Να υπερασπιστούμε τις φάτνες του καιρού μας!

 

γράφει ο Χρήστος Κάτσικας

  

Όπως σημειώνει ο Μακιαβέλι στο βιβλίο του «O ηγεμόνας», το καλό πρέπει να το κάνεις με δόσεις για να σε θυμούνται και να σ' ευγνωμονούν. Το κακό πρέπει να το κάνεις αποφασιστικά, γρήγορα και δραστικά.

 

Έτσι κάπως σκέφτηκε η τηλεοπτική φιλανθρωπία, μέρες που είναι, και βάλθηκε να παρουσιαστεί με τη λεοντή του κοινωνικού παρηγορητή. Αυτό άλλωστε γινόταν ανέκαθεν.

Οι ισχυροί με το ένα χέρι μοίραζαν τη φτώχεια, το θάνατο και το περιθώριο και με τ' άλλο πρόσωπο, σαν Ιανός, εμφανίζονταν να αγαθοεργούν και να απαλύνουν τα κοινωνικά τραύματα.

 

Η φιλανθρωπία των «ωσαννά», το ενσταντανέ για λίγο γάλα σε λίγους, η καλλιέργεια της υπέρκοσμης ελπίδας.

 

Οι Φαρισαίοι του συστήματος έχοντας τις κάμερες και την τηλεοπτική δημοκρατία στο χέρι τους μπορούν ακόμα να χαλιναγωγούν την οργή του κόσμου καθηλώνοντάς την σ' ανώδυνα κανάλια.

 

Από μία άποψη προσεγγίζοντας με αφαίρεση τα γεγονότα φανταζόμαστε πως κάπως έτσι λειτουργούσε ο μεσαίωνας. Δίπλα στο παλάτι των ηγεμόνων ή του βασιλιά, οι οποίοι έστελναν «το πόπολο» να πεθάνει στον πόλεμό τους, συνωστίζονταν φτωχοί, ανάπηροι, άκληροι, απόκληροι.

 

Σ' αυτούς πετούσε ο μονάρχης το ξεροκόμματο και η εκκλησία την ευλογία της, ώστε «η εξωοικονομική καταπίεση να γίνεται ισχυρότερη της φορολογίας» (Μάρξ) και να μακροημερεύει η κυριαρχία τους.

 

Αν η θρησκεία είναι το όπιο του λαού, που είναι, η φιλανθρωπία είναι η δίδυμη αδελφή της, η παρηγορήτρια ιδέα για να ξεστρατίζουν οι αγώνες και ν' αποζητιέται «η φάτνη για το ορφανό» και η κούφια απαντοχή για το ζητιάνο.

 

Και να σου πάλι μπροστά μας η ευημερία των αριθμών... Το λογιστικό πρόσωπο της φιλανθρωπίας προσπαθεί να ξεγελάσει την πείνα του τέρατος...

Η φιλανθρωπία στην επαιτεία που μαλακώνει την καρδιά, αλλά δεν εξαλείφει τη ζητιανιά.

 

Παρέλαση «στιγμιότυπων» πόνου, έγχρωμα και θεαματικά, επιδιώκουν να προβάλλουν, στο «γόνιμο» έδαφος των Χριστουγέννων, τον Άγιο Βασίλη της υποκρισίας για να κρύψουν τον Ηρώδη του κέρδους.

 

Έναν Άγιο Βασίλη με λαμπρά κουρέλια και ακίνδυνο, που πιστώνεται κάθε φορά να «είναι εντάξει», τις «άγιες μέρες» του Δεκεμβρίου, για να μπορεί να καλύπτει όλο τον υπόλοιπο χρόνο τους πραγματικούς υπεύθυνους για τους εκατομμύρια φτωχούς, άνεργους, άστεγους...

 

Μάλιστα στις από άμβωνος ικεσίες έχουν προστεθεί οι φαρισαϊκές παραινέσεις τού «όλοι μαζί» όσων κανοναρχούν τον χορό του «καπιταλισμού της συμπόνιας».

 

Την ίδια ώρα που δοξολογούν την κατεδάφιση του «σπάταλου» κοινωνικού κράτους, την ίδια στιγμή που θυμιατίζουν τον «κοινωνικό κανιβαλισμό», παραδίδουν μαθήματα φιλανθρωπίας και εθελοντισμού!

 

Από την άλλη προύχοντες και ιεροκήρυκες της λιτότητας την ίδια στιγμή που περικόπτουν τις κοινωνικές παροχές, απολύουν χιλιάδες εργάτες, βυθίζουν στην πείνα και την εξαθλίωση ολόκληρες περιοχές, «κατασκευάζουν» πολέμους για να αυξήσουν τα κέρδη τους, αυτοί οι ίδιοι, επενδύουν στον ανθρώπινο πόνο ένα ψίχουλο από τα «καρβέλια της εκμετάλλευσης» εκατομμυρίων ανθρώπων.

 

Ιεραπόστολοι του ελέους που κηρύσσουν την αποδοχή της φτώχειας για τους φτωχούς μοιράζοντας απλόχερα επαίνους στους επιχειρηματίες της φιλανθρωπίας.

 

Ούτε τα «φιλανθρωπικά γκαλά-μπαζάρ» ούτε η ελεημοσύνη ούτε επίσης οι αγνές προθέσεις χιλιάδων εθελοντών, που δίνουν καθημερινά τη μάχη για την επιβίωση των θυμάτων της κρίσης, μπορούν να αντικαταστήσουν ή να υποκαταστήσουν τις κοινωνικές λειτουργίες ακόμη κι ενός χρεοκοπημένου κράτους.

 

Η φιλανθρωπία που... δαγκώνει!

 

Δεν μπορείς να χορτάσεις ένα εκατομμύριο στόματα με «κοινωνικά συσσίτια» ή «παντοπωλεία», αν δεν σπάσεις τα δεσμά της «δημοσιονομικής φυλακής», αν δεν ανατρέψεις τον Κρατικό Προϋπολογισμό, που το σύνολο των εσόδων του θα το καταβροχθίσουν η «ξένη ακρίδα» και οι τράπεζες.

«Δεν πιστεύω στην φιλανθρωπία, πιστεύω στην αλληλεγγύη», επισήμαινε σωστά, πριν από κάμποσο καιρό ο Eduardo Galeano.

«Η φιλανθρωπία είναι κατακόρυφη, άρα είναι ντροπιαστική. Πηγαίνει από πάνω προς τα κάτω. Η αλληλεγγύη είναι οριζόντια. Σέβεται τον άλλο και μαθαίνεις από αυτόν. Έχω πολλά να μάθω από άλλους ανθρώπους».

 

Και τι κατάφεραν οι αγαθοεργίες, (έστω και οι ειλικρινείς), χρόνια, για να μην πούμε αιώνες τώρα; Οι μακρές ουρές των πεινασμένων της γης μεγαλώνουν, αντί να μικραίνουν. Κάθε καλοπροαίρετος, πρέπει να αναγνωρίσει πως οι αγαθοεργίες, δεν καταφέρνουν τίποτα περισσότερο, από την ανακούφιση της μιας ώρας, της μιας μέρας, των ελάχιστων ανθρώπων, ανάμεσα στα δισεκατομμύρια των πεινασμένων του πλανήτη, που έχει τη δυνατότητα να θρέψει όλα του τα παιδιά. Ήταν και είναι ο φερετζές του αστικού συστήματος.

 

«Ένα μέρος της αστικής τάξης θέλει να θεραπεύσει τις κοινωνικές πληγές, για να σταθεροποιήσει την υπόσταση της αστικής κοινωνίας. Εδώ ανήκουν: οικονομιστές, φιλάνθρωποι, ανθρωπιστές, ανορθωτές της θέσης των εργαζόμενων τάξεων, οργανωτές αγαθοεργιών, προστάτες των ζώων, ιδρυτές συλλόγων υπέρ της μετριοπάθειας, οι ψευτομεταρρυθμιστές.» Αναφέρεται στο Κομμουνιστικό Μανιφέστο, από το 1848 ήδη. Πόσο αντικατοπτρίζουν τις σημερινές συνθήκες αυτές οι... μακρινές διαπιστώσεις!

 

Σε πιάνει γέλιο νευρικό ακούγοντας όλους αυτούς τους ευαγγελιστές της αγοράς. Αυτούς που έχουν μετατρέψει την κοινωνία σε οργανωμένο ακρωτηριασμό.

 

Πράγματι δίνουν τα ρέστα τους. Το σκηνικό φτιάχνεται.

 

Το θέμα είναι αν θα καταφέρουν να «μεταλλάξουν» και πάλι μεγάλο μέρος των αφανισμένων εργαζόμενων σε «κοινή γνώμη» που χωνεύει αμάσητα την επικοινωνιακή μαεστρία αυτών που χρησιμοποιούν την κρίση που οι ίδιοι προκάλεσαν σαν ευκαιρία για να μετατρέψουν τη χώρα και το λαό σε έρημο.

 

Με τα μάτια μόνιμα στραμμένα στους φτωχούς και τους ακάλεστους αυτού του κόσμου, αξίζει να θυμάται κανείς αυτές τις μέρες -και πάντα- τα τραχιά λόγια των Αντόρνο – Χορκχάιμερ που ταιριάζουν σε όσους πιστεύουν στην αλλαγή της κοινωνίας και στην ανθρώπινη ελευθερία. «Εμείς οι εχθροί της φιλανθρωπίας δεν θέλουμε να ταυτίσουμε τον άνθρωπο με τη δυστυχία, που η ύπαρξή της είναι αίσχος για μας. Πολύ ευαίσθητοι στην αδυναμία μας, δεν θα παραδεχτούμε ποτέ ότι ο άνθρωπος μπορεί να είναι αντικείμενο ελέους».

 

Να υπερασπιστούμε τις φάτνες του καιρού μας

 

Απέναντι στην προπαγάνδα περί «φιλανθρωπίας», που δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από την «ζωοφιλία», που βαφτίζει την «φιλανθρωπία» – βιτρίνα ενός σάπιου συστήματος σαν την τάχα θεραπαινίδα του εγκλήματος, υπάρχει το βαθύ το ουσιαστικό, το πανίσχυρο όπλο της ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ.

 

O Δημήτρης Γληνός, σε ένα συγκλονιστικό κείμενό του που γράφτηκε στην Ελλάδα της κρίσης του '30, περιγράφει – 80 χρόνια περίπου πριν – τί συμβαίνει στην Ελλάδα του σήμερα. Και ταυτόχρονα φωτίζει δρόμους που αξίζει να περπατηθούν, σήμερα, στην Ελλάδα της αιθαλομίχλης, των μαγκαλιών, των συσσιτίων.

 

Έγραφε: «Μέσα σ' αυτή τη φοβερή στιγμή της παγκόσμιας κρίσης πλήθυνε το κακό, που ήτανε πάντα πολύ, μεγάλωσε η αθλιότητα των απαθλιωμένων ανθρώπων. Ο εργάτης, ο φτωχός αγρότης, ο μικροεπαγγελματίας, ο υπάλληλος ζούνε μέσα σε μια αδιάκοπη αγωνία (...). Από την άλλη, κάθε μέρα κρούει την πόρτα τους το σκιάχτρο της αναδουλειάς με τη συντρόφισσά της, την πείνα. Και σ' όσα σπίτια μπει μέσα το μεγάλο κακό ρημάζουνε πια.

 

Άγριος πόλεμος κοινωνικός έχει ξεσπάσει και οι πεινασμένοι διεκδικώντας τα πιο απλά δικαιώματά τους στη ζωή, γίνονται θύματα κι από τούτη την πλευρά. Μα απ' όλους τους κυνηγημένους και τους απόκληρους τα τραγικότερα θύματα είναι τα παιδιά. Το παιδί του προλετάριου, το παιδί του φτωχού αγρότη, το εργαζόμενο παιδί, το παιδί του βιοπαλαιστή ήτανε πάντα σε θέση σκληρή και μειονεκτική. Μα τώρα έγινε πια η μοίρα του αβάσταχτη (...).

 

Απέναντι στην απέραντη τούτη τραγωδία, που πλημμυρίζει τα σκοτεινά υπόγεια και τις υγρές αυλές μέσα στις πολιτείες, τα χαμόσπιτα των συνοικισμών και τις καλύβες της αγροτιάς σ' όλη τη χώρα, η βοήθεια που η επίσημη και ιδιωτική φιλανθρωπία καταπιάνεται να δώσει δεν είναι ούτε σα σταγόνα νερού σε φλογισμένο καμίνι. Τα ελατήριά της άλλως τε δεν είναι καθαρά. Για να υπάρχει της χρειάζεται να υπάρχουνε θύματα. Ο φτωχός εργαζόμενος λαός που είναι το θύμα, και τα παιδιά που είναι διπλά θύματα, πρέπει να ζητήσουνε και να βρούνε τη βοήθεια και την απολύτρωση από τον ίδιο τον εαυτό τους.

 

Δεν πρέπει να περιμένουν τη σωτηρία τους από την άλλη πλευρά. Και του πιο αδύνατου η δύναμη διπλασιάζεται, όταν ενώσει τη λιγοστή του μπόρεση με την προσπάθεια των συντρόφων του. Όταν ο εργάτης , ο αγρότης, ο φτωχός εργαζόμενος λαός νιώσει μιαν ολοκληρωτική αλληλεγγύη να τον ενώνει με όλους τους συντρόφους του στη δυστυχία και μέσα στα σύνορα της χώρας κι όξω απ' αυτή σ' όλες τις χώρες της γης, και όταν κινηθεί ομόψυχα και ολόψυχα να βοηθήσει τον εαυτό του και τους άλλους, τότε θα βρει το δρόμο της ανακούφισης και της σωτηρίας. Αλληλεγγύη των δυστυχισμένων! Να το σύνθημα μιας καινούργιας δράσης, που μπορεί να φέρει τα πιο χειροπιαστά αποτελέσματα. Αλληλεγγύη οργανωμένη, ενεργητική ζωντανή, θετική και έμπρακτη, είναι ο πρώτος όρος της σωτηρίας.

 

Η εργατική τάξη, το πιο συνειδητό και το πιο οργανωμένο κομμάτι του εργαζόμενου λαού, πρέπει να βαδίσει πρώτη το δρόμο αυτό στην ολότητά της, απάνω από τα κόμματα και κάθε πολιτική διαίρεση.

 

Αλληλεγγύη και ενότητα. Και μαζί με τον εργαζόμενο φτωχό λαό πρέπει να βαδίσουν όσοι νιώθουν τον εαυτό τους αλληλέγγυο με κείνους, που αγωνίζονται για την απολύτρωση, όσοι νιώθουν και όσοι πονούν. Ελάτε να βοηθήσουμε τα παιδιά! Ελάτε να οργανώσουμε την αλληλεγγύη σε τούτο τον τομέα. Να βοηθήσουμε το ξύπνημα και τη συνειδητοποίηση της αλληλεγγύης, να βοηθήσουμε να φανερωθεί έμπρακτα στο πρόβλημα του φτωχού παιδιού. Η αλληλεγγύη των εργαζομένων κάνει θάματα. Μα και το πιο μικρό βήμα που μπορεί να γίνει απάνω σε τούτο το σωστό δρόμο, θα έχει τεράστια σημασία. Γιατί θα ξυπνήσει τη συνείδηση του σκοτεινού δρόμου σε χιλιάδες χιλιάδων ανθρώπους. Οσοι μπορούν, όσοι θέλουν, όσοι νιώθουν, ας κινηθούν. Τώρα είναι η στιγμή. Κάθε μέρα που περνάει θέτει τα προβλήματα οξύτερα και επιτακτικότερα. Ο αγώνας για τα δικαιώματα του παιδιού του εργαζόμενου λαού είναι ένας ευγενικός αγώνας.

 

Ας έρθουνε μαζί μας, όσοι θέλουνε να προσφέρουνε και τις πιο μικρές υπηρεσίες στο μεγάλο τούτο έργο (...).

 

Δημήτρης Γληνός, Δεκέμβρης 1932».

«Νέοι» πολιτικοί

 

γράφει ο Γιώργος Σταματόπουλος

 

 

Τι θλίψη τέτοιες μέρες, που προσπαθεί ο κόσμος να νιώσει κάπως καλύτερα, να επικρατεί στην πολιτική σκηνή η Καϊλή και ο Αβραμόπουλος, ο Αδωνις, ο ίδιος ο πρωθυπουργός και όλο αυτό το κεκοσμημένο τίποτα της εξουσίας και εκείνων που πλήττονται εξοργιστικά από την απληστία και την αδιαφορία τους για το πόπολο. Νέοι, λουστραρισμένοι, ανερχόμενοι (!), νάρκισσοι, χαμερπείς δεν ορρωδούν προ ουδενός προκειμένου να ρουφήξουν, να καταπιούν τα δηλητήρια του καπιταλισμού και της ματαιοδοξίας. Οσες δικαιολογίες και αν προβάλλουν δεν μπορούν να αποκρύψουν την ανοησία τους, όσα και αν επικαλούνται δεν απαλείφουν την ολιγότητά τους και μια ελαφρότητα που διακρίνει όλους τούς ας τους πούμε ολίγιστους και προκλητικούς.

 

Αν σε κάτι είχε δίκιο ο Θεόδωρος Πάγκαλος, υπουργός κάποτε του ΠΑΣΟΚ, ήταν η ρήση του για τον Αβραμόπουλο, ότι δηλαδή, με απλά λόγια, είναι ο κύριος Τίποτα, κάτι που πλέον θεωρείται αυτονόητο, δεν χρειάζονται εξηγήσεις -τελεία και παύλα όπως συνηθίζουν να λένε οι ντούροι πολιτικοί της χώρας. Ακουγα τον καψερό στην ΕΡΤ1 να λέει ότι είχε ζητήσει την έγκριση της Κομισιόν [ή δεν ξέρω ποιου άλλου θεσμικού -για δες- οργάνου] για να ενταχθεί στο δυναμικό της Μη Κυβερνητικής Οργάνωσης του Ιταλού -με παχυλές αμοιβές βεβαίως [λες κι είχε ανάγκη...]. Κιχ δεν έβγαλε βεβαίως όταν ρωτήθηκε γιατί αυτός, ένας «καταξιωμένος» πολιτικός, πάει σαν επαίτης να ζητήσει συμμετοχή σε μια οργάνωση της οποίας ουδείς γνωρίζει το έργο αλλά και τους σκοπούς. Ισως γιατί δεν υπάρχει τσίπα στο σαρκίο του.

 

Δεν ξεχνάμε επίσης ότι ως δήμαρχος Αθηναίων είχε ανυψώσει το μεγαλύτερο χριστουγεννιάτικο δέντρο της Ευρώπης, μάλλον του πλανήτη, όλης της οικουμένης. Φρου φρου κι αρώματα και από ουσία μηδέν εις το πηλίκον. Ουδέποτε θα γίνει κατανοητό γιατί ξεπέφτουν έτσι οι άνθρωποι της εξουσίας, εννοώ βαθύτερα κατανοητό διότι επιφανειακά όλα γίνονται αντιληπτά [επειδή αυτοί οι τύποι είναι μόνο επιφανειακοί, φέρονται επιφανειακά, αρνούνται να κοιταχτούν μέσα τους ή, αν κοιτάζονται, ο καθρέφτης είναι θαμπός ή τον θαμπώνουν οι ίδιοι].

 

 

Λίγο ώς πολύ είναι αντιληπτή η «φιλοσοφία» των νέων πολιτικών, αυτών που διαμορφώθηκαν μέσα από την κοινωνία του θεάματος χωρίς να είναι υποχρεωμένοι να μπουν στη βάσανο της σκέψης και της αλληλεγγύης [αλλά αυτά είναι για τους αφελείς ή για αιθεροβάμονες, ρομαντικούς και λοιπούς, για όλους εκείνους που πιστεύουν ακόμη ότι «η αγάπη είναι από μόνη της ένα θαύμα», όπως μου γράφει αγαπητή αναγνώστρια -έτσι και μιλήσεις για αγάπη σήμερα κινδυνεύεις να καταντήσεις δαχτυλοδεικτούμενος, χριστιανόπληκτος και λοιπά]. Αυτοί οι «νέοι» πολιτικοί ουδόλως ενδιαφέρονται για τον πολύ κόσμο, που τα βγάζει δύσκολα πέρα με τη ζωή [ή δεν τα βγάζει καθόλου, αλλά ποιος δίνει σημασία πια μέσα σε όλο αυτό το στρας-αλαλούμ], μέσα σε όλη αυτή τη φτήνια της κουλτούρας και του πολιτισμού.

 

ΥΓ. Ελληνική κυβέρνηση: ένα αστείο· ελληνική δικαιοσύνη: ακόμη ένα αστείο· ελληνική αστυνομία: ωσαύτως ένα αστείο, όπως Υγεία, Παιδεία και λοιπά.

 

Χρυσόσκονη στο μέτωπο

 

γράφει η Αρχοντία Κάτσουρα

 

Το κατάστημα με τα είδη συσκευασίας ήταν γεμάτο κόσμο. Αλλος αγόραζε χαρτί περιτυλίγματος. Με δέντρα και Αγιοβασίληδες για τα παιδικά παιχνίδια, μονόχρωμο με κάποιο απλό σχέδιο για τους μεγάλους -βλέπεις για όσους έχουν ενηλικιωθεί, μια σοβαρότητα επιβάλλεται στο περιτύλιγμα -κυρίως σ’ αυτό.

 

Κάποιος άλλος διάλεγε χάρτινα κουτάκια για γλυκά, αυτά τα στρωμένα μέσα με λαδόκολλα, για να μην τρέχουν σιρόπια και κρέμες, και μια κυρία πήρε μεταλλικά. «Θέλω να βάλω σοκολάτες και καραμέλες για τα παιδιά», είπε στην πωλήτρια στο ταμείο, που παραζαλισμένη από τον κόσμο και τις παραγγελίες ώρες-ώρες φαινόταν να τα χάνει λίγο. Πάντως, χαμογελούσε και ευχόταν σε όλους «Καλές Γιορτές, με υγεία».

 

Αλήθεια, πόση δύναμη έχουν οι ευχές... Μπορούν να κάνουν έναν άγνωστο να χαμογελάσει, ακόμη και αν είναι κάπως σκοτισμένος και δεν έχει και πολλή όρεξη να πει πολλά πολλά.

 

 

Εγώ διάλεγα γυάλινα βαζάκια για μικρά φαγώσιμα δωράκια και μπουκαλάκια για σπιτικό λικέρ. Για εκείνες τις μικρές ανταλλαγές που γίνονται μεταξύ φίλων, που ξέρουν ότι αξία έχει το κλίμα της γιορτής και η συνειδητοποίηση ότι κάτι πολύτιμο μπορεί να μη χρειάζεται βαριά συσκευασία -μόνο την κατάλληλη για να προστατευθεί το περιεχόμενο.

 

Περιμένοντας στην ουρά για το ταμείο, παρατήρησα δίπλα μου κορδέλες γυαλιστερές, κατάλληλες για να δώσουν χρώμα και λάμψη ακόμη και στο πιο ταπεινό δώρο. Αλλά δεν θα αγόραζα. Τόσα χρόνια, είχα αποκτήσει μια αξιοπρεπή συλλογή από τα κατάλληλα υλικά για ένα ευπαρουσίαστο δωράκι. Αλλά τα θαύμαζα: τις διακοσμήσεις με χρυσόσκονη σε νάιλον υφασμάτινες κορδέλες και χαρτιά, τα περίτεχνα χριστουγεννιάτικα δεντράκια ή τα «αφηρημένα» πεφταστέρια που δείχνουν τον δρόμο σε κάθε έναν που τον έχει χάσει. Ακόμη και σε αυτούς που δεν ψάχνουν κάποιον Μεσσία. Μόνο ίσως έναν φίλο ή έναν προορισμό.

 

Νομίζω ότι από την ατμόσφαιρα των ημερών -όταν δεν γκρινιάζω για τα ίδια στραβά κι ανάποδα που γκρινιάζω όλο τον χρόνο ή δεν θλίβομαι για τις δυστυχίες που δεν μπορώ να αλλάξω- αυτό είναι που μου αρέσει: να παρατηρώ τις αντιδράσεις των ανθρώπων μπροστά στην «υποχρέωση» να δωρίσουν κάτι και να δώσουν λίγη χαρά στους δικούς τους ανθρώπους.

 

Αλλοι -ίσως κάπως στριμωγμένοι οικονομικά (και ποιος δεν είναι αυτά τα χρόνια...)- υπολογίζουν το κόστος με επιμέλεια και το ζυγίζουν ώστε να αποδώσει τη μέγιστη δυνατή χαρά. Κάποιο σπαταλούν, ακόμη και αν στριμωχτούν μετά. Γιατί, μία φορά είναι η γιορτή και πρέπει να τη χαρείς σε όλο της το μεγαλείο. Αυτοί που ψάχνουν καιρό πριν τι θα πάρουν και για ποιον, ώστε το δώρο να ταιριάξει «γάντι» στον αποδέκτη του. Και εκείνοι -ίσως οι σοφοί, ίσως και όχι- που ζυγίζουν την αξία του δώρου με τη χρησιμότητά του: να πιάσει τόπο, να δώσει μεν χαρά, αλλά να διαρκέσει...

 

Τι κάνω εγώ; Δεν ξέρω ακριβώς. Νομίζω ότι ακολουθώ τη δική μου διαδικασία: αυτό που βλέπω να ταιριάζει, αλλά να μου αρέσει κιόλας, σαν να επρόκειτο για μένα... Δύσκολη η επιλογή, ίσως να μην είναι πάντα επιτυχημένη -αλλά μάλλον είμαι τυχερή κι εκείνοι είναι ευγενικοί και δεν μου το λένε-, μου αρέσει όμως η διαδικασία.

 

Η κοπέλα στο ταμείο με έβγαλε απότομα από τις σκέψεις και την αδιακρισία μου να ψυχολογώ τους ανθρώπους γύρω μου, που έκαναν στην ουσία ό,τι κι εγώ: διάλεγαν κάτι για τους αγαπημένους τους. «Εσείς τι θα θέλατε;». Της έδωσα το καλάθι με τα βαζάκι και τα μπουκαλάκια, τα τύλιξε προσεκτικά σε χαρτί για να μη σπάσουν και τα έβαλε σε μια τσάντα. Πλήρωσα και έφυγα. Είχα ακόμη πολλά να κάνω.

 

Αλλά την ώρα που μπήκα στο αυτοκίνητο και κοίταξα στον καθρέφτη για να φύγω, το μέτωπο και τα μάγουλά μου γυάλιζαν. Χρυσόσκονη είχε καθίσει πάνω μου, σαν να μου την είχαν πασπαλίσει από ψηλά. Οσο προσπαθούσα να τη βγάλω, τόσο απλωνόταν. Κι έτσι εγκατέλειψα...

 

Μέρες που είναι τι πειράζει και λίγη χρυσόσκονη;

Παρακολουθήσεις, αποκαλύψεις και σιωπή

 

γράφει ο Αριστείδης Καλάργαλης*

  

Οι παρακολουθήσεις, οι μυστικές υπηρεσίες και οι χαφιέδες είναι διαχρονικά στοιχεία των κρατών και των εξουσιών. Πάντοτε λειτουργούν με τον ίδιο τρόπο, μόνο η τεχνολογία αλλάζει. Σχεδόν πάντα τα θύματα μαθαίνουν τις παρακολουθήσεις.

 

Στις 19 Αυγούστου 1927 δημοσιεύει ο Μυριβήλης στην εφημερίδα «Ταχυδρόμος» το χρονογράφημα «Προς χαφιέδες». Γράφει: «Εμαθα ότι η Επίσημος Αντικομμουνιστική Κρατική Υπηρεσία Μυτιλήνης –κάπως έτσι φαντάζομαι πως ονομάζεται– κατήρτισε ένα κατάλογον των κορυφαίων κομμουνιστών της πόλεώς μας, μεταξύ των οποίων φιγουράρει και το όνομά μου, συμπληρωμένον με το φιλολογικό μου ψευδώνυμο». Και ότι «η υπηρεσία αυτή εργάζεται προς σωτηρίαν του δεινώς κλονιζομένου αστικού καθεστώτος ως εξής: Συντηρεί ένα σμήνος αέργων ή ημιαέργων χαφιέδων, στρατολογημένων».

 

Κι επειδή στις μικρές κοινωνίες όλα είναι γνωστά, συμπληρώνει ότι «είναι αυτοί μερικοί τύποι γνωστότατοι εις όλους τους Μυτιληναίους και δακτυλοδεικτούμενοι –“μυστικοί” εν τούτοις αυτονομαζόμενοι– εξ αυτών μερικοί είναι τρυφερότατοι ευέλπιδες, μόλις τώρα ντεμπουτάροντες εις το έντιμον επάγγελμά των». Αλλοι «είναι παλιοί επαγγελματίες, δράσαντες ως χαφιέδες διαφόρων τρομοκρατικών περιόδων της νεωτέρας ιστορίας της Λέσβου».

 

Τους λυπάται, γιατί για αυτόν είναι «δυστυχισμένοι συνάνθρωποι, ανίκανοι να βγάλουν το ψωμί των δι’ εντίμου βιοποριστικής εργασίας και μισθάνοντες το άθλιον άτομόν των εις κάθε παρομοίαν περίπτωσιν». Τους αποκαλεί «σμπίρους» της βασιλικής τρομοκρατίας, τραμπούκους, τρωγλοδύτες, ντενεκέδες, αμόρφωτους και «πενιχροτάτης αντιλήψεως».

 

Ο Μυριβήλης, όπως οι δημοσιογράφοι όλων των εποχών που ερευνούν πριν δημοσιεύσουν, έχει πηγές. Ετσι έμαθε «ότι η υπηρεσία αυτή των “μυστικών αέργων” οι οποίοι είναι μυστικοί μόνον διά τας Αρχάς όπως ακριβώς είναι “άγνωστοι” μόνον εις την αστυνομίαν οι διάφοροι ζωοκλέπται και καρποσυλλογείς της υπαίθρου, έμαθα ότι έστειλε “εις την προϊσταμένην αρχήν” και τα φύλλα του “Ταχυδρόμου” με τα άρθρα του αγαπητού πρεσβύτου διανοουμένου κ. Περρή! [ανένταχτος αριστερός]».

 

Παρατηρούμε σήμερα να κρύβονται οι υπεύθυνοι και οι πολιτικοί προϊστάμενοι της Υπηρεσίας Πληροφοριών και δεν παρουσιάζονται να καταθέσουν για τις παρακολουθήσεις, ακόμα και ανώτατων στρατιωτικών, υπουργών και αρχηγών κομμάτων. Αντιθέτως τα θύματα, οι «υποψήφιοι εχθροί του καθεστώτος», προσέρχονται και ζητούν να μάθουν ποιος έδωσε εντολή παρακολούθησης και περισσότερο γιατί παρακολουθούνται. Ετσι και τότε ο Μυριβήλης γράφει ότι «θα ήθελα να έχω αντίκρυ μου όλην αυτήν την φάραν των τεμπέληδων μισθοφόρων κουτών, για να τους πω τα εξής: Ακούστε, σας παρακαλώ δυστυχισμένοι άνθρωποι, […] αν ήμουνα κομμουνιστής –σας βεβαιώ σε ό,τι πολυαγαπημένο έχω στον κόσμο– πως θα σας το έλεγα απλά και καθαρά, και πως θα εδούλευα για την ιδεολογία μου με όλες μου τις δυνάμεις. Θα εδούλευα ως κοινωνικόν άτομον, ως λογοτέχνης και ως δημοσιογράφος. Και κάθε καταπίεσις θα εδυνάμωνε τους αγώνες μου». Κάποιοι από τους σημερινούς παρακολουθούμενους σιωπούν· γιατί άραγε;

 

* συγγραφέας, διδάκτορας Πολιτισμικής Τεχνολογίας και Επικοινωνίας  

Ο δεκάλογος του ΠΑΣΟΚ για συμμετοχή σε κυβέρνηση

 

γράφει ο Δημήτρης Κουκλουμπέρης

 

 

Ποια είναι τα προγραμματικά προαπαιτούμενα που βάζουν ως όρο από τη Χαριλάου Τρικούπη, σε τι ποσοστό μεταφράζεται η «ισχυρή εντολή» που ζητά ο Νίκος Ανδρουλάκης και τι απαντά στις αιτιάσεις της Ν.Δ. και του ΣΥΡΙΖΑ για τη μετεκλογική στάση του κόμματός του.

Oσο πλησιάζει η ώρα των εκλογών τόσο εντείνονται τα σενάρια για το είδος της κυβέρνησης που θα προκύψει. Κομβικό ρόλο στις συζητήσεις αυτές διαδραματίζει σταθερά το ΠΑΣΟΚ. Μπροστά στο ενδεχόμενο μη επίτευξης αυτοδυναμίας στις πρώτες και δεύτερες κάλπες, το κόμμα της Κεντροαριστεράς εμφανίζεται να κρατά το κλειδί που θα ξεκλειδώσει την πόρτα για τη συγκρότηση κυβέρνησης. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο η Ν.Δ. και ο ΣΥΡΙΖΑ, γνωρίζοντας ότι θα χρειαστεί να συνάψουν συμμαχίες για να εξασφαλίσουν την πολυπόθητη πλειοψηφία στη Βουλή, αντιμετωπίζουν το ΠΑΣΟΚ σαν πολύφερνη νύφη.

 

Τους τελευταίους μήνες, το ξέσπασμα του σκανδάλου των παρακολουθήσεων με θύμα τον Νίκο Ανδρουλάκη, για το οποίο εγκαλείται ως πολιτικός ενορχηστρωτής ο Κυριάκος Μητσοτάκης, εκμηδένισε τις λιγοστές μέχρι τότε πιθανότητες κυβερνητικής σύμπλευσης των δύο κομμάτων, με αποτέλεσμα ο πρωθυπουργός να αλλάξει στρατηγική έναντι του ΠΑΣΟΚ. Από τη στιγμή, δηλαδή, που αντιλήφθηκε ότι η προοπτική συνεργασίας με τη Χαριλάου Τρικούπη έχει καεί, η πολιτική των ήπιων τόνων μετατράπηκε σε ανοίκειες επιθέσεις και σκληρό ροκ. Πρόσφατο χαρακτηριστικό παράδειγμα η αναφορά του σε «σοσιαλ–Καμμένους» καθώς και η επανάληψη της πρόβλεψης ότι το ΠΑΣΟΚ θα συμπράξει με τον ΣΥΡΙΖΑ, με το βλέμμα στο κεντρώο-φιλελεύθερο ακροατήριο. Είχε προηγηθεί η δήλωση-προτροπή του κ. Ανδρουλάκη προς τους ψηφοφόρους –που ενόχλησε σφόδρα τον κ. Μητσοτάκη– να στείλουν τη Ν.Δ. στην αντιπολίτευση στις προσεχείς εκλογές και η πολιτική μομφή του για τη διαγραφείσα ευρωβουλευτή Εύα Καϊλή ότι αποτελούσε τον «δούρειο ίππο» του Μαξίμου.

 

Ωστόσο, ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ απορρίπτει κατηγορηματικά τη σύμπλευση με την Κουμουνδούρου, χρησιμοποιώντας σκληρές εκφράσεις για τον Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος πάντως αποφεύγει να πράττει το ίδιο, προκειμένου να κρατάει ζωντανή την ελπίδα της διακηρυγμένης θέσης του για προοδευτική διακυβέρνηση. Ο Νίκος Ανδρουλάκης έχει ξεκαθαρίσει ότι δεν προτίθεται να συμβάλει στην αναβίωση της «εφιαλτικής» περιπέτειας ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝ.ΕΛΛ., δεν θα βάλει από το παράθυρο στην πρωθυπουργία τον κ. Τσίπρα, αποκαλώντας τον μάλιστα «καλύτερο πελάτη του κ. Μητσοτάκη».

 

 

Γίνεται λοιπόν κατανοητό ότι στη Χαριλάου Τρικούπη δεν πρόκειται κατά το κοινώς λεγόμενο «να πουλήσουν εύκολα το τομάρι τους» με αντάλλαγμα τη νομή της εξουσίας. Αρμόδιες πηγές διευκρινίζουν εμφατικά στην «Εφ.Συν.» ότι το ΠΑΣΟΚ δεν είναι κόμμα διαμαρτυρίας, όμως, από την άλλη πλευρά, η όποια κυβερνητική ανάμειξή του δεν μπορεί να γίνει με κριτήριο τις καρέκλες, αλλά με σαφείς όρους στη βάση προγραμματικών συμφωνιών, με σοσιαλδημοκρατικό περιεχόμενο, που θα υλοποιηθούν από πρόσωπα υψηλής αξιοπιστίας. Προαπαιτούμενο για να έχουν τα προαναφερθέντα υπόβαθρο, είναι –κατά τους κομματικούς ιθύνοντες– το ΠΑΣΟΚ να λάβει ισχυρή εντολή, κάτι που μεταφράζεται σε ένα υψηλό διψήφιο ποσοστό (στο ευνοϊκό σενάριο, σύμφωνα και με ορισμένες δημοσκοπήσεις, στη σφαίρα του 14%–15% αλλά και σε συνάρτηση με τα ποσοστά που θα λάβουν Ν.Δ. και ΣΥΡΙΖΑ).

 

Τη γραμμή της Χαριλάου Τρικούπη για σταθερότητα από την πρώτη Κυριακή με συγκεκριμένες αυστηρές προϋποθέσεις αποκωδικοποιούν καθημερινά ο πρόεδρος και τα στελέχη του. Μιλώντας ενώπιον της Κ.Ο. ο κ. Ανδρουλάκης έθεσε στόχους και εκλογικά προτάγματα τονίζοντας: «Ζητώ ισχυρή εντολή για μια κυβέρνηση που θα ανατρέψει το παλιό σύστημα διαφθοράς. Για να ανατραπεί η ιδιότυπη ομηρία του προοδευτικού κόσμου. Οσο ο ΣΥΡΙΖΑ παραμένει στην αξιωματική αντιπολίτευση τόσο θα μένει στην εξουσία η Ν.Δ. Οι υπαρξιακές αναζητήσεις Μητσοτάκη - Τσίπρα και η αγωνία τους για την καρέκλα της εξουσίας δεν αφορούν ούτε εμάς ούτε τον ελληνικό λαό». Χθες, σε ραδιοφωνική συνέντευξη –σε παρόμοιο μήκος κύματος– δήλωσε: «Ο κ. Μητσοτάκης είναι ο πρωθυπουργός των υποκλοπών, των Πάτσηδων, των Δημητριάδηδων. Aν θέλουμε να φύγει η κυβέρνηση Μητσοτάκη, ο πιο ασφαλής δρόμος είναι η ενίσχυση του ΠΑΣΟΚ. Να πάμε μπροστά με μια προοδευτική κυβέρνηση με σοσιαλδημοκρατικό κορμό».

 

Είναι νωρίς

Ο Δημήτρης Μάντζος θα πει: «Είναι νωρίς διότι όλες οι συζητήσεις γίνονται χωρίς τον ξενοδόχο, που είναι ο ελληνικός λαός. Αν όλα πάνε όπως δείχνουν, θα έχουμε μία διερευνητική εντολή, που θα τη σεβαστούμε. Εχουμε την αυτονομία και το πολιτικό μας στίγμα. Το προοδευτικό πρόσημο θα αποδειχθεί από τις πολιτικές, όχι από συνθήματα, όπως κάνει ο κ. Τσίπρας, κακοποιώντας τον όρο προοδευτική διακυβέρνηση».

 

Τη δική του πινελιά έβαλε ο Κώστας Σκανδαλίδης, εκτιμώντας ότι ο λαός μπορεί να φέρει μια δημοκρατική ανατροπή και θα δώσει στο ΠΑΣΟΚ πρωταγωνιστικό ρόλο, «με γνώμονα μία κυβέρνηση με σοσιαλδημοκρατική κατεύθυνση που δεν έχει καμία σχέση με τον ελιτισμό, τον αυταρχισμό και την ταξική κατεύθυνση που κυβερνάει η Ν.Δ., ούτε με τον τρόπο διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ, τον λαϊκισμό και τη χειραγώγηση της Δικαιοσύνης».

 

Δέκα προαπαιτούμενα

«Αν η επιλογή των πολιτών είναι να μη δώσουν αυτοδυναμία, θα γίνει αυτό πρόβλημα της χώρας;», αναρωτήθηκε ο Οδυσσέας Κωνσταντινόπουλος, προειδοποιώντας Ν.Δ. και ΣΥΡΙΖΑ για τον κίνδυνο μιας μακράς εκλογικής περιπέτειας. Προχωρώντας ένα βήμα παραπάνω, περιέγραψε το πλαίσιο των δέκα προαπαιτούμενων που θα βάλει στο τραπέζι των διερευνητικών εντολών το ΠΑΣΟΚ. Ειδικότερα, αποκάλυψε ότι το κόμμα του θα ζητήσει:

 

1. Κατάργηση της διάταξης της Ν.Δ. «που διαλύει τη δημόσια δωρεάν περίθαλψη».

2. Κατάργηση του νόμου Κατρούγκαλου για το ασφαλιστικό «που δεν κατάργησε η κυβέρνηση της Ν.Δ.».

3. Αλλαγή του νόμου που ψήφισε η Ν.Δ. για την ΕΥΠ και τις υποκλοπές και αποκατάσταση των πληγμάτων στο κράτος δικαίου, στους θεσμούς και στη δημοκρατία.

4. Ενίσχυση των ανεξάρτητων αρχών, ώστε να μην μπορεί κανείς «να ελέγχει τους αρμούς της εξουσίας».

5. Αξιοκρατία παντού, φέρνοντας ως αρνητικό παράδειγμα τον ΑΣΕΠ, «όπου Ν.Δ. και ΣΥΡΙΖΑ “τα βρήκαν” μεταξύ τους και μοίρασαν τις καρέκλες».

6. Προστασία της πρώτης κατοικίας, ώστε να δίνεται η δυνατότητα στον δανειολήπτη, υπό προϋποθέσεις, να μπορεί να αγοράζει το δάνειό του «και όχι τα funds τα οποία έφερε ο ΣΥΡΙΖΑ και υλοποιεί η Ν.Δ.».

7. Κοινωνική στέγη για νέα ζευγάρια και φοιτητές.

8. Επιβολή πλαφόν στη λιανική τιμή ρεύματος «και όχι χρηματιστήριο ενέργειας, όπως έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ και εφαρμόζει η Ν.Δ.».

9. Φορολόγηση των υπερκερδών ηλεκτροπαραγωγών και τραπεζών.

10. Μόνιμο μηχανισμό στήριξης για ευάλωτους πολίτες και αδύναμους χαμηλοσυνταξιούχους.

Βενεζουέλα: Η δεξιά αντιπολίτευση αποκηρύσσει τον Γκουαϊδό

 

Τουλάχιστον τρία από τα κόμματα της αντιπολίτευσης της Βενεζουέλας, που στήριζαν τον Χουάν Γκουαϊδό δηλώνουν ότι θα άρουν την στήριξη τους στη λεγόμενη «μεταβατική» κυβέρνηση. Τα κόμματα της δεξιάς αντιπολίτευσης αναζητούν τώρα έναν νέο υποψήφιο τον οποίο θα στηρίξουν στις επόμενες προεδρικές εκλογές που αναμένεται να πραγματοποιηθούν στο τέλος του 2023 ή τις αρχές του 2024.

 

Τοπικά μέσα αναφέρουν ότι περίπου 70 βουλευτές από τα κόμματα Δικαιοσύνη Πρώτα, Δημοκρατική Δράση και Νέα Εποχή δηλώνουν ότι διαθέτουν αρκετές ψήφους για να απομακρύνουν τον Γκουαϊδό και να δημιουργήσουν μια πενταμελή επιτροπή που θα αναλάβει τις «εξουσίες« του.

 

Το μεγάλο ερώτημα που προκύπτει είναι ποιος θα διαχειρίζεται τώρα τα περιουσιακά στοιχεία της Βενεζουέλας, όπως την πετρελαϊκή εταιρία Citgo Petroleum, που έχουν κλαπεί από τις ΗΠΑ και τα οποία είχαν δοθεί για διαχείριση στους ανθρώπους του Γκουαϊδό. Τα περιουσιακά στοιχεία της Βενεζουέλας στο εξωτερικό είναι ένα από τα εργαλεία με τα οποία ο εκλεκτός της Ουάσιγκτον είχε αποτρέψει την αντικατάστασή του πριν από περίπου ένα χρόνο.

 

Οι εξελίξεις έρχονται ως αποτέλεσμα της προσπάθειας της Ουάσιγκτον να διευρύνει τις ενεργειακές της πηγές μετά τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία. Ήδη μετά τις πρόσφατες επαφές μελών της αντιπολίτευσης με την κυβέρνηση του Νικολα΄ς Μαδούρο στο Μεξικό ο αμερικανικός κολοσσός Chevron έλαβε το πράσινο φως να δραστηριοποιηθεί και πάλι στη Βενεζουέλα. 

πηγή

Διπλή κρατική επίθεση στην ανένταχτη δημοσιογραφία

 

Στο κενό που άφησαν τα παραδοσιακά συστημικά μίντια με την πλήρη ενσωμάτωσή τους στην προπαγανδιστική επικοινωνιακή διαχείριση και κατασκευή της πραγματικότητας τα τελευταία χρόνια, αναγεννήθηκε και λειτουργεί η ανένταχτη δημοσιογραφία. Μέσα από τα ψηφιακά Μέσα, μέσω μικρών ανεξάρτητων, συχνά ατομικών ή μικρών ομάδων και ιστοσελίδων, υψώθηκε φραγμός στην επιχείρηση πλήρους και ολοκληρωτικής φίμωσης για οτιδήποτε ενοχλούσε την εξουσία. Η κυβέρνηση της ΝΔ, χωρίς πολλές αντιστάσεις φρόντισε να δέσει χειροπόδαρα οικονομικά το σύνολο των παραδοσιακών Μέσων και των δημοσιογράφων.

 

 

Τα δυο τελευταία χρόνια έγινε φανερό πως η ενοχλητική παρουσία των μικρών ανένταχτων και ανεξάρτητων δημοσιογραφικών φωνών πήρε σχεδόν ολοκληρωτικά τα ηνία της ενημέρωσης από τα παραδοσιακά μίντια, οι έρευνες και τα ρεπορτάζ γίνονται οι ειδήσεις που μπορούν να αλλάξουν την ατζέντα της επικοινωνιακής διαχείρισης από την κυβέρνηση αλλά και τη θεσμική αντιπολίτευση και να παράξουν νέα γεγονότα.

 

 

Αυτές ακριβώς τις ενοχλητικές αδέσμευτες δημοσιογραφικές φωνές, που βρίσκουν χώρο και στα παραδοσιακά ΜΜΕ, θέλει να φιμώσει το σύστημα μιντιακής χειραγώγησης, με δυο θεσμικά χτυπήματα. Αναφερόμαστε σε «σύστημα», γιατί σε αυτό μετέχει, εκτός από τους εκπροσώπους της προπαγανδιστικής μηχανής του Μαξίμου, πλειάδα δημοσιογράφων, ανάμεσά τους και συνδικαλιστές που βρίσκονται σε συνεχές αλισβερίσι με τη μιντιακή, οικονομική και πολιτική εξουσία.

 

Η πρώτη απόπειρα περιλαμβάνεται στο νομοσχέδιο για την ίδρυση μητρώων έντυπων και ηλεκτρονικών ΜΜΕ, στο οποίο πολλάκις έχουμε αναφερθεί. Τα καταγγελλόμενα ενοχλητικά ρεπορτάζ θα «ελέγχονται» από ειδική επιτροπή δεοντολογίας με τη συμμετοχή δημοσιογράφων συνδικαλιστικών ενώσεων, στις οποίες ηγούνται «ενσωματωμένοι» στα πολιτικά κόμματα της ΝΔ και του ΣΥΡΙΖΑ. Όσοι δηλαδή διαχειρίζονται την ανυπαρξία οποιασδήποτε συλλογικής μαζικής αντίδρασης στη φίμωση και την καταστολή της δημοσιογραφίας. Το δεύτερο χτύπημα έρχεται από το σχέδιο κώδικα του Εθνικού Συμβουλίου Ραδιοτηλεόρασης. Με πλειάδα ρυθμίσεων, ουσιαστικά δίνεται η δυνατότητα «απαγόρευσης» ειδήσεων που δεν εγκρίθηκαν από τα «αρμόδια κρατικά όργανα»!

 

Ειδήσεις πίσω από τις κάμερες

 

Το σχέδιο κώδικα δεοντολογίας του ΕΣΡ αφορά το οπτικοακουστικό περιεχόμενο, δηλαδή και το Διαδίκτυο. Με δυο άρθρα του, το 22 και το 28, απαγορεύεται η μετάδοση πληροφοριών και εικόνων που «αρμοδίως» έχουν χαρακτηριστεί «απόρρητες». Πρακτικά, θα μπορεί να γίνεται παρέμβαση για έρευνες που αφορούν παρακολουθήσεις ή το προσφυγικό. Έρευνες που συχνά ξέφυγαν από τα σύνορα και προκάλεσαν πολιτικές παρεμβάσεις…

 

Το σχέδιο προβλέπει, με γενικόλογες και αόριστες αναφορές, πως η δημοσιογραφική έρευνα δεν πρέπει να υποκαθιστά τις αστυνομικές, ανακριτικές ή άλλες αρμόδιες αρχές. Με την εμπειρία των τελευταίων ετών, η ισχύς μιας τέτοιας αόριστης διάταξης θέτει «εκτός νόμου» το σύνολο των δημοσιογραφικών ρεπορτάζ και ερευνών που ξεφεύγουν από τα non paper και τα δελτία τύπου των κρατικών μηχανισμών, τα οποία έχουν υποκαταστήσει τις ειδήσεις στο σύνολο σχεδόν των Μέσων.

 

Προβληματικές είναι και οι διατάξεις που εισάγει για τις έννοιες των «ψευδών-παραπλανητικών» ειδήσεων. Με εξίσου αόριστη περιγραφή, «απαγορεύεται η μετάδοση ψευδών, ατεκμηρίωτων ή παραποιημένων πληροφοριών», αφήνοντας χώρο για κρατική παρέμβαση σε περιπτώσεις βίντεο που αποκαλύπτουν, για παράδειγμα, τις επιθέσεις των δυνάμεων ΜΑΤ σε διαδηλωτές Μέχρι στιγμής, οι συνδικαλιστικές ενώσεις δεν έχουν εκφράσει κάποια αντίδραση.

 Ματίνα Παπαχριστούδη

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν (17.12.22)

Ο πρόσφυγας των Χριστουγέννων

 

γράφει η Κυριακή Μπεϊόγλου

 

 

Τον Δεκέμβρη των Χριστουγέννων του 2022 η ανθρωπότητα κινείται περίεργα, με ανάμεικτα συναισθήματα από τη μεγάλη δοκιμασία της πανδημίας, σφυροκοπά, φωνάζει, χαμογελά μέσα στους δρόμους με τα πολλά αναμμένα φωτάκια. Παρά τη διάθεσή μας όμως αυτή, που μας κάνει να αναλογιζόμαστε όσα περάσαμε, ο χρόνος γλιστρά γρήγορα, σαν να φοράς τροχοπέδιλα. Γύρω γύρω στην πλατεία Συντάγματος πολλοί πρόσφυγες, σε παρέες ή μόνοι, προσπαθούν να συντονιστούν στην εορταστική διάθεση της πόλης. Τα παιδιά, που εύκολα χαίρονται, παίζουν κυνηγητό στα παρτέρια αποφεύγοντας με επιδέξιες κινήσεις τους περαστικούς που κρατούν τσάντες από τα μαγαζιά του κέντρου, που δελεαστικά τους έχουν σαγηνέψει με προσφορές.

 

Ενας πρόσφυγας, γύρω στα τριάντα, κοιτά με προσήλωση το μεγάλο δέντρο της πλατείας που μόλις άναψε. Πολλοί είναι αυτοί που σταματούν για μια φωτογραφία, αλλά εκείνος στέκεται μπροστά του και το κοιτά σαν να προσεύχεται. Αταίριαστος με το περιβάλλον, μοιάζει από άλλη εποχή.

 

Να ζητάει άραγε κάτι από τον Θεό, τον δικό του Θεό; Ας υποθέσουμε πως με έναν μαγικό τρόπο οι κειμενογράφοι μπαίνουν στο μυαλό των ανθρώπων. Χριστούγεννα είναι άλλωστε, λίγη μαγεία μάς επιτρέπεται.

 

 

Ο πρόσφυγας της ιστορίας μας, λοιπόν, κάθεται κάτω από το ψηλό δέντρο και παρακολουθεί την πιο βαθιά επιθυμία του να ανεβαίνει, πατώντας στις φωτισμένες κορδέλες του δέντρου. Τη βλέπει πότε πότε να σκαλώνει, σαν να είναι έτοιμη να πέσει, να συντριβεί στο πεζοδρόμιο της απογοήτευσης και της παραίτησης.

 

Εύχεται, λοιπόν, τη μοναξιά που νιώθει φέτος, νέος πρόσφυγας-κάτοικος μιας ξένης πόλης, να μην την ξανανιώσει. Η επιθυμία του είναι του χρόνου τέτοιες μέρες να είναι πάλι εδώ και να δείχνει στους δικούς του ανθρώπους το ολόφωτο δέντρο της Δύσης. Να έχουν περάσει επιτυχώς τα επικίνδυνα σύνορα και να φτάσουν ασφαλείς κοντά του. Κι ας μη βρίσκεται ακριβώς στη Γη της Επαγγελίας. Εύχεται μόνο να ξεφύγουν από τον πόλεμο, από την πείνα και την εξαθλίωση. Ναι, σκέφτομαι και πάλι, «κανένας άνθρωπος δεν είναι νησί», και οι μέρες αυτές για κάποιους είναι πολύ δύσκολες. Η νοσταλγία για τους ανθρώπους που αγαπούν και δεν τους έχουν δίπλα τους ή για την πατρίδα τους είναι μεγαλύτερη.

 

Ανεβαίνω τα μαρμάρινα σκαλιά της πλατείας Συντάγματος, τα ίδια που χιλιάδες άνθρωποι ανεβαίνουν κάθε μέρα βιαστικά, μαζί με σκέψεις και επιθυμίες για την καινούργια χρονιά.

 

Και εύχομαι αυτές τις μέρες, που τα παλιά παραμύθια λένε πως οι ουρανοί είναι ανοιχτοί, να βρει ο κάθε πρόσφυγας, αλλά κι ο κάθε μόνος, την αλληλεγγύη που χρειάζεται για να δει τον κόσμο αλλιώς. Με ελπίδα, δίχως άλλους πολέμους των ανθρώπων, και δίχως άλλο πόνο ψυχής.

 

Νέες αποκαλύψεις για τη σχέση του Δ. Αβραμόπουλου με την «αμαρτωλή» οργάνωση του Παντσέρι

 

Ο πρώην Επίτροπος έλαβε αμοιβή 60.000 ευρώ μόνο για δύο συνέδρια και ένα άρθρο; Το δημοσίευμα τονίζει ότι η ΜΚΟ δεν ήταν εγγεγραμμένη στο μητρώο διαφάνειας της Ε.Ε., παρότι ο κ. Αβραμόπουλος είχε λάβει το πράσινο φως για τη συμμετοχή του ως επίτιμο μέλος στο Δ.Σ. της οργάνωσης

Νέο δημοσίευμα της La Stampa για τη σχέση του πρώην Επιτρόπου, Δημήτρη Αβραμόπουλου, με την «αμαρτωλή» Μη Κυβερνητική Οργάνωση του Αντόνιο Παντζέριμ, η οποία σύμφωνα με τις βελγικές αρχές λειτουργούσε ως όχημα του πρώην ευρωβουλευτή για το «ξέπλυμα» βρώμικου χρήματος από το Κατάρ.

 

Ο Μάρκο Μπρεζολίν, ανταποκριτής της ιταλικής εφημερίδας στις Βρυξέλλες, γράφει, μεταξύ άλλων, ότι η δημόσια συνεισφορά του πρώην Επιτρόπου στην ΜΚΟ ήταν η συμμετοχή σε δύο συνέδρια (το ένα διαδικτυακό) και ένα άρθρο online. Αυτά είναι τα μόνα ίχνη του έργου της "ενεργούς προώθησης των δραστηριοτήτων του σωματείου Fight Impunity", για το οποίο ο κ. Αβραμόπουλος έλαβε αμοιβή 60.000 ευρώ.

 

Ο πρώην Ευρωπαίος επίτροπος επιβεβαίωσε χθες την είδηση της La Stampa και παραδέχθηκε ότι λάμβανε 5.000 ευρώ το μήνα επί ένα χρόνο από τη ΜΚΟ. Ισχυρίζεται όμως ότι έπεσε θύμα "συνωμοσίας ορισμένων κύκλων στην Ιταλία για να διαστρεβλώσουν την εικόνα της απολύτως νόμιμης και επίσημης συμμετοχής στον αγώνα κατά της ατιμωρησίας", προκειμένου να αποδυναμώσουν την υποψηφιότητά του για τη θέση του Ειδικού Αντιπροσώπου της ΕΕ στον Περσικό Κόλπο και να ενισχύσουν την υποστήριξη προς τον Luigi Di Maio". Αλλά όλοι γνωρίζουν ότι το φαβορί είμαι εγώ" υποστήριξε.

 

 

Το μέλος του ΕΛΚ επισήμανε ότι είχε λάβει "γραπτή άδεια από την Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν", παρόλο που η ΜΚΟ δεν ήταν εγγεγραμμένη στο μητρώο διαφάνειας της ΕΕ. Μια λεπτομέρεια που προκαλεί μεγάλη αμηχανία στα ανώτατα κλιμάκια της Κομισιόν, τόσο που ανακοίνωσε εσωτερική έρευνα για να εξακριβώσει τυχόν ανάρμοστη συμπεριφορά του Έλληνα πολιτικού. Η προσοχή επικεντρώνεται στις συναντήσεις του με τα μέλη της σημερινής Επιτροπής.

 

Στο σημερινό δημοσίευμα σημειώνεται πως ενώ η συνεργασία του πρώην Επιτρόπου έληξε -κατά τα λεγόμενά του- τον Φεβρουάριο του 2022, τον Απρίλιο, δύο μήνες μετά δηλαδή, πραγματοποιήθηκε ολόκληρο πάνελ στο φόρουμ των Δελφών με θέμα αποκλειστικά τη συγκεκριμένη ΜΚΟ. Ο ίδιος ισχυρίστηκε ότι ζήτησε να σταματήσει τον Φεβρουάριο η αμοιβή του επειδή "η δραστηριότητα της οργάνωσης είχε μειωθεί απότομα".

 

Ο Μπρεζολίν καταγράφει ότι η τελευταία επίσημη συνάντηση του Δ. Αβραμόπουλου στις Βρυξέλλες με αξιωματούχους της Ντόχα έγινε με τον Γενικό Γραμματέα του Υπουργείου Εξωτερικών Ahmed bin Hassan Al Hammad τρεις μέρες πριν ολοκληρωθεί η θητεία του ως Επιτρόπου Μετανάστευσης -χαρτοφυλάκιο άσχετο με το Κατάρ. Συζητήθηκαν "οι σχέσεις συνεργασίας μεταξύ του Κατάρ και της Ε.Ε., καθώς και θέματα κοινού ενδιαφέροντος".

 

 

Aprile 2022, Delphi Economic Forum

Avramopoulos (che ora dice di non collaborare più con Fight Impunity da febbraio-marzo) sul palco con Panzeri (Articolo Uno):

«Il mio grande amico Panzeri, una delle figure di spicco della politica italiana ed europea»https://t.co/CPMua0yAhS

— Marco Bresolin (@marcobreso) December 20, 2022

Μπορεί λοιπόν ο κ. Αβραμόπουλος να μην εμπλέκεται άμεσα στην έρευνα για το φερόμενο κύκλωμα διαφθοράς και ξεπλύματος χρήματος, που φέρεται να ενορχηστρώθηκε από το Κατάρ και το Μαρόκο για να επηρεάσει τις αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, αλλά ορισμένα στοιχεία της συνεργασίας του με την Fight Impunity είναι τουλάχιστον αμφιλεγόμενα.

 

Αναλυτικότερα, ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής του είχε επιτρέψει να λάβει αμοιβή με την αιτιολογία ότι θα πραγματοποιούσε "εκστρατείες ευαισθητοποίησης, όπως δημοσιεύσεις άρθρων, συμμετοχή σε συνέδρια, διοργάνωση εκδηλώσεων, παραχώρηση συνεντεύξεων". Όπως αναφέραμε όμως, ο Αβραμόπουλος συμμετείχε ωστόσο μόνο σε δύο δημόσιες εκδηλώσεις Fight Impunity.

 

Η πρώτη χρονολογείται από τις 12 Ιουλίου 2021: μίλησε για λίγα λεπτά κατά την εισαγωγή ενός διαδικτυακού σεμιναρίου που διοργάνωσε το Οικονομικό Φόρουμ των Δελφών, στο οποίο ο Αβραμόπουλος είχε επίσης γράψει ένα άρθρο για την καταπολέμηση της ατιμωρησίας, το οποίο δημοσιεύθηκε στη διαδικτυακή πύλη NewEurope.

 

Η δεύτερη χρονολογείται από τις 13 Απριλίου 2022: ένα συνέδριο στην Ελλάδα, που διοργανώθηκε και πάλι από το Οικονομικό Φόρουμ των Δελφών, στο οποίο ο πρώην επίτροπος ανέβηκε στη σκηνή μαζί με τον Panzeri. Πράγματι, "ο μεγάλος μου φίλος Panzeri", όπως τον σύστησε ο Έλληνας κεντροδεξιός πολιτικός, χαρακτηρίζοντας το μέλος της Articolo Uno "ηγετική φυσιογνωμία της ιταλικής πολιτικής".

Χθες το θέμα βρέθηκε στο επίκεντρο της καθημερινής ενημέρωσης του Τύπου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. "Ελέγχουμε αν κατά τη διάρκεια αυτής της θητείας του τήρησε τους περιοριστικούς όρους, δηλαδή να μην έρθει σε επαφή με την Επιτροπή".

 

Πάντως, από το προφίλ του Αβραμόπουλου στο Twitter φαίνεται ότι στις 3 Οκτωβρίου είχε συνάντηση με τη Βιέρα Γιούροβα, η οποία είναι η αντιπρόεδρος της Επιτροπής, αρμόδια για τη διαφάνεια και τις αξίες. Τον Ιούλιο, έκανε διακοπές στην Ελλάδα μαζί με τον Γιοχάνες Χαν, Επίτροπο της ΕΕ για τον προϋπολογισμό.

 

 

 

Μαρία Ψαρά

Πάνω από 50% χαμηλότεροι από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο οι μισθοί στην Ελλάδα..!

 

Απολύτως ενδεικτικά αναφορικά με την καταβαράθρωση των μισθών στην Ελλάδα είναι τα στοιχεία που έδωσε το απόγευμα της Δευτέρας στην δημοσιότητα η Eurostat.

 

Αυτά καταδεικνύουν ότι οι εργαζόμενοι στην χώρα μας παίρνουν πάνω από 50% χαμηλότερο μισθό από τον μέσο όρο της ΕΕ, με την Ελλάδα να καταλαμβάνει την 5η θέση από το τέλος μεταξύ των 27 κρατών-μελών.

 

 

Συγκεκριμένα, κατά μέσο όρο ο εργαζόμενος πλήρους απασχόλησης στην Ελλάδα εισπράττει 15.800 ευρώ το χρόνο ενώ ο μέσος όρος στην ΕΕ είναι 33.500 ευρώ.

 

Κάτω από την χώρα μας βρίσκονται τέσσερις χώρες και συγκεκριμένα η Πολωνία, η Ρουμανία, η Ουγγαρία και η Βουλγαρία.

 

Στις τρεις πρώτες θέσεις με τους υψηλότερους μισθούς βρίσκεται το Λουξεμβούργο με 72.200 ευρώ , η Δανία με 63.300 και η Ιρλανδία με 50.300 ευρώ.

 

 

💰 In 2021, the average annual full-time adjusted salary for employees in the EU was €33 500.
Highest in:
🇱🇺Luxembourg (€72 200)
🇩🇰Denmark (€63 300)
🇮🇪Ireland (€50 300)
Lowest in:
🇧🇬Bulgaria (€10 300)
🇭🇺Hungary (€12 600)
🇷🇴Romania (€13 000)

👉https://t.co/QdZNDteFSq pic.twitter.com/YFzmzwkE3T

— EU_Eurostat (@EU_Eurostat) December 19, 2022

Correction: please refer to the image below for the correct EU aggregate value.
👉https://t.co/xRITgI5W49 pic.twitter.com/6Zwev757dE

— EU_Eurostat (@EU_Eurostat) December 19, 2022

πηγή 

Αυξημένα τα τιμολόγια Ιανουαρίου στο ρεύμα

Η κυβέρνηση αναζητά νέες πηγές χρηματοδότησης των επιδοτήσεων στους παραγωγούς ρεύματος για να μην επιβαρυνθούν πολύ οι καταναλωτές.

Με αυξημένες τιμές και στο ρεύμα θα μπει το 2023 αναγκάζοντας την κυβέρνηση να αναζητήσει νέες πηγές χρηματοδότησης των επιδοτήσεων.

 

Οι λιανικές τιμές για τον ερχόμενο Ιανουάριο αναμένεται να ανακοινωθούν αργά απόψε και όλα δείχνουν πως θα είναι σαφώς υψηλότερες εκείνων του Νοεμβρίου. Στην άνοδο αυτή οδηγούν οι αυξήσεις στη χονδρεμπορική τιμή, η οποία έκλεισε τον Νοέμβριο με μέσο όρο στα 228 ευρώ ανά μεγαβατώρα, ενώ τον Δεκέμβριο απογειώθηκε έως και πάνω από τα 400 ευρώ, καταγράφοντας έως τώρα μέσο όρο γύρω στα 300. Το τελευταίο διάστημα παρατηρείται σταθερή πτώση, αλλά θεωρείται δύσκολο να κλείσει η ψαλίδα έως την τιμή του Νοεμβρίου.

 

Υπενθυμίζεται ότι η ΔΕΗ χρεώνει τον τρέχοντα μήνα με 380 ευρώ ανά μεγαβατώρα (0,38 ευρώ ανά κιλοβατώρα), ενώ οι υπόλοιπες εταιρείες κινούνται λίγο χαμηλότερα, ανάλογα με το τιμολόγιο κάθε πελάτη. Οι τελικές τιμές χρέωσης καταλήγουν στα 0,16-0,17 ευρώ ανά κιλοβατώρα αφού μεσολαβεί η κρατική επιδότηση. Αυτές ήταν οι τελικές τιμές και τους προηγούμενους μήνες που τα τιμολόγια λιανικής ήταν πολύ υψηλότερα, με συνέπεια να αυξηθεί σημαντικά η πίεση στον κρατικό προϋπολογισμό προκειμένου να χρηματοδοτηθούν οι επιδοτήσεις.

 

 

Το βασικό ερώτημα αφορά το πώς θα κινηθεί η κυβέρνηση με τον νέο χρόνο και αν θα συνεχίσει να αυξάνει τις επιδοτήσεις προκειμένου να διατηρεί την τελική χρέωση στο ίδιο επίπεδο. Γίνεται εύκολα αντιληπτό ότι σε προεκλογική περίοδο θα αποφευχθεί πάση θυσία κάθε αύξηση στις τελικές χρεώσεις. Ομως οι χρηματοδοτικές πηγές των κρατικών επιδοτήσεων μέσω του Ταμείου Ενεργειακής Μετάβασης (ΤΕΜ) δεν είναι ανεξάντλητες.

 

Οι εισροές στο ΤΕΜ έχουν μειωθεί το τελευταίο διάστημα από πηγές που έρρεαν πλουσιοπάροχα όπως η διαφορά ανάμεσα στη χονδρεμπορική τιμή και το πλαφόν που θέτει η κυβέρνηση. Για τον λόγο αυτό, άλλωστε, αναμένεται να επιβληθούν από τον Ιανουάριο αυξήσεις στις «ρυθμιζόμενες χρεώσεις» των λογαριασμών (ΥΚΩ, ΔΕΔΔΗΕ, ΕΤΜΕΑΡ), όπως έγραψε πρόσφατα η «Εφ.Συν.» («“Ποδαρικό” στο 2023 με νέες χρεώσεις στο ρεύμα», 9/12/22).

 

Μία από τις νέες πηγές χρηματοδότησης αναμενόταν να είναι η φορολόγηση στα υπερκέρδη των εταιρειών προμήθειας ρεύματος. Οπως γράψαμε σε αλλεπάλληλα δημοσιεύματα, τα υπερκέρδη αυτά ξεπερνούσαν το 1 δισ. ευρώ μόνο στο δίμηνο Σεπτεμβρίου-Οκτωβρίου λόγω της τεράστιας τότε απόστασης ανάμεσα στις τιμές χονδρικής και λιανικής. Χθες, όμως, διέρρευσε η πληροφορία ότι τα συνολικά υπερκέρδη δεν θα ξεπερνούν τα 390 εκατομμύρια. Προφανώς τα υπόλοιπα «χάθηκαν» στις προβλέψεις που έβαλε η κυβέρνηση στη σχετική τροπολογία για αφαίρεση του λειτουργικού κόστους κάθε εταιρείας, των συναλλαγών για εξισορρόπηση κινδύνου, των διάφορων επισφαλειών κ.λπ.

Άρης Χατζηγεωργίου

 

 

Μήπως κέρδισε η Σαουδική Αραβία το Παγκόσμιο Κύπελλο;

 

Του Άρη Χατζηστεφάνου

 

Η θριαμβευτική πορεία του Λιονέλ Μέσσι στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου του Κατάρ μπορεί να χάρισε συγκίνηση και ενθουσιασμό στους κατοίκους και τους φίλους της Αργεντινής αλλά υπήρχε και μια άλλη χώρα που μπορεί να πανηγυρίζει μαζί της.

 

Ο Μέσι υπέγραψε τον Μάιο συμβόλαιο με τη Σαουδική Αραβία που σύμφωνα με πληροφορίες του προσφέρει 25 εκατομμύρια δολάρια το χρόνο για να προωθεί την εικόνα του καθεστώτος στα διεθνή μέσα ενημέρωσης. Το γεγονός μάλιστα ότι λίγους μήνες αργότερα ξεκίνησαν διαρροές για το ενδεχόμενο να αναλάβει η Σαουδική Αραβία τη διοργάνωση του Παγκοσμίου Κυπέλλου το 2030, οδήγησε αρκετούς σχολιαστές στο συμπέρασμα ότι το Ριάντ θα χρησιμοποιήσει τον Μέσι σαν πολιορκητικό κριό σε αυτή την προσπάθεια.

 

«Ο Μέσι πούλησε την ψυχή του στον διάολο», τιτλοφορούσε την ανάλυσή του για το θέμα  το περιοδικό The Atlantic και εξηγούσε ότι αν και ο Μέσι θεωρητικά πληρώνεται μόνο για να προωθεί τον τουρισμό στη Σαουδική Αραβία, η προσπάθεια ανάληψης της διοργάνωσης εντάσσεται σε κοινό πρόγραμμα προώθησης της χώρας στα διεθνή ΜΜΕ.

 

Να σημειωθεί ότι την ίδια περίοδο κυκλοφόρησαν και οι πρώτες πληροφορίες για το ενδεχόμενο συνδιοργάνωσης με την Αίγυπτο και την Ελλάδα. Η Αθήνα δηλαδή φαίνεται να εξετάζει το ενδεχόμενο συνεργασίας με δυο στυγνές δικτατορίες που φυλακίζουν και εκτελούν πολιτικούς αντιφρονούντες.

 

Η ηγεσία της Σαουδικής Αραβίας, ένα από τα πλέον αιμοσταγή καθεστώτα που έχει γνωρίσει η ανθρωπότητα μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, χρησιμοποιεί κατά κόρον τις αθλητικές διοργανώσεις για να εξωραΐσει την εικόνα της σε μια από τις πιο επιθετικές εκστρατείες του λεγόμενου sports-washing (του αθλητικού ξεπλύματος). Το Ριάντ οργάνωσε μια από τις μεγαλύτερες ανθρωπιστικές καταστροφές στην πρόσφατη ιστορία με τον βομβαρδισμό της Υεμένης – μια μάχη την οποία φαίνεται να χάνει οριστικά με την επικράτηση των Χούθι στο 80% της χώρας – ενώ συγκέντρωσε την οργή τη διεθνούς κοινής γνώμης με την εκτέλεση και τον τεμαχισμό του δημοσιογράφου Τζαμάλ Κασόγκι.

 

Το Ριάντ βέβαια γνωρίζει ότι η FIFA δεν θα έχει κανένα πρόβλημα να ξεπλύνει ένα ακόμη αυταρχικό καθεστώς αλλά και ότι θα βρει εύκολα στήριξη στο εσωτερικό της Ευρωπαϊκής Ένωσης (πάντα με το αζημίωτο). Ίσως η μόνη διαφορά είναι ότι κάποιοι πληρώνονται για να ξεπλένουν εγκλήματα πάνω από το τραπέζι και κάποιοι κάτω από το τραπέζι.