Το Ολοκαύτωμα και τα λυκόρνια της βεβήλωσης

 

γράφει ο Παντελής Μπουκάλας

 

 

Ενενήντα χρόνια πριν, στις 30.1.1933, ο ναζισμός καρφώνεται βαθιά στο σώμα της Γερμανίας: ο Αδόλφος Χίτλερ –που έχει ακόμα λάτρεις, και στη χώρα του αλλά και στην Ελλάδα του Διστόμου, των Καλαβρύτων, της Βιάννου, της Κανδάνου– γίνεται καγκελάριος. Ο ρατσισμός και ο αντισημιτισμός υψώνονται σε κρατικά δόγματα. Ο δρόμος για την «Τελική Λύση» γίνεται λεωφόρος. Αφορά πρωτίστως τους Εβραίους, αλλά όχι μόνον αυτούς. Για τη συμμορία των αγρίων Αρίων, ο κόσμος είναι γεμάτος «κατσαρίδες».

 

Τέτοιες μέρες επίσης, στις 27.1.1945, η απελευθέρωση από τα σοβιετικά στρατεύματα του Αουσβιτς – Μπιρκενάου, του μεγαλύτερου στρατοπέδου εξόντωσης, αποκαλύπτει το αποτρόπαιο μέγεθος της «Τελικής Λύσης» στο βλέμμα όσων πράγματι δεν γνώριζαν αλλά και όσων υποκρίνονταν ότι δεν γνώριζαν: των πάμπολλων «απλών» Γερμανών, που «εκτελούσαν εντολές ανωτέρων τους», τίποτε παραπάνω, των Κουίσλιγκ και της Καθολικής Εκκλησίας. Το Βατικανό δεν δίστασε να αγιοποιήσει το 1998 τον Κροάτη καρδινάλιο Αλοΐσιο Στέπινατς, ο οποίος ευλόγησε τη θανάτωση εκατοντάδων χιλιάδων Σέρβων, Εβραίων και Ρομά από το φιλοναζιστικό καθεστώς των Ουστάσι. Ο ΟΗΕ έχει ορίσει την 27η Ιανουαρίου ως Διεθνή Ημέρα Μνήμης για τα Θύματα του Ολοκαυτώματος. Για όσους χάθηκαν στην πρώτη στην ιστορία της ανθρωπότητας γενοκτονία που κηρύχτηκε επίσημα, μεθοδεύτηκε επιστημονικά και διεκπεραιώθηκε με εργοστασιακή πειθαρχία: έξι εκατομμύρια Εβραίοι. Τουλάχιστον 220.000 Ρομά και Σίντι. Διανοητικά ασθενείς, σωματικά ανάπηροι, πολιτικοί αντιφρονούντες, κομμουνιστές, ομοφυλόφιλοι. Μάρτυρες του Ιεχωβά (οι «Σπουδαστές της Γραφής», όπως ήταν τότε γνωστοί, που υποχρεώθηκαν να φορούν ένα μοβ τρίγωνο, ήταν η μόνη ομάδα που διώχθηκε αποκλειστικά λόγω θρησκευτικών πεποιθήσεων). Ελευθεροτέκτονες, Σοβιετικοί στρατιώτες και πολίτες που αιχμαλωτίστηκαν σε κατεχόμενες περιοχές. Πολωνοί μη Εβραίοι, διανοούμενοι, καλλιτέχνες. Και λιγοστοί καθολικοί και προτεστάντες κληρικοί. Συνολικά 9 έως 11 εκατομμύρια αφανίστηκαν στη κατά Λεπέν «απλή λεπτομέρεια της Ιστορίας».

 

Ούτε οι φριχτοί αριθμοί, ούτε οι μαρτυρίες που κατέθεσαν επιζήσαντες (όπως ο Πρίμο Λέβι, συγγραφέας του συγκλονιστικού «Εάν αυτό είναι ο άνθρωπος») ή αυτόπτες μάρτυρες (όπως ο Βασίλι Γκρόσμαν, που ιστόρησε την «Κόλαση της Τρεμπλίνκα»), ούτε ο κινηματογράφος ενταφίασαν οριστικά το τέρας του ναζισμού. Αλλά και οι αφιερωματικές ημέρες δεν κατορθώνουν να δημιουργήσουν συνειδησιακά αντισώματα. Ο αντισημιτισμός δεν κάμπτεται, ο ρατσισμός έχει επεκταθεί και σε νέες κοινωνικές ή εθνοτικές περιοχές, η Ακροδεξιά φοράει αντισυστημικό μανδύα και ακμάζει στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ, παρά την ήττα του Τραμπ. Για τον εκλογικό αποκλεισμό της ναζιστικής εγκληματικής οργάνωσης της Χρυσής Αυγής και των κληρονόμων της σαν τον Ηλία Κασιδιάρη –που διαθέτει άρτια εξοπλισμένο γραφείο προπαγάνδας στη φυλακή, την ώρα που νεαροί κρατούμενοι παρακαλούν μάταια να τους δοθεί η δυνατότητα να σπουδάσουν–, είναι πολύ πιθανό να βρεθεί συνταγματικά αδιάβλητος τρόπος. Κανένας νόμος, ωστόσο, και καμία απειλή δεν μπορούν να πείσουν την καρδιά των μισαλλόδοξων, των ρατσιστών, των φιλοναζιστών και όλων των υπόλοιπων μελών της φαιάς χορείας ν’ αλλάξει ρότα. Συνεχίζοντας απτόητοι το μασκαριλίκι του «πατριωτισμού», σαν να ζουν σε μόνιμο καρναβαλικό καθεστώς, δέρνουν μετανάστες, σπάνε πλάκα πυρπολώντας Ρομά και βεβηλώνουν οτιδήποτε εβραϊκό απόμεινε στον τόπο.

 

Λοιπόν, πόσες Ημέρες Μνήμης θα χρειαστούν ακόμα;

 

Μνημονεύω εδώ, δειγματοληπτικά, επεισόδια αντισημιτισμού στη χώρα μας, η οποία καμαρώνει συν τοις άλλοις και για υπουργούς που «καθάρισαν» δηλώνοντας μεταμελημένοι για το αντιεβραϊκό τους παρελθόν. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι το μένος κατά των Εβραίων εκδηλώνεται ωμό και βέβηλο ιδίως σε πόλεις όπου κάποτε άκμαζε το εβραϊκό στοιχείο, προπάντων στη Θεσσαλονίκη. Δεν θα ήταν εντελώς αβάσιμη ακόμα και η υπόθεση ότι στην αντισημιτική βία πρωτοστατούν οι αιματικοί και πνευματικοί κληρονόμοι όσων «γνησίων» Ελλήνων έσπευσαν ν’ αρπάξουν εβραϊκές περιουσίες όταν οι ιδιοκτήτες τους όδευαν προς το Αουσβιτς. Τα λυκόρνια δεν λείπουν ποτέ. Δεν είναι πλάσματα του μύθου. Στις 30.5.2014, λοιπόν, ναζιστόφρονες καταστρέφουν μνήματα στο εβραϊκό νεκροταφείο στην Πανεπιστημιούπολη της Θεσσαλονίκης. Παραμονές Χριστουγέννων της ίδιας χρονιάς, κάποιοι καλοί χριστιανοί εκδικούνται το «άνομον γένος των Εβραίων», βεβηλώνοντας με αγκυλωτούς σταυρούς και άλλα ναζιστικά σύμβολα το εβραϊκό νεκροταφείο της Λάρισας. Στις 22.10.2015, σειρά έχει το εβραϊκό νεκροταφείο της Αθήνας: χιτλερόπουλα ζωγραφίζουν στην είσοδό του μια σβάστικα και ένα «Raus».

Στις 5.5.2018, καταστρέφονται εννιά αναμνηστικοί μαρμάρινοι ορθοστάτες στο εβραϊκό τμήμα του Γ΄ Νεκροταφείου, στη Νίκαια. Στις 10.7.2018, βεβηλώνεται το μνημείο του εβραϊκού νεκροταφείου της Θεσσαλονίκης. Η ανακοίνωση του Κεντρικού Ισραηλιτικού Συμβουλίου Ελλάδας (ΚΙΣΕ) τελειώνει ως εξής: «Δεν έχουν μείνει άλλες λέξεις για να περιγράψουμε τη θλίψη του ελληνικού Εβραϊσμού: Ντροπή – ντροπή – ντροπή». Στις 25.1.2019, μια ανάσα πριν από την Ημέρα Μνήμης, το μνημείο βεβηλώνεται ξανά. «Δυστυχώς», δηλώνει το ΚΙΣΕ, «επαναλαμβάνουμε ότι δεν έχουν μείνει άλλες λέξεις για να περιγράψουμε τη θλίψη του ελληνικού Εβραϊσμού: Ντροπή – ντροπή – ντροπή». Τη θλίψη, όμως, αυτή δεν φαίνεται να τη συμμεριζόμαστε οι περισσότεροί μας, δασκαλεμένοι επί αιώνες από την εκκλησιαστική και τη λαϊκή παράδοση να απεχθανόμαστε τους «χριστοκτόνους» Εβραίους. Κατά το Ευρωβαρόμετρο του 2019, το 57% των Ελλήνων θεωρούσε πως η βεβήλωση των εβραϊκών νεκροταφείων δεν είναι πρόβλημα (ο μέσος όρος στην Ε.Ε. ήταν 40%) – όπως δεν ήταν για τους αρχαίους Αθηναίους οι τάφοι άλλων Ελλήνων στη Δήλο, γι’ αυτό και τους κατέστρεψαν, χάριν «καθαρμού».

 

Αφού λοιπόν «δεν είναι πρόβλημα» η ιεροσυλία, το φθινόπωρο του 2020 ξεσπάει κύμα βεβηλώσεων. Από την ανακοίνωση του ΚΙΣΕ: «Ενα επαίσχυντο γκράφιτι στο Μνημείο Ολοκαυτώματος της Θεσσαλονίκης, στις 16.10.2020, προστέθηκε στην αλυσίδα βεβηλώσεων, απειλών και βανδαλισμών της περασμένης εβδομάδας: “Juden Raus” στο εβραϊκό νεκροταφείο της Αθήνας, “Death to Israel” στο εβραϊκό νεκροταφείο της Θεσσαλονίκης, τέσσερις τάφοι σπασμένοι στο εβραϊκό νεκροταφείο της Ρόδου, και το πιο πρόσφατο σύνθημα “With Jews you lose”, γραμμένο στην πρόσοψη του μνημείου που είναι αφιερωμένο στους 50.000 Θεσσαλονικείς Εβραίους που εξοντώθηκαν κατά το Ολοκαύτωμα». Στις 10.9.2021, βανδαλίζεται για δεύτερη φορά σ’ ένα μήνα τάφος στο εβραϊκό νεκροταφείο Ιωαννίνων. Τέλη Δεκέμβρη του 2022 βεβηλώνεται και πάλι το μνημείο στο εβραϊκό νεκροταφείο της Θεσσαλονίκης. Το 2023 έδειξε από νωρίς ότι παρέλαβε τη σκυτάλη του βάναυσου αντισημιτισμού: στις 10.1, μια τεράστια σβάστικα μαγάρισε τοιχογραφία στην περίφραξη του νέου σιδηροδρομικού σταθμού της Θεσσαλονίκης, που θυμίζει τον εκτοπισμό των Εβραίων στο Αουσβιτς. Λοιπόν, πόσες Ημέρες Μνήμης θα χρειαστούν ακόμα;    

Ταξίδι με τρένο

 

γράφει η Αρχοντία Κάτσουρα

 

 

Ονειρευόταν -ξανά- ένα ταξίδι. Οχι οποιοδήποτε ταξίδι. Ενα ταξίδι με τρένο. Οπουδήποτε. Από τον σταθμό Λαρίσης έως τη Θεσσαλονίκη. Και από κει όπου πάνε τα τρένα που φεύγουν από τη Θεσσαλονίκη για πιο μακριά. Ως το Βελιγράδι ή ώς το Βερολίνο ή την Κωνσταντινούπολη ή τη Σόφια.

Σημασία, όπως λένε, δεν έχει ο προορισμός, αλλά το ταξίδι, ο δρόμος, και ό,τι μπορεί να μάθεις από αυτό. Αγαπούσε τα αεροπλάνα -χρόνια μετά δεν είχε ξεχάσει το υπέροχο συναίσθημα να ταξιδεύει προς το Λονδίνο και κοιτάζοντας έξω από το παράθυρο να αναγνωρίζει ότι βρίσκεται πάνω από τη Γαλλία, ότι βλέπει ότι περνάει τη Μάγχη και η «βόλτα» πάνω από τον Τάμεση λίγο πριν από την προσγείωση. Και της άρεσε αυτή η αίσθηση στα σωθικά της κατά την απογείωση και το τράνταγμα στην προσγείωση -αυτό με ένα άρρητο «ουφ» ανακούφισης, παρ’ όλο που δεν φοβόταν τις πτήσεις.

 

Αλλά το τρένο ήταν κάτι άλλο. Γύρω από τα τρένα, από τα ταξίδια με τα τρένα, είχε καλλιεργήσει στο μυαλό της κάτι μυθικό. Ενας δρόμος πάνω στη γη, αλλά με μια ταχύτητα τρυφερού πετάγματος σε σταθερή πορεία. Και βέβαια υπήρχε και το σινεμά: τα αμερικανικά γουέστερν με τα ηρωικά ακροβατικά των ηρώων στις οροφές· το «Εγκλημα στο Οριάν Εξπρές» με το μυστήριο που λύθηκε, αλλά δεν τιμωρήθηκε ποτέ· και άλλες ταινίες, μαυρόασπρες οι περισσότερες, με ιστορίες κατασκοπίας ή μυστηρίου ή ενός έρωτα που δεν είχε τύχη μέσα στις συμβάσεις μιας κοινωνίας κάπως περιοριστικής. Σαν τη «Σύντομη συνάντηση» του Ντέιβιντ Λιν, που διαδραματίζεται μέσα σε έναν σταθμό τρένου. Αλλά και εκείνες οι ινδικές ταινίες με τους ανθρώπους στοιβαγμένους σε βαγόνια, αλλά χαμογελαστούς, καμιά φορά τραγουδώντας ρυθμούς οικείους και ξένους μαζί. Αλλά και εκείνα τα τραγούδια που μιλούν για αποχωρισμούς σε σταθμούς τρένων, για τα βλέμματα στα ρολόγια των σταθμών, σε γκρίζες πλατφόρμες, με τους δείκτες τους να μένουν κολλημένοι -στη μνήμη αυτών που έμεναν πίσω, με την ελπίδα, έστω και αβάσιμη, μιας επιστροφής ή ενός γράμματος.

 

Το δικό της ταξίδι ίσως να μην είχε -αυτό ήταν το πιθανότερο- τίποτα από όλα αυτά, ίσως να είχε κάτι. Δεν το ήξερε. Αυτό που της αρκούσε ήταν το ταξίδι, με ένα κάθισμα στο παράθυρο, για να μπορεί να βλέπει τα τοπία που αφήνει πίσω της, κι ένα τραπεζάκι για να ακουμπάει τον καφέ, το βιβλίο και το σημειωματάριό της. Ιδανικά θα ήθελε να μπορεί να κατεβαίνει σε κάθε μεγάλο σταθμό -ακόμη και να μένει λίγο, να μπορεί να δει αυτούς τους νέους τόπους, μήπως μπορέσει να πάρει μια μυρωδιά από τις ζωές και τις σκέψεις τους. Και μετά να συνεχίζει για τον επόμενο σταθμό. Και μέσα στο τρένο, που όλοι θα τη νομίζουν ξένη, θα μιλούν ελεύθερα μπροστά της -εκείνη, με έναν τρόπο μαγικό, θα τους ακούει και θα τους καταλαβαίνει και θα μαθαίνει ή θα επιβεβαιώνει αυτό που πάντα πίστευε: ότι οι άνθρωποι όλου του κόσμου μοιάζουν.

 

Κι ας είναι διαφορετικές οι γλώσσες τους, οι μαγειρικές τους, ίσως τα ρούχα τους ή ο τρόπος που τα φοράνε.

 

Κι ύστερα της άρεσε η ιδέα ενός «αργού» ταξιδιού σε σύγκριση με την εποχή των μεγάλων ταχυτήτων όπου όλα αξιολογούνται με βάση τον χρόνο. Ισως το φαγητό έτσι να ήταν πιο απολαυστικό και ο καφές να έπαιρνε άρωμα από τον τόπο της παρασκευής του. Ποιος ξέρει;

 

Κι όταν θα επέστρεφε, με μάτια χορτάτα από εικόνες βουνών και θαλασσών, δέντρων, λουλουδιών, ζώων και πουλιών, αλλά και με τους γευστικούς της κάλυκες πιο ενημερωμένους, ίσως να ήταν και λίγο περισσότερο ευτυχισμένη. Σίγουρα πλουσιότερη σε άυλα αγαθά, αλλά ικανά να τη βοηθήσουν να δει ξανά τον κόσμο αλλιώς.

 

Κάπως έτσι το είχε στο μυαλό της, έτσι το ονειρευόταν, λίγο αληθινό, λίγο ονειρικό, σε κάποιο βαθμό υλοποιήσιμο.

Ηγέτες και καρεκλοκένταυροι

 

γράφει ο Δημήτρης Κουκλουμπέρης

  

Αποτιμώντας την παρουσία του Κυριάκου Μητσοτάκη στη Βουλή θα λέγαμε ότι ήταν ένα πολιτικό βατερλό, ένα πολιτικό ξεγύμνωμα.

 

Αμετανόητος, παρά τις ατράνταχτες αποδείξεις για την υπόθεση των υποκλοπών, που φέρει φαρδιά πλατιά την υπογραφή του. Ούτε μια συγγνώμη δεν ακούστηκε ούτε ίχνος αυτοκριτικής.

 

Απελπισμένος και χωρίς κανένα επιχείρημα. Μόνο καταγέλαστοι ισχυρισμοί, προσπάθεια αναστροφής της πραγματικότητας, με γελοίες σοφιστείες και διαρκές πέταγμα της μπάλας στην εξέδρα. Προφανώς, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει βαρύ παρελθόν στην υπονόμευση των θεσμών. Αλλά η Ν.Δ. είναι αυτή που κυβερνάει και ο κ. Μητσοτάκης ο «εγκέφαλος» ενός σκανδάλου που παραπέμπει σε παρακράτος. Ως εκ τούτου, δεν αθωώνεται πολιτικά ούτε συμψηφίζονται οι ευθύνες του.

 

Πολιτικά ένοχος και απολύτως αποφασισμένος να βάλει ταφόπλακα στην αλήθεια. Αδιαφορώντας για τη θεσμική παρακμή που οδηγεί τον τόπο και τον διεθνή διασυρμό. Μπορούμε πλέον να συγκρινόμαστε με καθεστώτα της υποσαχάριας Αφρικής ή της ανατολικής Ευρώπης. Στον υπόλοιπο δυτικό κόσμο, αυτές οι πρακτικές φέρνουν παραιτήσεις. Όπως και να έχει, οι πραγματικοί ηγέτες αναλαμβάνουν την ευθύνη. Οι καρεκλοκένταυροι τη διαχέουν για να κρατήσουν -με νύχια και με δόντια- την εξουσία.

 

Και βεβαίως, ο κ. Μητσοτάκης είναι εκτός των άλλων πολιτικός συκοφάντης και διαστρεβλωτής της πολιτικής ιστορίας. Αναφέρθηκε στο «βρώμικο '89», αλλά λησμόνησε σκοπίμως την πανηγυρική αθώωση του Ανδρέα Παπανδρέου.

 

Συμπερασματικά, οδεύουμε ολοταχώς προς εκλογές στο σκοτάδι. Με καταφυγή στην οξύτητα, στη λάσπη και στα ψέματα. Σε μια μονομαχία ανάμεσα σε δύο βασικούς αντιπάλους, όχι για την υπεράσπιση των θεσμών. Όχι για την αλήθεια και την αξιοπιστία. Όχι για την πρόοδο και το κοινό καλό. Αλλά δυστυχώς, μόνο για την καρέκλα. Για να μείνουν γαντζωμένοι οι νυν ή για να επιστρέψουν οι προηγούμενοι. Αν όντως, έχουν γνώση οι φύλακες, πρέπει να αποτρέψουν αυτή την εξέλιξη πάση θυσία.

Παρακολουθώντας τον «σούπερμαν»

 

Δεν συμβαίνει και συχνά ένας από τους υπουργούς μιας κυβέρνησης να αποδέχεται, στην ουσία, ότι ήταν υπό την παρακολούθηση της ΕΥΠ, της οποίας πολιτικός προϊστάμενος είναι ο πρωθυπουργός.

 

Ο κύριος Κωστής Χατζηδάκης ή αλλιώς «σούπερμαν» βγήκε σήμερα στον ANT-1 (βίντεο εδώ) να μιλήσει και για την παρακολούθηση του, σύμφωνα με τον φάκελο της ΑΔΑΕ.

 

Ο υπουργός Εργασίας, αφού δήλωσε με όλους τους τρόπους ότι αποκλείεται να εμπλέκεται ο Κυριάκος Μητσοτάκης στην παρακολούθηση του, μας ενημέρωσε πως δεν του έχουν λείψει οι καρέκλες.

 

Όπως είναι λογικό δεν ήταν και χαρούμενος και υποστήριξε, μεταξύ άλλων: «Δεν υπάρχει ούτε ένας Έλληνας που να έχει ενοχληθεί περισσότερο από αυτή την ιστορία από όσο εγώ. Γι’ αυτό είμαι και ο πρώτος που θέλω να διαλευκανθεί από τη δικαιοσύνη αυτή η υπόθεση το ταχύτερο δυνατό, για να μην μένουν σκιές και να τιμωρηθούν οι υπεύθυνοι όλων αυτών των απαράδεκτων μεθοδεύσεων».

 

Ας θεωρήσουμε δεδομένο ότι ο πρωθυπουργός δεν είχε γνώση για την παρακολούθηση του. Ακόμα κι έτσι εμείς έχουμε ορισμένες ερωτήσεις για τον κύριο Χατζηδάκη:

 

Πώς αισθάνεται με το γεγονός ότι ήταν υπό παρακολούθηση σε μια περίοδο που βρίσκεται στην εξουσία μια κυβέρνηση στην οποία συμμετέχει;

 

Πώς θα αντιδρούσε εάν κάτι τέτοιο συνέβαινε σε κάποιον άλλον υπουργό μιας άλλης κυβέρνησης;

 

Τι άλλα νέα, κύριε υπουργέ;…  

πηγή

 

 

Microsoft: Με κέρδη 16,43 δισ. δολάρια, απολύει 12 χιλιάδες εργαζόμενους!

 

Τις τελευταίες ώρες ανακοινώθηκαν τα προκλητικά μονοπωλιακά υπερκέρδη της Microsoft. Λίγα 24ωρα μετά την ανακοίνωση του μονοπωλιακού ομίλου ότι θα προχωρήσει το προσεχές χρονικό διάστημα σε απολύσεις 12 χιλιάδων εργαζομένων έγιναν γνωστά τα αποτελέσματα του τελευταίου οικονομικού τριμήνου του 2022 για τον αμερικανικό τεχνολογικό κολοσσό.

 

Τα οικονομικά μεγέθη της εταιρείας ξεπέρασαν ακόμα και τις προβλέψεις των αναλυτών. Συγκεκριμένα τα έσοδα της Microsoft ανέρχονται σε 52,7 δισ. δολάρια αύξηση της τάξης του 2% σε σχέση με το προηγούμενο οικονομικό τρίμηνο. Τα κέρδη της εταιρείας έφτασαν τα 16,43 δισ. δολάρια!!! Μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων τριμήνου οι μετοχές της εταιρείας άρχισαν να παρουσιάζουν άνοδο. Οι «γύπες» των αγορών και οι μεγαλομέτοχοι αυγατίζουν τα κέρδη τους!

 

Τα κέρδη των καπιταλιστών όμως δεν άλλαξαν τη …μοίρα των εργαζομένων. Οι απολύσεις θα γίνουν «κανονικά». 12.000 άνθρωποι θα χάσουν το μεροκάματο τους για …«προληπτικούς λόγους»!!! Για να διασφαλιστεί και να γιγαντωθεί η καπιταλιστική κερδοφορία ακόμα και αν η παγκόσμια οικονομία πέσει σε ύφεση. Τη νέα καπιταλιστική κρίση, όπως και όλες τις προηγούμενες, θα την πληρώσει η εργατική τάξη… 

πηγή

Μια κάλπη πάνω από το Αιγαίο

γράφει ο Παντελής Μπουκάλας

 

 

Με τον προσδιορισμό των τουρκικών εκλογών για τις 14 Μαΐου, δικαιούμαστε πλέον να ελπίζουμε ότι δεν θα αργήσει να ανακοινωθεί και η ημερομηνία διεξαγωγής των δικών μας εκλογών, χωρίς να υπάρξουν άλλοι χρησμοί. Προφανώς και κάθε πρωθυπουργός, όταν βρίσκεται στη θέση που βρίσκεται σήμερα ο κ. Κυριάκος Μητσοτάκης, θέλει να ωφεληθεί κατά το δυνατόν περισσότερο το κόμμα του από την ασάφεια, ώσπου να επιλέξει τελικά ως Κυριακή της κάλπης την ευνοϊκότερη για τους σχεδιασμούς του. Το παιχνίδι της μαργαρίτας εντούτοις, όταν μάλιστα αρχίζει πολύ νωρίς και παρατείνεται κάθε φορά που φαίνεται ότι τελειώνει, διαβρώνει ακόμα πιο βαθιά την αξιοπιστία της πολιτικής και των πολιτικών εν γένει.

 

Οπως έχουν έρθει τα πράγματα, η 14η Μαΐου είναι καθοριστικής σημασίας τόσο για την Τουρκία όσο και για την πατρίδα μας. Αυταπάτες, πάντως, ότι ενδέχεται να μεταβληθεί η επεκτατική τουρκική εξωτερική πολιτική, αν ηττηθεί ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν έπειτα από είκοσι χρόνια παντοδυναμίας, δεν επιτρέπονται. Δεν τις επιτρέπουν η ίδια η επιθετική ρητορική των κερματισμένων αντιπάλων του Τούρκου προέδρου και οι βαθύτερες πεποιθήσεις τους. Ο ηγέτης του φιλοκουρδικού κόμματος, που σίγουρα έχει άλλες προτεραιότητες και όχι τις βλέψεις κατά των ελληνικών νησιών του Αιγαίου, παραμένει στη φυλακή – ένα επιπλέον τεκμήριο της σουλτανικής διακυβέρνησης της Τουρκίας. Και όσες ελπίδες για διαλλακτικότητα θα μπορούσε να επενδυθούν στον δήμαρχο της Κωνσταντινούπολης Εκρέμ Ιμάμογλου περνούν από την υπάκουη τουρκική Δικαιοσύνη. Δηλαδή από τον Ερντογάν. Ο οποίος, όπως είδαμε και από την αντίδρασή του στα λεγόμενα του «Εκονόμιστ» για τη χαμηλή ποιότητα της τουρκικής δημοκρατίας, χρησιμοποιεί και τα πιο μετρημένα σχόλια του δυτικού Τύπου σαν «αποδείξεις» μηχανορραφιών όχι μόνο εναντίον του, αλλά και εναντίον της ίδιας της υπόστασης του τουρκικού κράτους. Η λατρεία του για την ελευθεροτυπία είναι ένα τρίτο πειστήριο δημοκρατικότητας.

 

Εως τις 14 Μαΐου θ’ ακούσουμε πολλές φορές ακόμα τον Ερντογάν να απειλεί μάταια πως οι Τούρκοι «θα έρθουν ξαφνικά μια νύχτα», ιππεύοντας τον «Ταϊφούν» της μεγαλαυχίας. Με τη χώρα του να διατηρεί τα πλανητικά πρωτεία πληθωρισμού, 85%, και τη λίρα να έχει χάσει μέσα σε μία δεκαετία τα 9/10 της αξίας της, κάπως πρέπει να δελεάσει τους ψηφοφόρους. Τα έκτακτα «δωράκια», χάρη στα εμβάσματα του Κατάρ, είναι μια λύση. Αλλά όχι τόσο όσο οι υπεραυξημένες δόσεις σωβινισμού. 

Δήλωση στήριξης του Νίκου Ανδρουλάκη στον επικεφαλής της ΑΔΑΕ Χρ. Ράμμο και βολές στην κυβέρνηση (video)

 

Ο Νίκος Ανδρουλάκης προχώρησε σε έμμεση αλλά σαφή υποστήριξη προς τον πρόεδρο της ΑΔΑΕ,Χρήστο Ράμμο, για τις επικρίσεις που δέχεται. Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ-Κινήματος Αλλαγής δήλωσε ότι «είναι αδιανόητο να στοχοποιούνται με ένα βάναυσο τρόπο άνθρωποι, οι οποίοι αγωνίζονται για τις ανεξάρτητες αρχές και τα δικαιώματα του πολίτη» και επεσήμανε αιχμηρά πως «με έναν τρόπο, που θυμίζει απόλυτα την προηγούμενη κυβέρνηση. Και το λέω διότι σήμερα έχω συγκλονιστεί από τα πρωτοσέλιδα κάποιων εφημερίδων διότι είναι τα ίδια με άλλο χρώμα από αυτά επί ΣΥΡΙΖΑ πριν από μερικά χρόνια».

 

Ο κ. Ανδρουλάκης ανέφερε ότι «είναι αδιανόητο σε μια ευρωπαϊκή κοινωνία όποιος δεν υπηρετεί το αφήγημα και την εισήγηση της κεντρικής εξουσίας να βάλλεται ηθικά και πολιτικά. Αυτό δεν είναι ένα κανονικό ευρωπαϊκό πολιτικό σύστημα» και διατύπωσε το δίλημμα των επόμενων εκλογών: «Ή με αυτούς που είναι ικανοί για όλα αρκεί να έχουν μια θέση εξουσίας εις βάρος του δημοσίου συμφέροντος, εις βάρος των θεσμών και της Δημοκρατίας ή με αυτούς που είναι ικανοί να τα θυσιάσουν όλα για να υπάρχει κοινωνική ειρήνη, ευημερία και σεβασμός των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην πατρίδα». Ο Νίκος Ανδρουλάκης κατέληξε προσδιορίζοντας τη θέση του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ. «Αυτή η παράταξη ήταν πάντα στην όχθη του δεύτερου κρίσιμου πολιτικού συστήματος, που κράτησε εν τέλει τη χώρα στη ζώνη του ευρώ», τόνισε.

Αxτίδα εκπολιτισμού...

 

γράφει ο Σπύρος Τσάμης

 

Κόντρα στο ρεύμα! Ναι μεν φυσιολογική, εύλογη, αλλά αντίθετη με την πάγια, καθιερωμένη στάση ζωής (οι προηγούμενες λέξεις-έννοιες είναι αποκαλυπτικές!) ήταν και δικαίως αναγνωρίστηκε-εξέπληξε ως τέτοια η αντίδραση των οπαδών-πολιτών του Παναθηναϊκού μετά την ηχηρή ήττα (και όχι «συντριβή», όπως συχνά αποκαλούνται ήττες 3-0 στην έδρα σου) από τον ΠΑΟΚ.

 

Οι φίλοι του «τριφυλλιού», με το παρατεταμένο χειροκρότημα-ανανέωση εμπιστοσύνης, τη μαζική αντίδραση αφοσίωσης προς τους ηττημένους παίκτες τους μετά το τέλος του παιχνιδιού, αποκήρυξαν τη σαρωτική έννοια του αιμοβόρου χαρακτηρισμού της συντριβής, αυτός συχνότερα συνοδεύει παρόμοιες ήττες-βαθμολογικές απώλειες... Δικαίως συζητείται με έμφαση η συμπεριφορά του κοινού επειδή στον τόπο μας οι οπαδοί-ψηφοφόροι (η δεύτερη λέξη-συνοδός είναι επίσης αποκαλυπτική!), όπως αποδεικνύει η καθιερωμένη συμπεριφορά τους, βρίσκονται στην εξέδρα του γηπέδου για να εκτονωθούν και όχι για να συνυπάρξουν! Η εμπειρία το διδάσκει κι αν ήδη αρνείσαι ό,τι μόλις διάβασες θα στο διδάξει-θυμίσει η αυτοκριτική...

 

Γνωστές, η σύγκληση λαϊκών δικαστηρίων, οι ουρανομήκεις διαμαρτυρίες, η επιθετικότητα των οπαδών αμέσως μετά το τέλος των παιχνιδιών ή, την επόμενη ημέρα στα προπονητικά κέντρα των ομάδων εξαιτίας «προσβλητικών» αποτελεσμάτων όπως αυτό... Αναθαρρήσαμε από την αντίδραση των οπαδών του Παναθηναϊκού! Αxτίδα εκπολιτισμού στην τραχύτητα της καθημερινότητας που ανθεί στην ελληνική κοινωνία...

 

Η προσδοκία είναι να γενικευτεί από οπαδούς-ψηφοφόρους και άλλων ομάδων, γενικότερα συλλογικοτήτων, ίδια ώριμη αντίδραση. Την προηγούμενη εβδομάδα άρχισε η δίκη για τη δολοφονία του Αλκη Καμπανού και στη διαδικασία δεν παρέστησαν -και δεν ντράπηκαν για την απουσία τους- εκπρόσωποι της διοργανώτριας αρχής, της ΕΠΟ, της πολιτείας... Αν εννοείτε την πολιτισμένη αντίδρασή σας, ας απευθύνετε σε αυτούς την αποδοκιμασία που καλώς τιθασεύσατε την Κυριακή...

Απίστευτη σκληρότητα

 

γράφει ο Παντελής Μπουκάλας

 

 

Οσες φορές κι αν το διαβάσεις, αδυνατείς να το πιστέψεις. Δεν θέλεις να το πιστέψεις. Με τον κυνισμό της πολιτικής εξουσίας και την ανηθικότητά της έχεις εξοικειωθεί. Τη συνήθισες χρόνο τον χρόνο, δεκαετία τη δεκαετία, «αλλαγή» την «αλλαγή». Την περιμένεις μοιρολατρικά. Σχεδόν την ανέχεσαι, νομιμοποιώντας την. Για την ετοιμότητα της κρατικής μηχανής, σε όλες τις υποστάσεις της, υπουργεία, αστυνομία, λιμενικό, πυροσβεστική, αυτοδιοίκηση, δεν έχεις αυταπάτες. Ξέρεις πως όσο αυτοθαυμαστικότερα διαφημίζεται τόσο μικρότερη αποκαλύπτεται. Εφιαλτικά μικρότερη πολλές φορές, τότε που επιτρέπει στον θάνατο να δρα ανενόχλητος, ενόσω αυτή κατασκευάζει άλλοθι πριν καν τελειώσει το κακό. Την κοινωνία όμως παλεύεις να μην την γκρεμίσεις μέσα σου. Γιατί είσαι μονάδα της, και ό,τι της καταμαρτυρείται σε πλήττει κι εσένα. Γιατί έχεις ανάγκη να μη σε γκρεμίσουν κι εσένα τον ίδιο οι άλλοι μέσα τους.

 

Οι δύο γονείς της Σοφίας και της Βασιλικής, διαβάζεις στο ρεπορτάζ της δίκης για τη φονική πυρκαγιά στο Μάτι, των εννιάχρονων διδύμων που απανθρακώθηκαν στην αγκαλιά της γιαγιάς και του παππού, «αναφέρθηκαν και σε μια άλλη πτυχή της υπόθεσης. Επειδή απευθύνθηκαν δημοσίως για πληροφορίες δίνοντας το τηλέφωνό τους, δέχτηκαν κλήσεις από ανθρώπους που έπαιζαν με την αγωνία τους, δείχνοντας απίστευτη σκληρότητα: “Απελπισμένος, είπα θα βγω στα κανάλια να μιλήσω μήπως έχει δει κάποιος τα παιδιά”, κατέθεσε ο κ. Ιωάννης Φιλιππόπουλος. “Εδωσα τηλέφωνο. Με παίρνανε τηλέφωνο, ‘έλα, έχουμε τα παιδιά σου’, ‘τα σκοτώνουμε’, μου έκαναν παιδικές φωνές και βάζανε τα γέλια”».

 

Ολα μπορεί να τα φανταστεί κανείς. Τον τότε πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα να τρέμει τη θανάσιμη αλήθεια και να δίνει μπροστά στις κάμερες μια θλιβερή παράσταση «αναίμακτου ελέγχου της κατάστασης». Τους υφισταμένους του να σιγοντάρουν έτσι όπως πάντα σιγοντάρουν οι υφιστάμενοι. Τους αστυνομικούς και τους λιμενικούς να επιδεινώνουν τα πράγματα με την εγκληματικά ασυντόνιστη δράση τους. Ακόμα και την αναβάθμιση του τότε αρχηγού της Αστυνομίας, κραυγαλέα αποτυχημένου, από τη νέα κυβέρνηση, μπορεί να τη φανταστεί, εκτός κι αν έχασε άνθρωπό του στο Μάτι. «Αυτό είναι απαράδεκτο. Εμένα αυτό με τρελαίνει», κατέθεσε η κ. Αθηνά Μουτάφη, που είδε τον 23χρονο γιο της να πνίγεται.

 

Ναι, όλα αυτά μπορείς να τα φανταστείς. Την αβυσσαλέα χαιρεκακία των «απλών ανθρώπων» όμως πώς να τη φανταστείς; Αυτή μάς τρελαίνει.

 

 

Ονειρο αναλογικού κόσμου

 

γράφει η Αρχοντία Κάτσουρα

  

Μία μέρα αποχής από τις ηλεκτρονικές συσκευές. Αυτός ήταν ο στόχος μέσα στις μέρες της άδειάς της. Για να αποτοξινωθεί από τις οθόνες, από τις έκτακτες ενημερώσεις, που «έσκαγαν» σχεδόν κάθε πεντάλεπτο, και που μερικές φορές ήταν τόσο «έκτακτες» όσο η ερώτηση «τι θα φάμε σήμερα;».

 

Είχε αποφασίσει να κλείσει και την τηλεόραση και να περιοριστεί μόνο στο ραδιόφωνο. Το μουσικό ραδιόφωνο. Για την ενημέρωσή της θα αρκούνταν στα μονόλεπτα δελτία. Θα ήξερε τι είχε συμβεί, αλλά χωρίς τις πολλές λεπτομέρειες και τα απόνερα και τα «κουτσομπολιά» γύρω από αυτές. Για ένα 24ωρο, για χίλια τετρακόσια σαράντα λεπτά. Ετσι το έγραφε μέσα στο μυαλό της, ολογράφως, για αποκτήσει υπόσταση και κύρος η απόφασή της.

 

Είχε βρει λύση και για τα τηλεφωνήματα. Είχε κάνει εκτροπή από το κινητό τηλέφωνο στο σταθερό, ώστε να μην μπει στον πειρασμό έπειτα από κάποια κλήση να «ρίξει μια ματιά στα μέιλ, μήπως έχει έρθει κάτι πολύ επείγον».

Και μέχρι το μεσημέρι τα είχε καταφέρει καλά. Είχε πιει τον καφέ της χωρίς περισπασμούς και είχε φάει πρωινό χωρίς να ανησυχεί μήπως λερώσει την οθόνη του τηλεφώνου. Της φάνηκε μάλιστα ότι όλα είχαν διαφορετική γεύση -ή μάλλον ότι είχαν γεύση. Και με τις πρωινές φροντίδες, η ώρα πέρασε χωρίς περισπασμούς. Μετά το μεσημεριανό, αποφάσισε να ξαπλώσει λίγο -αυτή ήταν μια πολυτέλεια που δεν μπορούσε να απολαύσει τις εργάσιμες ημέρες, συνήθως ούτε τα κοινά Σαββατοκύριακα. Πήγε να ψάξει το τηλέφωνο, να δει τι γίνεται στον έξω κόσμο, βρε αδερφέ, αλλά συγκρατήθηκε. Τα είχε πάει τόσο καλά έως εκείνη την ώρα. Πήρε ένα βιβλίο, διάβασε πέντ’-έξι σελίδες, νύσταξε μετά και αποκοιμήθηκε. Οταν ξύπνησε είχε ακόμη λίγο απογευματινό φως. «Δεν θα ’ναι ακόμα έξι», σκέφτηκε και έψαξε το τηλέφωνό της για να επιβεβαιώσει την ώρα -χρόνια τώρα, ρολόι δεν φορούσε. Αφού είχε πάντα το τηλέφωνο δίπλα της... Μάλωσε τον εαυτό της. Και σηκώθηκε. Πήγε στην κουζίνα, όπου ένα επιτοίχιο ρολόι σε σχήμα πράσινου μήλου έδειχνε έξι παρά είκοσι.

 

Εφτιαξε καφέ, πήρε κι ένα σοκολατάκι για την απογευματινή υπογλυκαιμία και πήγε στο σαλόνι. Τα χέρια της την «έτρωγαν». Εντάξει η αποτοξίνωση από τις ειδήσεις, αλλά να μη ρίξει μια ματιά από τον υπολογιστή στις πλατφόρμες με μαθήματα ζωγραφικής, χειροπλεκτικής, μαγειρικής; Μάλωσε ξανά τον εαυτό της: «Αφού μόνο αποθηκεύεις ιδέες που σπανίως υλοποιείς... Θα περιμένεις». Πείστηκε, αν και με δυσκολία. Είχε σκοτεινιάσει.

 

Ντύθηκε για να βγει για περπάτημα. Αλλη μια απόλαυση, απαγορευμένη σχεδόν τις κοινές ημέρες. Ο αέρας μύριζε υγρασία, αλλά δεν έκανε κρύο, παρόλο που ήταν Ιανουάριος. Η πόλη ήταν κάπως σκοτεινή, σαν να ξεκουραζόταν από τα μεγάλα φώτα των γιορτών που από μέρες είχαν τελειώσει. Οι βιτρίνες των καταστημάτων είχαν ταμπέλες και αυτοκόλλητες επιγραφές: «Εκπτώσεις έως 50%». Με πολύ μικρά γράμματα το «έως» και γιγάντια το «50%».

 

Δεν ασχολήθηκε. Ακόμη και αν χρειαζόταν κάτι, δεν θα ψώνιζε ποτέ βράδυ. Χρειαζόταν την ασφάλεια που προσφέρουν της μέρας τα μάτια. Θυμήθηκε πως ήθελε δυο πράγματα από το σουπερμάρκετ. Ευκαιρία να τα πάρει μια και ήταν έξω.

 

Οταν γύρισε σπίτι, τα τακτοποίησε και κάθισε στο σαλόνι. Κάτι ήθελε να κάνει, με κάτι να ασχοληθεί, αλλά δεν ήξερε με τι. Πάλι εκείνη η «φαγούρα» στα δάχτυλα... Αλλά συγκρατήθηκε. Κάθισε στο γραφείο και άρχισε να παίζει με τα χρωματιστά μολύβια. Ανοιξε κι ένα μπλοκ, αλλά δυσκολευόταν. Μέχρι που τράβηξε την πρώτη γραμμή... Κι οι ώρες πέρασαν χωρίς να το καταλάβει.

 

Οταν αισθάνθηκε την κούραση ήταν σίγουρα αργά, αλλά δεν την ένοιαζε τι ώρα ήταν. Πήγε για ύπνο χωρίς να βάλει ξυπνητήρι -αν το έκανε πάλι θα έπρεπε να ανοίξει το τηλέφωνο. Και δεν το χρειαζόταν και τόσο. Αδεια είχε και την επομένη.

 

Αποκοιμήθηκε υπερήφανη για το «κατόρθωμά» της. Αλλά σίγουρη ότι θα αργούσε να το επαναλάβει.

Συνάντηση Τσίπρα – Αντώναρου στη σκιά των ψηφοδελτίων...!

 

 

Τι συζήτησαν οι δύο άνδρες για την επικείμενη εκλογική μάχη.

 

Το κατώφλι των γραφείων του ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική Συμμαχία στην πλατεία Ελευθερίας (στην Κουμουνδούρου) πέρασε το απόγευμα της Τετάρτης, ανήμερα του Αγίου Αθανασίου, ο Ευάγγελος Αντώναρος στη σκιά της προετοιμασίας των ψηφοδελτίων.

 

Ο τελευταίος κυβερνητικός εκπρόσωπος της κυβέρνησης Κώστα Καραμανλή και εκ των πιο σκληρών επικριτών στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης της σημερινής Νέας Δημοκρατίας και προσωπικά του Πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη συναντήθηκε με τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική Συμμαχία Αλέξη Τσίπρα.

 

Για τους μυημένους ήταν μια αναμενόμενη συνάντηση. Μπορεί να άργησε να γίνει, αλλά ήταν επιθυμία και των δυο. Εξάλλου, ο Ευ. Αντώναρος θεωρείται πρόσωπο που αξίζει της προσοχής στο επιτελείο του Αλ. Τσίπρα και σε σημαντικό τμήμα της Κοινοβουλευτικής Ομάδας.

 

Δημοσκόπηση: Στις 7 μονάδες η διαφορά ΝΔ με ΣΥΡΙΖΑ – Ποια τα προβλήματα της κυβέρνησης, πώς αξιολογούνται οι αρχηγοί

Αναπόφευκτα η συζήτηση επικεντρώθηκε και στην επικείμενη εκλογική μάχη, αλλά όπως είναι σε θέση να γνωρίζει το Βήμα, δεν «κλείδωσε» η υποψηφιότητα του Ευ. Αντώναρου, αν και υπάρχει πολύ θετικό κλίμα στην ηγετική ομάδα, ενώ και από τις οργανώσεις η πλειοψηφία των μηνυμάτων είναι υπέρ του.

Aρης Ραβανός

 

Ψηφανασφάλεια πολιτευομένων

 

γράφει ο Παντελής Μπουκάλας

 

 

Δύσκολα που σου βάζει ώρες ώρες η ανελέητη Πατρίδα. Εσύ τη γράφεις πάντα με κεφαλαίο το πρώτο της γράμμα, Πατρίδα, για να την καλοπιάσεις, και για ν’ αβγατίσεις το κεφάλαιο του πατριωτισμού σου, και αυτή η άκαρδη σε πιλατεύει και σε ταλαιπωρεί. Εχεις προβάρει, για παράδειγμα, το πιο θλιμμένο προσωπείο σου, για να πας στη μητρόπολη, που για να χτιστεί, εκεί στα μέσα του 19ου αιώνα, χρειάστηκε (χρειάστηκε;) να γκρεμιστούν πάνω από εβδομήντα εκκλησίες της πρωτεύουσας, ώστε να αντληθεί οικοδομικό υλικό.

 

Εχεις βάλει λοιπόν στην προσωπίδα σου αρκετές σταγόνες «αίσθησης του καθήκοντος», μια και το καλεί η ώρα. Την τελευταία στιγμή, πριν φορέσεις τα μαύρα γυαλιά που θα καλύπτουν τους μαύρους κύκλους των ματιών σου (άυπνος έμεινες, βέβαια, από την αγωνία μη δείχνουν πιο στενοχωρημένοι οι ψηφοαντίζηλοί σου), προσθέτεις λίγες πινελιές «αίσθησης της Ιστορίας». Ετσι θα είσαι όσο πιο φωτογενής γίνεται. Τόσες κάμερες θα βρίσκονται εκεί – πάντα πρόθυμες, πλανητικώς, για στέμμα, αίμα, σπέρμα και ψέμα. Θα συλλέξουν υλικό, ώστε να μπορέσουν τα κανάλια, κρατικά και ιδιωτικά, να παρουσιάσουν στην οικουμένη ένα θέαμα αντάξιο του μέτρου, που εδώ γεννήθηκε, ως γνωστόν, χέρι χέρι με τη δημοκρατία. Την αβασίλευτη δημοκρατία. Γιατί άλλη δεν υπάρχει. Ενώ, λοιπόν, έχεις πάρει τα μέτρα σου, η Πατρίς, αγνωμονούσα, σε αποσπά βίαια από το κέντρο των πραγμάτων και των θεαμάτων για να σε στείλει ταξίδι για δουλειές. Στο Κουβέιτ ας πούμε. Να πας ή να μην πας; Δραματικό το δίλημμα. Διαβάζεις την εξιστόρησή του από τον δύστυχο παθόντα, τον υπουργό Ανάπτυξης της Μελοδραματικής Ψηφανασφαλούς Φλυαρίας, και πιάνεται η ψυχή σου: «Από τη μία το Κυβερνητικό μου καθήκον όριζε να μη χαθεί και η 3η ευκαιρία, αλλά το ανθρώπινό μου χρέος με καλούσε σήμερα στην Μητρόπολη. Το Καθήκον όμως στην Ελλάδα με οδήγησε…» (τα κεφαλαία, υπουργικά). Εφιάλτης.

 

Σιγά μη δεν έβρισκε λύση το καλό το παλικάρι: «Ευτυχώς, στην Μητρόπολη, την Οικογένειά μας εκπροσώπησε επαξίως η σύζυγός μου Ευγενία Μανωλίδου, την οποία και θερμά ευχαριστώ». Ευτυχώς; Επί κηδείας, «ευτυχώς»; Για ποιον ακριβώς;

 

Ναι, θ’ άξιζε να την καδράρει την ανάρτηση του κ. Γεωργιάδη ο πρωθυπουργός. Και δίπλα να κρεμάσει τις ευαίσθητες αναλύσεις του κ. Αντ. Σαμαρά και τις «ανθρώπινες» εξηγήσεις του κ. Γ. Κουμουτσάκου. Σαν δείγματα της οριστικής απάντησης στο εναγώνιο ερώτημα «πώς πας στο Κέντρο;». Από το Τατόι προφανώς.

 

Kυρία Μιχαηλίδου, είστε ανεύθυνη, επικίνδυνη ή και τα δύο μαζί;

 

Για σειρά ψευδών και για υπονόμευση της επιβαλλόμενης προστασίας της ανωνυμίας της 12χρονης που είχε πέσει θύμα των παιδοβιασμών στον Κολωνό κατήγγειλε την υφυπουργό Εργασίας Δόμνα Μιχαηλίδου, η δικηγόρος της οικογένειας του θύματος, Ασπασία Ταραχοπούλου, όπως μεταφέρει σε ρεπορτάζ του το news247.

 

Συγκεκριμένα, ,μιλώντας στον Ρ/Σ “105,5 Στο Κόκκινο”, η Ασπασία Ταραχοπούλου κατηγόρησε την Δόμνα Μιχαηλίδου ότι “το μόνο ακριβές που είπε”, απαντώντας στη Βουλή σε ερώτηση του βουλευτή Κλέωνα Γρηγοριάδη, είναι “ότι η πρόνοια είναι ζήτημα της Πολιτείας και όχι αλληλέγγυων ομάδων”, τονίζοντας ωστόσο πως το παιδί στοχοποιήθηκε απροκάλυπτα.

 

 

“Προσπαθούμε τόσο καιρό να διαφυλάξουμε τα στοιχεία και τον τόπο διαμονής του παιδιού ως κόρη οφθαλμού, έχω παρακαλέσει όλους τους δημοσιογράφους και τους παρουσιαστές προσωπικά και ενώ προσπαθούμε να προστατέψουμε το παιδί με νύχια και με δόντια, έρχεται η υφυπουργός και αποκαλύπτει πού βρίσκεται η 12χρονη, σε ποιο σχολείο πηγαίνει η ίδια και ο αδελφός της”, κατήγγειλε η δικηγόρος της οικογένειας.

 

Επίσης, κατήγγειλε ότι είναι ψευδής ο ισχυρισμός της υπουργού πως δέχεται η μικρή κατ’ οίκον διδασκαλία.

 

“Έχουμε κάνει πολλές αιτήσεις και ουδείς έχει ανταποκριθεί ως σήμερα”, συνέχισε, για να προσθέσει ότι η μόνη παροχή από το κράτος ως τώρα είναι ένας παιδοψυχολόγος που “πρέπει να κάνει 100 χιλιόμετρα πήγαινε-έλα για να δει το παιδί”.

 

“Δεν έχουμε καμία βοήθεια, δεν υπάρχει καμία κοινωνική μέριμνα για την οικογένεια από την Πολιτεία. Μόνο από ιδιώτες αλληλέγγυους. Η Πολιτεία έχει δώσει μόνο δύο γάλατα εβαπορέ και δύο πακέτα μακαρόνια”, συνέχισε η Ασπασία Ταραχοπούλου, αποκαλύπτοντας, μάλιστα, ότι ο γραμματέας Κοινωνικής Αλληλεγγύης, Γιώργος Σταμάτης, έχει υποσχεθεί εδώ και μήνες μία κουκέτα “γιατί τα δύο αδέλφια κοιμούνται σε έναν σπασμένο καναπέ”, και ακόμη δεν έχει ούτε αυτό γίνει πράξη.

 

Με βάση όλα τα παραπάνω που καταγγέλλονται εμείς έχουμε μια ερώτηση για την αξιότιμη υφυπουργό. Kυρία Μιχαηλίδου, είστε ανεύθυνη, επικίνδυνη ή και τα δύο μαζί;

 

Μιλάμε για ένα παιδί κι εσείς διαχειρίζεστε το ζήτημα με αυτόν τον τρόπο. Η λέξη ντροπή είναι λίγη! 

πηγή 

105,5 Sto Kokkino · ΑΣΠΑΣΙΑ ΤΑΡΑΧΟΠΟΥΛΟΥ 105,5 ΣΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ 18 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2023

Πρόεδρος ΕΚΠΟΙΖΩ: «Η φτωχοποίηση των νοικοκυριών βαθαίνει – Ψίχουλα το market pass»

 

Σε άγρια λεηλασία του πενιχρού εισοδήματος τους, υπόκεινται τα ελληνικά λαϊκά νοικοκυριά με την ακρίβεια πλέον να χτυπά κάθε πτυχή της ζωής τους.

 

Το topontiki.gr επιχειρώντας να σκιαγραφήσει τις πτυχές της ακρίβειας, που πλήττει την κοινωνία, απευθύνθηκε στην πρόεδρο της ΕΚΠΟΙΖΩ Παναγιώτα Καλαποθαράκου, από την οποία ζήτησε να αναφερθεί στις καταγγελίες που δέχεται η οργάνωση από καταναλωτές που παραπονιούνται για την ακρίβεια.

 

 

Ακρίβεια σε λογαριασμούς, τρόφιμα αλλά και στις… τράπεζες

 

Η κ. Καλαποθαράκου αναφέρθηκε στην ακρίβεια που παρατηρείται στους λογαριασμούς ενέργειας, οι οποίοι έχουν δημιουργήσει μια νέα γενιά χρεών των πολιτών: «Έχουμε πλήθος καταγγελιών από καταναλωτές που δεν μπορούν να πληρώσουν τους λογαριασμούς ενέργειας. Βλέπουμε ότι έχει δημιουργηθεί μια νέα γενιά χρεών και πληρώνουν οι άνθρωποι με δόσεις τα συσσωρευμένα ποσά
που έχουν δημιουργηθεί όλα αυτό το χρονικό διάστημα. Αν δεν υπήρχε η επιδότηση κανείς μας δεν θα μπορούσε να πληρώσει τους λογαριασμούς . Η κοινωνική πλειοψηφία πλήττεται ανεπανόρθωτα από την ακρίβεια» αναφέρει χαρακτηριστικά και συνεχίζει:

 

«Ακρίβεια στον τομέα των τροφίμων, σοβαρότατο το πρόβλημα το οποίο υπάρχει, αυξήσεις πάρα πολύ μεγάλες, πάνω από τα επίπεδα του πληθωρισμού, διψήφια νούμερα δηλαδή και αυτό το επιβεβαιώνει και η Ελληνική Στατιστική Αρχή. Βασικά καταναλωτικά αγαθά έχουν αύξηση σε διψήφιο ποσοστό που είναι ανεπίτρεπτο,» τόνισε  η πρόεδρος της ΕΚΠΟΙΖΩ.

 

Η κ. Καλαποθαράκου αναφέρει ότι οι αυξήσεις των επιτοκίων των στεγαστικών δανείων αφαιρούν σεβαστά ποσά από τον οικογενειακό προϋπολογισμό: «Με την αύξηση των επιτοκίων πλήθος καταναλωτών μας απευθύνεται διότι δεν μπορεί να πληρώσει τη δόση του δανείου, η οποία έχει αυξηθεί 70 ευρώ, 120, 190 και πάει λέγοντας, ανάλογα με το στεγαστικό δάνειο που οφείλει. Χώρια οι προμήθειες, που είναι ένα άλλο μεγάλο κομμάτι στις τραπεζικές υπηρεσίες».

 

«Εισπράττουμε δυσαρέσκεια των καταναλωτών για το Καλάθι του Νοικοκυριού»

 

Μοιραία η συζήτησή μας με την πρόεδρο της ΕΚΠΟΙΖΩ στράφηκε και στο πολυδιαφημισμένο από το υπουργείο Ανάπτυξης «Καλάθι του νοικοκυριού» για το οποίο η κ. Καλαποθαράκου ανέφερε ότι υπάρχουν παράπονα από τους καταναλωτές, και εξήγησε: «Βλέπουμε ότι υπάρχουν τεράστιες αυξήσεις στα τρόφιμα, ότι υπάρχουν πρακτικές  οι οποίες παραπλανούν τους καταναλωτές με την έννοια ότι παρουσιάζουν την ίδια συσκευασία αλλά με μικρότερη ποσότητα, ή λιγότερες μεζούρες στα απορρυπαντικά και δεν συμμαζεύεται. Πρέπει κανείς να το ψάχνει πολύ το θέμα και να συγκρίνει. Δεν είναι δυνατόν βέβαια να απομνημονεύουμε ή να κρατάμε στο σπίτι μας το προηγούμενο βούτυρο που ήταν 400 γρ με το τωρινό που είναι 380 πχ» τόνισε αναφερόμενη στα «κόλπα των σούπερ μάρκετ» προκειμένου να ξεγελάσουν τον καταναλωτή.

 

 

«Βλέπουμε μια κρίση εμπιστοσύνης στο Καλάθι του Νοικοκυριού από τους καταναλωτές, με δεδομένο ότι τα περισσότερα προϊόντα είναι ιδιωτικής ετικέτας, που ούτως ή άλλως ήταν πάντα φθηνότερα πό τα επώνυμα», τόνισε η κ. Καλαποθαράκου.

 

«Τα επώνυμα προϊόντα που έχουν μπει στο καλάθι είναι κυρίως προσφορών και λίγα και αυτό έχει δημιουργήσει δυσαρέσκεια στους καταναλωτές, οι οποίοι μας λένε: Τι, μας κοροϊδεύουν;

 

Βλέπουν, δηλαδή, στο καλάθι του νοικοκυριού ένα προϊόν ιδιωτικής ετικέτας και υπάρχει επώνυμο εκτός καλαθιού φθηνότερο, ενώ κάποια προϊόντα που είναι συσκευασμένα όπως πχ η φέτα, αν τα πάρει χύμα ο καταναλωτής είναι φθηνότερα.

 

Υπάρχουν διάφορα θέματα και είμαστε πολύ επιφυλακτικοί κατά πόσο αποτελεσματική είναι αυτή η ενέργεια του υπουργείου για να αναχαιτίσει το κύμα της ακρίβειας, δεν θεωρούμε ότι το αναχαιτίζει. Διότι τα προϊόντα ιδιωτικής ετικέτας ήταν ήδη φθηνότερα ασφαλώς και δεν δημιουργείται κάποιος ανταγωνισμός στα επώνυμα, διότι από τη μια τα επώνυμα είναι πολύ λίγα και από την άλλη κάθε εβδομάδα αλλάζουν, δεν είναι το ίδιο προϊόν, μπαίνει κάποιο άλλο, άρα ούτε συγκρισιμότητα μπορεί να υπάρχει ούτε ανταγωνισμός» ανέφερε η Παναγιώτα Καλαποθαράκου.

 

Πώς θα αναχαιτιστεί το κύμα ακρίβειας

 

Η πρόεδρος της ΕΚΠΟΙΖΩ δε μασάει τα λόγια της για το πώς θα μπει φρένο στην ακρίβεια. Συγκεκριμένα, αναφέρει ότι θα πρέπει να λειτουργήσουν οι ελεγκτικοί μηχανισμοί, να μειωθεί ο ΦΠΑ στα βασικά είδη διατροφής, να μειωθεί ο Ειδικός Φόρος Κατανάλωσης που μετακυλύεται στην αλυσίδα των προϊόντων.

 

«Πρέπει να ληφθούν μέτρα ρηξικέλευθα, ουσιαστικά και μακροπρόθεσμα. Αυτά τα μέτρα της επιδότησης είναι βραχυπρόθεσμα και περιστασιακά. Βέβαια, και ένα ευρώ να ωφεληθεί ο καταναλωτής θετικό είναι, δεν το συζητούμε, αλλά δεν είναι μέτρο το οποίο μακροπρόθεσμα θα ωφελήσει την τσέπη του καταναλωτή. Από την άλλη βλέπουμε το εισόδημά μας να είναι παγωμένο εδώ και 10-12 χρόνια από όταν μπήκαμε στην κρίση, με το σταγονόμετρο να γίνονται κάποιες αυξήσεις ή να εξαγγέλλονται, όπως η επικείμενη αύξηση που θα γίνει τον Απρίλη, που δεν έχουν όμως καμία σχέση με τις αυξήσεις που γίνονται σε διάφορες κατηγορίες προϊόντων ή των υπηρεσιών».

 

Η πρόεδρος της ΕΚΠΟΙΖΩ αναφέρθηκε και στην τεράστια ψαλίδα μεταξύ του εισοδήματος των πολιτών και των προϊόντων ή των υπηρεσιών που καλείται ο καταναλωτής να αγοράσει για να διατηρήσει ένα αξιοπρεπές επίπεδο διαβίωσης.«Η φτωχοποίηση των ελληνικών νοικοκυριών όλο και βαθαίνει και τολμώ να πω ότι έχει πληγεί πλέον η μεσαία τάξη. Η ακρίβεια έχει αγγίξει πλέον την κοινωνική πλειοψηφία της χώρας μας και αυτό είναι εξαιρετικά ανησυχητικό και δε βλέπει κανείς εύκολα διέξοδο με τις πολιτικές που εφαρμόζονται» κατέληξε.

 

Τι θα σημάνει για τον καταναλωτή η έλευση του Market pass

 

Η κ. Καλαποθαράκου χαρακτήρισε «ψίχουλα» το market pass που εξήγγειλε ο πρωθυπουργός, το οποίο αφορά στο 10% επί των αγορών κάθε νοικοκυριού, ενώ χαρακτήρισε άδικη τη μείωση κατά 20% για όσους δεν προτιμήσουν την ψηφιακή κάρτα.

 

«Αυτό είναι άδικο και αφορά άτομα τα οποία δεν έχουν πρόσβαση στην ψηφιακή κάρτα, είναι υπερήλικες, άτομα με ειδικές ανάγκες ενδεχομένως, δηλαδή είναι μια κατηγορία ευάλωτων καταναλωτών που δεν έχει πρόσβαση σε ηλεκτρονικές μορφές αγορών, να έχει την ψηφιακή κάρτα και να κάνει τις συναλλαγές του».

 

«Επίσης, δεν κατανοούμε γιατί λαμβάνεται υπόψιν η αξία της περιουσίας, αυτό είναι άσχετο, δηλαδή μπορεί να υπάρχουν κάποια περιουσιακά στοιχεία και να χρειάζεται κάποιος το market pass. Είναι σαν να του λέμε πούλησε ένα ακίνητο και ζήσε, άσε που για την ακίνητη περιουσία ήδη πληρώνουμε φόρους. Αυτό το κριτήριο το οποίο έχουν θέσει παντού είναι εξωπραγματικό, δεν θα έπρεπε να υπάρχει, μόνο το εισόδημα» τόνισε η κ. Καλαποθαράκου.

 

«Η ακρίβεια δεν θα αναχαιτιστεί ούτε με το market pass. Η ακρίβεια θα αναχαιτιστεί με ελέγχους, με παρέμβαση της Επιτροπής Ανταγωνισμού  ώστε να λειτουργεί ο υγιής ανταγωνισμός και έτσι να μειώνονται οι τιμές, να μην εφαρμόζουν αθέμιτες εμπορικές πρακτικές οι επιχειρήσεις και να τιμωρούνται παραδειγματικά» αναφέρει η πρόεδρος της ΕΚΠΟΙΖΩ και προσθέτει: « Έχουμε ζητήσει οι ενώσεις καταναλωτών, όταν μπαίνουν πρόστιμα στα επιχειρήσεις, αυτά να δημοσιοποιούνται και να υπάρχει μια black list ούτως ώστε οι καταναλωτές να γνωρίζουμε ποιες επιχειρήσεις έχουν παραβατική συμπεριφορά και εμείς με τη σειρά μας να τους τιμωρούμε με το να μην ψωνίζουμε από αυτούς».

 

Σύμφωνα με την Ένωση Εργαζομένων Καταναλωτών Ελλάδας (ΕΕΚΕ) οι αυξήσεις σε βασικά προϊόντα διατροφής, όπως στον ελληνικό καφέ, το κοτόπουλο, το ελαιόλαδο, το ψωμί, τα μακαρόνια και τις φρυγανιές, ξεκινούν από 8% και φτάνουν το εξωπραγματικό 81,27%, ουσιαστικά καταργώντας στην πράξη το market pass πριν καν αυτό έρθει στα χέρια των καταναλωτών.

 

Πηγή: topontiki.gr

 

Σαρωτικά ακληρήματα και ο «ολισμός» της προκατάληψης

 

γράφει ο Παντελής Μπουκάλας

 

 

Πολλοί λόγοι ωθούν το μυαλό του ανθρώπου, είτε σαν μονάδα δρα είτε σαν μέλος μιας κοινότητας, να δουλεύει σαρωτικά, δίχως διακρίσεις. Σαν το παλιακό «σάρωμα», τη σκούπα από σπάρτο ή βούρλα. Ή έστω σαν την οικεία ηλεκτρική σκούπα, αφού η χειροποίητη εκτοπίστηκε στην περιοχή της λαογραφίας. Και δεν υπάρχει λόγος να νοσταλγούμε συλλήβδην το παρελθόν· καμιά «γραφικότητα» δεν έχουν όσα στοιχεία του συνυφαίνονταν με πολύ χειρότερες συνθήκες βίου.

 

Τη σαρωτική λογική, που γενικεύει αυθαίρετα και αδιακρίτως, την υπαγορεύει η κουτοπόνηρη ιδιοτέλεια ή το στυγνό συμφέρον (προσωπικό, συντεχνιακό, κομματικό, οπαδικό, «εθνικό»), η υστεροβουλία, η οκνηρία, η συνήθεια, η αυτοδικαιωτική έπαρση, η περιστασιακή αγανάκτηση. Και βέβαια ο έρωτας για τις αφελέστατες συνωμοσιολογικές ερμηνείες του κόσμου. Σαν κι αυτές που έχουν κάνει τους κήρυκές τους πλούσιους, χάρη στα πολυπωλούμενα καίτοι παιδαριώδη βιβλία τους, ή ιδιοκτήτες κομμάτων με πολλά γράδα «πατριωτισμού». Αν γινόταν δημοσκόπηση για να μετρηθεί η απήχηση των διαφόρων «πορισμάτων» για τα ανθρώπινα γενικά, και όχι μόνο για τα πολιτικά, πιθανότατα το σαρωτικό «όλοι ίδιοι είναι» θα νικούσε άνετα, με το επίθετο «ίδιοι» να σημαίνει βέβαια «κακοί», «διεφθαρμένοι», «ανάγωγοι», «παράσιτα». Και δεύτερο θα κατατασσόταν το απελπισμένο «είν’ όλα μαύρα». Και μάλιστα στη γενικευμένη μορφή του, με το «όλα» να καλύπτει κάθε πτυχή της ζωής, και όχι στην περιοριστικά ερωτική του Στέλιου Καζαντζίδη, που τραγουδούσε την απώλεια: «Αφότου σ’ έχασα και ποια δεν σε ξανάβρα, είν’ όλα μαύρα». Εύλογο και οικείο το συμπέρασμα, δηλαδή το βίωμα επί χωρισμού, απροσδόκητος πάντως ένας χρονικός σύνδεσμος σαν το «αφότου» στο σώμα λαϊκού τραγουδιού, αιφνιδιαστικός όσο και το «προκειμένου» σε άλλο καζαντζιδικό τραγούδι.

 

«Ολοι ίδιοι» λοιπόν οι δημοσιογράφοι, για ν’ αρχίσω από τα του οίκου μας, και δη ΑΡΔίτες. Που παναπεί, στο σύνθημα που ακούμε μερικές δεκαετίες τώρα: «Αλήτες – Ρουφιάνοι – Δημοσιογράφοι». Και αν πας να διαμαρτυρηθείς, να πεις ότι το θεμελιώδες γνώρισμα του κόσμου είναι η ποικιλία, η διαφοροποίηση, η κλιμάκωση, η «έρις» ακόμα και μέσα σε σώματα που μοιάζουν συμπαγή, θα σου αντιγυρίσουν ότι το ίδιο σαρωτικά γράφουν οι δημοσιογράφοι όταν αναφέρονται στους υπόλοιπους επαγγελματικούς κλάδους. Και δεν θα ‘χουν εντελώς άδικο. Ενα από τα πρώτα μαθήματα που μου έδωσαν οι ωριμότεροί μου όταν πρωτάρχισα να δημοσιογραφώ, ήταν ότι το σωστό και το δίκαιο είναι να μη λέμε, επί καλού και κυρίως επί κακού, «οι δημοσιογράφοι», «οι δικαστές», «οι διαιτητές», «οι δάσκαλοι», «οι δικηγόροι», που ερμηνεύεται ως απαξάπαντες, αλλά «μερικοί», «ορισμένοι», «αρκετοί», «λιγοστοί», ενίοτε δε «ένιοι». Και όχι προς αποφυγήν αγωγών και μηνύσεων από επαγγελματικά σωματεία και συνδικαλιστικές ηγεσίες, αλλά επειδή έτσι είναι ο ανθρώπινος βίος: σολωμιστί, είδος μεικτό.

 

«Τα πάντα όλα». Συνηθίζουμε να το πιστώνουμε στον Νίκο Αλέφαντο, αλλά τη φρασούλα αυτή δεν την επινόησε ο μακαρίτης προπονητής.

 

Μολαταύτα, ο «ολισμός» παραμένει σαγηνευτικός, επειδή και περισσότερο εκτονωτικός είναι και σαφέστερα αυτοπαραμυθητικός. Και δεν εννοώ φυσικά τον ολισμό ως φιλοσοφική θεωρία, που προτάσσει τη γνώση τού όλου ως θεμέλιο για την κατανόηση του μερικού. Εννοώ την εξύψωση σε δόγμα εκείνου του άκρως γενικευτικού «οι πάντες όλοι», το οποίο στην ουδέτερη εκδοχή του, «τα πάντα όλα», συνηθίζουμε να το πιστώνουμε στον Νίκο Αλέφαντο (ή να το χρεώνουμε, όσοι θέλουμε να λεγόμαστε «απαιτητικοί χρήστες της γλώσσας»). Για να αποδίδουμε, όμως, τα του ενός στον έναν και τα του λαού στον λαό, τη φρασούλα αυτή δεν την επινόησε ο μακαρίτης προπονητής. Την κληρονόμησε και αυτός, όπως πολλοί άλλοι, από τη μακρά παράδοση του λαϊκού λόγου, που αργά ή γρήγορα νομιμοποιεί και τα τυπικώς λάθη του. Και όχι από καπρίτσιο παρά επειδή τα χρειάζεται – για να πει κάτι νέο ή να πει αλλιώς κάτι παλιό.

 

Είδος λαϊκού λόγου, με τις ρίζες του βαθιά στην αρχαιότητα και την απήχησή του ακόμα πολύ μεγάλη, είναι τα «ακληρήματα». Οι υποτιμητικοί χαρακτηρισμοί, δηλαδή, που πλάθει και διακινεί μια πόλη (ή και ένα χωριό) για τη διπλανή της, ένας νομός για τον γειτονικό του, ένα έθνος για κάποιο άλλο, με το οποίο έχει συνήθως (αλλά όχι πάντα) κοινά σύνορα. Πρόκειται για τα δημιουργήματα μιας τοπικιστικής σάτιρας που δεν είναι πάντοτε αθώα. Μεσολογγίτες και Αγρινιώτες, Λαρισαίοι και Βολιώτες, Χανιώτες και Ηρακλειώτες, «Νότιοι» και «Βόρειοι» (ή, στο εξωτερικό, οι Γάλλοι με τους Βέλγους, για παράδειγμα) ανταλλάσσουν ειρωνικές αβρότητες. Και συχνά χρησιμοποιούν το ίδιο εύρημα, γουστόζικο ή βάναυσο, απλώς του αλλάζουν το όνομα. Ορισμένες φορές, όμως, ο πιο αδύναμος δεν καταφέρνει να ανταπαντήσει, να ισοφαρίσει. Τι θα μπορούσαν να ανταποδώσουν στους χολερικούς Αθηναίους, που είχαν τις Μούσες με το μέρος τους, οι έρμοι οι Αβδηρίτες, οι Θηβαίοι ή οι Κρήτες; Και τι οι Κίλικες στους δεσπόζοντες Ελληνες, που έφτιαξαν το ρήμα «εγκιλικίζω» για να προσδιορίζουν όσους φέρονταν σκληρά και δόλια; Περίπου ό,τι μπορούσαν να απαντήσουν οι ίδιοι οι Ελληνες στους λεξικογράφους της Δύσης, οι οποίοι στις αρχές του 20ού αιώνα ταύτιζαν το εθνώνυμό μας με την απάτη (το θυμηθήκαμε αυτό με αφορμή το επεισόδιο-Εύα Καϊλή στο κέντρο της Ε.Ε.). Ή στους Βόρειους εταίρους μας, επί μνημονίων, που μας μετρούσαν σαν τεμπέλληνες.

 

Ορισμένα ακληρήματα στοιχειοθέτησαν επώνυμα επιγράμματα, σωζόμενα στην «Παλατινή Ανθολογία» (ο Φιλίσκος από τα Γάδαρα της Συρίας, λ.χ., ποιητής και φιλόσοφος του 2ου/1ου αιώνα π.Χ., πρέσβευε ότι «ο Πειραιάς είναι καρύδι μέγα μα κούφιο»). Και άλλα, πολύ περισσότερα, αποτέλεσαν τον πυρήνα παροιμιών (έμμετρων ή μη), οι οποίες ως προς τη δογματική μονομέρεια και την προκατάληψη αφήνουν πολύ πίσω άλλες μορφές λαϊκού λόγου, ιδίως το τραγούδι. «Ολοι ίδιοι», κατόπιν αυτών, οι πολιτικοί – τα πιάνουν, διορίζουν παντού τους δικούς τους, λένε πατρίδα και εννοούν την πάρτη τους και το παρτίδο τους, το κόμμα τους ντε, κι αν είναι ευρωβουλευτές, κυκλοφορούν με τροχήλατη βαλίτσα. «Ολοι ίδιοι» οι γιατροί – απαιτούν φακελάκι, εκβιάζοντάς σε μ’ ένα δίλημμα που θα συνέθλιβε και τον Αμλετ: «Τα βάζεις ή δεν ζεις»· τα βάζεις στο φακελάκι ή στον λογαριασμό μιας τριτοξαδέρφης με διαφορετικό επώνυμο. «Ολοι ίδιοι» οι ταξιτζήδες, ψιλοκλέφτες. Οι υδραυλικοί και οι ηλεκτρολόγοι – φοροφυγάδες. Οι διαιτητές – στημένοι. Οι αριστεροί – άπλυτοι μειοδότες. Οι δεξιοί – βολεμένοι πατριδοκάπηλοι. Οι κεντρώοι – Ο.Φ.Α., Οπου Φυσάει ο Ανεμος. Οι μη κυβερνητικές οργανώσεις; Επιχειρησούλες ή όργανα του Ερντογάν. Οι ανεξάρτητες Αρχές; Πήραν πολύ ψηλά τον αμανέ, ας ξεμπερδεύουμε μαζί τους, φτάνει και περισσεύει το ΕΣΡ. Οι γυναίκες; Εύες. Οι Αλβανοί; Γονιδιακώς κακούργοι. Οι Εβραίοι – τσιφούτηδες. Οι Τούρκοι – μπουνταλάδες. Οι μουσουλμάνοι – Ταλιμπάν. Οι καθολικοί ιερωμένοι – παιδοβιαστές. Ολοι…

 

Και πορευόμαστε έτσι, ο καθένας με τη βεβαιότητα ότι δεν ανήκει στους «όλους», αλλά στους άλλους· τους ενάρετους.