψτε μας να σας ενημερώσουμε ότι η νέα Κλειστή Ελεγχόμενη Δομή της Σάμου, δεν είναι άψογη, δεν είναι καθαρή και δεν έχει παιδική χαρά πρότυπο για τα παιδιά. Είναι μια εγκατάσταση μέσα σε ένα γυμνό οροπέδιο της Σάμου φτιαγμένη εξ ολοκλήρου με συρματοπλέγματα, μεταλλικά κοντέινερ, μπετόν, χαλίκια, αστυνομία, θύρες ελέγχου και ιδιωτικούς υπαλλήλους ασφάλειας. Οι ζημιές που γίνονται από τη χρήση δεν διορθώνονται ποτέ. Η δυνατότητα μετακίνησης προς και από την πόλη είναι οικονομικά αδύνατη για τους ανθρώπους που -αν τους πληρώνατε κανονικά- θα έπαιρναν το πολύ €75 ευρώ τον μήνα. Η παιδική χαρά, στην οποία αναφερθήκατε με τόση περηφάνεια, είναι περικυκλωμένη από δρόμους επιτήρησης και συρματοπλέγματα και δεν φιλοξενεί παιδάκια επειδή αυτά τα επιβιβάζετε κάθε μέρα σε ακυβέρνητες φουσκωτές βάρκες και τα σπρώχνετε στα ύδατα της Τουρκίας.

 

♦ Επειδή κανένας δημοσιογράφος δεν σας έχει ρωτήσει από τον Μάρτιο του 2020, θα θέλαμε να ρωτήσουμε κάτι εμείς ως κάτοικοι της Σάμου. Αφού λοιπόν μιλάτε για επιθετική φύλαξη των συνόρων και σκληρή αλλά δίκαιη μεταναστευτική πολιτική:

 

- Πώς γίνεται να έχουμε τόσο χαμηλούς αριθμούς επίσημα καταγεγραμμένων αφίξεων μεταναστών και μεταναστριών στη Σάμο, όταν εμείς που ζούμε εδώ έχουμε γίνει μάρτυρες αναρίθμητων αφίξεων;

 

- Πώς γίνεται να μιλάτε για εκατοντάδες ή και χιλιάδες καθημερινές διασώσεις και στη Σάμο να μην υπάρχει εδώ και ενάμιση χρόνο ούτε μία καταγραφή που να προκύπτει από διάσωση του λιμενικού;

 

- Ποιες ενέργειες γίνονται για όσες βάρκες με μετανάστες έχουν εντοπιστεί μέσα στα ελληνικά χωρικά ύδατα; Μπορείτε να επιβεβαιώσετε ότι οι αφιχθέντες έχουν οδηγηθεί σε ασφαλές σημείο για την καταγραφή τους; Γιατί αυτό δεν εμφανίζεται στις επίσημες καταγραφές;

 

- Ποιες ενέργειες γίνονται για όσες βάρκες με μετανάστες έχουν φτάσει σε κάποιο ελληνικό νησί; Έχουν καταγραφεί επίσημα κι αν ναι γιατί δεν εμφανίζονται στις σχετικές αναφορές;

 

- Αν στις δύο αυτές τελευταίες περιπτώσεις οι αφιχθέντες έχουν απαχθεί, ληστευτεί, κακοποιηθεί και ρυμουλκηθεί πίσω στην Τουρκία, τότε μπορούμε να μιλάμε για το μεγαλύτερο, μαζικότερο, διαρκέστερο έγκλημα του ελληνικού κράτους από ιεραρχικά δομημένη εγκληματική οργάνωσή του ή έχουμε κάνει και μεγαλύτερα;

 

Υ.Γ. Δεν θα πρέπει να αφήσουμε και χωρίς σχολιασμό, κ. Μητσοτάκη, και τη δεύτερη παραδοχή σας, καθώς αφήσατε να σας ξεφύγει και μια αλήθεια ακόμη, σε διεθνές μάλιστα ακροατήριο.

 

♦ Από πότε το να ρωτούν οι δημοσιογράφοι ευθείες ερωτήσεις είναι μια ιδιαιτερότητα της Ολλανδίας και δεν είναι χρέος και κεκτημένο σε κάθε χώρα που θέλει να λειτουργεί στοιχειωδώς δημοκρατικά;

 

Μολονότι λοιπόν είναι πολύ σημαντικό το λιβάνισμα της εξουσίας -έχουμε επίσης ενδιαφέρουσες εμπειρίες από τη Σάμο-, χωρίς την παραμικρή αίσθηση αυτοσυγκράτησης ή αξιοπρέπειας από τα κυρίαρχα και συστημικά ΜΜΕ εδώ και δύο χρόνια, δεν θα σταθούμε αυτήν τη στιγμή σε αυτό. Άνθρωποι κινδυνεύουν, άνθρωποι χάνονται, πνίγονται και στη Σάμο και σε αυτό πρέπει να βάλουμε ένα τέλος.

 

Ανοιχτή Συνέλευση Σάμου   

Γιώργος Παγούδης

 

Όχι άλλη «αριστεία»! O Mητσοτάκης πρότεινε να πουλάμε το λάδι των αρχαιολογικών χώρων!

 

Η ιδέα του ανθρώπου που είναι πρωθυπουργός της Ελλάδας για τα ελαιόδεντρα της Αρχαίας Ολυμπίας και άλλων αρχαιολογικών χώρων - Το συζήτησε και με τον ΣΕΒαστό κ. Σκέρτσο

 

«Συζητούσαμε με την υπουργό και με τον κ. Σκέρτσο για το πόσα ελαιόδεντρα έχουμε, έχει αυτή τη στιγμή το υπουργείο Πολιτισμού, εντός αρχαιολογικών χώρων. Σας διαβεβαιώ ότι το λάδι που μπορεί να παράγεται σε συνεννόηση με μια ομάδα παραγωγών, μέσα από την Ολυμπία, μέσα από τον αρχαιολογικό χώρο, δεν χρειάζεται να σας πω σε τι τιμή θα μπορεί να πουληθεί (…) Άλλη λοιπόν μια ευκαιρία να δούμε τη σύνδεση της πολιτιστικής μας κληρονομιάς με τον πρωτογενή τομέα(…)Αυτό είναι ανταγωνιστικό».

Ο άνθρωπος που έκανε αυτή τη δήλωση είναι πρωθυπουργός της Ελλάδας! Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, όχι μόνος αλλά μαζί με τον ΣΕΒαστό Σκέρτσο, σκέφτηκε τα παραπάνω αδιανόητα.

 

Τι να σχολιάσει κανείς; Την απίστευτη γελοιότητα να σκεφτεί κάποιος πως θα κάνει μεγάλες μπίζνες με τα ελαιόδεντρα των αρχαιολογικών χώρα; Την «αριστεία» που αντιμετωπίζει τους αρχαιολογικούς  χώρους, χώρους Πολιτισμού και Ιστορίας, σαν «ευκαιρία» για να βγάλει λάδι η χώρα και να … θησαυρίσει;

 

Δείτε το βίντεο με τις δηλώσεις Μητσοτάκη κατά την επίσκεψη του στην Αρχαία Ολυμπία, όπου εγκαινίασε το έργο της Microsoft για τη ψηφιακή αναπαράσταση του αρχαιολογικού χώρου. Δεν γνωρίζουμε εάν οι εκπρόσωποι της πολυεθνικής του πρότειναν να γίνει ψηφιακή αναπαράσταση από το μάζεμα της ελιάς των αρχαιολογικών χώρων. Πάντως, κάποιο θέμα έχουν στην κυβέρνηση με τις ελιές. Ο υπουργός Κωστής Χατζηδάκης είχε τάξει στους εργαζόμενους πως, με το νόμο θεσμοθέτησης 10ωρου εργασίας,  θα παίρνουν κάτι ώρες πίσω για να πηγαίνουν να μαζεύουν ελιές!

 

 

 

Θα μαζεύουμε τις ελιές της Αρχαίας Ολυμπίας και θα πουλάμε το λάδι σε αστρονομικές τιμές στους κουτοφραγκους pic.twitter.com/h4xDQX60V1

— Ιερώνυμος boss (@JeronymoBoss2) November 12, 2021 

 

πηγή

Γιατί και πώς άλλαξε χθες η εικόνα του ΚΙΝΑΛ

 

γράφει ο Γεράσιμος Λιβιτσάνος

 

Αν γίνει ένας μικρός απολογισμός από τις ειδήσεις που «έδωσε» την χθεσινή μέρα ο χώρος του Κινήματος Αλλαγής τότε συνοπτικά έχουμε τα εξής: Η κοινοβουλευτική του ομάδα δεν είχε ενιαία θέση για το αν πρέπει να ψηφίσει η όχι το νομοσχέδιο για τον νέο ποινικό κώδικα,. Επίσης οι 6 υποψήφιοι για την ηγεσία δεν κατάφεραν ούτε χθες βράδυ να καταλήξουν σε έναν κοινά αποδεκτό τρόπο ώστε να καταθέσουν τις απόψεις του σε μία τηλεμαχία. Debate κατά το κοινώς λεγόμενο.

 

Η εικόνα του ΚΙΝ.ΑΛ απέχει πάρα πολύ από το αφήγημα ενός χώρου με εσωτερική συνοχή που ξέρει τι θέλει και που πάει. Πολύ περισσότερο αν συνυπολογίσει κανείς τις διακηρύξεις των επίδοξων προέδρων του για την επιθυμία τους να πολλαπλασιάσουν τα ποσοστά τους και να γίνουν ούτε λίγο, ούτε πολύ αξιωματική αντιπολίτευση στην θέση του ΣΥΡΙΖΑ.

 

Αντίθετα, όπως όλα δείχνουν το Κίνημα Αλλαγής για τις επόμενες 3 εβδομάδες που απομένουν μέχρι την πρώτη Κυριακή των εκλογών θα θυμίζει «ακυβέρνητο πλοίο». Δίχως πυξίδα, προκαθορισμένη διαδρομή και με συνεχείς ανταρσίες. Εγείρονται μάλιστα υποψίες ότι μπορεί να έχει ακριβώς την ίδια εικόνα και μετά τις 12 Δεκεμβρίου. Παρότι θα προκύψει ο νέος αρχηγός του. (Αν η πορεία της πανδημίας δεν εμποδίσει την διεξαγωγή της εκλογικής διαδικασίας)..

  

Για την χθεσινή εικόνα της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΚΙΝ.ΑΛ πολύ λίγο ευθύνεται ο βουλευτής Γιώργος Μουλκιώτης, που έχει την φήμη ότι κάνει λάθος όταν πατάει τα κουμπιά στις ηλεκτρονικές ψηφοφορίες. Γιατί τα «υπέρ» που κατά λάθος ψήφισε επί της αρχής και σε ένα άρθρο του νομοσχεδίου για τον ποινικό κώδικα γρήγορα διορθώθηκαν. Τα «κουμπιά» όμως που πάτησε χθες ο Ανδρέας Λοβέρδος, ανακοινώνοντας πως υπερψηφίζει το ίδιο νομοσχέδιο ενώ το ΚΙΝ.ΑΛ είχε επίσημη θέση για «παρών», δεν είναι το ίδιο εύκολο να διορθωθούν.

 

Σε περίπτωση που ο Ανδρέας Λοβέρδος δεν είχε κάνει την συγκεκριμένη δήλωση στην Βουλή, ουδείς θα ασχολούνταν με την στάση του ΚΙΝ.ΑΛ στην συγκεκριμένη συνεδρίαση. Ήταν σύνηθες άλλωστε τους τελευταίους, πολλούς, μήνες το ΚΙΝ.ΑΛ -υπό την ηγεσία της Φώφης Γεννηματά- να μην ψηφίζει κυβερνητικά νομοσχέδια. Ακόμη και αν συμφωνούσε με αρκετά από τα άρθρα τους, όπως στο χθεσινό.

 

Ακριβώς γιατί η ηγεσία του είχε εκτιμήσει ότι οι πρακτικές έμμεσης στήριξης στην Ν.Δ δεν συμβάλλουν στην αύξηση της πολιτικής του απήχησης, ούτε συνάδουν με το γενικότερο κλίμα. Για αυτή του την στάση άλλωστε το Κίνημα Αλλαγής συχνά στην Βουλή δέχονταν επικρίσεις από τον Κυριάκο Μητσοτάκη.

 

Ο Ανδρέα Λοβέρδος φαίνεται πως θέλησε να αλλάξει αυτή την εικόνα. Ισχυρίστηκε ότι η αύξηση των ποινών για ειδεχθή εγκλήματα, που προβλέπονταν στο νέο ποινικό κώδικα, ήταν πάνδημο αίτημα και γι αυτό το ψήφισε. Θα μπορούσε όμως κάλλιστα να έχει στηρίξει τα συγκεκριμένα άρθρα δίχως να δηλώσει ότι στηρίζει την αρχή του νομοσχεδίου. Αφού μια τέτοια πράξη στην «κοινοβουλευτική» γλώσσα αποτελεί σήμα στήριξης στην κυβέρνηση. Ιδίως όταν αφορά νομοθετήματα που δημιουργούν πολώσεις ανάμεσα σε κυβέρνηση και αντιπολίτευση. Όπως το συγκεκριμένο για τον ποινικό κώδικα όπου η κυβέρνηση θέλησε να εντάξει διατάξεις για τον περιορισμό της ελευθεροτυπίας με αλλαγές στο άρθρο 191, δίνοντας στίγμα αυταρχικής προσέγγισης.

 

Το αδιέξοδο στο οποίο οδηγείται η υπόθεση του debate, έχει ίσως μικρότερη πολιτική αξία από την κοινοβουλευτική έκφραση του ΚΙΝ.ΑΛ. Είναι όμως δείγμα του πόσο οι προσωπικές τακτικές μπορούν να επηρεάσουν την εικόνα του χώρου. Στοιχείο άλλωστε που ήταν εξαρχής σαφές από την πληθώρα των υποψηφίων για τον προεδρικό θώκο. Η απουσία πάντως μιας τηλεμαχίας με τους 6 υποψηφίους, δεν πρόκειται να εμποδίσει τις πολιτικές αντιπαραθέσεις. Αυτές που γίνονται μέσω λόγων αλλά και πράξεων όπως απέδειξε η πρωτοβουλία του Ανδρέα Λοβέρδου.

 

Πλέον όμως στην αντιπαράθεση αυτή προκύπτει ως μείζον ζήτημα το ποια θα είναι η σχέση του Κινήματος Αλλαγής με την Νέα Δημοκρατία και τον χώρο που στην γλώσσα του ΠΑΣΟΚ -ακόμη- αποκαλείται «δεξιά». Ένα θέμα στο οποίο κανείς υποψήφιος πλέον δεν μπορεί να συνεχίσει να αποφεύγει να πάρει θέση.     

Δύσκολες μέρες κι ακόμα πιο δύσκολες νύχτες

 

γράφει ο Παντελής Μπουκάλας

 

 

Και τα γκρίζα και μαύρα χρώματα που χρησιμοποιούν οι κατεξοχήν αρμόδιοι, οι μαχόμενοι γιατροί, για να ιστορήσουν την πανδημική κατάσταση τείνουν να εξαντληθούν, και οι λέξεις με το βαρύ δραματικό φορτίο τελειώνουν. Και μάλιστα χωρίς να καταφέρνουν να συγκινήσουν ιδιαίτερα, να παρακινήσουν σε άμεσο αναπροσανατολισμό τους κυβερνώντες. Και δεν εννοείται εδώ ο εποπτευόμενος υπουργός Υγείας, τα ασύντακτα προφορικά ελληνικά του οποίου, εκτός που αδυνατούν να πείσουν και τους καλόπιστους ακόμα, αποτελούν τον καθρέφτη της αμηχανίας και της αδυναμίας συγκρότησης συνεκτικού σχεδίου.

 

Το τέταρτο κύμα της επέλασης της COVID οδηγεί τη χώρα στη χειρότερη επιδημιολογική θέση της την τελευταία διετία. Τίποτε πάντως δεν ήταν απροσδόκητο και αιφνιδιαστικό. Η επιδείνωση όλων των δεικτών είχε προαναγγελθεί. Οι λοιμωξιολόγοι, και οι της επιτροπής, προειδοποιούσαν ότι αν το πνεύμα της θερινής χαλάρωσης, κυβερνητικής και κοινωνικής, κυριαρχήσει και το φθινόπωρο, θα κινδυνέψουμε να χάσουμε και τα κεκτημένα. Δυστυχώς, οι φόβοι τους επαληθεύτηκαν: Τον Σεπτέμβριο και τον Οκτώβριο φέτος πέθαναν 2.247 ασθενείς λόγω COVID. Υπερδιπλάσιοι από τους 1.017 νεκρούς του αντίστοιχου περυσινού διμήνου.

 

Προειδοποιούσαν επίσης ότι δεν είναι καιρός για μηνύματα του τύπου «όλα πάνε καλά», όταν ο εμβολιασμός έχει βαλτώσει, ούτε για παρελάσεις και εορταστικές εκδηλώσεις θρησκευτικού συνωστισμού, ειδικά στη Θεσσαλονίκη. Μάταια. Φτάσαμε έτσι στην τρομακτική δήλωση της αναπληρώτριας υπουργού Υγείας Μίνας Γκάγκα: «Αν αυξηθούν κι άλλο τα κρούσματα, οι νοσηλείες και οι διασωληνωμένοι, θα πρέπει σε λίγο να διαλέξουμε αν θα νοσηλευθεί ασθενής με κορωνοϊό ή με εγκεφαλικό». Ευθύτερη ομολογία αποτυχίας δεν θα μπορούσε να υπάρξει.

 

Θα εισηγηθούν άραγε οι φλύαροι αλλοτριοπράγμονες υπουργοί να μη μετράμε ούτε τους νεκρούς, για να μην αποκαρδιωνόμαστε, ή θα αρκεστούν στη σοφή πρότασή τους να μη μετράμε τα κρούσματα, τον αριθμό των οποίων πάντως, όταν μας βόλευε, τον κράδαιναν σαν πειστήριο πανευρωπαϊκών αριστείων; Να μη μετράμε ούτε τους εκτός ΜΕΘ διασωληνωμένους; Ούτε τα ράντζα που δανείζει το ένα νοσοκομείο στο άλλο για να πορευτεί στην εφημερία του; Ούτε τους οφθαλμίατρους που μετακινούνται από την Αθήνα στη Λάρισα ή στη Θεσσαλονίκη για να «καλυφθούν τα κενά»; Αν ένας γιατρός εφημερεύει για 110 περιστατικά, όπως στον Βόλο, για ποιο «θωρακισμένο ΕΣΥ» συνεχίζει να ρητορεύει η κυβερνώσα ευθυνοφοβία;   

Διαμαρτυρία δημοσιογράφων στη Βουλή – «Φίμωση με τον νέο Ποινικό Κώδικα»

 

Διαμαρτυρία μπροστά στη Βουλή πραγματοποίησαν το μεσημέρι της Πέμπτης δημοσιογράφοι μέλη του συνδικαλιστικού σχήματος «Πρωτοβουλία για την Ανατροπή» στην ΕΣΗΕΑ. Οι δημοσιογράφοι.. καταγγέλλουν ότι με τον νέο Ποινικό Κώδικα ανοίγει ο δρόμος για την εγκαθίδρυση ενός καθεστώτος ανοιχτής λογοκρισίας στα ΜΜΕ και φίμωσης των δημοσιογράφων.

«Η ελεύθερη γνώμη δεν είναι “έγκλημα”. Η δημοσιογραφία οφείλει να ενοχλεί. Οι μαχόμενοι δημοσιογράφοι λέμε ΣΤΟΠ στη φίμωση, λέμε ΣΤΟΠ στη λογοκρισία. Απαιτούμε την απόσυρση της τροποποίησης του άρθρου 36 στο νομοσχέδιο του νέου Ποινικού Κώδικα», αναφέρει σε ανακοίνωσή της η «Πρωτοβουλία για την Ανατροπή».

 

Κατά και η Ένωση Δικαστών και Εισαγγελέων

 

Σημειώνεται ότι θέση ενάντια στις προωθούμενες αλλαγές στον Ποινικό Κώδικα, όσον αφορά το άρθρο περί διασποράς ψευδών ειδήσεων, έλαβε πρόσφατα και η Ένωση Δικαστών και Εισαγγελέων. Σύμφωνα με τους δικαστικούς λειτουργούς:

 

«Με την ισχύουσα τυποποίηση η διασπορά ψευδών ειδήσεων συνιστά έγκλημα βλάβης και η πράξη καθίσταται αξιόποινη μόνο εφόσον οι ψευδείς ειδήσεις προκάλεσαν πραγματικά φόβο σε αόριστο αριθμό ανθρώπων ή ορισμένο κύκλο ή κατηγορία προσώπων. Το Σχέδιο Νόμου μετατρέπει και πάλι το αδίκημα σε έγκλημα αφηρημένης διακινδύνευσης και πλέον δεν θα είναι αναγκαίο να επέλθει όντως το αποτέλεσμα του φόβου ή της ανησυχίας αλλά θα αρκεί η δυνατότητα των ειδήσεων να προκαλέσουν ανησυχία ή φόβο. Επιπλέον εισάγει στην αντικειμενική υπόσταση του αδικήματος την ικανότητα της ψευδούς είδησης να κλονίσει την εμπιστοσύνη του κοινού στην ευρύτερη “δημόσια τάξη”. Ο κλονισμός της εμπιστοσύνης του κοινού είναι ένα μέγεθος μη μετρήσιμο, ενώ όσον αφορά το ψεύδος καθ’ εαυτό, η διάκριση από την αλήθεια είναι σε πολλές περιπτώσεις δύσκολη, καθώς μια “ψευδής είδηση” μπορεί να περιέχει και στοιχεία αλήθειας. Αυτό που πρέπει να αποφευχθεί πάση θυσία είναι η θέσπιση μιας και μοναδικής κρατικής αλήθειας και η δίωξη κάθε αντίθετης άποψης, μια πρακτική που εύκολα μπορεί να εκπέσει σε λογοκρισία.

 

»Προσθέτει την “δημόσια υγεία” στους τομείς που προστατεύονται και απαλείφει αυτούς του τουρισμού και των διεθνών σχέσεων. Είναι προφανές ότι σκοπός της ρύθμισης είναι η δίωξη των “αιρετικών” απόψεων που διατυπώνονται στα ΜΜΕ σχετικά με την διαχείριση της πανδημίας, την υποχρεωτικότητα ή μη των εμβολιασμών κλπ. Στο σημείο αυτό παρατηρούμε ότι η επιστήμη (όπως η ιατρική) προχωράει μέσα από την πολυφωνία, τις επιστημονικές διχογνωμίες, την διαλεκτική σύνθεση της θέσης και της αντίθεσης. Η ιστορική εμπειρία κατέδειξε ότι επιστημονικές απόψεις που θεωρούνταν στην εποχή τους αιρετικές, επιβεβαιώθηκαν με το πέρασμα των χρόνων ενώ αντίθετα κατέπεσαν αξιώματα και αρχές που ίσχυαν για αιώνες ως δόγματα και ακλόνητες αλήθειες. Ακόμα και σκοταδιστικές θέσεις με τις οποίες βρίσκεται σήμερα η κοινωνία αντιμέτωπη, δεν εξαλείφονται με ποινική καταστολή αλλά με την επιστήμη, τον ορθολογισμό, την παιδεία. Ο Ποινικός Κώδικας δεν μπορεί να υποκαταστήσει την Ιερά Εξέταση του Μεσαίωνα και να εμποδίσει την πρόοδο της επιστήμης με την απειλή της πυράς. Είναι προτιμότερο να ακουστεί και κάτι ψευδές παρά να φιμωθούν εκατό αλήθειες.

 

»Υπό την άποψη αυτή η τροποποίηση του άρθρου 191 ΠΚ συνιστά οπισθοδρόμηση καθώς διευρύνει το αξιόποινο, εισάγει και πάλι αφενός την υποκειμενική κρίση της προσφορότητας της είδησης να προκαλέσει ανησυχία ή φόβο και αφετέρου το στοιχείο του κλονισμού της εμπιστοσύνης του κοινού στην “δημόσια τάξη” περιορίζοντας έτσι σημαντικά το δικαίωμα της ελεύθερης έκφρασης και πληροφόρησης όπως αυτό αποτυπώνεται στα άρθρα 5 και 14 του Συντάγματος καθώς και στο άρθρο 11 παρ. 1 του Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ορισμένα δικαιώματα όπως αυτά του αρ. 14 παρ. 1 είναι τόσο κομβικά για το πολίτευμα, που ο οποιοσδήποτε ρητός ή έμμεσος περιορισμός τους, πρέπει να αποφεύγεται. Τονίζεται εδώ ότι η αντίθεσή μας με την επιχειρούμενη νομοθετική παρέμβαση δεν συνίσταται στην προστασία της “δημόσιας υγείας” μέσω του εγκλήματος της διασποράς ψευδών ειδήσεων, αλλά στον τρόπο τυποποίησης του εγκλήματος και στην μετατροπή του σε έγκλημα αφηρημένης διακινδύνευσης.

 

»Επιπλέον επανεισάγει την πρόκληση “ανησυχίας” στους πολίτες ενώ με τον ισχύοντα Κώδικα η έννοια της ανησυχίας είχε απαλειφθεί και απαιτούνταν μόνο η πρόκληση “φόβου”. Η ανησυχία είναι ένα συναίσθημα κατώτερο σε ένταση του φόβου, το οποίο δεν κρίνεται ικανό να δικαιολογήσει τις μετέπειτα ενέργειες των πολιτών. Τέλος για πρώτη φορά τιμωρεί και τον πραγματικό ιδιοκτήτη και τον εκδότη του μέσου με το οποίο τελέστηκαν οι πράξεις, καθιερώνοντας έτσι ex officio ποινική ευθύνη στον βωμό της γενικοπροληπτικής λειτουργίας της ποινής και πλήττοντας καίρια την ελευθερία του Τύπου».

 

Σημειώνεται ότι και το Διοικητικό Συμβούλιο της ΕΣΗΕΑ είχε εκφράσει τον έντονο προβληματισμό και την ανησυχία του σχετικά με την τροποποίηση του άρθρου 191 Π.Κ. τονίζοντας ότι «ελλοχεύει ο κίνδυνος να παρεμβαίνει η Δικαιοσύνη και να περιορίζει τη συνταγματικά κατοχυρωμένη ελευθερία του λόγου και την έκφραση απόψεων για ό,τι συμβαίνει γύρω μας, με την αιτιολογία ότι έτσι διασπείρονται ψευδείς ειδήσεις που προκαλούν ανησυχία στους πολίτες και κλονίζεται η εμπιστοσύνη του κοινού. Δηλαδή, ποινικοποιείται η προσωπική άποψη, η κριτική και η έκφρασή της στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης ή στο διαδίκτυο…».

 

πηγή 

Sorry

 

γράφει η Γιώτα Αναγνώστου

 

Ναι, το άκουσα κι εγώ. Υβριδικός πόλεμος, είπανε. Εγώ ήξερα μόνο για υβριδικά αυτοκίνητα. Για να το λένε… Εργαλειοποίηση του προσφυγικού, εξήγησαν. Έδωσαν και στοιχεία. Δικτάτορες και δικτατορίσκοι. Κυρώσεις και εκβιασμοί. Πτήσεις, αναχωρήσεις, αφίξεις, βίζες και συναλλαγές. Εργαλειοποίηση λοιπόν. Κάτι θα ξέρουν…

 

Το κάνανε από παλιά.

 

Βασίλευε ο Ερεχθέας στην Αθήνα, κι ήτανε η γιορτή των Διονυσίων. Όλες οι προσφορές για τον θεό όμορφα-όμορφα στη θέση τους. Κι έρχεται αυτό το βόδι, ένα βόδι ανάγωγο και βλάσφημο το δίχως άλλο, και τις τρώει. Το στρώνει στο κυνήγι ο ιερέας, έμπλεος ιεράς οργής, και το σφάζει, κι ύστερα τρέχει να κρυφτεί για να γλιτώσει από του φόνου την κατηγορία. Κι αφού τον ψάξαν τον φονέα και δεν τον βρήκαν πουθενά, γιορτάζαν την ανάμνηση της πράξης σε άλλη γιορτή. Προς τιμήν του Διός Πολιέως ετούτη, προστάτευε την πόλη αυτός και δεν γινόταν στο αίμα να μην έχει μερτικό. Ερχόταν το λοιπόν ανυποψίαστο το βόδι και ο βουτύπος το χτυπούσε με τον πέλεκυ και το βαζε στα πόδια. Κι αφού δεν μπόραγαν να πιάσουν τον φονέα (τον βουτύπο) πιάνανε το πελέκι του (το εργαλείο) το δίκαζαν, το καταδίκαζαν και το πετούσανε μετά στη θάλασσα. Να μάθει! Μεγάλη η γιορτή των Βουφονίων. 14η του μηνός Σκιροφοριώνος.

 

Φαίνεται πως το κάνουνε ακόμα.

 

Αλλά… συγγνώμη… θα το πω… θα το ρωτήσω… δεν είμαι άλλωστε κανένα τέρας ευφυΐας κι ας με περάσουν για χαζή, μπορεί και να ‘μαι, εγώ γιατί δεν βλέπω πουθενά εργαλεία; Βλέπω μονάχα τα παιδιά στην Πολωνία και παντού. Βλέπω χεράκια παιδικά με χαρτονάκια που γράφουν “sorry” κι ανάθεμά με δεν καταλαβαίνω. Είναι όντως εργαλεία; Πώς τα φτιάχνουν; Έχουνε βίδες και γρανάζια; Δεν είναι αυτά παιδιά σαν τα δικά μας; Τι σόι πόλεμος είναι αυτός που δίνει στα εργαλεία του μορφή παιδιών που σου ζητούν συγγνώμη… που υπάρχουν; Και πώς νικάς;  

Πρόσθετα μέτρα για τους ανεμβολίαστους συζητάει η κυβέρνηση

 

Με το ΕΣΥ να βρίσκεται το τελευταίο διάστημα αντιμέτωπο με την κατάρρευση, και τα επιδημιολογικά δεδομένα (κρούσματα, διασωληνωμένοι και θάνατοι) να προμηνύουν ακόμη δυσκολότερες ημέρες, η κυβέρνηση ,σύμφωνα με πληροφορίες, εξετάζει επιπρόσθετα μέτρα που θα αφορούν στους ανεμβολίαστους.

 

Συγκεκριμένα, φαίνεται ότι στην συζήτηση έχει τεθεί η αύξηση των rapid test που θα πρέπει να υποβάλλονται οι ανεμβολίαστοι στα τρία, ενώ υπάρχει ήδη συζήτηση, ο αριθμός αυτός να φτάσει τα εφτά, δηλαδή ένα rapid test κάθε μέρα της εβδομάδας.

 

Προς το παρόν έχει απορριφθεί η πρόταση για να απαγορευθεί στους ανεμβολίαστους εντελώς η φυσική παρουσία σε καταστήματα και να κάνουν τις αγορές τους αποκλειστικά ηλεκτρονικά, ωστόσο αρκετά υψηλά στις συζητήσεις βρίσκεται η πρόταση να απαιτείται rapid test από τους ανεμβολίαστους κατά την είσοδο τους και σε σούπερ μάρκετ.

  

Τέλος, η κυβέρνηση φέρεται αυτή τη στιγμή να αποκλείει το ενδεχόμενο νέου γενικού lockdown, αλλά και την επέκταση στην υποχρεωτικότητα των εμβολιασμών.  

πηγή

Πέντε «ευθείες ερωτήσεις» στον πρωθυπουργό, Κυριάκο Μητσοτάκη, με την ελπίδα να μην ταραχθεί

 

Κύριε Μητσοτάκη, μετά το «επεισόδιο» με την Ολλανδή δημοσιογράφο, καταλάβαμε ότι στο (πολιτικό) μυαλό σας οι ευθείες ερωτήσεις εντάσσονται στην «ολλανδική κουλτούρα». Είστε, δε, τόσο μεγαλόψυχος που επισημάνατε πως «σέβεστε» αυτή την «κουλτούρα».

 

Ειλικρινά, συνειδητοποιήσατε τι είπατε; Να σας το θυμίσουμε: «Ξέρω ότι στην Ολλανδία έχετε την κουλτούρα να ρωτάτε ευθέως τις ερωτήσεις στους πολιτικούς, κάτι το οποίο και σέβομαι».

 

Ας μας επιτραπεί να διατυπώσουμε ερωτήσεις, απ’ αυτές με την «ολλανδική κουλτούρα», τις ευθείες, για τη διαχείριση της πανδημίας από την κυβέρνηση:

 

Ερώτηση (ευθεία) πρώτη: Μέχρι πότε θα χάνονται ανθρώπινες ζωές (και) λόγω των ελλείψεων στα νοσοκομεία, επειδή δεν είναι στην (πολιτική) «κουλτούρα» σας να κάνετε μόνιμες προσλήψεις υγειονομικών και παράλληλα θεωρείτε (ο κ. Σκέρτσος το λέει, άρα εσείς) «πολυτέλεια» την ουσιαστική ενίσχυση του δημόσιου συστήματος Υγείας;

 

Ερώτηση (ευθεία) δεύτερη: Είναι ή όχι κυνική κοροϊδία οι «επιτάξεις» του ιδιωτικού τομέα Υγείας, με τις οποίες «χρυσώνετε» τους κλινικάρχες με εκατομμύρια ευρώ που θα μπορούσαν να πάνε στο δημόσιο σύστημα Υγείας, επειδή δεν είναι στην (πολιτική) «κουλτούρα» σας η κανονική (προφανώς χωρίς κέρδος) επίταξη;

 

Ερώτηση (ευθεία) τρίτη: Αντί να κουνάτε το δάχτυλο όπου σταθείτε κι όπου βρεθείτε, μήπως να ενισχύσετε το εμβολιαστικό πρόγραμμα με άμεση αναβάθμιση και στελέχωση της Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας και με δυνατότητα προσωποποιημένης πληροφόρησης;

 

Ερώτηση (ευθεία) τέταρτη: Μπορείτε, αντί να ειρωνεύεστε πως δεν μπορείτε να «γεννήσετε λεωφορεία», να στηρίξετε ουσιαστικά τα μέσα μαζικής μεταφοράς (αλήθεια, έχει τύχει να πάτε ποτέ με μετρό στην όποια δουλειά σας;) και να αυξηθούν τα δρομολόγια, ώστε να περιοριστεί η (υπερ)μετάδοση του κορωνοϊού;

 

Ερώτηση (ευθεία) πέμπτη: Έχετε σκεφτεί ποτέ, ότι στα σχολεία,σε περίοδο πανδημίας, δεν έχουν ανάγκη από παγουρίνο και συγχωνεύσεις τμημάτων (!), αλλά μείωση των μαθητών ανά τάξη και προσλήψεις (μόνιμων) εκπαιδευτικών;

 

Ελπίζουμε να μην σας τάραξαν οι «ευθείες ερωτήσεις» κι ας έχετε την εκτίμηση πως δεν ανήκουν στην «ελληνική κουλτούρα», τουλάχιστον κατά τη διάρκεια της διακυβέρνηση σας.

 

 

Γεράσιμος Χολέβας

Θ.Βασιλακόπουλου: Φτιάξαμε κλίνες ΜΕΘ χωρίς προδιαγραφές και είχαμε υψηλά ποσοστά θνητότητας (βίντεο).!

 

Εντελώς απροκάλυπτα πλέον,  αποκαλύπτεται από τους ειδικούς ο τρόπος με τον οποίο γίνεται η διαχείριση της πανδημίας ενώ έχε δεν έχει ενισχυθεί ουσιαστικά το ΕΣΥ. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ήταν η σημερινή δήλωση του καθηγητή μικροβιολογίας και εντατικής θεραπείας, Θεόδωρου Βασιλακόπουλου.

 

Ο Θεόδωρος Βασιλακόπουλος, που εργάζεται στο νοσοκομείο Λαϊκό αποκάλυψε ότι στο προηγούμενο κύμα της πανδημίας δημιουργήθηκαν στα νοσοκομεία εκ των ενόντων κλίνες που ονομάστηκαν ΜΕΘ ενώ δεν πληρούσαν τις πραγματικές προδιαγραφές με αποτέλεσμα να αυξηθούν τα ποσοστά της θνητότητας.  

Όπως αποκάλυψε για το Λαϊκό, το προηγούμενο κύμα της πανδημίας δημιουργήθηκαν στην κλινική covid πέντε κλίνες που ονομάστηκαν ΜΕΘ ενώ δεν υπήρχε καν πεπιεσμένος αέρας, υπήρχε μόνο οξυγόνο.

 

Όπως εξήγησε μιλώντας στο OPEN, χρειάζονταν ειδικοί αναπνευστήρες που να συμπιέζουν το οξυγόνο. «Όταν λειτούργησε αυτή η μονάδα, είχαμε πολύ πολύ μέτρια αποτελέσματα με επιεικείς χαρακτηρισμούς», επεσήμανε ο Θεόδωρος Βασιλακόπουλος.

 

Το να παίρνουμε από το χειρουργείο κλίνες και να τις κάνουμε ΜΕΘ δεν θα πετύχουμε τα στάνταρ θνητότητας, εξήγησε καθώς «δεν μπορούμε να πετύχουμε καλά αποτελέσματα όταν δεν έχουμε πλήρως στελεχωμένο και εκπαιδευμένο προσωπικό».

 

Ο καθηγητής πνευμονολογίας προέβη σε αυτή την αποκάλυψη όταν ρωτήθηκε για την καταγγελία της ΠΟΕΔΗΝ ότι ενώ το νοσοκομείο Λαϊκό δεν έχει κανένα διαθέσιμο κρεβάτι σε ΜΕΘ παραμένουν κλειστές αυτές οι πέντε κλίνες.

 

«Οι κλίνες που λέει ο κ. Γιαννάκος ότι αναπτύχθηκαν στο προηγούμενο κύμα δεν είναι πραγματικές κλίνες ΜΕΘ. Αναπτύχθηκαν στο Λαϊκό και έπειτα έπαψαν να λειτουργούν. Δημιουργήθηκε ένα τμήμα και δεν είχε και την καλύτερη επιτυχία, αν δείτε τα ποσοστά θνητότητας θα καταλάβετε, δεν μπορώ να πω περισσότερα. Ζητήστε τα επίσημα στοιχεία πόσοι βγήκαν από αυτό το τμήμα».

 

Ο Θεόδωρος Βασιλακόπουλος ανέφερε ότι το ίδιο ισχύει και για άλλα νοσοκομεία της χώρας όπου λόγω του προηγούμενου σφοδρού κύματος δημιουργήθηκαν εκ των ενόντων κλίνες ΜΕΘ χωρίς να τηρούν τις προδιαγραφές σε υποδομές αλλά και σε εξειδικευμένο προσωπικό.    

πηγή

Σαν σήμερα, πριν από 31 χρόνια, έφυγε από τη ζωή ο Χανιώτης καλλιτέχνης Αλέξης Μινωτής.! (βιογραφία)

 

 

Ο Αλέξης Μινωτής γεννήθηκε στα Χανιά Κρήτης στις 8 Αυγούστου 1900.

Το πραγματικό του όνομα ήταν Αλέξης Μινωτάκης.

Από ηλικίας 15 χρόνων δημοσίευσε ποιήματα του στο φιλολογικό περιοδικό Διόνυσος της Κωνσταντινούπολης υιοθετώντας το επίθετο Μινωτής. Μετά τις εγκύκλιες σπουδές του στο γυμνάσιο διορίστηκε υπάλληλος στην Τράπεζα Αθηνών, μετέπειτα Εθνική Τράπεζα, των Χανίων.Το 1921 ήλθε στην Αθήνα και άρχισε ως ερασιτέχνης ηθοποιός να εμφανίζεται "επί σκηνής" με διάφορα θεατρικά συγκροτήματα - θιάσους. Αργότερα όμως επιδόθηκε ως επαγγελματίας ηθοποιός λαμβάνοντας μέρος και σε επαρχιακές θεατρικές περιοδείες με τους θιάσους Βεάκη και Νέζερ παρουσιάζοντας τον Οιδίποδα τύραννο. Προκειμένου εν τω μεταξύ ν΄ αντιμετωπίσει τις οικογενειακές αντιρρήσεις για το επάγγελμα που είχε διαλέξει αναγκάσθηκε να κόψει (περιορίσει) το επίθετό του, αν και αυτό δεν μείωσε τη ρήξη που είχε με τον πατέρα του για πολλά χρόνια.

Αργότερα προσλήφθηκε από τον θίασο της Μαρίκας Κοτοπούλη με το θίασο της οποίας και σημείωσε το 1925 τη πρώτη του μεγάλη επιτυχία στο έργο του Αρτζιμπάσεφ Πόλεμος που υποδυόταν τον ρόλο του βιολιστή, έτσι δεν άργησε αν και αυτοδίδακτος ν΄ αναγνωρισθεί η εξέχουσα καλλιτεχνική μορφή του μεταξύ των Ελλήνων πρωταγωνιστών της δραματικής σκηνής. Ιστορικής επιτυχίας θεωρήθηκαν οι παραστάσεις του στο πρωτοποριακό τότε συγκρότημα της "Ελεύθερης Σκηνής" το 1930. Στη συνέχεια αναγνωρίσθηκε από τους καλύτερους πρωταγωνιστές του Εθνικού Θεάτρου, στις παραστάσεις του οποίου στην Αγγλία (1939) με τον "Άμλετ" του Σαίξπηρ κρίθηκε από τους Άγγλους κριτικούς ως Παγκόσμιος καλύτερος Άμλετ των τελευταίων 50 ετών.

Ο Αλέξης Μινωτής υποδύθηκε σχεδόν όλους τους ρόλους σε όλα τα θεατρικά είδη, από φάρσες μέχρι μελοδράματα (όπερες) και από κωμωδία μέχρι τραγωδία, δημιουργώντας μια καριέρα διεθνούς ακτινοβολίας. Κυριότεροι δημιουργικοί ρόλοι του Αλέξη Μινωτή ήταν στους πρωταγωνιστικούς ρόλους των έργων: Ιούλιος Καίσαρ και Άμλετ του Σαίξπηρ, Δον Κάρλος του Σίλλερ, Ιβάν ο τρομερός, Πέερ Γκυντ, Μάκβεθ, Βασιλιάς Ληρ, Βρυκόλακες κ.ά.

Το 1940 νυμφεύτηκε την Κατίνα Παξινού και μαζί εμφανίζονταν στο Βασιλικό Θέατρο που δημιούργησαν. Στη περίοδο όμως της κατοχής στην Ελλάδα (1941) ο Αλέξης Μινωτής κατέφυγε στις ΗΠΑ. Το 1946 ο Μινωτής εισήλθε στο Χόλυγουντ και έλαβε μέρος στη κινηματογραφική ταινία του Άλφρεντ Χίτσκοκ Υπόθεση Νοτόριους (Notorious) μαζί με τον Κάρι Γκραντ και την Ίνγκριντ Μπέργκμαν. Την ίδια χρονιά συμμετείχε ακόμη στη ταινία Chase μαζί με την Μισέλ Μοργκάν. Από εκεί το 1952 προσκλήθηκε από το Εθνικό Θέατρο στην Αθήνα (μαζί με την Κατίνα Παξινού) για έκτακτες εμφανίσεις σε αρχαία δράματα και στους Βρυκόλακες του Ίψεν. Τότε ανταποκρινόμενος στο αίτημα της Βασίλισσας Φρειδερίκης για γύρισμα χολιγουντιανής ταινίας στην Ελλάδα συμμετείχε στο Παιδί και το Δελφίνι με την Σοφία Λόρεν που γυρίστηκε στην Ύδρα. Το ίδιο έτος μετά τις παραστάσεις στην Ελλάδα συμμετείχε στις παραστάσεις αρχαίων δραμάτων του Εθνικού Θεάτρου στη Νέα Υόρκη. Στις παραστάσεις εκείνες ο "Οιδίπους Τύραννος" του Σοφοκλή ανέβηκε με δική του σκηνοθεσία. Επίσης σκηνοθέτησε στη συνέχεια τις τραγωδίες Εκάβη (1955) και Μήδεια (1956) του Ευριπίδη στις οποίες πρωταγωνίστησε η Κατίνα Παξινού, καθώς και τις τραγωδίες Αντιγόνη (1956), με πρωταγωνίστρια την Άννα Συνοδινού και Οιδίπους επί Κολωνώ, με πρωταγωνιστή τον ίδιο.

Το 1958 ανέβασε στην Αμερική (Dallas Civil Opera) και στο Κόβεντ Γκάρντεν στο Λονδίνο την όπερα του Κερουμπίνι Μήδεια με πρωταγωνίστρια τη Μαρία Κάλλας. Η παράσταση εκείνη κρίθηκε ως βάση υψηλού υποδείγματος σύγχρονης σκηνοθεσίας μελοδράματος (όπερας). Επίσης εμφανίσθηκε και στο Μπροντγουέι στην Ηλέκτρα με την Μαρίκα Κοτοπούλη.

Ο Αλέξης Μινωτής είχε επίσης λάβει μέρος και στη ξένη κινηματογραφική επιτυχία "Γη των Φαραώ" με την Τζόαν Κόλινς.

Τελευταία εμφάνισή του στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου ήταν το καλοκαίρι του 1989 με τον ρόλο που υπήρξε για τον ίδιο όχι μόνο σκηνικό αλλά και προσωπικό αγώνισμα μιας ολόκληρης ζωής, τον Οιδίποδα επί Κολωνώ του Σοφοκλή

Πέθανε στην Αθήνα στις 11 Νοεμβρίου 1990 μένοντας πιστός στη μνήμη της συζύγου του Κατίνας Παξινού μέχρι τον θάνατό του.