Στον «αέρα» η σύμβαση παραχώρησης των 14 περιφερειακών αεροδρομίων

γράφει ο Ηλίας  Μπέλλος

Μπορεί η κυβέρνηση να ενέκρινε με καθυστέρηση πολλών μηνών τη σύμβαση παραχώρησης των 14 περιφερειακών αεροδρομίων, ωστόσο η ολοκλήρωση της αποκρατικοποίησης, από την οποία αναμένονται έσοδα 1,234 δισ. ευρώ, είναι στον «αέρα» λόγω προσκομμάτων που θέτει πλέον η πλευρά του αναδόχου. Το σχήμα υπό τη γερμανική Fraport αφενός μεν ζητεί να της παρασχεθούν αδιαμφισβήτητες εγγυήσεις για την παραχώρηση, αλλά επίσης, σύμφωνα με αξιόπιστες πληροφορίες, δυσκολεύεται να εξασφαλίσει χρηματοδότηση εξαιτίας του ρίσκου της χώρας. Η σύμβαση για την παραχώρηση των αεροδρομίων δεν έχει ακόμη υπογραφεί, αν και πηγές με γνώση των λεπτομερειών της υπόθεσης διαβεβαιώνουν την «Κ» πως θα καταβληθεί ιδιαίτερη προσπάθεια, με επισπεύδοντα το ΤΑΙΠΕΔ, ώστε αυτό να καταστεί δυνατόν ενδεχομένως έως τα τέλη Νοεμβρίου. Θα χρειαστεί βέβαια για κάτι τέτοιο και η παράταση ισχύος της εγγυητικής επιστολής, συμπληρώνουν οι ίδιες πληροφορίες. Ακόμη και έτσι, όμως, αρμόδιοι παράγοντες εκφράζουν επιφυλάξεις για το κατά πόσο το τίμημα του 1,234 δισ. ευρώ θα μπορέσει να εισπραχθεί εντός του 2015, όπως προβλέπεται στο νέο μνημόνιο.

Πηγές με γνώση των όσων διημείφθησαν το προηγούμενο εξάμηνο μεταξύ Αθήνας και Fraport αποκαλύπτουν στην «Κ» πως οι Γερμανοί, λόγω πολιτικής και οικονομικής αβεβαιότητας στην Ελλάδα, είχαν φτάσει στο σημείο να ισχυρίζονται πως η προσφορά τους δεν ήταν δεσμευτική και να εξέταζαν την πλήρη αποχώρηση. «Ηθελαν να φύγουν και το άνοιγμα της συζήτησης για συμμετοχή του Δημοσίου στο σχήμα που θα αποκτήσει τον έλεγχο των αεροδρομίων όπως και οι κάθε λογής δηλώσεις από αρμόδιους και αναρμόδιους τους έδωσε το δικαίωμα να αμφισβητήσουν τις δεσμεύσεις τους», αναφέρουν παράγοντες που συμμετείχαν στην όλη διαδικασία. Θυμίζουν, δε, τη συνάντηση –στα τέλη Απριλίου– του υπουργού Οικονομίας Γιώργου Σταθάκη με τον διευθύνοντα σύμβουλο της Fraport, Stefan Schulte, και δηλώσεις από ελληνικής πλευράς για αλλαγή των όρων της συμφωνίας. Υπενθυμίζουν επίσης τα διαβήματα του πρωθυπουργού του ομόσπονδου γερμανικού κρατιδίου της Εσσης (το οποίο ελέγχει το 31,35% της γερμανικής εισηγμένης) Βόλκερ Μπούφερ στον πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ζαν-Κλοντ Γιουνκέρ για εγγυήσεις ολοκλήρωσης της συμφωνίας.

Φαίνεται πάντως πως το ΤΑΙΠΕΔ πέτυχε να διατηρήσει την πλήρη και ουσιαστική εμπλοκή της Fraport, αλλά όχι και να υπογραφεί η σύμβαση. Τώρα το κυβερνητικό συμβούλιο οικονομικής πολιτικής (ΚΥΣΟΙΠ), σύμφωνα με την απόφαση που δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, ενέκρινε την υπογραφή από το ΤΑΙΠΕΔ της σύμβασης παραχώρησης αναβάθμισης, συντήρησης, διαχείρισης και λειτουργίας των 14 περιφερειακών αεροδρομίων.

Ομως η υπογραφή εκκρεμεί. Με δηλώσεις εκπροσώπου της, η Fraport χαρακτηρίζει την απόφαση αυτή του ΚΥΣΟΙΠ «βάση για την επανέναρξη των διαπραγματεύσεων μεταξύ της Fraport και του ΤΑΙΠΕΔ», και διευκρινίζει πως ο γερμανικός όμιλος δεν είναι σε θέση να κάνει λόγο για το περιεχόμενο των διαπραγματεύσεων όπως και ότι δεν υπάρχει χρονοδιάγραμμα για τις συγκεκριμένες διαπραγματεύσεις. Παράγοντες της αγοράς εκτιμούν πως ο γερμανικός όμιλος επιθυμεί τόσο να κερδίσει χρόνο όσο και ενδεχόμενες παραχωρήσεις, ενώ παράλληλα επιδιώκει να μην εμφανιστεί ως πειθήνιος επενδυτής που περίμενε υπομονετικά για να πληρώσει ένα τίμημα που ο ίδιος ο πρωθυπουργός έχει χαρακτηρίσει δίκαιο. Πόσο μάλλον που από τον Νοέμβριο του 2014, οπότε και κατατέθηκε η δεσμευτική προσφορά, έως σήμερα η ελληνική οικονομία έχει διολισθήσει από αναπτυσσόμενη σε υφεσιακή και έχουν επιβληθεί έλεγχοι στην κίνηση κεφαλαίων.

Σε κάθε περίπτωση, η ελληνική πλευρά έχει προβλέψει στο Asset Development Plan του ΤΑΙΠΕΔ, που ψηφίστηκε ως παράρτημα του Μνημονίου από τη Βουλή, κλείσιμο όλων των εκκρεμοτήτων «το ταχύτερο δυνατό», ψήφιση της σύμβασης παραχώρησης από τη Βουλή τον Ιανουάριο του 2016 και παράδοση των αεροδρομίων τον Μάρτιο του 2016. Η προσφορά της Fraport (σε κοινοπραξία με τη Slentel Ltd, συμφερόντων του ομίλου Κοπελούζου) πέρυσι τον Νοέμβριο προέβλεπε 1,234 δισ. ευρώ εφάπαξ τίμημα και 22,9 εκατ. ετήσιο εγγυημένο καταβλητέο μίσθωμα, αναπροσαρμοζόμενο ετησίως βάσει του πληθωρισμού.

Επενδύσεις 1,4 δισ.

Οι επενδύσεις που θα υλοποιηθούν την πρώτη 4ετία σύμφωνα με όσα προβλέπει η προσφορά της κοινοπραξίας θα προσεγγίσουν τα 330 εκατ., ενώ για όλη τη διάρκεια της παραχώρησης θα φτάσουν κοντά στο 1,4 δισ. Τα ποσά αυτά είναι επιπλέον του εφάπαξ τιμήματος και του ετήσιου εγγυημένου καταβλητέου μισθώματος.

Κύριος μέτοχος της εισηγμένης στη Φρανκφούρτη Fraport είναι, το γερμανικό ομόσπονδο κρατίδιο της Εσσης (31,35%), και ακολουθούν το Εμπορικό και Βιομηχανικό Επιμελητήριο της Εσσης (20,2%), η αεροπορική εταιρεία Lufthansa (8,45%), η αυστραλιανή επενδυτική εταιρεία Rare Infrastructure Limited (5,27%) ενώ οι λοιποί μέτοχοι ελέγχουν το υπόλοιπο 34,91%. 

Η εξίσωση των εκλογών

Η προσφυγή στις κάλπες είναι αναγκαστική επιλογή για την κυβέρνηση. Το εσωκομματικό ζήτημα -όπως εκδηλώθηκε τουλάχιστον στη Βουλή, σε όλες τις ψηφοφορίες μετά τη συμφωνία της 13ης Ιουλίου- δεν αφήνει κανένα περιθώριο για διαφορετικές λύσεις.

Το ερώτημα επομένως δεν είναι αν θα γίνουν εκλογές αλλά το πότε θα γίνουν. Τα χρονικά περιθώρια δεν είναι μεγάλα. Εξαντλούνται στους επόμενους δύο μήνες.

Εκείνο που επιδιώκει η κυβέρνηση -κι αυτό αποτελεί νόμο για κάθε κυβέρνηση- είναι να πάει σε εκλογές στον χρόνο που θα έχει τα μεγαλύτερα οφέλη και τις λιγότερες ζημιές. Υπό αυτήν την έννοια, αν ήταν μόνο κυβερνητική η επιλογή ο χρόνος των εκλογών θα εξαρτιόταν από δύο και μόνο παράγοντες.

Ο ένας είναι το εσωκομματικό ζήτημα -η λύση του δηλαδή με το μικρότερο δυνατό κόστος για το κυβερνητικό κόμμα υπό τον πρωθυπουργό. Ο δεύτερος, η ταχύτατη και απρόσκοπτη υλοποίηση -μέσω της Βουλής- μιας σειράς υποχρεώσεων απέναντι στους δανειστές ώστε πολλές από τις αβεβαιότητες στην εφαρμογή της συμφωνίας να αποτελέσουν παρελθόν.

Να καταστεί όσο το δυνατόν πιο εύκολη η πρώτη αξιολόγηση από τους τελευταίους, για να ανοίξει ο δρόμος της αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους. Το χρέος είναι ένα μεγάλο προεκλογικό χαρτί που η κυβέρνηση θα ήθελε να το έχει στο χέρι με τους πλέον ξεκάθαρους όρους.

Το σχοινί, ως γνωστόν, έχει δύο άκρες. Η κυβέρνηση κρατάει τη μία. Πράγμα που σημαίνει ότι οι δικές της αποφάσεις επηρεάζονται κατά πολύ από αποφάσεις τρίτων. Η λύση του εσωκομματικού ζητήματος εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό και από τις αποφάσεις της εσωκομματικής αντιπολίτευσης, οι οποίες, ανάλογα με το ποιες θα είναι, μπορεί να στοιχίσουν στους κυβερνώντες περισσότερο απ’ όσο εκείνοι υπολογίζουν.

Ταυτόχρονα, στον χρόνο επιλογής των εκλογών η γνώμη των δανειστών έχει βαρύνουσα σημασία, αν όχι καθοριστική. Τίποτα δεν μπορεί να αποφασιστεί αν δεν έχει την έγκρισή τους.

Επομένως η εξίσωση της επιλογής δεν είναι εύκολη, αλλά ούτε κι ο χρόνος περισσεύει. Τις επόμενες ημέρες θα γνωρίζουμε τη... λύση.

Πηγή

Η λιτότητα στην Υγεία σκοτώνει

γράφει η Άντα Ψαρρά

Μια δήλωση αλληλεγγύης στους πολίτες και στο δοκιμαζόμενο ΕΣΥ της Ελλάδας ήρθε από τις ΗΠΑ και συγκεκριμένα από τη μεγαλύτερη οργάνωση ακτιβιστών στην περίθαλψη, «Γιατροί για ένα Εθνικό Πρόγραμμα Υγείας» (Physicians for a National Health Program - PNHP), που αριθμεί πάνω από 19.000 μέλη, γιατρούς και επιστήμονες, δραστηριοποιείται από το 1987 και έχει μοναδικό σκοπό και στόχο την υιοθέτηση ενός δημόσιου εθνικού προγράμματος στις ΗΠΑ με έμφαση στην ιατρική φροντίδα αντί για τις υπέρογκες διοικητικές δαπάνες.

Η ανακοίνωση της PNHP (12/8/2015) με τίτλο «Σταματήστε την καταστροφική λιτότητα στην Ελλάδα» υποστηρίζει ότι:

«Η τρόικα επιβάλλει πολιτικές που προκαλούν δυστυχία και θάνατο, ενώ η επιβολή της σκληρής λιτότητας στον ελληνικό λαό έχει καταστρέψει το μισοδιαλυμένο, λόγω της οικονομικής κρίσης, ΕΣΥ. Οι Ελληνες συνάδελφοί μας που εργάζονται στο δημόσιο σύστημα υγείας έχουν τεκμηριώσει την τραγική φθορά, την υποβάθμιση της ποιότητας και της δυνατότητας περίθαλψης.

»Στο παρελθόν, το ΕΣΥ παρείχε καθολική πρόσβαση στην περίθαλψη. Σήμερα, εκατομμύρια άνθρωποι δεν είναι σε θέση να λαμβάνουν τις υπηρεσίες που χρειάζονται. Τα εμπόδια στην περίθαλψη στην Ελλάδα προσομοιάζουν όλο και περισσότερο με εκείνα των ασθενών μας στις ΗΠΑ, όπου δεκάδες εκατομμύρια παραμένουν ανασφάλιστοι, παρά την Πράξη Προσιτής Ιατρικής Φροντίδας (Νομοσχέδιο Ομπάμα).

»Σήμερα στην Ελλάδα, ζωτικής σημασίας οργανισμοί υγείας εξασθενούν είτε λόγω έλλειψης πόρων είτε λόγω της άκρατης ιδιωτικοποίησης και, παρά τις ηρωικές προσπάθειες πολλών Ελλήνων γιατρών και νοσηλευτών, η περίθαλψη καθίσταται διαρκώς αποκλειστικό προνόμιο για τους πλούσιους.

»Μια ολοκληρωμένη έρευνα, στην οποία συμμετείχαν και κάποια από τα μέλη μας, απέδειξε τις αρνητικές συνέπειες αυτών των πολιτικών λιτότητας. Ακόμη και πριν επιβληθούν τα τελευταία μέτρα στην Ελλάδα, μια μελέτη στο περιοδικό American Journal of Public Health διαπίστωσε ότι όλοι οι βασικοί δείκτες για τη δημόσια υγεία επιδεινώθηκαν (αυτοκτονίες, ψυχικές διαταραχές, χρήση ουσιών, μολυσματικές ασθένειες κ.λπ.), δεδομένου ότι η λιτότητα συρρίκνωσε τις δημόσιες υπηρεσίες υγείας.

Οι ασθενείς

»Ομως παρά την επιδείνωση των δεικτών της υγείας, οι πολιτικές λιτότητας εξαναγκάζουν σε περισσότερες περικοπές στις δημόσιες υπηρεσίες περίθαλψης. Οι ήδη δοκιμαζόμενες δημόσιες νοσοκομειακές υπηρεσίες, αλλά και εκείνες της πρωτοβάθμιας φροντίδας, πλημμύρισαν με επιπλέον ασθενείς, οι οποίοι δεν ήταν σε θέση να απευθυνθούν σε ιδιωτικές κλινικές, λόγω της ανεργίας και της απώλειας εισοδήματος.

»Παρά το γεγονός ότι οι οικονομικές δικαιολογίες για τις πολιτικές λιτότητας στερούνται επιχειρήματα και παραμένουν αδύναμες, εντούτοις οι καταστροφικές επιπτώσεις στην υγεία αυτών των πολιτικών είναι εξαιρετικά τεκμηριωμένες. Η λιτότητα σκοτώνει και η συνεχής επιδίωξη της τρόικας πολιτικών που προκαλούν μαζική τιμωρία για τους πολίτες της Ελλάδας δεν μπορεί να δικαιολογηθεί».

Το εξώφυλλο του βιβλίου των δύο Αμερικανών καθηγητών | 

Στο επίκαιρο βιβλίο τους με τίτλο «The Body Economic. Why Austerity Kills» (Γιατί η λιτότητα σκοτώνει), οι δύο δόκτορες (εμπειρογνώμονες της Δημόσιας Υγείας) David Stuckler και Sanjay Basu αποδεικνύουν ότι, ενώ η ύφεση πάντα είναι κάτι κακό, ο τρόπος που θα ανταποκριθούν σ’ αυτήν οι κυβερνήσεις είναι ζήτημα ζωής και θανάτου.

«Οι πολιτικοί μιλούν ασταμάτητα για τις σεισμικές, οικονομικές και κοινωνικές επιπτώσεις της πρόσφατης οικονομικής κρίσης, αλλά εξακολουθούν οι περισσότεροι να αγνοούν τις καταστροφικές επιπτώσεις στην ανθρώπινη υγεία εφαρμόζοντας σκληρή λιτότητα στην ιατρική φροντίδα και στις κοινωνικές παροχές, ακριβώς την ώρα που οι πολίτες τα χρειάζονται περισσότερο από κάθε άλλη φορά».

«Κι όμως», υποστηρίζουν οι ερευνητές, «η υγιής εναλλακτική λύση αντί των πολιτικών λιτότητας τελικά θα συνέβαλλε τόσο στη βελτίωση της οικονομίας όσο και στην προστασία της δημόσιας υγείας. Σε μια σειρά από ιστορικές μελέτες περιπτώσεων που εκτείνεται από το 1930 την Αμερική, τη Ρωσία και την Ινδονησία στη δεκαετία του 1990, στη σημερινή Ελλάδα, τη Βρετανία, την Ισπανία και τις ΗΠΑ, αποκαλύπτουν ότι η κυβερνητική κακή διαχείριση των οικονομικών οδήγησε σε μια ζοφερή σειρά ανθρώπινων τραγωδιών.

Η αγορά

»Ωστόσο, οι άνθρωποι μπορούν και να παραμείνουν υγιείς, ακόμη και κατά τη διάρκεια της ύφεσης όπως προκύπτει από συγκεκριμένα ιστορικά παραδείγματα, ενώ αυτό θα οδηγήσει τελικά και στην ανάπτυξη της οικονομίας».

Οπως είχε επισημάνει άλλωστε και ο David Himmelstein, καθηγητής Ιατρικής στο Χάρβαρντ, «η υγεία μας είναι ιδιαίτερα πολύτιμη, προσωπική και ευάλωτη στη διαφθορά για να την εμπιστευτούμε στην αγορά».

Πολιτική και φιλία..

γράφει η Λίλα Μήτσουρα

Πάντα προσπαθούσα να διαχωρίσω τον φίλο από τις πολιτικές του πεποιθήσεις. Έλεγα άλλο το ένα και άλλο το άλλο.  Μπορεί να είναι φίλος μου και να ψηφίζουμε διαφορετικό κόμμα ή να έχει άλλες απόψεις από μένα.

Όμως με την εμφάνιση των ρατσιστών γενικώς μέσω γνωστού κόμματος, άρχισα να αναθεωρώ τις απόψεις μου. Πώς μπορεί να είναι φίλος μου ένας άνθρωπος που θεωρεί τον εαυτό του ανώτερο λόγω χρώματος θρησκείας ή φυλής ή οτιδήποτε άλλο?

Τελικά πόσο μας επηρεάζει η πολιτική? Τί είναι πολιτική? Και οι ιδέες μας πόσο εμπεριέχουν εμάς ? Τον εαυτό μας ,την ψυχή μας ,την παιδεία μας?

Διαλέγουμε πολιτικό κόμμα σύμφωνα με τις ιδέες μας ή ταιριάζουμε τις απόψεις του κόμματος σε μας? Μας φορά ή το φοράμε?

Κατά τον Αριστοτέλη πολιτική είναι  η δραστηριότητα εκείνη μέσω της οποίας τα ανθρώπινα όντα προσπαθούν να βελτιώσουν τη ζωή τους και να δημιουργήσουν την αγαθή κοινωνία.

Κατ' εμέ, πολύ απλά και αβασάνιστα θα πω ότι πολιτική είναι ο τρόπος που άγεσαι και φέρεσαι στη ζωή σου. Άρα στη ζωή μας όλα είναι πολιτική.

Και όταν επιλέγω ένα κόμμα-κίνημα να με εκπροσωπήσει στην βουλή το επιλέγω σύμφωνα με τις ιδέες μου και τα πιστεύω μου. Όταν αυτά πάψουν να συμπίπτουν ,όταν αλλάζει η πορεία ενός από τους δύο τότε αποχωρώ. Ο καθένας τραβάει το δρόμο του .

Πλέον βρίσκομαι αντίκρυ από τον φίλο μου. Και τι γίνεται τώρα? Λογομαχούμε μέχρι τελικής πτώσης? Τρώμε τις σάρκες μας? Μαχόμαστε για την επικράτηση του πιο ισχυρού? Διαγράφουμε έτσι απλά από την ζωή μας ότι δεν ταιριάζει με τις απόψεις μας? Ο πιο ισχυρός ας επικρατήσει δηλαδή? Σε ακυρώνω για να βγω εγώ νικητής? Πατώ πάνω σου για να σε κερδίσω? Σε υποτιμώ, σε μειώνω ως ανίδεο ή ότι άλλο για να επικρατήσω εγώ?

Πού είναι το σωστό που το λάθος άραγε?

Αφορμή για όλες αυτές τις απορίες στάθηκε η πόλωση των ημερών. Εγώ αλλιώς είχα φανταστεί τις συζητήσεις αυτού του είδους. Έχουμε επιχειρήματα τα κουβεντιάζουμε ,θυμώνουμε σαφώς αλλά δεν θίγουμε προσωπικά κανέναν. Αν το πείσουμε ή μας πείσει καλώς γιατί κανείς δεν είναι αλάνθαστος ή τέλειος.

Φανατισμός, αλαζονεία ,έπαρση, κακία, αχ αυτή την κακία δεν την αντέχω!!! Μικροπολιτική και ανόητα κουτσομπολιά να μεταφέρονται απλά και μόνο για την επικράτηση του ισχυρού. Με όποιο κόστος.....

Οι ιδέες μου ενάντια στις δικές σου. Και αυτό μου δίνει το δικαίωμα άραγε να σε κατασπαράζω? Ο καθένας έχει δικαίωμα να εκφράσει ελεύθερα τις απόψεις του με τον δικό του τρόπο. Και αν αυτό μας χαλάει ,αυτός ο τρόπος τώρα, άραγε δεν το είχαμε αντιληφτεί πριν ? Όταν κάναμε την επιλογή φίλου?

Και είναι τόσο αναγκαίο να τον πείσουμε ότι εμείς έχουμε το δίκιο? Έχουμε άραγε εμείς το δίκιο με το μέρος μας?

Ασκούμε πολιτική στη καθημερινότητα μας, στο τρόπο που δρούμε και φερόμαστε. Και εδώ δεν υπάρχει σωστό ή λάθος. Ο κάθε άνθρωπος κουβαλά την δική του ιστορία και ιδέες που για αυτόν είναι σωστές. Δεν μπορούμε να απαξιώνουμε κανέναν που δεν ταιριάζει με μας. Είναι απλά διαφορετικός. Δεν υπάρχει σωστό ή λάθος. Για μένα είναι σωστό για σένα λάθος. Είμαστε διαφορετικοί ίσως και αντίθετοι ναι, αλλά αυτό δεν είναι κριτήριο για το ποιος είναι ο καλύτερος ή ο σωστότερος.

Τουλάχιστον ας προσπαθήσουμε να σεβαστούμε τα πιστεύω μας και τα πιστεύω του φίλου μας. Και αν δεν μας ταιριάζουν ας αποχωρήσουμε απλά και ήσυχα. Ας μη ξεχνάμε ότι με τον φίλο και εννοώ φίλο και όχι γνωστό ,έχουμε ζήσει όμορφες και άσχημες στιγμές μαζί του. Έχουμε κλάψει και έχουμε γελάσει μαζί του. Ας μην απαξιώσουμε ότι ζήσαμε ότι επιλέξαμε .....

Με θαλαμηγό ή φουσκωτό;

γράφει ο Γιάννης Παντελάκης

Τελικά η απορία, έμεινε απορία. Πώς πήγε ο Τσίπρας στη Μήλο; Προσωπικά, μου ειναι αδιάφορο. Αν και όλα δείχνουν πως πήγε με το φουσκωτό ενός υφυπουργού (και ναι, ένα φουσκωτό μπορεί να κάνει τέτοια ταξίδια), αλλά ακόμα και αν πήγαινε με τη θαλαμηγό ενός εφοπλιστή δεν θα άλλαζε τίποτα επί της ουσίας. Θέμα εντυπώσεων είναι. Μπορεί να πήγαινε με μια θαλαμηγό αλλά αυτό να μην σήμαινε απαραίτητα πως προσχώρησε στη διαπλοκή. Μπορεί να υπήρχε ένα θέμα πολιτικής αισθητικής (ένας πρωθυπουργός συναγελάζεται μ' έναν οικονομικό παράγοντα), αλλά τέτοιο θέμα μπορεί να μπει και στην ενοικίαση για παράδειγμα του σπιτιού στο Σούνιο ενός εφοπλιστή από τον πρωθυπουργό. Και όλα αυτά δεν έχουν τέλος, άλλωστε ο Τσίπρας δεν είναι και ο συμπαθής Χοσέ Μουχίκα της Ουρουγουάης που κυκλοφορούσε μ' έναν σκαραβαίο!

Από την άλλη πλευρά, μπορεί ο πρωθυπουργός να πήγε μ' ένα φουσκωτό και αυτό να μην σημαίνει απαραίτητα πως δεν προσχώρησε στη διαπλοκή. Δεν έχουν καμία σημασία όλα αυτά, αφού αλλού κρίνεται ο βαθμός διαπλοκής πολιτικής με οικονομική ή άλλη εξουσία. Όλοι θυμόμαστε πως ο Κ. Σημίτης δεν είχε προκαλέσει ποτέ με τις δημόσιες εμφανίσεις του, αλλά όπως αποδείχτηκε εκ των υστέρων, στο υπουργείο Άμυνας για παράδειγμα, γινόταν ολόκληρο οικονομικό πάρτι όταν ήταν πρωθυπουργός.

Και αφού δεν μας ενδιαφέρει αν ο Τσίπρας μετακινήθηκε με κότερο ή φουσκωτό, γιατί να δίνουμε τόση σημασία άραγε; Γιατί το συγκεκριμένο περιστατικό, ιδιαίτερα ως προς τον τρόπο που παρουσιάστηκε, δείχνει το μεγάλο πρόβλημα πληροφόρησης ή παραπληροφόρησης καλύτερα, το οποίο είναι και ένα πρόβλημα δημοκρατίας. Ο βαθμός ενημέρωσης και ειδικά το προϊόν που λέγεται είδηση, επηρεάζει μυαλά, συνειδήσεις και κατευθύνει ψήφους. Και αν για ένα τέτοιο θέμα παραπολιτικής δημιουργείται ενα όργιο παραπληροφόρησης, εύκολα κατανοεί κάποιος τι συμβαίνει ή τι μπορεί να συμβεί για τα θέματα πολιτικής.

Έχει σημασία να δούμε χρονολογικά κάπως, τι συνέβη με το συγκεκριμένο πρωθυπουργικό ταξίδι. Ένα ή δύο τοπικά sites της Μήλου, έγραψαν πως ο πρωθυπουργός επισκέφτηκε το νησί με θαλαμηγό. Αρκετά από τα μεγάλα μέσα ενημέρωσης, δεν χρειάστηκαν πολύ χρόνο για να αναπαράγουν την είδηση με έμφαση βέβαια στη θαλαμηγό. Στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης το θέμα πήρε τεράστιες διαστάσεις και σίγουρα ένα μεγάλο κομμάτι αποδεκτών αυτής της είδησης, σχημάτισαν τη γνώμη ότι ο Τσίπρας μετακινείται με θαλαμηγό εφοπλιστή. Τα συμπεράσματα για κάποιους βγήκαν και σίγουρα θα τα συζήτησαν στα καφενεία τις επόμενες ημέρες.

Τις επόμενες ημέρες, ωστόσο, η είδηση έλεγε (είτε δια στόματος δημάρχου του νησιού, είτε μέσω κάποιων αντιπολιτευόμενων την κυβέρνηση αλλά σχετικά έγκυρων ΜΜΕ, πως η θαλαμηγός ήταν ένα φουσκωτό του υφυπουργού Πολάκη. Σχετική επιβεβαίωση ήρθε και όταν το ίδιο φουσκωτό με τους ίδιους επιβάτες (πρωθυπουργό κ.ά.) επισκέφτηκε και τη Σίκινο. Ωστόσο, όσοι διάβασαν ή άκουσαν την πρώτη εκδοχή (της θαλαμηγού), δεν ειναι απαραίτητο να άκουσαν και τη δεύτερη (του φουσκωτού). Και στη δική τους ενημέρωση, υπάρχει ένας «αριστερός πρωθυπουργός που συναγελάζεται με εφοπλιστές». Δεν ξέρω αν αυτό θα συμβεί στο μέλλον, ξέρω πως αυτό δεν το αποδεικνύει το συγκεκριμένο περιστατικό.

Και αυτό που επίσης ξέρω με βεβαιότητα, είναι πως ο βαθμός αξιοπιστίας πολλών ΜΜΕ θα εχει υποστεί ένα ακόμα ισχυρό πλήγμα και καλό θα είναι να μην απορούμε μετά και γιατί οι πολίτες δεν αγοράζουν εφημερίδες και γιατί δεν εμπιστεύονται τις τηλεοράσεις, αλλαά και γιατί πολλές φορές διαπιστώνουμε να ψηφίζουν με ελλειμματική, στρεβλή ή και καθόλου πληροφόρηση...

ένα άρθρο των πρωταγωνιστών

Η ελληνική ΤΙΝΑ*

γράφει ο Δημήτρης Ψαρράς

Η υπόθεση του «σχεδίου Β» εξελίσσεται σε φαρσοκωμωδία. Ολο και περισσότεροι το επικαλούνται, εντός και εκτός ΣΥΡΙΖΑ, αλλά όλο και λιγότεροι εννοούν το ίδιο πράγμα.

Και βέβαια όσο πληθαίνουν οι όψιμοι υποστηρικτές του σχεδίου-φάντασμα τόσο πολλαπλασιάζονται και εκείνοι που δηλώνουν ότι μας έσωσαν απ’ αυτό.

Μέχρι και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας εμφανίστηκε σε δημοσιογραφικά ρεπορτάζ να οργανώνει την «εθνική αντίσταση» στο υποτιθέμενο «σχέδιο Β» του Γιάνη Βαρουφάκη. Κακά τα ψέματα. Τέτοιο σχέδιο δεν υπήρξε ποτέ. Οσο περνούν οι μέρες αυτή η ανυπαρξία επιβεβαιώνεται πανηγυρικά.

Η εσωκομματική αντιπολίτευση στο κυβερνών κόμμα βρίσκεται ήδη ένα βήμα από τη συγκρότησή της σε αυτόνομο πολιτικό οργανισμό και ούτε σήμερα δεν διατυπώνεται από την πλευρά της με σαφήνεια αυτό το εναλλακτικό πολιτικό πρόγραμμα που θα μας είχε απαλλάξει από τα Μνημόνια (δεξιάς ή αριστερής κοπής).  Ο λόγος είναι προφανής.

Εκείνο που έγειρε την πλάστιγγα στις 12 Ιουλίου και ο πρωθυπουργός υποχρεώθηκε να υποχωρήσει στον τελικό εκβιασμό των δανειστών ήταν η αδυναμία του να διατηρήσει τη χώρα στην ευρωζώνη και την Ε.Ε. ύστερα από ένα ενδεχόμενο ναυάγιο της διαπραγμάτευσης και η άρνησή του να καταλήξει στο «Μνημόνιο της δραχμής».

Ο,τι και να λένε σήμερα οι επικριτές αυτής της τελικής απόφασης που κλήθηκε να πάρει ο Αλέξης Τσίπρας, δεν υπήρχε κανένας από το ελληνικό πολιτικό προσωπικό που να εισέφερε εκείνες τις κρίσιμες ώρες μια πραγματική εναλλακτική λύση.

Και δεν εννοούμε τους συνήθεις «μνημονιακούς». Ο ίδιος ο ηγέτης της Αριστερής Πλατφόρμας είχε φροντίσει στις δύο κρίσιμες καμπές (δύο μέρες πριν από τις εκλογές του Ιανουαρίου και δύο μέρες πριν από το δημοψήφισμα) να επιβεβαιώσει και μάλιστα σε διεθνή μέσα ότι «η έξοδος από το ευρώ δεν είναι επιλογή του ΣΥΡΙΖΑ».

Μ’ αυτόν τον τρόπο έστελνε κι εκείνος το μήνυμα στους δανειστές ότι «σχέδιο Β» δεν υπάρχει. Ολες οι σχετικές δημοσκοπήσεις επιβεβαίωναν όλο αυτό το διάστημα τη λαϊκή διάθεση παραμονής στην ευρωζώνη.

Είναι χαρακτηριστικό ότι και το ΚΚΕ σε όλες τις φάσεις της διαπραγμάτευσης έως και σήμερα επιμένει ότι δεν υπάρχει διέξοδος εκτός ευρωζώνης.

Ακόμα και η ναζιστική Χρυσή Αυγή που διαλαλούσε την επιστροφή στη δραχμή, τώρα διά του Αρχηγού της διατυπώνει την πεποίθησή της ότι η καταφυγή σε εθνικό νόμισμα δεν είναι της παρούσης.

Λες και όλοι έχουν συναινέσει εκ των προτέρων στην έλλειψη εναλλακτικής λύσης, συγκλίνοντας σε μια ελληνική ΤΙΝΑ, έστω και χωρίς να το παραδέχονται.

Η έξοδος από την ευρωζώνη και την Ε.Ε. εφευρέθηκε κατόπιν εορτής ως εναλλακτική λύση και πρόταση διεξόδου, δυστυχώς όμως εκ του ασφαλούς.

Οταν δηλαδή είχε ήδη αποφασιστεί η υπογραφή του τρίτου Μνημονίου. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο τελικά η στάση των περισσότερων βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ που αρνήθηκαν να ψηφίσουν τη συμφωνία συνοδεύεται όχι από πολιτικά αλλά από ηθικά επιχειρήματα.

«Αν ψηφίσουμε Μνημόνιο θα χάσει η Αριστερά το ηθικό της πλεονέκτημα», ακούγεται ως δικαιολογία της ψήφου.

Και η ατομική παραλλαγή: «Κατανοώ τον εκβιασμό, αλλά εγώ προσωπικά δεν μπορώ να υποκύψω για λόγους ηθικής και αξιοπρέπειας».

Αλλά βέβαια το ηθικό δίλημμα για την Αριστερά δεν γεννήθηκε στις 12 Ιουλίου. Τέθηκε στις 25 Ιανουαρίου, όταν ο ΣΥΡΙΖΑ κλήθηκε να αναλάβει κυβερνητικές ευθύνες κάτω από τις συγκεκριμένες δυσμενείς συνθήκες.

Η επιλογή του Αλέξη Τσίπρα να δεχτεί την εντολή και ο τρόπος συγκρότησης της κυβέρνησής του ήταν απολύτως ενδεικτικά για τα πολιτικά όρια και τον πραγματικό συσχετισμό δυνάμεων της δεδομένης πολιτικής συγκυρίας.

Και από ό,τι αποδεικνύεται, ο πρωθυπουργός ήταν ο μόνος που από την πρώτη στιγμή είχε υπόψη του αυτά τα όρια. Το έδειξε με τη συγκρότηση της κυβέρνησής του, τις ιδιαίτερες ισορροπίες που κράτησε, την ανάθεση κρίσιμων υπουργείων σε πρόσωπα του ευρύτερου «προοδευτικού» ή ακόμα και «συντηρητικού» χώρου, ακόμα και με την επιλογή ως υποψήφιου προέδρου του κ. Παυλόπουλου.

Δεν μπορεί λοιπόν κανείς να πει ότι ο κ. Τσίπρας δεν είχε προειδοποιήσει τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ για το πολιτικό περιβάλλον μέσα στο οποίο καλείται να κυβερνήσει η «πρώτη φορά Αριστερά».

Αλλά κανείς από όσους σήμερα επικαλούνται την «ηθική» τους, δεν αρνήθηκε τη συμμετοχή του στην κυβέρνηση υπ’ αυτούς τους όρους.

Μοναδική εξαίρεση, από όσο γνωρίζω, ο Γιάννης Μηλιός, ο οποίος διαφώνησε με την ακολουθούμενη πολιτική την τελευταία προεκλογική περίοδο και αρνήθηκε να συμμετάσχει στο κυβερνητικό σχήμα.

Οι υπόλοιποι μετείχαν ευχαρίστως. Και μάλιστα δεν μπήκαν καν στον κόπο να παραιτηθούν μετά τις 12 Ιουλίου, περιμένοντας απλώς να «ανασχηματιστούν».

Η «ηθική», λοιπόν, δεν έχει εδώ καμιά θέση. Το πραγματικό σημερινό δίλημμα είναι πολιτικό και όχι ηθικό.

Και τίθεται ως εξής: Αν η Αριστερά δεν ήταν σε θέση να κυβερνήσει, να εφαρμόσει δηλαδή το πρόγραμμά της με τους συγκεκριμένους συσχετισμούς, το λάθος έγινε στις 25 Ιανουαρίου (ή ακόμα νωρίτερα) και όχι στις 12 Ιουλίου.

Οση σημασία κι αν έχει για τον κάθε βουλευτή η προσωπική «ηθική» του ακεραιότητα, ακούγεται εξαιρετικά υποκριτική η σημερινή επίκλησή της.

Γι’ αυτό ξαφνιάζει ότι ακόμα και σήμερα τα ίδια στελέχη διστάζουν να ρίξουν την κυβέρνηση, παρά το γεγονός ότι τη θεωρούν απολύτως «μνημονιακή». Αλλά έτσι εξαφανίζεται κάθε «ηθικολογικό» επιχείρημα.

Υπάρχει, όμως, και κάτι χειρότερο. Κάτω από την πίεση να «εφευρεθεί» αυτό το «σχέδιο Β», διαμορφώνεται σήμερα ένα ρεύμα σκέψης στην Αριστερά, το οποίο θεωρεί ότι η επαγγελία της νομισματικής αλλαγής θα ριζοσπαστικοποιήσει την ελληνική κοινωνία και θα ανατρέψει από μόνη της τους σημερινούς δυσμενείς διεθνείς συσχετισμούς.

Αναφέρονται μάλιστα και σε νέες μορφές κοινωνικής και οικονομικής οργάνωσης που θα στηρίξουν αυτές τις αλλαγές, θεωρώντας δεδομένο ότι έτσι πρέπει να ερμηνευτεί και το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος.

Μόνο που η κοινωνική πραγματικότητα δεν προσφέρει παρόμοια δείγματα ριζοσπαστικοποίησης και το άλμα στο κενό δεν αποτελεί πολιτική πρόταση.

Ή, μάλλον, αποτελεί μόνο για τους «ηθικολόγους».

* Αρκτικόλεξο του There Is No Alternative / Δεν υπάρχει εναλλακτική

Το υπουργείο Οικονομικών εξετάζει την σύνδεση του αφορολόγητου με πληρωμές μέσω καρτών

Πληρωμές με πιστωτικές και χρεωστικές κάρτες και σύνδεσή τους με το αφορολόγητο εξετάζει το υπουργείο Οικονομικών, όπως είπε σήμερα μιλώντας στο Βήμα FM ο αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών (Εσόδων) Τρύφων Αλεξιάδης.

«Μία από τις αλλαγές που πρέπει να κάνουμε, είναι στον τομέα της φορολογίας εισοδήματος, το αφορολόγητο κ.λπ. Πώς μπορούμε να αξιοποιήσουμε τις δυνατότητες που μάς δίνει το τραπεζικό σύστημα. Δεν μπορώ να καταλάβω αυτός που επικαλείται ένα αφορολόγητο 9.000 ευρώ το χρόνο π.χ. και πρέπει να αποδείξει όχι με μια κούτα από χαρτάκια που φέρνει στην εφορία, ότι έχει κάνει αυτές τις δαπάνες, αλλά με μία βεβαίωση που θα έρθει χρονικά από την τράπεζά του στην Εφορία και θα πει ότι ο τάδε έχει χαλάσει τόσα με την πιστωτική του» είπε χαρακτηριστικά ο κ. Αλεξιάδης.

«Με απλά πράγματα, εξυπηρετούμε τον πολίτη, ελέγχουμε τη φοροδιαφυγή, είναι πολύ πιο απλό το σύστημα για τις υπηρεσίες. Απλά πράγματα που κάνουν στο εξωτερικό. Πρέπει να εξετάσουμε όλα τα θέματα των κινήτρων και σε όλους τους επιχειρηματίες, για να βγάλουν μηχανήματα για κάρτες. Πρέπει να δίνουμε κίνητρα στον πολίτη για να χρησιμοποιεί τις κάρτες και πρέπει να δούμε πώς θα αξιοποιούμε όλο αυτό το σύστημα και για την επιχείρηση και για τον πολίτη», είπε μεταξύ άλλων.

Επισήμανε ότι δεν θα υπάρξει παράταση για τις φορολογικές δηλώσεις που λήγουν στις 26 του μηνός και προσέθεσε ότι έχει υποβληθεί περίπου το 85% των δηλώσεων.

(φωτο αρχειο eurokinissi)

Πηγή

Στη γερμανική Fraport τα 14 περιφερειακά αεροδρόμια

Οριστικοποιήθηκε η συμφωνία για την παραχώρηση των 14 περιφερειακών αεροδρομίων στην κοινοπραξία της γερμανικής Fraport με την Slentel, με την δημοσίευση της απόφασης του Κυβερνητικού Συμβουλίου Οικονομικής Πολιτικής (ΚΥΣΟΙΠ) που συνεδρίασε στις 13 Αυγούστου, στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως.

H σχετική απόφαση ελήφθη ύστερα από την εισήγηση της διοίκησης του ΤΑΙΠΕΔ στις 3 Ιουλίου και υλοποιεί τον σχετικό διαγωνισμό που είχε ολοκληρωθεί προ μηνών. Την απόφαση υπογράφουν ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Γ. Δραγασάκης και οι υπουργοί Οικονομικών Ευκλ. Τσακαλώτος, Οικονομίας Γ. Σταθάκης και Παραγωγικής Ανασυγκρότησης Π. Σκουρλέτης.

Πρόκειται για την πρώτη αποκρατικοποίηση που υλοποιείται από την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ. Όπως προκύπτει από το ΦΕΚ δεν υπάρχει κάποια αλλαγή και η σύμβαση θα γίνει βάσει των όρων του διαγωνισμού που είχε κατακυρωθεί στην γερμανική εταιρεία. Το τίμημα που θα καταβάλει η Fraport ανέρχεται σε 1,23 δισ. ευρώ. Η υλοποίηση του συγκεκριμένου project περιλαμβάνεται στο μνημόνιο που έγινε νόμος του κράτους στις 14 Αυγούστου.

Πρόκειται για τα αεροδρόμια της Θεσσαλονίκης, της Κέρκυρας, των Χανίων, της Κεφαλλονιάς, της Ζακύνθου, του Ακτίου, της Καβάλας, της Ρόδου, της Κω, της Σάμου, της Μυτιλήνης, της Μυκόνου, της Σαντορίνης και της Σκιάθου.

Στον διαγωνισμό του ΤΑΙΠΕΔ για την παραχώρηση 14 περιφερειακών αεροδρομίων για 40+10 χρόνια πλειοδότης ανεδείχθη η ελληνογερμανική κοινοπραξία Fraport - Slentel Ltd, η οποία προσέφερε εφάπαξ τίμημα 1,2 δισ. ευρώ, ετήσιο μίσθωμα 22,9 εκατ. ευρώ κατ' έτος, ποσοστό 25% από τα από τα προ φόρων, τόκων και αποσβέσεων έσοδα και τέλη υπέρ ΥΠΑ, που φτάνουν 1,2 δισ. ευρώ για όλη την περίοδο της παραχώρησης.

Παράλληλα, δεσμεύθηκε για επενδύσεις 330 εκατ. στην πρώτη τετραετία και συνολικά 1,4 δισ. ευρώ για τις επόμενες τέσσερις δεκαετίες.

«Ναυαρχίδα» της εταιρείας Fraport είναι ο αερολιμένας της Φραγκφούρτης. Η εταιρεία διαχειρίζεται επίσης τα αεροδρόμια του Ανόβερου, της Αγίας Πετρούπολης, της Βάρνας, του Μπουργκάς, της Αττάλειας, το «Ίντιρα Γκάντι» του Νέου Δελχί, το αεροδρόμιο στο Σιάν στην Κίνα, το αεροδρόμιο του Ντακάρ και το «Χόρχε Τσάβες» της Λίμας.

Βασικός μέτοχος της εισηγμένης στο χρηματιστήριο της Φραγκφούρτης, Fraport είναι το γερμανικό ομόσπονδο κρατίδιο της Έσσης (31,35%), ενώ στο μετοχικό κεφάλαιο συμμετέχουν επίσης: το Εμπορικό και Βιομηχανικό Επιμελητήριο της Έσσης (20,2%) και η αεροπορική εταιρεία Lufthansa (8,45%), η αυστραλιανή επενδυτική εταιρεία Rare Infrastructure Limited (5,27%), ενώ οι λοιποί μέτοχοι κατέχουν ποσοστό 34,91%.

Πηγή

ΟΗΕ: Σχεδόν 21.000 πρόσφυγες έφτασαν στην Ελλάδα μέσα σε μόλις μία εβδομάδα

Περίπου 20.843 πρόσφυγες φθασαν στην Ελλάδα την προηγούμενη εβδομάδα (8-14 Αυγούστου) διά θαλάσσης, ανακοίνωσε σήμερα στη Γενεύη η Ύπατη Αρμοστεία των Ηνωμένων Εθνών για τους Πρόσφυγες.

Ο αριθμός αυτός αντιπροσωπεύει σχεδόν το 50% του συνόλου των αφίξεων μεταναστών διά θαλάσσης στην Ελλάδα το 2014, που είχαν φθάσει τις 43.500, προσθέτει η HCR που επισημαίνει ότι «ο ρυθμός των αφίξεων αυξάνεται συνεχώς τις τελευταίες εβδομάδες».

Μόνο τον Ιούλιο, καταγράφηκαν 50.242 αφίξεις, δηλαδή περισσότερες απ΄ό,τι σε ολόκληρο το 2014.

Όσον αφορά τις αφίξεις της προηγούμενης εβδομάδας, η μεγάλη πλειονότητα των προσφύγων προερχόταν από τη Συρία (82%). Οι Αφγανοί αποτελούσαν το 14% του συνόλου και οι Ιρακινοί το 3%.

«Η μεγάλη πλειονότητα των αφιχθέντων αυτών πρέπει να λάβει το καθεστώς του πρόσφυγα», διευκρίνισε η HCR.

«Εδώ και μήνες, η Ύπατη Αρμοστεία έχει απευθύνει προειδοποιήσεις όσον αφορά την αυξανόμενη κρίση με τους πρόσφυγες στα ελληνικά νησιά», αναφέρει ακόμη η υπηρεσία των Ηνωμένων Εθνών, η οποία ζητεί να ενισχυθούν «επειγόντως» οι δομές υποδοχής στα νησιά και στην υπόλοιπη χώρα.

Η υπηρεσία «συνιστά στις ελληνικές αρχές να δημιουργήσουν μία μοναδική δομή η οποία θα επιφορτιστεί να συντονίσει την απόκριση έκτακτης ανάγκης» σε αυτή την κρίση και «να δημιουργήσει έναν κατάλληλο μηχανισμό ανθρωπιστικής βοήθειας».

«Οι ευρωπαϊκές χώρες θα πρέπει να υποστηρίξουν την Ελλάδα σε αυτή την εργασία», υπογραμμίζει ακόμη η HCR.

Πηγή

Πολιτική αμηχανία και ανοησία

γράφει ο Δημήτρης Τρίμης

Πιο αμήχανη φάση στην πρόσφατη πολιτική ιστορία της χώρας δεν νομίζω ότι έχει υπάρξει. Με αφορμή τη μνημονιακή πρόβλεψη (σύνδεσης κατώτατου μεροκάματου με την κατώτατη σύνταξη) και συνεπώς τη μείωση των βασικών συντάξεων από 486 ευρώ στα 392,7 ευρώ (μεικτά) μόνο στους νέους συνταξιούχους (δηλαδή, σ' αυτούς που βγαίνουν στη σύνταξη από την 1 Ιανουαρίου 2015 και εντεύθεν) ο Παύλος Χαϊκάλης παρεξηγήθηκε ως υφυπουργός Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης και εξέδωσε ανακοίνωση. Το θέμα του βεβαίως δεν ήταν η ορθότητα της είδησης για τη μείωση, αλλά αν αυτή η μείωση των κατώτατων συντάξεων γίνεται με δική του εγκύκλιο (άρα και πρωτοβουλία) ή όχι. Συγκεκριμένα η επίσημη ανακοίνωση γράφει τα εξής μοναδικά:

«Η πρόσφατη παραφιλολογία περί δήθεν μείωσης των κατώτατων συντάξεων με εγκύκλιο, δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα καθώς όσο και αν κάποιοι το 'ξεχνούν', μείωση συντάξεων μπορεί να γίνει μόνο με νόμο και όχι με εγκυκλίους. Η συγκεκριμένη εγκύκλιος που εκδόθηκε την 14-8-2015 αφορά στην εφαρμογή διατάξεων νόμου του 2010 (Ν. 3863/2010, αρ. 3 παρ. 3)» (...) Διότι, μας εξηγεί, το 2012, «με Πράξη Υπουργικού Συμβουλίου-ΠΥΣ 6/2012 μειώθηκε μονομερώς το κατώτατο ημερομίσθιο από 33,57€ σε 26,18€» (..) «Ως εκ τούτου με νομοθεσία του 2010 και του 2012 (κι όχι βέβαια του 2015), προβλέφθηκε μειωμένη κατώτατη σύνταξη: 26,18€ Χ 15 ημερομίσθια = 392,7€».

Με λίγα λόγια αν η νέα κυβέρνηση επανέφερε το κατώτατο ημερομίσθιο του ανειδίκευτου εργάτη στα 33,57 ευρώ, τότε η κατώτατη σύνταξη δεν θα κατρακυλούσε στα 392,7 ευρώ το μήνα μεικτά. Αλλά η νέα κυβέρνηση δεν μπόρεσε; Δεν την άφησαν οι πιστωτές και οι Θεσμοί; Λησμόνησαν ολόκληρος ΣΥΡΙΖΑ και ολόκληρο το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης, τόσοι και τόσοι ικανότατοι σύμβουλοι και υπάλληλοι του υπουργείου Εργασίας να ανεβάσουν τους μισθούς; Ηταν σχέδιο των ελλήνων διαπλεκομένων που κρατούν στο χέρι τον Τσίπρα; Διαλέγετε και παίρνετε. Πάντως η συζήτηση κ. υφυπουργέ δεν είναι αν η εγκύκλιός σας διεκπεραιώνει τα παλιά μνημόνια. Η κουβέντα στην έρμη χώρα μας είναι και θα παραμείνει για πολύ ακόμα δυστυχώς, αν μπορούμε να απεμπλακούμε από τις ταξικές και υφεσιακές δεσμεύσεις και των παλιών και των νέων μνημονίων.

Πηγή

Τα μνημόνια εξάλειψαν την αύξηση πληθυσμού μιας δεκαετίας

γράφει ο Μανόλης Γ. Δρεττάκης*

Στα τέλη Ιουλίου η Ελληνική Στατιστική Αρχή (ΕΛΣΤΑΤ) έδωσε στη δημοσιότητα τις αναθεωρημένες εκτιμήσεις της για τον πληθυσμό της χώρας κάθε 1η Ιανουαρίου των τελευταίων 25 ετών (1991-2015).

Ταυτόχρονα έδωσε και τα δημοσιευμένα στοιχεία για τη φυσική κίνηση του πληθυσμού (τις γεννήσεις, τους θανάτους και τη φυσική μεταβολή, δηλαδή τις γεννήσεις μείον τους θανάτους) και τις εκτιμήσεις της για τα μεταναστευτικά ρεύματα (την εισροή, την εκροή και το ισοζύγιο, δηλαδή την καθαρή εισροή ή εκροή πληθυσμού - μετανάστευση) της χώρας.

Χρησιμοποιώντας τα στοιχεία αυτά καταρτίσαμε τον πίνακα. (Κάντε κλικ για να μεγαλώσει)

Στο πρώτο μέρος του δίνεται η φυσική κίνηση του πληθυσμού τις δεκαετίες 1991-2000 και 2001-2010 και την τετραετία 2011-2014, στο δεύτερο μέρος τα μεταναστευτικά ρεύματα της χώρας τις ίδιες περιόδους και στο τρίτο, ο πληθυσμός της χώρας την 1.1. των ετών 1991, 2001, 2011 και 2015, οι μεταβολές του και οι ποσοστιαίες μεταβολές του. Από τον πίνακα αυτόν φαίνεται ότι:

Τις δεκαετίες 1991-2000 και 2001-2010 το σύνολο των γεννήσεων ξεπερνούσε το σύνολο των θανάτων κατά έναν πολύ μικρό αριθμό, ενώ την τετραετία 2011-2014 συνέβη το αντίθετο.

Τις δύο δεκαετίες υπήρχαν έτη στα οποία οι θάνατοι ξεπερνούσαν τις γεννήσεις αλλά επικρατούσαν τα έτη στα οποία συνέβαινε το αντίθετο.

Ομως και τα τέσσερα έτη της περιόδου 2011-2014 οι θάνατοι ξεπέρασαν τις γεννήσεις, κυρίως εξαιτίας της μείωσης των δεύτερων. Η μείωση αυτή οφείλεται στις επιπτώσεις της εφαρμογής των Μνημονίων, δηλαδή τον τριπλασιασμό της ανεργίας και τη δραστική μείωση των εισοδημάτων.

Οι επιπτώσεις αυτές οδήγησαν νέα ζευγάρια στην αναβολή γάμου ή/και αναβολή απόκτησης παιδιών παρ’ ότι το επιθυμούν, και άλλα ζευγάρια που έχουν παιδιά και θα ήθελαν να αποκτήσουν περισσότερα να το αποφεύγουν. Η φυσική μείωση της τετραετίας 2011-2014 εξάλειψε τη φυσική αύξηση της 20ετίας 1991-2010(!).

Τη δεκαετία 1991-2000 η καθαρή εισροή πληθυσμού ξεπέρασε το μισό εκατομμύριο, ενώ την επόμενη αυτή μειώθηκε στο μισό.

Αντίθετα, και τα τέσσερα τελευταία έτη της περιόδου 2011-2014 σημειώθηκε καθαρή εκροή πληθυσμού λίγο μικρότερη από την καθαρή εισροή της δεκαετίας 2001-2010 με αποτέλεσμα την εξάλειψή της.

Στην καθαρή εκροή της τετραετίας 2011-2014 περιλαμβάνονται τόσο Ελληνες άνεργοι ή χαμηλά αμειβόμενοι (λόγω των επιπτώσεων των Μνημονίων) με προσόντα και ειδικότητες που έχουν ζήτηση σε άλλες χώρες (κυρίως στη Γερμανία και στη Μεγάλη Βρετανία) όσο και αλλοδαποί, οι οποίοι λόγω της μεγάλης ανεργίας αναγκάζονται να επιστρέψουν στις πατρίδες τους.

Πολλοί από τους Ελληνες και αλλοδαπούς που μετανάστευσαν πήραν μαζί τους και τις οικογένειές τους.

Τα αποτελέσματα των εξελίξεων αυτών στον πληθυσμό της χώρας φαίνονται στο τρίτο μέρος του πίνακα.

Οι ρυθμοί αύξησής του την μεν πρώτη δεκαετία ήταν λίγο πάνω από μισό τοις εκατό, ενώ τη δεύτερη κατά λίγο πάνω από το ένα τέταρτο τοις εκατό τον χρόνο, δηλαδή πολύ μικροί. Αντίθετα, πολύ μεγαλύτερος ήταν ο ρυθμός της ετήσιας μείωσής του την τετραετία 2011-2014.

Η αύξηση του πληθυσμού τις δύο δεκαετίες οφείλεται κατά κύριο λόγο στην καθαρή εισροή πληθυσμού και η μείωσή του την τετραετία 2011-2014 στην καθαρή εκροή πληθυσμού και λιγότερο στη διαφορά θανάτων από τις γεννήσεις. Ειδικότερα, οι εξελίξεις τα 4 τελευταία χρόνια εξάλειψαν την αύξηση του πληθυσμού της δεκαετίας 2001-2010, με αποτέλεσμα ο πληθυσμός της χώρας στα τέλη του 2014 να υποχωρήσει στο επίπεδο που ήταν την 1η Ιανουαρίου 2000!

Από την εισροή μεταναστών την 20ετία 1991-2010 η ελληνική οικονομία είχε σημαντικά οφέλη σε πολλούς κλάδους (γεωργία, δημόσια έργα, οικοδομή, βιομηχανία, νοικοκυριά).

Αντίθετα, με την καθαρή εκροή πληθυσμού η πατρίδα μας δεν στερήθηκε μόνο τα 60.421 παιδιά που δεν γεννήθηκαν και τους 215.992 νέους, κυρίως, άνδρες και γυναίκες καθώς και τα παιδιά τους που τα πήραν μαζί τους μεταναστεύοντας, αλλά και τα παιδιά που θα γεννηθούν από αυτούς.

Πρόκειται για ένα βαρύτατο πλήγμα της πενταετίας των Μνημονίων που επιδείνωσε το οξύ δημογραφικό πρόβλημα της χώρας, το οποίο θα οξυνθεί περισσότερο από τα μέτρα του νέου Μνημονίου, με ό,τι αυτό συνεπάγεται όχι μόνο για κοινωνικούς και οικονομικούς, αλλά και για εθνικούς λόγους.

Είναι, κατά συνέπεια, σαφές ότι στα μέτρα που πρέπει να λάβει η κυβέρνηση για να αμβλυνθούν οι επιπτώσεις της συμφωνίας αυτής προτεραιότητα θα πρέπει να δοθεί στην παροχή κάθε δυνατής βοήθειας σε οικογένειες με παιδιά και ιδιαίτερα στις τρίτεκνες και πολύτεκνες που αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα, αλλά και στα νέα ζευγάρια που θέλουν να αποκτήσουν παιδιά αλλά η οικονομική τους κατάσταση δεν τους το επιτρέπει.

* Τέως: αντιπρόεδρος της Βουλής, υπουργός και καθηγητής της ΑΣΟΕΕ

Πηγή

 

Το δίλημμα του Die Linke και το «όχι» στο τρίτο πακέτο

Σε δίλημμα βρίσκεται η Αριστερά, το αδελφό κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ στη Γερμανία, ενόψει της επικείμενης ψηφοφορίας στη γερμανική Βουλή για το τρίτο πακέτο στήριξης της Ελλάδας.

Αφενός, ως αδελφό κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ, το Die Linke είναι ο βασικός σύμμαχος του Αλέξη Τσίπρα στη Γερμανία ο οποίος όμως, πέρασε εντέλει από την ελληνική Βουλή το διαφιλονικούμενο τρίτο πακέτο βοήθειας. Αφετέρου η γερμανική Αριστερά διαφωνεί επί της αρχής με τους όρους των δανειστών και τους απορρίπτει.

Σε συνέντευξή του προς το πρώτο πρόγραμμα της γερμανικής δημόσιας τηλεόρασης ARD, ο επικεφαλής της Κ.Ο. της Die Linke προανήγγειλε ότι το κόμμα του θα καταψηφίσει τη νέα συμφωνία με την Ελλάδα: «Ψηφίζοντας ‘όχι' ασκούμε κριτική στη δική μας κυβέρνηση. Εάν επρόκειτο να εξαρτηθεί η έγκριση από τις ψήφους μας, θα έπρεπε να είχαν διαπραγματευτεί με εμάς και τότε το πακέτο θα είχε διαφορετική μορφή. Δυστυχώς όμως δεν εξαρτώνται από εμάς. Στην Ελλάδα θα ψήφιζα πάντα με ‘ναι' γιατί οτιδήποτε άλλο θα σήμαινε την εξαθλίωση των Ελλήνων. Άλλωστε εκβιάστηκαν, θα πρέπει να το πούμε και αυτό».

«Κατάργηση της δημοκρατίας»

Δριμεία επίθεση εξαπέλυσε ο επικεφαλής της Κ.Ο. της Αριστεράς στην Τρόικα: «Με ενοχλεί το ότι κάθε προσχέδιο νόμου πρέπει να περνά από κάθε θεσμό ξεχωριστά πριν καν συζητηθεί. Σας παρακαλώ! Πρόκειται για κατάργηση της δημοκρατίας! Μια κυβέρνηση που δεν μπορεί καν να ανακοινώσει ένα σχέδιο νόμου χωρίς την έγκριση της Κομισιόν, της ΕΚΤ και του ΔΝΤ. Υπάρχουν όρια…»

Ο Γκρέγκορ Γκίζι πάντως εκφράζει την ικανοποίησή του που τα σενάρια Grexit δεν υπάρχουν πλέον στο τραπέζι. «Είμαι ευτυχής που απετράπη το Grexit το οποίο θα ισοδυναμούσε με εξαθλίωση του ελληνικού λαού. Επιπλέον θα κινδύνευε η ευρωζώνη στο σύνολό της καθώς ενδέχεται να υπήρχαν αλυσιδωτές αντιδράσεις και δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι το ευρώ ωφελεί πρωτίστως τη Γερμανία. Αυτό που βρίσκω τραγικό σε αυτό το πακέτο είναι ότι δεν είναι ένα πακέτο ανοικοδόμησης. Επιτρέψτε μου την εξής επισήμανση. Μέχρι στιγμής δεν έχουμε δώσει ούτε σεντ στην Ελλάδα. Οι αναγνώστες μιας συγκεκριμένης εφημερίδας νομίζουν ότι δώσαμε ήδη δις στην Ελλάδα. Αυτό δεν ισχύει, δεν δώσαμε τίποτα. Αυτά προέρχονται από αλλού. Η κυβέρνησή μας όμως υπέγραψε ότι εγγυόμαστε για το 27 % των δανείων. Είναι αρκετά στην περίπτωση της Ελλάδας. Μόνον όμως για την περίπτωση που χρεοκοπήσει η Ελλάδα, αν δεν μπορεί να πληρώσει».

Μονόδρομος η ανοικοδόμηση της Ελλάδας

Σύμφωνα με τον ίδιο υπάρχει λοιπόν μόνο ένας δρόμος:«Η ανοικοδόμηση της Ελλάδας. Και πάλι όμως μειώνονται οι συντάξεις, οι κοινωνικές παροχές και άλλα, με αποτέλεσμα να υποχωρούν τα φορολογικά έσοδα διότι η Ελλάδα και λόγω του μικρού όγκου εξαγωγών εξαρτάται από την εσωτερική ζήτηση. Αυξάνουμε τον ΦΠΑ στα νησιά, το οποίο θα οδηγήσει σε μείωση του αριθμού των τουριστών. Ο τουρισμός όμως φέρνει φορολογικά έσοδα. Δεν καταλαβαίνω τη λογική σε όλα αυτά». Υπάρχουν όμως και ορισμένα θετικά σημεία στη συμφωνία, σύμφωνα με τον ίδιο, όπως τα μέτρα πάταξης της διαφθοράς και της φοροδιαφυγής. «Όλες οι προηγούμενες κυβερνήσεις εμπλέκονταν σε υποθέσεις διαφθοράς. Αυτή είναι τώρα η πρώτη κυβέρνηση που δεν εμπλέκεται. Μόνον με αυτή μπορούμε τώρα να αντιμετωπίσουμε τη διαφθορά, τη φοροδιαφυγή».

Πηγή 

Το χαμένο στοίχημα του «ενιαίου ΣΥΡΙΖΑ» και η επόμενη μέρα

Ο ΣΥΡΙΖΑ το καλοκαίρι του 2013, ιδρύθηκε και επίσημα - μετά από πολύχρονη παρουσία ως συνεργατικό σχήμα μιας ντουζίνας περίπου πολιτικών δυνάμεων - ως ενιαίο κόμμα της αριστεράς. Στις πρώην συνιστώσες, όσες αντέδρασαν - που μέχρι τότε συγκυβερνούσαν αριστίνδην - δλδ ισότιμα, ανεξαρτήτως μεγέθους - ως κονκλάβιο των σοφών της αριστεράς και μοιραζόντουσαν αναλογικά (;) την κρατική επιδότηση - δόθηκε χρόνος να διαλυθούν λίγο μετά από το συνέδριο και να απορροφηθούν κανονικά στο ενιαίο κόμμα.

Το "ενιαίο κόμμα" και η "βίαιη ωρίμανση" ήταν απαραίτητες προϋποθέσεις για να γίνει ο ΣΥΡΙΖΑ κυβέρνηση. Γιατί κακά τα ψέμματα: ένα ομόσπονδο σχήμα, μπορεί να είναι πολυσυλλεκτικό, μπορεί να έχει χαρακτηριστικά κινήματος και να συσπειρώνει μια ποικιλία αιτημάτων και πρωτοβουλιών αλλά δεν μπορεί να κυβερνά - και αυτό ήταν σε γνώση των δυνάμεων του παλιού ΣΥΝ που σχεδίαζαν βάσει της εμπειρίας τους ως κυρίαρχη δύναμη στον χώρο της αριστεράς, τον δρόμο προς την εκλογική νίκη του νέου κόμματος.

Ο ίδιος ο ΣΥΝ διαλύθηκε παράλληλα με το ιδρυτικό συνέδριο. Άλλες συνιστώσες όχι. Και όχι μόνο αυτό, αλλά συνέχισαν στην νοοτροπία της αναλογικότητας στην στελέχωση του κομματικού μηχανισμού με αποκορύφωμα την διεκδίκηση επίσης αναλογικά υπουργικών και άλλων κυβερνητικών θώκων από την αριστερή πλατφόρμα κατ΄αναλογίαν δύναμης και όχι πολιτικού προτάγματος. Είχαμε έτσι ανθρώπους που δεν πίστευαν στις αποφάσεις του κόμματος (έχοντας επανειλημμένα μειοψηφήσει στην αντίθεσή τους με κεντρικές επιλογές του ΣΥΡΙΖΑ, όπως παραδέχεται τώρα η "αριστερή πλατφόρμα") να καλούνται να υλοποιήσουν την κυβερνητική γραμμή σε καίριους για την οικονομία και την ανάπτυξη τομείς!

Παραγωγική ανασυγκρότηση και περιβάλλον ή ακόμη και το ασφαλιστικό κληρώθηκαν στην εποπτεία της αντιπολιτευόμενης μειοψηφίας του κόμματος, λίγο εξ ανάγκης για ηρεμία μεσούσης της διαπραγμάτευσης, λίγο από κεκτημένη ταχύτητα του κομματικού μηχανισμού στην αναλογικότητα. Σημασία έχει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ούτε σαν ενιαίο κόμμα λειτουργούσε ούτε σαν ενιαίο κόμμα κυβερνούσε. Οι παλινωδίες στις Σκουριές (με πρόταγμα την προστασία των εργαζομένων στην καταστροφική για το περιβάλλον επένδυση), η επιλογή και νέων μονάδων λιγνίτη αντί επένδυσης στις ΑΠΕ για παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας, η επιβράβευση των κυνηγών ως περίπου φυσιολατρών και προστατών του περιβάλλοντος αλλά και η αφλογιστία στο ασφαλιστικό, η μη εφαρμογή του προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ για τους μικρομεσαίους στο καίριο ζήτημα του χαρατσιού του ΟΑΕΕ που τους καθιστά ανασφάλιστους και χωρίς σύνταξη (μόνο η αποποινικοποίηση πραγματοποιήθηκε στο παρά πέντε) αλλά και του προστίμου-ξαφνικού θανάτου για τις μικρές επιχειρήσεις (10.500 €) του ανάλγητου νεοφιλελεύθερου Βρούτση της ΝΔ, είναι δείγματα γραφής των υπουργείων της "αριστερής πλατφόρμας". Και προφανώς υλοποίηση άλλης γραμμής από την κυβερνητική, σε εποχή που κανένα μνημόνιο δεν εμπόδιζε τους υπουργούς της ΑΠ να εφαρμόσουν τα ψηφισμένα του συνεδρίου...

Σήμερα, ο ΣΥΡΙΖΑ, μπροστά στην δοκιμασία του νέου μνημονίου που πρέπει να διαχειριστεί στον μακρύ δρόμο της απεμπλοκής από το μη βιώσιμο χρέος, έχει ταυτόχρονα να λύσει και το πρόβλημα της ενοποίησής του. Το ένα είναι προαπαιτούμενο για το άλλο. Ενιαίος ΣΥΡΙΖΑ δεν υπάρχει - ενιαία στάση απέναντι στο τι μέλει γενέσθαι επίσης. Αν το κόμμα ήταν ενιαίο, η εσωτερική αντιπολίτευση θα διαφωνούσε μέσα στο κόμμα αλλά θα πειθαρχούσε στο κοινοβούλιο ή θα αποχωρούσε παραδίδοντας τις έδρες της στην πλειοψηφία,  ιδρύοντας ή προσχωρώντας σε, μιαν άλλη πολιτική δύναμη.

Τώρα η εσωτερική αντιπολίτευση διεκδικεί ως κόμμα μέσα στο κόμμα  ...ολόκληρο το κόμμα. Και το έκτακτο συνέδριο απειλείται να γίνει, αντί συνέδριο επικαιροποίησης του προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ στις νέες συνθήκες και ειδικά ένα συνέδριο διαμόρφωσης του αριστερού σχεδίου για την επείγουσα παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας, απλά ένα συνέδριο διάσπασης. Όπου όλα τα σημαντικά θα περάσουν σε δεύτερη μοίρα μπροστά στην μικροπολιτική και τα κουκιά της κάθε παράταξης. Ένα τέτοιο συνέδριο δεν έχει νόημα - απλά θα διαλύσει τον ΣΥΡΙΖΑ και θα εκνευρίσει την κοινωνία που θα της έχουν γυρίσει την πλάτη για να λύσουν τους μεταξύ τους λογαριασμούς.

Νόημα σήμερα έχουν οι καθαρές λύσεις. Και καθαρές λύσεις προέρχονται από την καταφυγή στην λαϊκή εντολή, όχι στους πολέμους των μηχανισμών. Στο κάτω κάτω τα κόμματα δεν υπάρχουν αυτόνομα, αλλά για να λύνουν τα προβλήματα των πολιτών με την ορθή διακυβέρνηση και την αύξηση του εθνικού προϊόντος - στην αναδιανομή του οποίου συγκρούονται ως δεξιά και αριστερή προσέγγιση. Αν αποτύχουν στο πρώτο, δεν υπάρχει το δεύτερο - η αναδιανομή. Μένει η αναδιανομή της φτώχειας.

Οι μέχρι τώρα κυβερνήσεις έπεσαν γιατί απέτυχαν να ανακόψουν την φτώχεια. Ο ΣΥΡΙΖΑ οφείλει να προτείνει μια πορεία ανασυγκρότησης μέσα στις νέες συνθήκες και τα πλαίσια της νέας δεσμευτικής δανειακής σύμβασης. Και να παρουσιάσει τον οδικό χάρτη της απεμπλοκής. Είναι τεχνητή η ένταση που υπάρχει αυτήν την στιγμή ανάμεσα στους οπαδούς της ρήξης τώρα και τον κυβερνώντα ΣΥΡΙΖΑ. Και παραπλανητική. Θα μπορούσε να ξεπεραστεί με δημοκρατικές καταστατικές διαδικασίες εντός και να μην απασχολεί το κόμμα την κοινωνία με τα άλυτα προβλήματά του.

Αλλά η μορφοποίηση της πολιτικής διαφωνίας της "αριστερής πλατφόρμας" σε πρόβλημα επιβίωσης της κυβέρνησης και άρα πρόβλημα της κοινωνίας έγινε αναπόφευκτη λόγω της επιβίωσης των συνιστωσών και της παραβίασης του ιδρυτικού συμβολαίου του κόμματος. Αποτέλεσμα της υπερίσχυσης του ισορροπισμού - που είναι η ιδεολογία των μηχανισμών  - απέναντι στην εκπεφρασμένης πλειοψηφική θέληση του κόμματος - που είναι η ιδεολογία των μελών του και των ψηφοφόρων του. Πως τίθεται ζήτημα προδοσίας επειδή η κυβέρνηση δεν υιοθέτησε την άποψη της μειοψηφίας για έξοδο από το ευρώ; Πόθεν τεκμαίρεται ότι υπήρξε εκλογική εντολή ή κομματική απόφαση για εφαρμογή οποιουδήποτε σχεδίου Β αγνώστου στους ψηφοφόρους και τα μέλη; Πως διεκδικεί η "αριστερή πλατφόρμα" το κόμμα όταν η εντολή ήταν "σκληρή αντιμνημονιακή διαπραγμάτευση αλλά εντός ευρώ";

Αν μείνουμε στις λέξεις, τότε είμαστε στην περιοχή της πλατφόρμας... "δεν μας ψήφισαν για να εφαρμόσουμε μνημόνιο". Σύμφωνοι. Αλλά "ισχύει επίσης ότι "δεν μας ψήφισαν για να βγούμε από το ευρώ", "δεν μας ψήφισαν για να περάσουμε σε εθνικό νόμισμα", "δεν μας ψήφισαν να βγούμε από την ευρωζώνη και την ΕΕ". Τι σημαίνουν όλα αυτά; Ότι ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να αποφασίσει συλλογικά πως να προσαρμόσει την τακτική του στις νέες συνθήκες χωρίς να απεμπολήσει την στρατηγική εξόδου από την μνημονιακή εξάρτηση. Συλλογικά - εφόσον δεν έχει αλλάξει στρατηγική και στόχευση, απλά συνάντησε τοίχο στην άμεση εφαρμογή τους και δυσμενή συσχετισμό που αποκαλύψθηκε και δυσμενέστερος των αρχικών προβλέψεων. Έως την πραγματοποίηση ενός άμεσου grexit βρήκε μπροστά του.

Είναι απαραίτητο να πέσει η κυβέρνηση για να γίνει αυτή η προσαρμογή; Η πλατφόρμα λέει ναι - και καταψηφίζει την κυβέρνηση της αριστεράς! Μπορούμε να εμπιστευθούμε ότι αυτή η κυβέρνηση θα σχεδιάσει με ότι μπόρεσε να πετύχει και όσα ισοδύναμα ή παράλληλα εφαρμόσει, την απεμπλοκή από το δυσβάσταχτο χρέος και τις υποχρεωτικές δανειακές συμβάσεις και τα μνημόνια που τις συνοδεύουν; Η "αριστερή πλατφόρμα" λέει όχι και δεν δίνει ψήφο εμπιστοσύνης, ρίχνοντας την κυβέρνηση -λίγη σημασία έχει α αυτό θα εκφραστεί με παρών, όχι ή αποχή! Κι όμως: το κόμμα δεν αποφάσισε - έχει προγραμματίσει έκτακτο συνέδριο γι αυτό. Και στο μεταξύ, η κυβέρνηση δεν απεμπολεί τις ευθύνες της στην διαχείριση της κατάστασης, δεν φυγομαχεί, δεν αφήνει στην τύχη της ενώ γύρω περιπλανιέται το φάντασμα της άτακτης χρεοκοπίας, την κοινωνία και επίσης τους ανθρώπους που την εμπιστεύθηκαν.

Τι ακριβώς λοιπόν ζητά η «αριστερή πλατφόρμα»;

Να πληρώσουν άλλοι την προχειρότητά τους στην διατύπωση εναλλακτικής πρότασης. Να πληρώσουν άλλοι για κάθε πρόταση που μειοψήφησε από όσες  κατέβασαν στα όργανα του ΣΥΡΙΖΑ - δλδ την αποτυχία τους να πείσουν το κομματικό σώμα. Να πληρώσουν άλλοι και μάλιστα η πλειοψηφία και ο λαός, εφαρμόζοντας τα τυχοδιωκτικά σχέδια της κοπής νέου νομίσματος ή των επιδρομών στο νομισματοκοπείο και την ΤτΕ για κατάσχεση αποθεματικών σε χαρτονόμισμα που δεν μπορεί να κυκλοφορήσει. Με το ζόρι δλδ να εφαρμοστεί το σχέδιο της μειοψηφίας, μόνο και μόνο επειδή έγινε ανεκτό τόσο καιρό χάριν του ισορροπισμού να λειτουργεί ως κόμμα μέσα στο κόμμα...

Αυτό δεν είναι αριστερά, είναι θράσος. Είναι η κλασική περίπτωση «δώσε θάρρος στον χωριάτη να σου ανέβει στο κρεβάτι». Δεν είναι πολιτική καν - είναι μικροπολιτική.

Κι όσοι επίσης αριστεροί/ές βουλευτές του ελληνικού κοινοβουλίου  δεν ξέρουν ακόμη τι να επιλέξουν ανάμεσα στο όχι, το ναι και το παρών ή την αποχή, καλόν είναι να πάψουν να κλαίγονται και να γκρινιάζουν και να αναλάβουν τις ευθύνες τους - δεν εκλέχτηκαν για να μοιρολογούν αλλά για να αποφασίζουν.

Καλώς ή κακώς, ένα ομοσπονδιακό κόμμα δεν κυβερνά. Ούτε μια κυβέρνηση χωρίς την δεδηλωμένη, έρμαιο στους εκβιασμούς της παλαιοκομματικής αντιπολίτευσης.

Οι εκλογές είναι αναπόφευκτες.

Ας συγκρουστούν εκεί τα διαφορετικά πολιτικά σχέδια και μέσα στην Αριστερά και ας αποφασίσει ο λαός για τα περαιτέρω. Κι ύστερα, αν ο ΣΥΡΙΖΑ παραμείνει στο πηδάλιο, ας λύσει στο επερχόμενο συνέδριό του το πρόβλημα της επιβίωσης και ανασυγκρότησης της κοινωνίας και της χώρας μας στις νέες συνθήκες - τα κομματικά του προβλήματα δεν αφορούν κανέναν και η αμέλειά του να εξασφαλίσει την αφομοίωση των συνιστωσών σε ενιαίο, κανονικό κυβερνών κόμμα δεν αφορά την κοινωνία. Και μια επίπλαστη ενότητα στον ΣΥΡΙΖΑ με θυσία και βάσανο της κοινωνίας δεν είναι πια επιτρεπτή - η ζωή απειλείται ακόμη από την λιτότητα και τις δημοσιονομικές περικοπές, η παραγωγή φθίνει, οι επιχειρήσεις κλείνουν, η ανασυγκρότηση φωνάζει "ή τώρα ή ποτέ".

Συγγνώμη «αριστερή πλατφόρμα», αλλά η ζωή είναι αλλού.

Γιώργος Παπασπυρόπουλος