Έμπολα: Η πανδημία της παγκοσμιοποίησης

Η «ιδιωτικοποίηση» του ΠΟΥ και η ενίσχυση των ΜΚΟ επιδεινώνουν την εξάπλωση του ιού

Το φόβο τους ότι ο ιός έμπολα θα σκοτώσει τουλάχιστον 20.000 άτομα το επόμενο διάστημα εκφράζουν επιστήμονες από ολόκληρο τον κόσμο καθώς οι αναπτυγμένες χώρες του πλανήτη γυρίζουν την πλάτη τους στο πρόβλημα. «Είναι σαν να πεθαίνω από ασιτία και να μου προσφέρουν μόνο ένα μικρό ορεκτικό» δήλωνε πριν από μερικές ημέρες η επικεφαλής των Γιατρών Χωρίς Σύνορα αναφερόμενη σε χώρες όπως η Γερμανία, οι οποίες έχουν συνεισφέρει μόλις 2 εκατομμύρια ευρώ στην παγκόσμια προσπάθεια αντιμετώπισης του ιού.

Ενώ η προσοχή της διεθνούς κοινής γνώμης στρέφεται στις προσπάθειες παραγωγής εμβολίων (από τα οποία αναμένεται να πλουτίσουν συγκεκριμένες φαρμακοβιομηχανίες) επιστήμονες προειδοποιούν ότι έχουν την τεχνογνωσία αλλά όχι τα απαιτούμενα κονδύλια για να αναχαιτίσουν την εξάπλωση του ιού. «Ξέρουμε πως να σταματήσουμε τον έμπολα αλλά δεν μπορούμε να φτάσουμε τα επίπεδα αντίδρασης που απαιτούνται» προειδοποιούσε ο Τομ Φρίντεν, διευθυντής του Κέντρου Ελέγχου Ασθενειών των ΗΠΑ.

Αρκετοί ακόμη επιστήμονες κατήγγειλαν ότι ενώ αρκετές χώρες έχουν επενδύσει δισεκατομμύρια σε εξοπλισμό βιολογικού πολέμου, αρνούνται να συνεισφέρουν έμπρακτα στην αντιμετώπιση ενός υπαρκτού κινδύνου.

Η ταχύτητα εξάπλωσης του ιού συνδέεται άμεσα και με τις περικοπές, ύψους ενός δισεκατομμυρίου δολαρίων, που υπέστη τα τελευταία χρόνια ο προϋπολογισμός του παγκόσμιου οργανισμού υγείας (ΠΟΥ). Οι χιλιάδες απολύσεις και κυρίως η μείωση κατά 35% στο προσωπικό, που αναλάμβανε την αντιμετώπιση καταστάσεων εκτάκτου ανάγκης, είχε ως αποτέλεσμα ο ΠΟΥ να μην μπορεί να βρίσκεται ταυτόχρονα σε όλες τις εστίες εμφάνισης του ιού με επαρκές προσωπικό. Παράλληλα ο ΠΟΥ είχε υποστεί ένα είδος «ιδιωτικοποίησης» της λειτουργίας του, καθώς το 80% του προϋπολογισμού του στηρίζεται πλέον σε δωρεές και μόνο το 20% έρχεται απευθείας από το ταμείο του ΟΗΕ.

Το αποτέλεσμα είναι ότι συνήθως τα χρήματα ρέουν ανάλογα με τη δημοσιότητα που λαμβάνουν ορισμένες ασθένειες στα διεθνή μέσα ενημέρωσης και όχι ανάλογα με τον κίνδυνο που προκαλούν για την παγκόσμια υγεία. Η πρόσφατη μόδα του «μπουγελώματος», που γίνεται για να συγκεντρωθούν χρήματα για τους ασθενείς με Αμυοτροφική Πλευρική Σκλήρυνση, δηλαδή μια σχετικά άγνωστη ασθένεια, αποδεικνύει ότι στο μέλλον είναι πιθανότερο να αποφασίζει η βιομηχανία του θεάματος την παγκόσμια πολιτική υγείας και όχι ένας διεθνής οργανισμός.

Το πρόβλημα, όπως εξηγούσε και ο εκπρόσωπος των Γιατρών Χωρίς Σύνορα, Τζέισον Κόουν, είναι η «τεράστια απουσία ηγεσίας και κεντρικού συντονισμού», που θα έπρεπε να ασκεί ο ΠΟΥ. Το παράδοξο είναι ότι αυτοί που ασκούν κριτική στον παγκόσμιο οργανισμό υγείας, παρά το τιτάνιο έργο που προσφέρουν, αποτελούν μάλλον μέρος του προβλήματος παρά τις λύσης. Η διεθνής τάση στο χώρο της υγείας για την αντικατάσταση των κεντρικών κυβερνητικών δομών με ΜΚΟ είναι ένας από τους σημαντικότερους παράγοντες για την αδυναμία κεντρικού συντονισμού στην αντιμετώπιση μιας πανδημίας.

Τα πραγματικά αίτια της ταχύτητας εξάπλωσης του έμπολα όμως σχετίζονται με τις καταστροφικές συνέπειες που έχει η νεοφιλελεύθερη πολιτική της Δύσης στην Αφρική. Πέρα από τις διαχρονικές συνέπειες της αποικιοκρατίας, οι χώρες στις οποίες παρουσιάστηκαν τα πρώτα κρούσματα, δηλαδή η Γουινέα, η Σιέρα Λεόνε και η Λιβερία, συγκαταλέγονται ανάμεσα στα μεγαλύτερα θύματα της πολιτικής της Ουάσινγκτον, του ΔΝΤ και άλλων εκπροσώπων του παγκόσμιου τραπεζικού συστήματος. Παρά το γεγονός ότι και οι τρεις χώρες διαθέτουν πλούσιους φυσικούς πόρους, η επιβολή της λεγόμενης Συναίνεσης της Ουάσινγκτον και η πυροδότηση εμφυλίων συγκρούσεων (συχνά με άμεση παρέμβαση του Στέιτ Ντιπάρτμεντ) οδήγησε στην ολοκληρωτική καταστροφή του ούτως η άλλως ανεπαρκούς συστήματος υγείας. Στη Σιέρα Λεόνε το δημόσιο σύστημα υγείας διαθέτει μόλις 200 γιατρούς για έξι εκατομμύρια κατοίκους και στη Λιβερία αντιστοιχούν 50 γιατροί για κάθε τέσσερα εκατομμύρια κατοίκους ενώ η κυβέρνηση δεν διέθετε επαρκές προσωπικό ούτε καν για να περισυλλέγει τα πτώματα των θυμάτων του ιού που παρέμεναν άταφα και μετατρέπονταν σε εστίες μετάδοσης.

Είναι χαρακτηριστικό ότι κορυφαίοι επιστήμονες που ασχολούνται με πανδημίες υποστηρίζουν ότι ο έμπολα θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί σχεδόν σε όλες τις χώρες της Δύσης, που διαθέτουν ένα στοιχειώδες σύστημα υγείας για τον πληθυσμό τους – όχι όμως και στις συνθήκες που δημιούργησε η Δύση στην Αφρική.

Το δεύτερο χαρακτηριστικό, της ταχείας μετάδοσης του ιού είναι η συνεχής γιγάντωση των παραγκουπόλεων ως αποτέλεσμα της συνεχώς διευρυνόμενης οικονομικής ανισότητας. Η συγκέντρωση τόσο μεγάλου αριθμού ανθρώπων σε περιοχές με ανεπαρκή δίκτυα ύδρευσης και αποχέτευσης αποτελεί τη «μαγική συνταγή» για την εξάπλωση ασθενειών όπως ο έμπολα. Αυτό όμως σημαίνει ότι ο έμπολα και ασθένειες με παρόμοια χαρακτηριστικά μετάδοσης, αποτελούν μια εικόνα από το μέλλον όχι μόνο για την Αφρική αλλά και για αρκετές αναπτυσσόμενες χώρες, από τη Βραζιλία μέχρι την Ινδία, όπου η «ανάπτυξη» συνοδεύεται από την «γκετοποίηση» μεγάλων τμημάτων του πληθυσμού σε φαβέλες και παραγκουπόλεις.

Άρης Χατζηστεφάνου
Εφημερίδα ΠΡΙΝ 14/9/2014

http://info-war.gr/

Μαθητές στερούνται το δικαίωμα στη μετακίνηση προς το σχολείο τους

Τα τελευταία χρόνια αυξήθηκαν οι αναφορές προς τον Συνήγορο του Παιδιούσε σχέση με τη μετακίνηση ευρύτερου μαθητικού πληθυσμού. Διαπιστώθηκε ότι η μεταφορά πολύ συχνά πραγματοποιείται με προβλήματα και καθυστερήσεις ή ότι αποκλείονται από τη μεταφορά ομάδες μαθητών, για τις οποίες θα έπρεπε να διασφαλίζεται η δυνατότητα αυτή.

Μετά από σειρά παρεμβάσεων, ο Συνήγορος απέστειλε Πόρισμα στα συναρμόδιαΥπουργεία, Παιδείας και Θρησκευμάτων και Εσωτερικών, με το οποίο ζήτησε επανεξέταση του θεσμικού πλαισίου, λαμβάνοντας υπόψη την ασφάλεια των μαθητών, πληθυσμιακές, ηλικιακές, ή/και γεωγραφικές ιδιαιτερότητες και την απόσταση της κατοικίας του μαθητή από το σχολείο σε συνάρτηση με τη διάρθρωση των αστικών συγκοινωνιών και τον πραγματικό χρόνο, που απαιτείται για τη μετακίνηση.

Στο Πόρισμα συνοψίζονται τα προβλήματα της Κ.Υ.Α. που διέπει τις μετακινήσεις μαθητών και διατυπώνονται προτάσεις, με στόχο την επίλυση των προβλημάτων την ερχόμενη χρονιά.

Μεταξύ άλλων, ο Συνήγορος προτείνει:

α) Να επανεξετασθούν και να απλοποιηθούν οι προβλέψεις της Κ.Υ.Α., σχετικά με τις αποστάσεις που καθορίζουν τους δικαιούχους μεταφοράς, ώστε να διασφαλίζεται ότι οι προβλεπόμενες αποστάσεις είναι εφικτό να διανυθούν πεζή με ασφάλεια από μαθητές στις αντίστοιχες ηλικίες.

β) Οι μαθητές νηπιαγωγείου και δημοτικού σχολείου να μεταφέρονται, σε κάθε περίπτωση, για λόγους ασφάλειας με δημόσια σύμβαση υπηρεσιών και με συνοδό, όταν η συνολική απόσταση της κατοικίας τους από το σχολείο είναι πάνω από 1.200 μ..

γ) Η μεταφορά μαθητών Β/θμιας εκπαίδευσης να πραγματοποιείται με δημόσια σύμβαση υπηρεσιών, όταν για την πρόσβαση στο σχολείο απαιτούνται πολλαπλές μετεπιβιβάσεις σε ΜΜΜ, που είναι εκ των πραγμάτων επισφαλείς και χρονοβόρες. Σε κάθε περίπτωση, να προβλέπεται σαφώς η συνεκτίμηση από την Περιφέρεια παραγόντων, όπως ο συνολικός χρόνος περπατήματος και αναμονής σε στάσεις, το φορτίο των μαθητών ορισμένων κατευθύνσεων και πληθυσμιακά – γεωγραφικά κριτήρια.

δ) Να ρυθμιστεί από το Υπουργείο Παιδείας με τρόπο σαφή και συγκεκριμένο η ασφαλής παραμονή στον χώρο του σχολείου των μαθητών που χρειάζεται να περιμένουν λόγω του χρόνου εκτέλεσης των δρομολογίων.

ε) Να συσταθεί άμεσα η προβλεπόμενη στην Κ.Υ.Α. Ομάδα Διαχείρισης Έργου (ΟΔΕ).

στ) Να επανεξετασθεί με απολογιστική μελέτη από το ίδιο Υπουργείο το μέτρο των συγχωνεύσεων σχολείων, στις περιπτώσεις που συνεπάγεται τη μετακίνηση των μαθητών, καθώς φαίνεται ότι το όφελος από τη συγχώνευση αντισταθμίζεται σε μεγάλο βαθμό από το σημαντικό κόστος μεταφοράς, που επιβαρύνει το Υπουργείο Εσωτερικών.

ζ) Να ληφθεί ειδική μέριμνα για τους μαθητές Ρομά, που διαμένουν σε απομονωμένους οικισμούς ή καταυλισμούς (δημόσια σύμβαση υπηρεσιών και πρόβλεψη ειδικών κινήτρων για τους μεταφορείς), καθώς και για τους μαθητές υπερτοπικών σχολείων, δηλ. των μουσικών, καλλιτεχνικών και ΕΠΑΛ (δημόσια σύμβαση υπηρεσιών εφόσον είτε διαμένουν σε συνολική απόσταση μεγαλύτερη από εκείνη που θα καθοριστεί, είτε δεν εξυπηρετούνται από αστική/υπεραστική συγκοινωνία χωρίς μετεπιβίβαση).

Πηγή

Η Κρήτη τη δεκαετία του 60: Καταπληκτικό και σπάνιο βρετανικό ντοκιμαντέρ (ΒΙΝΤΕΟ)

Ένα μίνι ντοκιμαντέρ - "διαμάντι" για τη Κρήτη των 60s ανακάλυψε ο ιστότοπος ekriti.gr  στο διαδίκτυο, το οποίο δημοσιεύτηκε από την British Pathé και χαρακτηρίστηκε ως μια ζωντανή καρτ-ποστάλ του 60'.

Παρουσιάζει τη Κρήτη του 1964, όπου πρωταγωνιστούν ο ήλιος,η θάλασσα, ο μινωικός πολιτισμός και γενικά όλα εκείνα που αντιπροσωπεύουν το νησί και προβάλλονται στα διάφορα σποτάκια κατά καιρούς.

Υπάρχουν όμως και κάποιες εμφανείς αλλαγές. Πέρα από τη  διαφορά στο στυλ ντυσίματος, βλέπουμε την Ελούντα λιγότερο χτισμένη, γαϊδούρια εν δράσει, γυναίκες να γνέθουν και να υφαίνουν στον αργαλειό, ανεμόμυλους με πανιά, οι οποίοι κατά πάσα πιθανότητα βρίσκονται στο οροπέδιο Λασιθίου, τότε που εξακολουθούσαν να υπάρχουν και να αποτελούν το σήμα κατατεθέν της περιοχής, αλλά και ένα ωραίο υπαίθριο κρητικό γλέντι με τους χορευτές να χορεύουν με τη συντροφιά λύρας. Και το πιο εντυπωσιακό; Πριν την επέλαση των χίπις, οι σπηλιές στα Μάταλα χρησίμευαν σαν εξοχικές κατοικίες των ντόπιων!

Πηγή

Οδοί Ονείρων

Στα επόμενα χιλιόμετρα συμβαίνουν θανατηφόρα όνειρα 

Πολύ μου άρεσε το παλιό μας αυτοκίνητο, το “σαραβαλάκι” μας, όπως συνηθίζαμε να το λέμε. Μπορεί να μην είχε τις ανέσεις που διαθέτουν όλα τα σύγχρονα οχήματα, να μην είχε αυτόματο air condition που ενεργοποιείται μόνο από το πόσο καυτή ή ψυχρή είναι η ανάσα σου, να μην είχε αισθητήρα στάθμευσης που σε ειδοποιεί αν πίσω σου βρίσκονται κάγκελα, γλάστρες ή άνθρωποι την ώρα που παρκάρεις, να μην είχε αερόσακους που πετάγονται μπροστά σου και γίνονται τα πιο απαλά μαξιλάρια σε περίπτωση που συγκρουστείς και κοιμηθείς αιώνια, μπορεί να μην είχε τηλεχειριστήρια στο τιμόνι για να διαλέγεις ανάμεσα σε άπειρους ραδιοφωνικούς σταθμούς την ώρα που στρίβεις στις πιο δύσκολες μανούβρες, μπορεί να μην είχε τίποτα από όλα αυτά, είχε όμως μέσα του πολλά σημαντικότερα. Είχε στιγμές. Στιγμές από εκδρομές οικογενειακές, μέσα στο κατακαλόκαιρο, με τα παράθυρα ανοιχτά, κατεβασμένα, για να μπαίνει εντός μας ο αέρας και να μας δροσίζει τα μάγουλα και μαζί τα φευγαλέα όνειρα που κάναμε παράλληλα με τα εναλλασσόμενα χιλιόμετρα, καθώς δακρύζαμε όχι από στενοχώρια αλλά από μικρά-μικρά, τόσο δα, σκουπιδάκια που ερχόντουσαν και καθόντουσαν και ξεκολλούσαν διαρκώς από τα μάτια μας μέσα. Στιγμές από τραγούδια φωναχτά που λέγαμε όλοι δυνατά αγκαλιασμένοι, την ώρα που οι φωνές μας ακουγόντουσαν μέχρι τους κάμπους πέρα, τότε που, χωρίς να το συνειδητοποιούμε, τα ρεφρέν αυτά ήταν γραφτό να γίνουν οι στίχοι που θα μας ακολουθούν για όλη την υπόλοιπη ζωή μας, τα λόγια που πάντοτε θα σιγοτραγουδάμε κάθε φορά που θα βρισκόμαστε με τους ίδιους ανθρώπους πίσω απ’ τα ίδια τιμόνια.

Όπως τα σπίτια μας γίνανε ψυχρά, έτσι και τα κινούμενά μας σπίτια, τα αυτοκίνητα, χάσανε με τον καιρό αυτή τους την οικογενειακή ατμόσφαιρα. Τι κι αν έχουν τις πιο σύγχρονες προδιαγραφές, τα πιο εξελιγμένα συστήματα ασφαλείας, δεν πρόκειται ποτέ να σου προκαλέσουν εκείνη την πρώτη, αυθόρμητη συναισθηματική ασφάλεια. Σήμερα πια, το μόνο που φέρνεις στο νου σου, με το που βάζεις την πρώτη ταχύτητα, είναι πόσες δόσεις απομένουν για να ξεχρεώσεις ακόμα και αυτόν το λεβιέ που τώρα σφίγγεις, καθώς οι σκέψεις σε σφίγγουν σαν το λεβιέ, όπως υπολογίζεις πόσα λεπτά και πόσα δευτερόλεπτα έχεις να μετρήσεις πάλι αντίστροφα μέχρι να φτάσεις ακριβώς και παρά πέντε και παρά τέταρτο στην απαιτητική δουλειά σου, κι αν θα βρεις να παρκάρεις κάπου κοντά ή αν θα κάνεις γύρες στα γύρω τετράγωνα, μήπως και κάπου το στριμώξεις το γαμημένο, έτσι γαμημένα στριμωγμένος όπως είσαι. Κι ύστερα, όταν θα συμπληρώσεις το ψυχαναγκαστικό ωράριό σου, θα πατήσεις σχεδόν μηχανικά από πενήντα και βάλε μέτρα το κουμπάκι για το πολυπόθητο ξεκλείδωμα, αλλά, επειδή θα είσαι κουρασμένος, θα βαδίσεις λιγάκι πιο αργά και το σύστημα θα ξανακλειδώσει αυτόματα γιατί πέρασε ο διαθέσιμος χρόνος που σου δίνεται μέχρι να ανοίξεις την πόρτα τού οδηγού και τη στιγμή ακριβώς εκείνη που πας να την ανοίξεις, αυτή δεν ανοίγει αλλά το μόνο που ανοίγει είναι ο χαρτοφύλακάς σου και τώρα πέφτουνε όλα τα κωλόχαρτα κάτω, μέσα στα νερά, άι στο διάολο, την καθυστερημένη τεχνολογία μου μέσα. Και αφού τα καταφέρεις, μουσκεμένος από βροχή κι από ιδρώτα, σε πονάει το κεφάλι σου, αλλά αερόσακος για τους πονοκεφάλους δεν έχει ακόμα ανοίξει.

Τα ίδια συμβαίνουν και με τα συνεχόμενα τεστ ασφαλείας. Ακόμα θυμάμαι τη χαρακτηριστική εκείνη εικόνα από τα ρεπορτάζ με τις πειραματικές τις κούκλες που τις βάζανε στις θέσεις των επιβατών και κάνανε το όχημα να τρέξει μέσα σε ειδικούς διαδρόμους με σκοπό να συγκρουστεί μετωπικά, να γίνει σχεδόν σμπαράλια, προκειμένου να τσεκάρουν το πώς θα αντιδράσει η κούκλα, καθώς κάθε μέλος της πλαστικό διαμελιζόταν. Λες κι ο άνθρωπος μπορεί ποτέ να γίνει το ίδιο με μια κούκλα, όλοι αυτοί οι φοβεροί επιστήμονες ξεχάσανε ότι οι κούκλες μπορεί όλα να τα έχουνε αλλά δεν έχουνε ψυχή, δεν έχουνε αισθήσεις να αντιληφθούνε τον επερχόμενο το θάνατό τους, δεν έχουν μάτια να δούνε κατάματα τις σιδεριές και τα παρμπρίζ την ώρα που χίλια κομμάτια γίνονται μαζί με μάτια ραγισμένα. Δεν έχουνε ακοή να ακούσουνε τις έσχατες πνιχτές κραυγές, την ανάσα που γίνεται ρόγχος επιθανάτιος, τις εκκωφαντικές απορίες των παιδιών που νομίζουν ότι όλο αυτό είναι ένα παιχνίδι και ότι δεν πέφτουμε στ’ αλήθεια στον γκρεμό. Δεν έχουνε αφή να νιώσουν το τελευταίο σφίξιμο στα ματωμένα χέρια, έτσι όπως η αγάπη ξεψυχάει πάνω από μια ζώνη που δεν λέει με τίποτα να λύσει, γιατί έτσι κατασκευάστηκε, να μη λύνεται ποτέ, ακόμα και τη στιγμή εκείνη που η ψυχή σου κόμπος γίνεται και λύνεται και πάει. Δεν μπορούνε να μυρίσουνε το άρωμα που είχε ο λαιμός σου, όπως σου έδινα την πιο σφιχτή αγκαλιά στον κόσμο ολόκληρο και σερνόμουνα πάνω στο δέρμα σου και μπέρδευα τη μυρωδιά που έχει η φλογερή αγάπη με τη βενζίνη και τη φωτιά. Δεν έχουνε γεύση να καταλάβουνε πως είναι να γεύεσαι καπνό κι αέρα και φιλιά συγγενών που οι Αρχές κάνουνε πιο πέρα.

Τις πιο ισχυρές πόρτες να βάλεις στο σπίτι σου, εκείνες με τα πολλά, τα αλλεπάλληλα κλειδώματα, τους πιο έξυπνους συναγερμούς να αγοράσεις, με κέλυφος ολόκληρο να σκεπαστείς και να κρυφτείς απ’ τον Θεό τον ίδιο, αν πρόκειται να συμβεί το κακό, θα συμβεί. Αυτό ισχύει και με τα τροχαία περιστατικά.  Όσο προηγμένο και αν είναι το όχημα που κουβαλάς, αν δεν έχεις την τύχη με το μέρος σου, μπορεί ανά πάσα στιγμή να ταξιδέψεις σε κόσμους άλλους, διαφορετικούς. Ο θάνατος άλλωστε είναι σαν τον κλέφτη, πάντα βρίσκει τρόπους να τρυπώσει από τα πιο περίεργα μέρη, από χαραμάδες που νομίζεις ότι έχεις σταμπάρει για όλα τα πιθανά ενδεχόμενα παραβίασης. Βέβαια, παίζει ρόλο και ο ανθρώπινος παράγοντας. Αν θα έχεις την προσοχή σου τεταμένη, αν τα αντανακλαστικά σου θα ανταποκριθούν την κρίσιμη την ώρα, αν θα έχεις το νου σου στο δρόμο ή στο αν θα απαντήσεις στο τηλέφωνο που επιμένει και χτυπάει συνεχώς, τι να κάνεις, το τηλέφωνο είναι σύγχρονο εργαλείο δουλειάς, με αυτό ταΐζεις το σπίτι σου, δεν γίνεται να μην απαντάς μία και δύο και τρεις φορές σε εκείνον που σε ψάχνει, που ξέρεις, μπορεί σε αυτό το αναπάντητο τηλεφώνημα να κρύβεται η μεγαλύτερη ευκαιρία που είχες ποτέ στη ζωή σου, εσύ θα προτιμήσεις να μην απαντήσεις για να προσέξεις την επικίνδυνη προσπέραση; Κι αν το μέλλον σε προσπεράσει, αν μείνεις πίσω, καθισμένος αγχωτικά σε μια θέση οδηγού, νομίζοντας ότι εσύ οδηγείς τις εξελίξεις αλλά τελικά οι εξελίξεις οδηγούν εσένα; Πάντως ακόμα κι ο άνθρωπος αποδεικνύεται πολλές φορές τυχαίος, αφού την ώρα που εσύ θα προσέχεις, ο απέναντί σου θα είναι απρόσεκτος και θα πέφτει κατά πάνω σου κατά τύχη.

Όλα αυτά γίνονται ακόμα πιο περίπλοκα όταν οι δρόμοι που κυκλοφορούνε αμάξια και πεζοί είναι εντελώς τυχαίοι. “Προσοχή! Στα επόμενα επτά χιλιόμετρα συμβαίνουν θανατηφόρα ατυχήματα”. Δηλαδή, αν διανύσεις το όγδοο χιλιόμετρο, τη γλίτωσες. Και γι’ αυτόν το μελλοθάνατό σου δρόμο καλείσαι να πληρώσεις ανταποδοτικό τέλος, διόδιο, πρέπει δηλαδή να ανταποδώσεις το ενδεχόμενο του θανάτου σου, όπως ακριβώς καλείσαι να κάνεις όταν δίνεις το κέρμα στο βαρκάρη που θα σε μεταφέρει μέχρι τις πύλες του Άδη, κατά τον μύθο. Αλλά ακόμα και από το συνδυασμό των λέξεων “θανατηφόρα ατυχήματα” πρέπει να πονηρευτείς, αφού κατά τους γραμματικούς και συναισθηματικούς κανόνες, σε περίπτωση θανάτου έχουμε κυρίως δυστυχία κι επομένως πάντα αυτά θα λέγονται και θα είναι δυστυχήματα, ποιος ξέρει, ίσως το γράφουν έτσι, επιτηδευμένα λάθος, για να αποδώσουν εξ αρχής το μοιραίο γεγονός στην ατυχία. Και πιο κάτω, εναλλασσόμενες, επικίνδυνες στροφές, με αντίθετη κλίση. Και πιο πέρα, σκοτάδια μαύρα, χωρίς τον παραμικρό φωτισμό επί του οδοστρώματος, παρά μόνο εκείνον που θα πρέπει να διαθέτει το υποχρεωτικά εξελιγμένο όχημά σου, με φώτα πάνω, φώτα κάτω, φώτα ομίχλης, φώτα έκτακτης ανάγκης, φώτα αμηχανίας, φώτα που μπερδέψανε το φως για δρόμο και το κενό για μπάρα προστατευτική και όλα ‘γίναν φως με ταχύτητα φωτός, κι έλαμψε η ζωή μας όλη, έτσι όπως λαμπάδιαζαν όνειρα και σίδερα μαζί, γι’ αυτό φτιάχτηκε στου δρόμου την άκρη το πιο φωτεινό το εκκλησάκι, με το πιο φωτεινό το καντήλι να φωτίζει τα μάτια μου τα λαμπερά. Τόσο που, αν πλησιάσεις, θαρρείς ότι είναι ακόμα ζωντανά.

Βλέπουνε πάντοτε στο δρόμο τους, μπροστά.

Πηγή

Η διαπλοκή στο προσκήνιο

Ήταν ο υπουργός Υποδομών Μιχάλης Χρυσοχοίδης και όχι κάποιο στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ που έψεξε τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης Ευάγγελο Βενιζέλο για την αφορολόγητη πλουτοκρατία. Στη χθεσινή συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΠΑΣΟΚ η ένταση ήταν μεγάλη και ο καβγάς αγρίεψε όταν ο κ. Χρυσοχοίδης έβαλε στο τραπέζι τη λίστα Λαγκάρντ, τη φορολογική αδικία και τα μεγάλα συμφέροντα που εξαιρούνται από τα βάρη. Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, εξοργισμένος, σήκωσε το γάντι και μίλησε για "συνωμοσίες" και άλλα σχετικά, όμως αυτό που μένει είναι ότι ένας κορυφαίος υπουργός της κυβέρνησης αναγνωρίζει ότι κάτι πολύ σάπιο υπάρχει στο ελληνικό βασίλειο, θέτοντας το θέμα των προνομίων της ολιγαρχίας.

Ενώ, λοιπόν, το ζήτημα είχε ανοίξει νωρίτερα από τον Μ. Χρυσοχοίδη, όταν ο Γ. Δραγασάκης μίλησε για επιχειρηματίες και εκδότες που με ένα τηλεφώνημα στο Μέγαρο Μαξίμου σβήνουν πρόστιμα και προωθούν τροπολογίες η κυβέρνηση ξέσπασε ζητώντας εδώ και τώρα ονόματα και διευθύνσεις. Δεν ξέρουν, δεν είδαν, δεν άκουσαν, αντιδρούν σαν πρώτη φορά να βρέθηκαν απέναντι σε μια τέτοια κατηγορία και επειδή δεν σηκώνουν μύγα στο σπαθί τους περιμένουν από την Κουμουνδούρου τα στοιχεία. Αλλά ποια στοιχεία; Πώς μπορεί να αποδειχθεί με όρους ανακριτικής διαδικασίας η διαπλοκή;

Όταν ο Μ. Χρυσοχοίδης έθεσε το θέμα της αφορολόγητης πλουτοκρατίας στη συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΠΑΣΟΚ, ο Ευ. Βενιζέλος φέρεται να απάντησε διερωτώμενος: «Ποια είναι τα συμφέροντα και ποιοι είναι οι πλούσιοι που δεν φορολογούνται; Και εσείς που είσαστε; Γιατί αναφερόσαστε σε θέματα για τα οποία θα μπορούσατε να έχετε αναλάβει πρωτοβουλίες; Δεν είσαστε υπουργοί; Δεν είσαστε βουλευτές;».

Πολύ πρόσφατα πέρασε μια τροπολογία σε νομοσχέδιο του υπουργείου Παιδείας για την εθελοντική φορολογική συνεισφορά των εφοπλιστών, ενώ νωρίτερα είχε ψηφιστεί ο αναβαλλόμενος φόρος για τις τράπεζες. Σχετικά με το λαθρεμπόριο καυσίμων, τα στοιχεία δείχνουν ότι εξακολουθεί να οργιάζει, ενώ η Πανελλήνια Ομοσπονδία Πρατηριούχων Εμπόρων Καυσίμων καταγγέλλει ότι ακόμη και η τοποθέτηση συστημάτων εισροών-εκροών βενζίνης και ντίζελ στα βενζινάδικα, δεν έχει ολοκληρωθεί παρά τη θέσπισή του από το 2009.

Ως προς τη φορολόγηση του μεγάλου πλούτου, τα πρόσφατα στοιχεία της Γενικής Γραμματείας Εσόδων είναι αποκαλυπτικά:

• Ελέγχονται 468 φορολογούμενοι μεγάλου πλούτου. Για τις 59 υποθέσεις ο έλεγχος ολοκληρώθηκε και το ποσό που βεβαιώθηκε από φόρους και πρόστιμα ανήλθε σε 17,3 εκατ. ευρώ.
• Βρίσκονται σε εξέλιξη 657 έλεγχοι σε φορολογούμενους με εμβάσματα στο εξωτερικό. Ο έλεγχος έχει ολοκληρωθεί μόνο για 31 υποθέσεις με τους φόρους και τα πρόστιμα που επιβλήθηκαν να ανέρχονται σε 3,3 εκατ. ευρώ.
• Ελέγχονται 152 υποθέσεις offshore εταιριών αλλά έχουν ολοκληρωθεί μόλις 4 έλεγχοι με τα ποσά φόρων και προστίμων που βεβαιώθηκαν να φθάνουν τα 5,7 εκατ. ευρώ.

Πηγή

Άλλο Βουλή, άλλο Συμβουλευτική του Παπαδόπουλου

Του Στέλιου Κούλογλου
H Συμβουλευτική Βουλή, ήταν ένα "μαϊμού" Κοινοβούλιο που λανσάρισε  η χούντα το 1970. Η εκλογή των 92 μελών της, από εργατικές κι άλλες οργανώσεις που ελέγχονταν από τους συνταγματάρχες ήταν μια παρωδία. Από τους 92 "βουλευτές"  ο δικτάτορας Παπαδόπουλος επέλεγε τους 46, ενώ  διόριζε ακόμη 10 της απολύτου αρεσκείας του. Αυτοι οι 52 εκλεκτοί δεν είχαν νομοθετική εξουσία, απλώς συμβούλευαν τον Παπαδόπουλο, όπως φρόντιζε να υπογραμμίζει και το όνομα της "Βουλής". Κάπου κάπου, πέρναγε και ο δικτάτορας και τους έβλεπε, για τα μάτια του κόσμου.

Ο κ. Μάκης Βορίδης ήταν την δεκαετία του 80 από τους εκλεκτούς, του έγκλειστου τότε στον Κορυδαλλό, Παπαδόπουλου. Ηταν γενικός Γραμματέας της Νεολαίας της ΕΠΕΝ, διαδεχόμενος τον Ν. Μιχαλολιάκο, που σε ένα παιχνίδι της ιστορίας είναι σήμερα φυλακισμένος στο Κορυδαλλό. Η ΕΠΕΝ ήταν το κόμμα που συγκέντρωνε τους νοσταλγούς της χούντας και είχε ιδρύσει ο δικτάτορας από την φυλακή. Το 1993, ο σημερινός υπουργός Υγείας της Νέας Δημοκρατίας τέθηκε επικεφαλής του ακροδεξιού Εθνικού Μετώπου, κάτι σαν την Χρυσή Αυγή της εποχής.  Είχε επίσης πρωτοστατήσει και σε τραμπούκικες  επιθέσεις με τσεκούρια,  για τις οποίες μηνύθηκε τότε από την ΕΦΕΕ. Με την σύμφωνη γνώμη και της ΔΑΠ, της φοιτητικής παράταξης της ΝΔ. Αν η χούντα δεν είχε πέσει προδίδοντας την Κύπρο και ο Παπαδόπουλος παρέμενε στην εξουσία, πιθανότατα ο κ. Βορίδης θα ήταν ένας από τους εκλεκτούς του για την Συμβουλευτική.

Σε μια άλλη ιστορική σύμπτωση, ο κ. Σαμαράς επέλεξε τον κ. Βορίδη να αναπτύξει σήμερα τις θέσεις της κυβέρνησης για την ψήφο εμπιστοσύνης που ζητάει. Κανονικά, απόντος του πρωθυπουργού, θα έπρεπε την κυβέρνηση να εκπροσωπήσει ο λαλίστατος αντιπρόεδρος κ. Βενιζέλος. Φυσικά ο κ. Σαμαράς μπορεί να επιλέγει όποιον θέλει για να εκπροσωπήσει την κυβέρνηση στη Βουλή. Από την στιγμή όμως που ούτε από τα στελέχη της ΝΔ ούτε από την συγκυβερνώσα συνιστώσα του ΠΑΣΟΚ  υπάρχουν αντιδράσεις για τον κ. Βορίδη, θα μπορούσε να αλλάξει και το σήμα της ΝΔ με το πουλί της χούντας. Δικό του είναι το κόμμα, ότι θέλει το κάνει.

Αυτό που ως πρωθυπουργός δεν επιτρέπεται να κάνει, είναι να υποτιμά συστηματικά το ελληνικό Κοινοβούλιο.  Στην σημερινή συνεδρίαση δεν θα παρευρίσκεται λόγω διεθνών υποχρεώσεων, την στιγμή που  η συζήτηση για την ψήφο εμπιστοσύνης θα μπορούσε να ξεκινήσει αύριο, ώστε  να παρουσιάσει ο ίδιος  ο πρωθυπουργός τις θέσεις της κυβέρνησης του, σύμφωνα με την πάγια κοινοβουλευτική πρακτική.

Δεν είναι σαφές αν ο κ. Σαμαράς επέλεξε να ξεκινήσει η διαδικασία την Τετάρτη, ακριβώς για να έχει ένα πρόσχημα να την αποφύγει. Το βέβαιο είναι ότι παρουσιάζει μια περίεργη αλλεργία για το Κοινοβούλιο, όπου εμφανίστηκε την προηγούμενη εβδομάδα μετά από 303 ημέρες, σχεδόν ένα χρόνο απουσίας. Οταν σπανίως εμφανίζεται δείχνει να βαριέται και όταν μιλάει το παίζει κουτσαβάκη, υποβαθμίζοντας τον διάλογο και τους θεσμούς. Την τελευταία φορά που μίλησε, είπε στον κ. Τσίπρα, που είχε τον λόγο, ότι δεν τον κοιτάει για να μην βάλει τα γέλια. Οπως δικαιούται από τον κανονισμό της Βουλής, η αξιωματική αντιπολίτευση έχει ζητήσει από την άνοιξη να γίνει προ ημερησίας διατάξεως συζήτηση για τις σχέσεις της Χρυσής Αυγής με τον κ. Μπαλτάκο, στενό συνεργάτη του κ. Σαμαρά. Αλλά η κυβέρνηση έγραψε στα παλιά της τα παπούτσια όλους τους κοινοβουλευτικούς κανόνες και η συζήτηση δεν έχει γίνει, σχεδόν 6 μήνες μετά την αποκάλυψη του σκανδάλου.

Για τη λειτουργία της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, υπάρχει ένα σοβαρό θέμα.  Δεν αρέσει στον κ. Σαμαρά ο κοινοβουλευτικός διάλογος γενικώς; Δεν μπορεί να ανεχθεί να του ασκούν κριτική, όπως συμβαίνει πάντα στα Κοινοβούλια; Θεωρεί ότι δεν πρόκειται για πολιτικά προστατευμένο περιβάλλον, ανασφάλεια την οποία εκφράζει αποφεύγοντας ζωντανές συνεντεύξεις και debate; Προτιμά να κυβερνά με πράξεις νομοθετικού περιεχομένου και τίποτα επιστρατεύσεις, απ' αυτές που η σημερινή κυβέρνηση έσπασε κάθε προηγούμενο ρεκόρ; Νομίζει ότι χάνει τον χρόνο του; Είναι προφανές ότι ο κ. Σαμαράς έχει εδώ κάποιο ψυχολογικό πρόβλημα. Είναι όμως  πρωθυπουργός εκλεγμένος  από τον λαό και δεν είναι χουντικός. Γι αυτό θα έπρεπε να ξεχωρίζει την Βουλή των Ελλήνων από την Συμβουλευτική της χούντας.

Πηγή

Η Δέσποινα Παπαδοπούλου και ο Χαράλαμπος

Του Κώστα Βαξεβάνη

Το 1969,ο δικτάτορας Γεώργιος Παπαδόπουλος, αυτός ο υπέρτατος εκφραστής του «πατρίς, θρησκεία, οικογένεια», χώρισε τη σύζυγό του για να παντρευτεί την ερωμένη του Δέσποινα Γάσπαρη. Το διαζύγιο εν αντιθέση με όσα προβλέπονταν τότε, δόθηκε με συνοπτικές διαδικασίες προκειμένου να μπορέσει ο καλός χριστιανός Παπαδόπουλος να ζήσει τον έρωτά του, ο οποίος ευλογήθηκε από την Εκκλησία, δια γάμου. Λέγεται πως ο Παπαδόπουλος ρύθμισε το θέμα νομικά με νόμο που ίσχυσε για μερικές μόνο ώρες, προκειμένου να πάρει το διαζύγιο. Όσο κι αν φαίνεται παράξενο, ένα διαζύγιο την εποχή εκείνη ήταν μια πολύ δύσκολη υπόθεση και η μοιχεία ποινικοποιημένη.

Η υπόθεση αυτή περί νόμου μερικών ωρών για τα μάτια της Δέσποινας αμφισβητήθηκε μετά από χρόνια. Λίγη σημασία έχει πώς πήρε διαζύγιο ο Παπαδόπουλος, αλλά έχει σημασία πως στη σύγχρονη Δημοκρατία, την απαλλαγμένη από τις επιρροές Παπαδόπουλου, υπάρχουν νόμοι μερικών ωρών, για να ζήσουν και να ευτυχίσουν άνθρωποι που κατηγορούνται για σοβαρά εγκλήματα σε γάμο με τη διαπλοκή και τη διαφθορά.

Ένας τέτοιος νόμος, κυριολεκτικά ωρών, έβγαλε από τη φυλακή τον κύριο Σωτήρη Εμμανουήλ, φίλο του Εφραίμ και κατηγορούμενο μαζί με τον Άκη και τον Σμπώκο για υποθέσεις δωροδοκίας. Από τη φυλακή έβγαλε και τελικώς «αθωώνει» τον Εμμανουήλ, ο Υπουργός Δικαιοσύνης. Με άλλο νόμο απελευθερώνει μεγαλεμπόρους ναρκωτικών στο ένα τρίτο της ποινής, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα.

Η μέθοδος που χρησιμοποιήθηκε είναι πρωτοφανής. Ο Αθανασίου στις 7 Απριλίου, αφαίρεσε μόλις μία παράγραφο από το το άρθρο 263Α του Ποινικού Κώδικα που προέβλεπε πως υπάλληλοι σε νομικά πρόσωπα Ιδιωτικού Δικαίου που καταχρώνται χρήματα του Δημοσίου (μέσω χρηματοδοτήσεων, επιχορηγήσεων κλπ), δικάζονται ως καταχραστές του Δημοσίου.

Στις 6 Μαΐου, ο Αθανασίου, ισχυριζόμενος πως έκανε λάθος, επανέφερε την παράγραφο του άρθρου που είχε καταργήσει. Αυτό το «έκανα λάθος βρε αδερφέ» δεν ήταν ένα αθώο λάθος. Σε όλο τον κόσμο ο κατηγορούμενος δικάζεται με τον ευνοϊκότερο γι αυτόν νόμο. Δηλαδή δικάζεται με τον ευνοϊκότερο από όσους νόμους έχουν ισχύσει. Στην προκειμένη περίπτωση, ο Εμμανουήλ και οι καταχραστές του Δημοσίου που καταχράστηκαν δημόσιο χρήμα από τράπεζες, επιχορηγήσεις, Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις κλπ, θα δικαστούν με τον νόμο των μερικών ωρών του “συγνώμη λάθος” του Αθανασίου.

Εκατοντάδες υποθέσεις “επώνυμων” καταχραστών, οδηγούνται στην παραγραφή. Η πρώτη επίπτωση είναι η αποφυλάκιση του Εμμανουήλ από τον Κορυδαλλό. Δικογραφίες που σχημάτισαν εισαγγελείς, ανακριτές και αστυνομικοί επί χρόνια, με στοιχειοθετημένη έρευνα, ρίχνονται στο καλάθι.

Τα ερωτήματα είναι απλά :

1.Πόσο τυχαίο είναι ένα τέτοιο λάθος που διαφεύγει από τα νομικά επιτελεία του υπουργείου και τον πρώην αρεοπαγίτη Υπουργό και απελευθερώνει τους εγκληματίες του λευκού κολάρου και όχι κάποιον άγνωστο πορτοφολά;

2. Ποιός θα ελέγξει τον Υπουργό Δικαιοσύνης στα πλαίσια του Κοινοβουλευτικού Ελέγχου έστω, για ένα από τα μεγαλύτερα νομικά σκάνδαλα των τελευταίων χρόνων;

3. Τι θα κάνουν οι άνθρωποι της Δικαιοσύνης που παρακολουθούν τον ίδιο τον Υπουργό να ακυρώνει το έργο τους και να απελευθερώνει όσους οι ίδιοι διώκουν και φυλακίζουν; Τι ρόλο άραγε παίζουν οι ενώσεις Δικαστών και Εισαγγελέων και πότε θεωρούν πως πρέπει να παρέμβουν παίζοντας τον θεσμικό τους ρόλο;

Και ένα ακόμη ερώτημα από αυτά που αποκαλούμε “του καφενείου”: είχε κάποιο λόγο ο Αθανασίου που ήθελε εκτός φυλακής τον Εμμανουήλ συγκεκριμένα και ποιός θα το ελέγξει; 

Πηγή

«Αχρηστος εγώ;» Το γράμμα ενός μαθητή της έκτης δημοτικού που πρέπει όλοι να διαβάσουμε

Του Β.Κ
Διαβάζοντας το παρακάτω γράμμα είναι σοκαριστικό το γεγονός πώς ένα παιδί καταφέρνει με απλά λόγια και σκέψεις να μας ταρακουνήσει.

Ξημέρωσε. Νυστάζω. Δεν χόρτασα ύπνο. Ακούω τη φωνή της μαμάς. Τι θα κάνω τώρα; Θέλει να με βάλει να ξαναγράψω αυτή τη ρημάδα την ορθογραφία. Αφού όσες φορές και να τη γράψω, πάλι λάθη θα κάνω. Είμαι ένας μπουμπούνας. Το 'πε κι ο μπαμπάς. Τίποτα δεν θα καταφέρω. Πάλι μαλώσανε χθες. Η μαμά τού είπε να είναι πιο προσεκτικός κι εκείνος είπε πως αυτή φταίει για όλα. Ολο μαλώνουν τελευταία. Δεν θέλω να μαλώνουν και για μένα.

Αμάν κι αυτή η μαμά! Πού τη βρίσκει τέτοια όρεξη πρωί πρωί; Κάθε μέρα με βασανίζει. Χθες της είπα ότι δεν την αγαπάω. Δεν είναι αλήθεια. Την αγαπάω, αλλά ήθελα να την πονέσω. Ξέρω ότι αυτό τη θυμώνει.

Και όταν το ακούει βάζει τα κλάματα και αρχίζει να λέει πως για το καλό μου τα κάνει, όλο τρέχει για μένα και τίποτα δεν κάνει για τον εαυτό της και πάλι μαλώνουν με τον μπαμπά γιατί της λέει ότι κάνει τόση πολλή προσπάθεια και μια τρύπα στο νερό κάνει.

Προχθές με πήγαν σε ένα μέρος που έγραφε: παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες. Καλά ήταν. Μου έδωσαν και καραμέλες και με έβαλαν να γράψω κάτι πράγματα. Μετά η μαμά και ο μπαμπάς μίλησαν με μια κυρία. Οταν φύγαμε, ο μπαμπάς ξεφύσαγε και δεν μιλούσε. Πρέπει να έχω κάτι πολύ σοβαρό.

Ομως εγώ νιώθω καλά. Ούτε πυρετό έχω, ούτε η κοιλιά μου πονάει. Μόνο που κάνω πολλά λάθη στην ορθογραφία. Και τα γράμματά μου είναι... στραβούτσικα. Βαρέθηκα να μου γράφει η κυρία «καλύτερα γράμματα». Και δεν μου αρέσει καθόλου να με λένε μπουμπούνα και άχρηστο. Μήπως έχουν δίκιο; Αλλά πάλι, μπορεί ένας άχρηστος να ζωγραφίζει ωραία όπως εγώ; Μου φαίνεται, οι μεγάλοι είναι πιο άχρηστοι.

Ο Β.Κ. είναι μαθητής της ΣΤ Δημοτικού

Πηγή: Enallaktikos από την Ελευθεροτυπία

Μπουγαδοκόφινο

Της Λώρης Κέζα

Παρακολουθώντας την πολιτική επικαιρότητα προκύπτει μια διαπίστωση: τι κρίμα να μη ζει ο Δημήτρης Ψαθάς, τι κρίμα να μην υπάρχει Νίκος Τσιφόρος. Τόσο υλικό να πηγαίνει χαμένο. Από τις εξελίξεις στους Ανεξάρτητους Ελληνες θα προέκυπτε ολόκληρο μυθιστόρημα. Μια διαγραφή, μια μετεγγραφή και περιήγηση στον μαγικό κόσμο των ζώων.  

Η Ραχήλ Μακρή διεγράφη για σχόλια που έκανε σε βάρος συναδέλφων της, δηλαδή βουλευτών του κόμματός της. Αναφέρθηκε σε εκείνους με χαρακτηρισμούς όπως «όρκα» και «γυμνοσάλιαγκας» που έγιναν αφορμή για παραπομπή στο πειθαρχικό.  Άλλο που δεν ήθελε η σούρδα. Μια ακόμη ευκαιρία για προβολή στα μέσα ενημέρωσης τα οποία κατηγορεί νυχθημερόν για διαπλοκή. Καθώς βεβαίως η επανάσταση γίνεται μέσα από το σύστημα, δεν χάνει ευκαιρία εμφάνισης στο γυαλί. Στο γυαλί εκείνων που σύμφωνα με τις καταγγελίες της κλέβουν ρεύμα ή λαμβάνουν καταχρηστικά δάνεια.

Η Μακρή ανήκει στην κατηγορία των βουλευτών που αναφέρονται σε οσμή σκανδάλου χωρίς να αποδεικνύουν το ίδιο το σκάνδαλο. Βεβαίως την εξυπηρετεί η κοινοβουλευτική πρακτική, η δυνατότητα να υποβάλλει «ερώτηση». Μπορεί λοιπόν να ανοίγει θέματα για το λαθρεμπόριο καυσίμων, για τους εθνικούς εργολάβους, για τις απευθείας αναθέσεις, για τις παράξενες συμφωνίες. Μπορεί να ανοίγει αυτά τα θέματα χωρίς να προσκομίζει αποδεικτικά ή με ελλιπή τεκμηρίωση. Δεν έγινε όμως γνωστή για τον έλεγχο που ασκεί. Εγινε γνωστή για την απαξία με την οποία αντιμετωπίζει όσους την αμφισβητούν. Προσβολές, ακραίες εκφράσεις και στιχομυθίες που εξυπηρετούν την μετατροπή του πολιτικού διαλόγου σε επιθεώρηση.

Δυο στιγμιότυπα τεκμηριώνουν την προσήλωση της Μακρή στον κόσμο του θεάματος. Στην ψήφιση για την εφαρμογή του τρίτου Μνημονίου σηκώθηκε όρθια και κούνησε ένα μαντήλι που έγραφε «όχι». Στις διαμαρτυρίες για το κλείσιμο της κρατικής τηλεόρασης, σκαρφάλωσε πάνω στα κάγκελα και ατένιζε τους συγκεντρωμένους. Πριν λίγες μέρες προχώρησε σε μια ακόμη κίνηση εντυπωσιασμού: έστειλε εξώδικο στον Πάνο Καμμένο, για ζητήματα εσωκομματικής λειτουργίας. Εξώδικο, δηλαδή να γελάνε και τα κατσίκια. Πάντως ως αποχαιρετιστήριο μήνυμα τού έγραψε «καλή επιστροφή στο μεγάλο μαντρί», εννοώντας τη Νέα Δημοκρατία. Δεν αποσαφήνισε εάν η ίδια έχει βλέψεις για το άλλο μεγάλο μαντρί.

Η «αντικατάσταση» της Μακρή έχει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Εντάχθηκε στους Ανεξάρτητους Ελληνες ο βουλευτής Αχαϊας που έκανε ρεζίλι την Ελλάδα με το ομοφοβικό του τουίτ, εναντίον του πρωθυπουργού του Λουξεμβούργου. Για τον Νίκο Νικολόπουλο δεν ξέρουμε τι να πρωτογράψουμε. Μόνο ένας Ψαθάς ή ένας Τσιφόρος θα μπορούσαν να σκιαγραφήσουν ικανοποιητικά μια τέτοια προσωπικότητα.

Πηγή

Οι καλοί Έλληνες του Βορίδη

Του Γιάννη Παντελάκη

Παρακολούθησα για λίγο την ομιλία του Μ. Βορίδη, ο οποίος ορίστηκε αντικαταστάτης του πρωθυπουργού για την πρώτη ημέρα συζήτησης της πρότασης για την παροχή εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση. Έχει ευχέρεια λόγου, είναι άνετος στο βήμα, φαίνεται έξυπνος. Ίσως γι' αυτό το τελευταίο, να είναι και πιο επικίνδυνος από τους υπόλοιπους ακροδεξιούς. Αναρωτήθηκα αν όλοι όσοι τον έβλεπαν γνωρίζουν το παρελθόν του. Το όχι και τόσο μακρινό παρελθόν του. Και αν δεν το γνώριζαν, μήπως άραγε υποψιάστηκαν κάτι όταν τον άκουσαν να κλείνει την ομιλία του λέγοντας πως στον δρόμο που έχει χαράξει η κυβέρνηση «έχουμε μαζί μας όλους τους καλούς Έλληνες" !

Ας το σκεφτούμε λίγο. Ένας πολιτικός που έχει συνδέσει την πορεία του με φασιστικά σχήματα, όχι απλά ξεπλύθηκε, όχι απλά έγινε υπουργός, όχι απλά ορίστηκε αντικαταστάτης του πρωθυπουργού, αλλά φρόντισε με την τελευταία φράση του να μας υπενθυμίσει ποιος ειναι. Ένας από αυτούς που χωρίζουν τους Έλληνες σε καλούς και κακούς. Μιάσματα και μη. Μια ακροδεξιά κορώνα του, ήταν ικανή να μας επιβεβαιώσει πως είναι ο Βορίδης του παρελθόντος.

Αποτελεί μια ντροπή αυτό που συμβαίνει. Ο άνθρωπος που διορίστηκε από τον δικτάτορα Παπαδόπουλο πρόεδρος της νεολαίας της φιλοχουντικής ΕΠΕΝ, που κυνηγούσε ιδεολογικούς του αντιπάλους με τσεκούρι στους δρόμους της Αθήνας, που ως φοιτητής διαγράφτηκε από τη γενική συνέλευση των φοιτητών της νομικής, που συγχρωτίστηκε με ό,τι πιο φασιστικό σχήμα υπήρξε, που πέρασε από την ηγεσία του «Ελληνικού Μετώπου», σήμερα να πρωταγωνιστεί στην πολιτική ζωή. Και αυτό να συμβαίνει με τη βοήθεια ενός κοινοβουλευτικού κόμματος, το οποίο μπορεί κατά καιρούς να φιλοξένησε ή να φιλοξενεί ακόμα στο εσωτερικό του ακροδεξιούς πολιτικούς, αλλά ποτέ δεν τους έδωσε κυρίαρχο και πρωταγωνιστικό ρόλο. Και το χειρότερο: αυτό να συμβαίνει για μικροκομματικές σκοπιμότητες. Για να αποτελέσει δηλαδή η παρουσία Βορίδη ανάχωμα και να περιοριστούν οι διαρροές ψήφων προς το νεοναζιστικό μόρφωμα.

Προφανώς και όλοι έχουν δικαίωμα στο λάθος. Στην περίπτωση Βορίδη ωστόσο, δεν μιλάμε γι' αυτό. Είναι ενα συνεχές και μακροχρόνιο λάθος που ποτέ ο ίδιος δεν το είδε ως τέτοιο. Όχι απλά δεν εχει καταδικάσει ευθέως το παρελθόν του. Αλλά και η φράση περί «καλών Ελλήνων», το επιβεβαίωσε...

ένα άρθρο των πρωταγωνιστών

Καταγγελίες – σοκ για διαφθορά στην Καλών Τεχνών: «Βόλευαν» φίλες και ερωμένες εκτός ΑΣΕΠ - Ταξιδάκια χλιδής με λεφτά Δημοσίου [έγγραφα]

Διαφθορά, αδικαιολόγητη μεταφορά δημοσίιου χρήματος, αδικαιολόγητες πληρωμές, απάτη και απιστία είναι μερικές οι κατηγορίες που απευθύνουν διοικητικοί υπάλληλοι της Σχολής Καλών Τεχνών (ΑΣΚΤ) εναντίον της Διοίκησης της σχολής και του Ελληνικού Ιδρύματος Πολιτισμού (ΕΙΠ).

Σε υπόμνημά τους προς τον Εισαγγελέα Διαφθοράς, το οποίο φέρει την υπογραφή «οι διοικητικοί υπάλληλοι της Σχολής» καταφέρονται εναντίον του «διδύμου» Ιωάννη Σιδηρόπουλου και Γεώργιο Τράντα που είναι εξωτερικοί συνεργάτες καθώς και του προϊσταμένου της Γραμματείας Επιτροπής Ερευνών της Σχολής Καλών Τεχνών, Ιωάννη Σκαλτσά.

Μεταξύ άλλων οι – ανώνυμοι – καταγγέλλοντες, υποστηρίζουν ότι στην Σχολή και στο Ελληνικό Ίδρυμα Πολιτισμού γίνονται... σημεία και τέρατα διαφθοράς:

• Μιλούν για προσλήψεις με διαδικασίες εκτός ΑΣΕΠ στο Ελληνικό Ίδρυμα Πολιτισμού γυναικών υπαλλήλων που – όπως υποστηρίζουν – ήταν φίλες ή ερωμένες των αρχόντων του ΕΙΠ.
• Κάνουν λόγο για τακτικές... χαρεμοποίησης οργανισμών του Δημοσίου και καταγγέλουν ένα έμβασμα ύψους 37.000 ευρώ περίπου το οποίο χρησιμοποιήθηκε για να πληρωθούν οι κοπέλες που προσελήφθησαν, χωρίς να αναφέρεται πουθενά το χρηματοδοτούμενο πρόγραμμα απ' όπου αντλήθηκαν τα χρήματα, ούτε υπάρχει πουθενά στα αρχεία της ΑΣΚΤ η σχετική προγραμματική σύμβαση.
• Υποστηρίζουν ότι μόλις ξεκίνησαν αντιδράσεις για το κονδύλι πληρωμής των εν λόγω υπαλλήλων από την νέα πρυτανεία της ΑΣΚΤ, το ΕΙΠ ζήτησε από τον προηγούμενο πρύτανη Γ. Χαρβαλιά να επιστρέψει τα χρήματα.Κάτι που έγινε «αστραπιαία» όπως παραδέχονται οι καταγγέλλοντες αλλά ισχυρίζονται πως σε ανταπόδοση θα λειτουργούσε εκ νέου η Φιλαγνωσία, ένα παλιό έργο του ΕΚΕΒΙ με το οποίο θα εξασφαλίζονταν τρία εκατομμύρια ευρώ για να μπορεί να πληρώνει το παράνομο – όπως υποστηρίζουν – προσωπικό.
• Καταγγέλλουν εκδρομές-χλιδής και «φαγοπότια» με την συμμετοχή του... χαρεμιού, με πρόσχημα την «πολιτιστική διπλωματία».
• Ζητούν από την Εισαγγελία να κάνει διαχειριστικό έλεγχο και να ελέγξει τις μεταφορές χρημάτων από το ΕΙΠ στην Σχολή Καλών Τεχνών και τους συνεργάτες τους. «Δεν έχουμε νομικές γνώσεις, αλλά εδώ καταλαβαίνουμε ότι έχουμε σύσταση συμμορίας ανάμεσα σε ανθρώπους του Ελληνικού Ιδρύματος Πολιτισμού, της ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών και άλλων για να διαχειριστούν παράνομα το δημόσιο χρήμα» ισχυρίζονται οι καταγγέλλοντες.

Διαβάστε όλο το υπόμνημα των Διοικητικών Υπαλλήλων προς την Εισαγγελία Διαφθοράς εδώ

Πηγή 

Καλός και κακός επιχειρηματίας

• 

  Κάτω από το πλακάκι κάθεται το Νικολάκι, έλεγαν οι παλιοί. Έτσι και με κάθε ιδιωτικοποίηση. Όπως κάτω από το πλακάκι κάθεται το Νικολάκι, κάτω από κάθε ιδιωτικοποίηση βρίσκεται η παραδοχή ότι το κράτος είναι κακός επιχειρηματίας.

  Την παραδοχή αυτή, ότι δηλαδή το κράτος είναι κακός επιχειρηματίας, δεν τολμάς να την αμφισβητήσεις. Κυκλοφορεί ως αυτονόητη και αυταπόδεικτη. Περίπου ως ισοδύναμη της παραδοχής ότι αύριο το πρωί θα βγει ο ήλιος από την Ανατολή και θα ξημερώσει. Έτσι και πεις «Μπα; Από πού κι ως πού το κράτος είναι κακός επιχειρηματίας;», μαύρο φίδι που σ’ έφαγε. Πέφτει μαζί σου το χάχανο της αρκούδας. Σ’ ακούνε και κρατάνε την κοιλιά τους από τα γέλια.

  Ως εκ τούτου, λοιπόν, αφού το κράτος είναι ένας κακός επιχειρηματίας, το κράτος πρέπει να πουλήσει τις επιχειρήσεις του στους ιδιώτες, οι οποίοι ιδιώτες, σε αντίθεση με το κράτος, είναι καλοί επιχειρηματίες.

  Γιατί οι ιδιώτες είναι καλύτεροι επιχειρηματίες; Μα, επειδή ρισκάρουν, λέει, τα κεφάλαιά τους και θ’ αγωνιστούν για να τα διαφυλάξουν. Αυτή είναι, παρακαλώ, η επίσημη απάντηση. Ενώ το κράτος, κατά συνέπεια, δεν θ’ αγωνισθεί όπως ο ιδιώτης. Η κυβέρνηση και ο εντεταλμένος υπεύθυνος τον οποίο διορίζει η κυβέρνηση δεν θ’ αγωνισθούν όπως ο ιδιώτης. Διότι, σου λέει, τι έχουν να χάσουν η κυβέρνηση και οι εντεταλμένοι της;

  Τα λένε αυτά άνθρωποι στα καφενεία, τα λένε και άνθρωποι που έχουν το κράτος στα χέρια τους! Και καλά όσοι τα λένε στα καφενεία… Οι άλλοι όμως; Εκείνοι που έχουν το κράτος στα χέρια τους; Δεν θα βρεθεί, μωρέ, ένας να τους κρεμάσει ανάποδα που τα λένε αυτά;

  Όσο δεν βρίσκεται κάποιος να τους κρεμάσει ανάποδα, πουλάνε με ύφος τον ΟΤΕ στην κρατική εταιρεία τηλεπικοινωνιών της Γερμανίας. Μάλιστα! Σε κρατική εταιρεία, με το επιχείρημα ότι το κράτος είναι κακός επιχειρηματίας! Ντινόπουλοι, Γιακουμάτοι, Αδώνηδες που δεν έχουν τίποτε να χάσουν… Και κορδώνονται. Ομοίως με τον ΟΤΕ, κορδώνονται που πούλησαν το λιμάνι του Πειραιά στην κινεζική Cosco –πιο κρατική από την Cosco δεν γίνεται σε ολόκληρο τον πλανήτη!!!

  Κάτω από το πλακάκι κάθεται το Νικολάκι, αλλά πάνω από το Νικολάκι κάθεται το Αντωνάκι με το Βαγγελάκι. Και πουλάνε, λέει, για να υπάρξει ανταγωνισμός. Δίνουν, λοιπόν, αυτοί οι κύριοι τον Ο.Π.Α.Π. στον Μελισσανίδη για να υπάρξει ανταγωνισμός, και μετά βγάζουν από πάνω και δικαστική απόφαση που λέει ότι δεν πειράζει να είναι μόνο ένας εκείνος που θα έχει τα λαχεία, κι ας μην υπάρχει ανταγωνισμός! Για διαβάστε εδώ!

  Πρόκειται περί συμμορίας. Θρασύτατης συμμορίας που τίποτε και κανένα από τα καμώματά της δεν θα μπορούσε να τα κάνει, αν πάνω από το πλακάκι δεν υπήρχαν ηλίθιοι που αναμασούν το θράσος τους.

  Προς αποφυγή παρεξηγήσεων, να σας ξεκαθαρίσω ότι θεωρώ πως το κράτος είναι ο καλύτερος επιχειρηματίας που μπορεί να υπάρξει. Και ακριβώς επειδή το κράτος είναι ο καλύτερος επιχειρηματίας, να προσέχετε σε ποιους το αναθέτετε. Από εδώ και πέρα τουλάχιστον.

  
  

  Πηγή

   

  
  

Οι τέσσερις «βόμβες» του ΔΝΤ στην κυβέρνηση Σαμαρά!

Οι δανειστές «γκρέμισαν» και το τελευταίο τούβλο πριν αποχωρήσουν και απομένει να δούμε αν… πραγματικά βγαίνουμε από τα Μνημόνια

Με τέσσερα αιτήματα «φωτιά» αποχώρησε η τρόικα από την Αθήνα, με τους δανειστές ενώ είχαν τελειώσει τον πρώτο γύρο των επαφών με το οικονομικό επιτελείο χθες το μεσημέρι, κλήθηκαν ξανά αργά το βράδυ σε νέα σύσκεψη.

Η κυβέρνηση έκανε μια απέλπιδα προσπάθεια να κλείσει τουλάχιστον το θέμα των «κόκκινων» δανείων, με νέες προτάσεις που αποφασίστηκαν στη χθεσινή σύσκεψη στο Μαξίμου. Οι δανειστές όμως, φέρεται να έσπασαν τη σιωπή τους και να μίλησαν με «βόμβες», πριν αποχωρήσουν από την Αθήνα.

Η τρόικα που τις προηγούμενες ημέρες δεν είχε τοποθετηθεί για το προσχέδιο του προϋπολογισμού για το 2015, ζήτησε από την κυβέρνηση να ..ξανασκεφτεί τον στόχο για την ανάπτυξη. Το προσχέδιο εκτιμά ότι το 2015 η ελληνική οικονομία θα πετύχει ανάπτυξη 2,9% του ΑΕΠ, με την τρόικα να τα γυρίζει και να κάνει δεύτερες σκέψεις για μικρότερη αύξηση του ΑΕΠ, στο 2,5%.

Δεύτερον, ζήτησε να εξαιρεθούν οι μεγάλες επιχειρήσεις που χρωστούν τεράστια ποσά σε εφορία και ασφαλιστικά ταμεία, από τις όποιες ρυθμίσεις έρθουν για τα «κόκκινα» δάνεια.

Τρίτον, ζήτησε την θεσμική αυτονόμηση της Γενικής Γραμματείας Δημοσίων Εσόδων. Έζησαν την απομάκρυνση Θεοχάρη και πλέον βιώνουν και τη στοχοποίηση της Κατερίνας Σαββαΐδου, με τη φορολόγηση των παροχών σε είδος (εταιρικά κινητά τηλέφωνα, ΙΧ κτλ). Η θέση του ΓΓΔΕ είναι πενταετούς διάρκειας και ανεξάρτητη. Ωστόσο, η ανεξαρτησία εξαντλείται στην εφαρμογή νόμων που έχουν ψηφίσει στο παρελθόν οι εκάστοτε κυβερνήσεις, δεν έχουν εφαρμοστεί ποτέ για πολιτικούς κυρίως λόγους και τώρα ζητούν από την Γενική Γραμματεία να βγάλουν εγκυκλίους που θα τις ενεργοποιούν ξανά.

Τέταρτον, η τρόικα επανέλαβε το αίτημά της να καταργηθεί ο μειωμένος ΦΠΑ που ισχύει σήμερα στα νησιά. Αυτό το αίτημα είχε θέσει στο παρελθόν το ΔΝΤ και φέρεται να επιμένει πιστεύοντας ότι έτσι θα αυξηθούν τα έσοδα του κράτους από τη μια και από την άλλη θα παταχθεί η ..φοροδιαφυγή!

Και μόνο το γεγονός ότι η ελληνική κυβέρνηση έκανε… όπισθεν ολοταχώς και δεν προχώρησε σε καμία μονομερή ενέργεια για να αποδείξει στην πράξη ότι η Ελλάδα βγαίνει από το… μνημόνιο και δεν έχει ανάγκη το ΔΝΤ, σημαίνει πολλά.

Είναι σαφές ότι το ΔΝΤ πριν φύγει και δώσει τη σκυτάλη στην εποπτεία της Ευρωπαϊκής Ενωσης, έχει πολλά ακόμα να «καταστρέψει». Και φυσικά, φεύγοντας θα αφήσει πίσω του ως παρακαταθήκη για τα επόμενα 20-30 χρόνια τους άνω των 400 εφαρμοστικούς νόμους, πολλοί εκ των οποίων ακόμα δεν έχουν τεθεί σε ισχύ…

Πηγή

 

«Βόμβα» Deutsche Bank: Το ευρώ θα πέσει στα 0,95 δολάρια το 2017

To πλεόνασμα αποταμίευσης και η έλλειψη επενδυτικών ευκαιριών στην Ευρώπη θα οδηγήσει σε βουτιά το ευρώ και θα κρατήσει σε χαμηλά επίπεδα τα επιτόκια στις ΗΠΑ, εκτιμά αναλυτής της Deutsche Bank.

Όπως μεταδίδει το Marketwatch, επενδυτές και αναλυτές έχουν επινοήσει διάφορες θεωρίες για να περιγράψουν την κατάσταση της παγκόσμιας οικονομίας μετά την οικονομική κρίση, όπως αυτή της «μακροχρόνιας στασιμότητας» και της «ομαλοποίησης». Η πρώτη δέχεται ότι οι αγορές θα ακολουθήσουν ένα μονοπάτι αδύναμης ανάπτυξης και χαμηλών επιτοκίων, ενώ η δεύτερη πως η επανέναρξη της ανάπτυξης θα οδηγήσει σε υψηλότερα επιτόκια και ένα πλαίσιο ομαλής νομισματικής πολιτικής.

Σύμφωνα με τον αναλυτή της Deutsche Bank, Γιώργο Σαραβέλο, καμία από τις δύο θέσεις δεν είναι ολοκληρωμένη και αυτό γιατί και οι δύο αγνοούν τις παγκόσμιας ανισορροπίες μεταξύ των πλεονασματικών και ελλειμματικών οικονομιών. Ο ίδιος υποστηρίζει πως οι ανισορροπίες αυτές αποτελούν το πιο κομβικό στοιχείο του παγκόσμιου οικονομικού συστήματος, προβλέποντας πως το τεράστιο πλεόνασμα αποταμίευσης στην Ευρώπη – το «ευρωπλεόνασμα» (euroglut) - θα καθορίσει την τάση τα επόμενα χρόνια.

Ειδικότερα, ο κ. Σαραβέλος περιγράφει το «ευρωπλεόνασμα» ως την έλλειψη εγχώριας ζήτησης στην Ευρώπη που προκαλείται από την κρίση στην ευρωζώνη. Το φαινόμενο της υψηλής ανεργίας μαζί με τα πλεονάσματα ρεκόρ στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών αντανακλούν σύμφωνα με τον ίδιο ένα κοινό πρόβλημα: οι αποταμιεύσεις είναι πολύ υψηλές σε σχέση με τις επενδυτικές ευκαιρίες.

«Περίπου στα $400 δισ. κάθε χρόνο, το πλεόνασμα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών της Ευρώπης είναι μεγαλύτερο από της Κίνας την δεκαετία του 2.000. Αν διατηρηθεί, θα είναι το μεγαλύτερο που έχει δημιουργηθεί στην ιστορία των παγκόσμιων αγορών» τονίζει.

«Η Ευρώπη είναι η νέα Κίνα και μέσω μεγάλης ζήτησης για ξένα στοιχεία ενεργητικού, θα διαδραματίσει κομβικό ρόλο στην τάση που θα ακολουθήσουν οι τιμές των στοιχείων ενεργητικού σε παγκόσμιο επίπεδο για το υπόλοιπο της δεκαετίας» προσθέτει.

Οι επιπτώσεις στις αγορές

Όπως εκτιμά ο ίδιος, το «ευρωπλεόνασμα» σημαίνει πως μια περαιτέρω υποτίμηση του ευρώ δεν θα βοηθήσει την οικονομία της ευρωζώνης. Το πρόβλημα της ευρωζώνης επικεντρώνεται στην αδύναμη εγχώρια ζήτηση, υπογραμμίζει.

Παράλληλα, προβλέπει πως η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα θα προχωρήσει σε έναν επιθετικό γύρο αγοράς στοιχείων ενεργητικού, ο οποίος θα ρίξει προς τα κάτω τις πραγματικές αποδόσεις και θα δημιουργήσει έλλειμμα στοιχείων ενεργητικού. Αυτό θα αναγκάσει τους Ευρωπαίους επενδυτές να αναζητήσουν αποδόσεις στο εξωτερικό.

Οι εκροές αυτές θα οδηγήσουν την ισοτιμία του ευρώ με το δολάριο ακόμα χαμηλότερα. Ο κ. Σαραβέλος προβλέπει ότι το ένα ευρώ θα αγοράζει 0,95 δολάρια ως το τέλος του 2017.

Πηγή