Είναι πιο εύκολο να κλαις παρά να ζεις

Του Κώστα Βαξεβάνη

Είναι της μόδας η κριτική. Η Αριστερά, για κάποιο λόγο που θέλω να πιστεύω πως σχετίζεται με την ευαισθησία της, σε όλη την ιστορική της πορεία, αρέσκεται στην κριτική κυρίως όταν αυτή είναι λιγότερο απαραίτητη από τις αποφάσεις που πρέπει να πάρει. Έχει εφεύρει μάλιστα στο όνομα της διαλεκτικής, το τρομερό όπλο της αυτοκριτικής, κάτι σαν το καθαρτήριο του Δάντη προς το πιο ιδεολογικό. Κάνεις όσα λάθη θες, αρκεί να κάνεις μετά την αυτοκριτική σου για να οδηγηθείς στον Παράδεισο ως άσπιλος άγγελος της πολιτικής.

Η Αριστερά, από αυτή των ημερών του Ζαχαριάδη έως του τη σύγχρονη του Τσίπρα, συνηθίζει να επιδίδεται στην κριτική (προφανώς όχι για μεταφυσικούς λόγους)  άκαιρα και βιαστικά. Την ώρα που υπάρχει ανάγκη αποφάσεων, η Αριστερά στοχοπροσηλώνεται στα λάθη της και εξορκίζει την ύπαρξη νέων. Μοιάζει με στάση έντονης ευθύνης, αλλά η λαθολογία την ώρα του πολέμου, συνήθως  χρησιμοποιείται για να μην χρεωθεί με λάθος αυτός που εκείνη την ώρα φροντίζει να ανακαλύπτει το λάθος. Όπως σωστά λέει το τραγούδι «είναι πιο εύκολο να κλαις παρά να ζεις», πράγμα το οποίο ισχύει και στην πολιτική.

Ένα πολύ σικ φαινόμενο που εμφανίζεται στις κομματικές γραμμές του ΣΥΡΙΖΑ αυτή την περίοδο είναι της δήλωσης της πολιτικής κατάθλιψης. Άνθρωποι που υπηρέτησαν στην πρώτη γραμμή των ευθυνών και των αποφάσεων, δηλώνουν πως είναι σε κατάθλιψη, κλείνουν τα τηλέφωνα, εν ολίγοις διαχωρίζουν τη θέση τους με όσα συμβαίνουν ή έχουν συμβεί. «Νοιώθουν πως προδόθηκαν» μπορεί να πει κάποιος. «Είναι οι προδότες και ανίκανοι που εγκαταλείπουν στα δύσκολα ψάχνοντας δικαιολογίες» μπορεί να υποθέσει κάποιος άλλος.

Σε μια συζήτηση με κάποιον πολύ καλό φίλο, από τις παλιές καραβάνες της σκεπτόμενης αλλά και δρώσας Αριστεράς, μου εξέφραζε την απορία του, που πολλοί από τα στελέχη που αναδείχθηκαν επί Τσίπρα, δεν αισθάνονται την ηθική υποχρέωση να σταθούν δίπλα στον αρχηγό και να τον υπερασπιστούν ως εκφραστή όλων αυτών που και οι ίδιοι πίστευαν. Στην πρόσφατη συζήτηση στα όργανα του ΣΥΡΙΖΑ, ο ίδιος ο Γραμματέας του Κόμματος Τάσος Κορωνάκης, παραιτήθηκε δηλώνοντας πως διαφωνεί με την πολιτική Τσίπρα,  διαφωνεί και με το Λαφαζάνη, αλλά παραμένει στο κόμμα περιμένοντας κάτι που μόνο αυτός γνωρίζει. Ενδεχομένως μια σταθερή δουλειά που εξασφαλίζεται χρόνια τώρα στις γραμμές του κόμματος. Λέγεται μάλιστα πως η συνεχής επωδός του σε φίλους του ήταν «με τι μούτρα θα εμφανιστώ στα Εξάρχεια». 

Αν ο Γραμματέας του Κόμματος, έχει ως κριτήριο πολιτικής δράσης και αποφάσεων που αφορούν τη χώρα την αποδοχή του από τα Εξάρχεια, τότε το πρόβλημα δεν είναι η πολιτική κοντοφθαλμία του ίδιου, αλλά του κόμματος που τον επέλεξε.

Ο Αλέξης Τσίπρας βρίσκεται καιρό τώρα απέναντι σε επιλογές του που διαψεύστηκαν. Αυτό δεν του αφαιρεί ευθύνες αλλά του προσθέτει. Ξεκινώντας από το υπουργικό συμβούλιο που στάθηκε ανίκανο σε μεγάλο βαθμό να διοικήσει τη χώρα κρυπτόμενο πίσω από την διαπραγμάτευση και φτάνοντας σε αυτούς που στο στενό του κύκλο, του αποδίδουν ευθύνες και βιάζονται να τον δουν ως εχθρό, το πρόβλημα βαραίνει τον ίδιο. Όταν τα στελέχη στα οποία στηρίζεται η πορεία της χώρας, παλεύουν με τη θλίψη και δεν απαντούν στα τηλέφωνα, δεν φταίνε οι ίδιοι γιατί ίσως ως εκεί να μπορούσαν. Φταις εσύ που θεωρούσες πως μπορούσαν παραπάνω ή που αντιλαμβανόσουν την κομματική επετηρίδα ως μέτρο ικανότητας και χρησιμότητας στην κοινωνία. 

Πηγή

Έρχεται το περιουσιολόγιο και αλλάζουν όλα...

Στη ζωή μας μπαίνει το περιουσιολόγιο με το υπουργείο Οικονομικών να έχει ήδη συγκεντρώσει στοιχεία για την περιουσιακή κατάσταση όλων των φορολογούμενων, από τις φορολογικές δηλώσεις των τελευταίων ετών και το Ε9.

Εκεί αναγράφονται τα ακίνητα που έχουν στην κατοχή τους, τα ΙΧ αυτοκίνητα, οι καταθέσεις τους και τα στοιχεία αυτά θα περιληφθούν στο περιουσιολόγιο το οποίο βάση μνημονιακής δέσμευσης θα πρέπει να είναι έτοιμο το Νοέμβριο.

Τότε, το υπουργείο Οικονομικών θα ζητήσει από τους φορολογούμενους αφενός να επιβεβαιώσουν τα στοιχεία αυτά της περιουσιακής τους κατάστασης και αφετέρου να δηλώσουν τυχόν κρυφά εισοδήματα ή άλλα περιουσιακά τους στοιχεία που δεν δικαιολογούνται στη βάση των εισοδημάτων που δήλωναν στην εφορία τα τελευταία χρόνια.

Για τα εισοδήματα αυτά, που θα αποκαλυφθούν από τους φορολογούμενους, θα καταβληθεί ο φόρος που θα έπρεπε να είχε πληρωθεί με βάση την κλίμακα φορολογίας εισοδήματος που ίσχυε την περίοδο που είχαν δημιουργηθεί. Το ίδιο ισχύει και για τις καταθέσεις που βρίσκονται σε τράπεζες του εξωτερικού, οι οποίες προέρχονται από αδήλωτα εισοδήματα των φορολογουμένων. Ακόμη, το ίδιο θα ισχύσει και για ακίνητα η κατοχή των οποίων δεν δικαιολογείται από το Πόθεν Έσχες.

Σε ότι αφορά τα μετρητά που διακρατούν οι φορολογούμενοι στο σπίτι τους, η δήλωσή τους έχει νόημα εφόσον πρόκειται για μεγάλα ποσά που προέρχονται από εισοδήματα τα οποία δεν είχαν δηλωθεί τα προηγούμενα χρόνια στην εφορία και η δαπάνη τους τώρα δεν μπορεί να δικαιολογηθεί.  

Πηγή

Πολιτικό φορέα ανακοινώνει η Ζωή

Έτοιμη να ανακοινώσει τον δικό της πολιτικό φορέα φέρεται να είναι, σύμφωνα με στενούς της συνεργάτες, η Ζωή Κωνσταντοπούλου, καθώς απομένει να οριστικοποιηθούν μερικές τελευταίες λεπτομέρειες στις διεργασίες για τη δημιουργία του νέου σχήματος του οποίου θα ηγηθεί.

Η πρόεδρος της Βουλής προσανατολίζεται να ανακοινώσει τις αποφάσεις της αμέσως μετά τη θυροκόλληση στη Βουλή του αναμενόμενου προεδρικού διατάγματοςδιάλυσης της Βουλής και προκήρυξης πρόωρων εκλογών.

Η τακτική της

Όπως έχει αφήσει να διαφανεί, η Ζωή Κωνσταντοπούλου θα συνεργαστεί με τη Λαϊκή Ενότητα του Παναγιώτη Λαφαζάνη, προκρίνοντας για την επικείμενη συνεργασία ένα μοντέλο παρόμοιο με αυτό που ίσχυε στον ΣΥΡΙΖΑ την εποχή των συνιστωσών μέχρι το 2013.

Αυτή η λύση φαίνεται να προκρίνεται, επειδή αφενός η Ζωή Κωνσταντοπούλου δεν επιθυμεί να ενταχθεί στη Λαϊκή Ενότητα υπό τον Παναγιώτη Λαφαζάνη και αφετέρου επειδή αυτό το «χαλαρό» σχήμα μπορεί να προσελκύσει και άλλες οργανώσεις.

Εξελίξεις

Παράλληλα, τα τελευταία 24ωρα παρατηρείται μεγάλη κινητικότητα στους χώρους της Αριστεράς.

Ο Παναγιώτης Λαφαζάνης φέρεται να βρίσκεται σε ανοιχτή γραμμή με το Μανώλη Γλέζο ενώ επικοινωνία μέσω επιστολής είχαμε μεταξύ της προέδρου της Βουλής και του ιστορικού στελέχους της Αριστεράς.

Ο Μ. Γλέζος μίλησε στην «Εφ.Συν.» απαντώντας σιβυλλικά για τις επόμενες κινήσεις του.

Χθες, ο Μίκης Θεοδωράκης έστειλε επιστολή στον επικεφαλής της Λαϊκής Ενότητας, καλώντας τον «στις επάλξεις του παλλαϊκού μετώπου».

Πηγή

Η ηθική της ευθύνης

γράφει ο Δημήτρης Κλαράκης

Ο ελληνικός λαός τόσο στις εθνικές εκλογές στις 25/01/2015, όσο και στο πρόσφατο δημοψήφισμα, εκφράστηκε ξεκάθαρα  και επιβεβαίωσε την επιθυμία του για διαπραγμάτευση και συμφωνία εντός Ε.Ε και ευρωζώνης και όχι για ρήξη. Τόσο απλά και τόσο ξεκάθαρα, η κυβέρνηση δεσμευόταν να ενεργήσει εντός του πλαισίου της εντολής αυτής. Άλλωστε τόσο οι προεκλογικές εξαγγελίες του ΣΥΡΙΖΑ, όσο και η απόφαση του ιδρυτικού συνεδρίου το 2013, κατοχυρώνουν τον ευρωπαϊκό προσανατολισμό της χώρας, με όρους όμως αλληλεγγύης και δημοκρατίας, ως ισότιμου μέλους με επίλυση του μεγάλου προβλήματος του δημοσίου χρέους της και τερματισμού της ακραίας λιτότητας.

Δύο δυνατότητες υπήρχαν για την κυβέρνηση :

1. Ρήξη και έξοδος από το ευρώ με άτακτη ή συντεταγμένη χρεοκοπία
2. Συμβιβασμός και συμφωνία εντός ευρωζώνης

 1.    Άτακτη χρεοκοπία

Αν η Ελλάδα εκείνο το πρωί της Δευτέρας δεν είχε μια συμφωνία, θα χρεοκοπούσε και τυπικά ενώ θα υπήρχαν ποικίλες άμεσες αρνητικές συνέπειες όπως η διακοπή της χρηματοδότησης από τον ELA στις τράπεζες, ενώ τα σχετικά ποσά που είχαν δοθεί θα καθίσταντο άμεσα απαιτητά. Το χρηματοπιστωτικό σύστημα θα κατέρρεε, η χώρα θα βρισκόταν μπροστά σε εξαιρετικά δύσκολες και ακραίες καταστάσεις σε όλους τους τομείς, διατηρώντας στις πλάτες της ένα δυσβάστακτο δημόσιο χρέος. Ας τονιστούν δυο πράγματα.

1)            Η επιστροφή σε ένα εθνικό νόμισμα απαιτεί προεργασία τουλάχιστον ενός οκταμήνου- δεκαμήνου και χρηματοδότηση περί τα 60 δις ευρώ. Ούτε η απαραίτητη προεργασία είχε γίνει ούτε και τα ταμειακά αποθέματα υπήρχαν για να στηριχθεί ένα τέτοιο αβέβαιο εγχείρημα. Επιπλέον το νέο νόμισμα θα ήταν διαρκώς εκτεθειμένο σε ασφυκτικές πληθωριστικές πιέσεις με διαρκείς απομειώσεις της πραγματικής του αξίας έναντι της αναγραφόμενης ονομαστικής, μειώνοντας την αγοραστική μας δύναμη σε επίπεδα πολύ χαμηλότερα από τη σημερινή κατάσταση.

2)            στις ελληνικές τράπεζες υπάρχουν σήμερα λογιστικά 115 δις σε καταθέσεις, τυπωμένο, όμως πραγματικό χρήμα στα ταμεία μόλις 1,2 δις ευρώ. Από τον ELA έχουμε λάβει περίπου 90 δις ευρώ για τις τράπεζες μας. Αντιλαμβανόμαστε όλοι την πλήρη δυσαναλογία. Αν δεν υπήρχε συμφωνία θα έκλεινε ο ELA και τότε το σύνολο σχεδόν των καταθέσεων θα χανόταν γιατί τα 90 δις θα καθίσταντο άμεσα απαιτητά. Αυτές οι καταθέσεις όμως ανήκουν στους ανθρώπους που δεν έστειλαν τα χρήματα τους στο εξωτερικό, ούτε τα έκρυψαν σε σεντούκια και θυρίδες.

Αξίζει επίσης να σημειωθεί, για να αντιληφθούμε την πραγματική κατάσταση της εθνικής οικονομίας, ότι στις 28/01/2015 η νέα κυβέρνηση ενημερώθηκε από το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους ότι έλειπαν περίπου 530 εκ ευρώ για πληρωμή μισθών και συντάξεων. Αυτό το success story κλήθηκε να διαχειριστεί η σημερινή κυβέρνηση.

2. Συντεταγμένη χρεοκοπία και έξοδος από το ευρώ

Μια συντεταγμένη χρεοκοπία και έξοδος από το ευρώ απαιτεί συμφωνία με τους εταίρους μας για να επέλθει, καθώς δεν προβλέπεται καμία διαδικασία εξόδου (ακούσια ή εκούσια) μέλους από το ευρώ διότι  η συμμετοχή θεωρείται αμετάκλητη. Η συμφωνία αυτή  θα έθετε τους όρους της αποχώρησης μας από τη ζώνη του ευρώ ρυθμίζοντας διάφορα ζητήματα όπως πχ της διαδικασίας αποπληρωμής των χρεών από τα δάνεια που λάβαμε από τα 2 πρώτα μνημόνια, της απαιτούμενης χρηματοδότησης για το πρώτο διάστημα, κλειδώματος ισοτιμίας προκειμένου να θωρακιστεί το νέο νόμισμα στις κερδοσκοπικές επιθέσεις και στις πληθωριστικές πιέσεις. Πολύ απλά και νέο μνημόνιο θα υπογράφαμε και από το ευρώ θα είχαμε εξέλθει.

3. Συμβιβασμός

Μετά από μια πολύμηνη μάχη, μέσα σε ένα εντελώς αφιλόξενο πολιτικά περιβάλλον με συσχετισμούς δυνάμεων σε βάρος της χώρας μας, με νεοφιλελεύθερους κύκλους να έχουν έτοιμο και σε εφαρμογή σχέδιο άτακτης χρεοκοπίας της χώρας μας ο πρωθυπουργός Α. Τσίπρας βρέθηκε μπροστά σε ένα ωμό εκβιασμό: ρήξη και χρεοκοπία ή μια δύσκολη  συνθηκολόγηση. Μπροστά σε αυτό το δίλημμα αναμετρήθηκε με τις ιστορικές του ευθύνες, να επιλέξει ανάμεσα σε μια επώδυνη συμφωνία ή σε μια ρήξη υψηλού ρίσκου, με σενάρια αμφιβόλου ποιότητας και αξιοπιστίας (ρήξης, δραχμής, παράλληλων νομισμάτων κλπ) διακινδυνεύοντας τις ζωές 10 εκ. ελλήνων.

Οι νεοφιλελεύθεροι κύκλοι είχαν στήσει καρτέρι θανάτου στην Ελλάδα, όντας οι φανατικότεροι υποστηρικτές ενόςgrexit, το οποίο σχεδίαζαν και υποδαύλιζαν. Εν τέλει η Γερμανία αποδέχθηκε μια συμφωνία, που όσο σκληρή και αν είναι για εμάς, στην πραγματικότητα σε μεγάλο βαθμό δεν την επιθυμούσε καθώς προέτασσε την έξοδο μας ως πολιτική της επιλογή, όπως φάνηκε.

Η συμφωνία αποτελεί αναμφίβολα ένα νέο μνημόνιο, ένας όρος που στο συλλογικό υποσυνείδητο του λαού μας μετά από όσα ζήσαμε έχει δαιμονοποιηθεί και δικαίως. Ουσιαστικά αποτελεί όμως τη συνήθη διεθνή νομική ορολογία «memorandum of understanding» (μνημόνιο κατανόησης) για την περιγραφή ενός συμβατικού κειμένου αμοιβαίων υποχρεώσεων. Είναι μια δύσκολη συμφωνία, κόντρα στις προεκλογικές εξαγγελίες και τις αρχές του ΣΥΡΙΖΑ. Με την υπογραφή της όμως αποφύγαμε τα χειρότερα, τα χειρότερα για το λαό, κερδίσαμε χρόνο για να ανατάξουμε, να μεταβληθούν οι συνθήκες στην Ευρώπη (έρχονται εκλογές στην Ισπανία).

Η συμφωνία αυτή πέρα από τα δύσκολα μέτρα που περιέχει, θέτει στο τραπέζι την κουβέντα για την απομείωση του ελληνικού χρέους,  κλειδώνει ένα επενδυτικό πακέτο 35 δις με διασφαλισμένες παράλληλα τις χρηματοδοτικές ανάγκες της χώρας για μια τριετία.

Αν τα ξημερώματα εκείνης της Δευτέρας ο Αλέξης έπαιρνε το σακάκι του και επέστρεφε στην Ελλάδα λέγοντας ένα περήφανο ΟΧΙ θα έμενε απόλυτα συνεπής στην ηθική των πεποιθήσεων του, της ιδεολογίας και των αρχών του. Προφανώς θα αποθεώνονταν τις πρώτες ώρες από εκατομμύρια κόσμου στις πλατείες ως ήρωας, αλλά μετά τι θα ακολουθούσε. Μετά θα άρχιζαν όλα τα προβλήματα, οι αντιδράσεις, οι συνέπειες. Εύκολα μπαίνεις ηρωικά μετά βαΐων και κλάδων στα Ιεροσόλυμα εξίσου εύκολα καταλήγεις στο σταυρό του μαρτυρίου από τους ίδιους που σε αποθέωναν.

Ποιους άραγε θα ευνοούσε μια χρεοκοπία στην παρούσα συγκυρία; Σίγουρα όσους φυγάδευσαν τα κεφάλαια τους στο εξωτερικό τα οποία θα επαναπάτριζαν για να αγοράσουν τα πάντα ως αποικιοκράτες, με όπλο το ισχυρό ευρώ έναντι του αδύναμου εγχώριου και υποτιμημένου νομίσματος. Σε μια ενδεχόμενη χρεοκοπία ούτε το χρέος της χώρας θα διαγραφόταν, ούτε τα ιδιωτικά χρέη προς τις τράπεζες και στο δημόσιο.  Σε μια χρεοκοπία οι καταθέσεις των πολιτών στις τράπεζες θα εξανεμίζονταν, και κόποι μιας ζωής θα χάνονταν.

Αντί λοιπόν να προτάξει την ιδεολογική καθαρότητα νίπτοντας τας χείρας προ της καταστάσεως ως άλλος Πόντιος Πιλάτος, αντί να αναφωνήσει απελθέτω απ  εμού το ποτήριον τούτο, o  Τσίπρας ανέλαβε τις ευθύνες που του αναλογούσαν και δέχθηκε μια συνθηκολόγηση. Μια συνθηκολόγηση που διέσωσε το στράτευμα, για να δώσει την επόμενη κρίσιμη μάχη για την ανάταξη της πατρίδας, του λαού. Δεν υπέταξε τις τακτικές στο στόχο, αλλά προκειμένου να διατηρήσει ζωντανό το στρατηγικό στόχο σωτηρίας της κοινωνίας, αναπροσάρμοσε τις τακτικές κινήσεις.

Την κρίσιμη στιγμή έκανε την επιλογή του ως πρωθυπουργός όλων των Ελλήνων, όχι ως πρόεδρος ενός κόμματος, και προέταξε την ηθική της ευθύνης, μένοντας πιστός στη λαϊκή εντολή για συμβιβασμό και όχι ρήξη. Αποτόλμησε τη ρήξη με το ίδιο του το κόμμα για να διασφαλίσει τα ταξικά συμφέροντα των λαϊκών στρωμάτων, τη σωτηρία της κοινωνίας.

Αν αυτό δεν είναι ριζοσπαστικό, αριστερό τι θα ήταν εν προκειμένω? Να παραδώσει τη χώρα και το λαό στην άβυσσο ενός αχαρτογράφητου ωκεανού?

Η σημερινή κυβέρνηση πρέπει να δώσει τον αγώνα μέχρι τέλους. Στον αγώνα αυτό ουδείς δικαιούται να φυγομαχήσει, να δραπετεύσει, όποιος το πράξει θα κριθεί από την ιστορία. Το μόνο που διευκολύνει μια τέτοια στάση φυγής και αποφυγής ευθυνών είναι η ποθητή, για πολλούς εντός και εκτός Ελλάδος, ανατροπή μιας κυβέρνησης που ενόχλησε το κατεστημένο γιατί τάραξε τα λιμνάζοντα νερά, εντός και εκτός Ελλάδος, μίλησε με ξεχασμένους όρους στην Ευρώπη (δικαιοσύνη, αλληλεγγύη, βιωσιμότητα, δημοκρατία), ξανάβαλε την πολιτική στο επίκεντρο σε βάρος τεχνοκρατικών μαθηματικών υπολογισμών.

Ο Παυλόπουλος «κλειδώνει» την 20η Σεπτέμβρη για εκλογές

Όλα δείχνουν εκλογές στις 20 Σεπτέμβρη καθώς, σύμφωνα με πληροφορίες ο πρόεδρος της Δημοκρατίας, Προκόπης Παυλόπουλος, προσανατολίζεται να μη συγκαλέσει τη σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών μετά την εξάντληση της διερευνητικής εντολής από τον Παναγιώτη Λαφαζάνη. 

Σύμφωνα με πηγές που επικαλείται το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων, ο πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν θεωρεί κάτι τέτοιο απαραίτητο, με δεδομένη την άρνηση των προέδρων του ΣΥΡΙΖΑ, των ΑΝΕΛ αλλά και του ΓΓ του ΚΚΕ να προσέλθουν. 

Αυτό που αναμένεται να γίνει είναι ένας κύκλος τηλεφωνικών επαφών του Προκόπη Παυλόπουλου με τους αρχηγούς ή και συναντήσεων εφόσον κάποιος το ζητήσει, ώστε να καταγραφούν οι προθέσεις τους. 

Έτσι, εκτιμάται ότι την Πέμπτη το βράδυ ή την Παρασκευή το πρωί ο πρόεδρος της Δημοκρατίας θα καλέσει την πρόεδρο του Αρείου Πάγου Βασιλική Θάνου, για να ορκιστεί ως υπηρεσιακή πρωθυπουργός και να αναλάβει την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης. 

Αμέσως μετά θα διαλυθεί η Βουλή και θα ακολουθήσει η προκήρυξη των εκλογών για την Κυριακή 20 Σεπτεμβρίου.

Η Βασιλική Θάνου θα είναι η πρώτη, έστω και υπηρεσιακή, γυναίκα πρωθυπουργός της Ελλάδας. 

Πηγή

Επιστολή Μίκη στον Λαφαζάνη: Δεν μπορείς να χτυπήσεις το σύστημα μέσα από το σύστημα

Επιστολή προς τον επικεφαλής της Λαϊκής Ενότητας Παναγιώτη Λαφαζάνη απέστειλε σήμερα Τρίτη ο γνωστός μουσικοσυνθέτης Μίκης Θεοδωράκης, επισημαίνοντάς του χαρακτηριστικά: «Δεν μπορείς να χτυπήσεις το σύστημα μέσα από το σύστημα, γιατί τελικά θα γίνεις κι εσύ σύστημα».

Μεταξύ άλλων, ο διακεκριμένος μουσικοσυνθέτης προειδοποιεί ότι η Λαϊκή Ενότητα ως αντιπολίτευση θα λειτουργήσει ως άλλοθι στις αντιλαϊκές αποφάσεις των ξένων και τέλος καλεί τους οπαδούς του νέου κόμματος να συναντηθούν «στις επάλξεις του Παλλαϊκού Μετώπου».

Ολόκληρη η επιστολή του Μίκη Θεοδωράκη έχει ως εξής:

«Αγαπητέ Παναγιώτη,

Στη συνάντηση που ζήτησες πριν λίγες μέρες, συμφώνησες μαζί μου ότι η σημερινή Βουλή στην ουσία αποτελεί κύριο όργανο στην υπηρεσία της μνημονιακής πολιτικής με σκοπό την ψήφιση των νόμων που την υπηρετούν με δημοκρατικό μανδύα.

Γιατί η ύπαρξη μιας μόνιμης μειοψηφίας (ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ) χρησίμευε σαν άλλοθι για τους Συστημικούς Εξουσιαστές, Έλληνες και ξένους. Κυρίως τους ξένους. Κάποτε όλοι σας στον ΣΥΡΙΖΑ υπό τον Αλέξη Τσίπρα πιστέψατε ότι με την κατάκτηση της πλειοψηφίας στη βουλή και την ανάδειξή σας σε κυβέρνηση θα κατορθώνατε να χτυπήσετε την καρδιά του Συστήματος και να μεταβάλετε τη Βουλή από μνημονιακή σε αντιμνημονιακή. Τι έγινε τελικά;

Αυτό που πέτυχε ο ΣΥΡΙΖΑ είναι να δυναμώσει το Μνημονιακό Μέτωπο. Να γίνει δηλαδή οι ίδιος μνημονιακή δύναμη μετά την Ν.Δ., το ΠΑΣΟΚ και το νεοσυσταθέν ΠΟΤΑΜΙ.

Επιβεβαιώνεται έτσι η αρχή ότι δεν μπορείς να χτυπήσεις το Σύστημα μέσα από το Σύστημα, γιατί τελικά θα γίνεις κι εσύ Σύστημα. Αυτό σημαίνει ότι εάν πάρετε μέρος στις εκλογές, επιδιώκετε βεβαίως να γίνετε ένα μέρος της αμαρτωλής Βουλής. Θα υπάρχουν τότε μπροστά σας δύο ενδεχόμενα: Είτε ως αντιπολίτευση να λειτουργήσετε ως άλλοθι στις αντιλαϊκές αποφάσεις των ξένων είτε -αν γίνετε κυβέρνηση- να έχετε το τέλος του σημερινού μνημονιακού ΣΥΡΙΖΑ. Δεδομένου ότι η ισχύς του Συστήματος είναι καταλυτική. Με μια εξαίρεση: τον ενωμένο και όρθιο ελληνικό Λαό. Είναι κρίμα οι λαϊκές δυνάμεις που θα σας ψηφίσουν να έχουν την τύχη των οπαδών του ΣΥΡΙΖΑ που θέλουν-δε θέλουν θα ψηφίζουν Μνημόνια. Δηλαδή τα καταστροφικά μέτρα του Τρίτου Μνημονίου που μπορεί να αποδειχθούν μοιραία για το μέλλον της χώρας και του Λαού μας.

Ως παλιός σύντροφος και φίλος σου, καλώ εσένα και τους οπαδούς του νέου κόμματος να συναντηθούμε στις επάλξεις του Παλλαϊκού Μετώπου που σήμερα θα κρατήσει ψηλά την αξιοπρέπεια του Λαού μας. Και αύριο, όταν ανδρωθεί, θα είναι η μοναδική δύναμη που θα μπορεί να λυτρώσει οριστικά την πατρίδα μας και να χαρίσει στον Λαό μας Ελευθερία, Ανεξαρτησία και Περηφάνια.

Με συντροφικούς χαιρετισμούς,

Μίκης Θεοδωράκης».

Πηγή

Η καταστροφική ψευδαίσθηση της μονομερούς διαγραφής του χρέους.

Του Γιώργου Βεργόπουλου*

Οι απόψεις που υποστηρίζουν την απόρριψη της συμφωνίας με τους δανειστές και την επιστροφή στη δραχμή, στηρίζονται οι περισσότερες σε μια βασική προϋπόθεση. Την μονομερή άρνηση /διαγραφή /κούρεμα του χρέους. Μονομερή, δηλαδή χωρίς συναίνεση των πιστωτών αλλά μέσα από ρήξη με αυτούς. Παρά το ότι αυτό συνήθως δεν δηλώνεται ξεκάθαρα, αποτελεί το μόνο τυπικά λογικό (αν και πολιτικά ανέφικτο) θεμέλιο του θεωρητικού οικοδομήματος.

Στην ουσία, αυτή η θέση για μονομερή άρνηση πληρωμών του χρέους είναι η πραγματική αντιπρόταση στην συμφωνία και όχι η επιστροφή στη δραχμή. Η έξοδος από το Ευρώ είτε προκύπτει σαν αναγκαστικό αποτέλεσμα της άρνησης πληρωμών είτε στηρίζεται στα υποτιθέμενα οφέλη της.

Χωρίς αυτή την φαντασιακή άρνηση του χρέους (υποτίθεται μέσα σε μια νύχτα και με απόφαση μόνον της ελληνικής πλευράς), το σενάριο της δραχμής προϋποθέτει σκληρό και πολυετές μνημόνιο. Γιατί με την δραχμή υποτιμημένη κατά 25% (συντηρητικός υπολογισμός προφανώς) και μια νέα σωρευτική ύφεση λόγω της αποχώρησης από το Ευρώ 20% (κι αυτό συντηρητικό), το χρέος θα ανέλθει άμεσα στο 280% του ΑΕΠ.

Αντί λοιπόν να ασχολούμαστε περισσότερο με ασκήσεις επί χάρτου για το πώς θα κυμαινόταν η ισοτιμία ενός εθνικού μας νομίσματος και ποιες θα ήταν οι επιπτώσεις στο ΑΕΠ σε πρώτο και δεύτερο χρόνο, ας εξετάσουμε κατά πόσον ισχύει η βασική προϋπόθεση του σεναρίου, δηλαδή αν είναι εφικτή η μονομερής άρνηση του χρέους

Η διαγραφή ή το «κούρεμα» μέρους του χρέους αποτελεί βεβαίως προγραμματική στόχευση του ΣΥΡΙΖΑ και επίσης είναι θέση της κυβέρνησης. Ο μονομερής όμως χαρακτήρας αυτού του «κουρέματος», η άρνηση πληρωμών ως χρεοκοπία, δεν ήταν ούτε προεκλογική πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ ούτε δέσμευση ή διακηρυγμένη πρόθεση της κυβέρνησης.

Το λογικό άλμα από το «ζητάμε να διαγραφεί μέρος του χρέους» μέχρι το «μόνοι μας δεν το αναγνωρίζουμε» είναι τεράστιο. Όλα τα επιχειρήματα που κατατίθενται, οικονομικά δηλαδή σε σχέση με τη βιωσιμότητα του χρέους, πολιτικά και ηθικά δηλαδή σε σχέση με το πώς δημιουργήθηκε το χρέος ή ακόμη και σε σχέση με τις γερμανικές υποχρεώσεις προς την Ελλάδα από τον πόλεμο, είναι ορθά για να υποστηριχτεί το ελληνικό αίτημα. Αλλά δεν αποδεικνύουν στο ελάχιστο την δυνατότητα μονομερούς καταγγελίας του. Γιατί δεν μπαίνουν στο κρίσιμο ζήτημα, δηλαδή την πολιτική και οικονομική σύγκρουση με τους πιστωτές που θα ακολουθήσει και τον συσχετισμό δυνάμεων που θα κρίνει αυτή την σύγκρουση.

Ειδικά για τα θέματα αυτά, δεν κατατίθεται από την πλευρά των υποστηρικτών της ρήξης με την Ευρωζώνη η παραμικρή θέση. Μόνον μια τυποποιημένη έκφραση συναντάμε, ότι «θα υπάρξουν κάποιες δυσκολίες στην αρχή», η οποία έκφραση μέσα από την ηθελημένη ασάφεια της καλύπτει τόσο τα συναλλαγματικά προβλήματα που θα αντιμετώπιζε η Ελλάδα λόγω επιστροφής στη δραχμή, όσο και τα διαφορετικής φύσης προβλήματα της αντιμετώπισης των απαιτήσεων των πιστωτών.

Αξίζει να επισημανθεί ότι ακόμη και τοποθετήσεις από την πλευρά αυτή που ξεπερνούν τον «φετιχισμό του νομίσματος» και επιχειρούν να προσεγγίσουν την ουσία και το περιεχόμενο μιας αριστερής πολιτικής ανεξάρτητα από το εργαλείο της νομισματικής πολιτικής, αποφεύγουν απολύτως να μπουν στο ζήτημα της διαχείρισης του χρέους. Ενώ δηλαδή αφιερώνουν ολόκληρες παραγράφους στον συσχετισμό δυνάμεων κεφαλαίου – εργασίας στην Ευρώπη, προσπερνούν το βασικό όπλο πίεσης που έχουν οι ελίτ του κεφαλαίου απέναντι στην ελληνική κυβέρνηση.

Σε ένα τέτοιο αφαιρετικό σκηνικό, όπου η Ελλάδα δεν έχει εξωτερικό χρέος, μπορούν πράγματι να οικοδομηθούν πολύ όμορφα σενάρια αριστερής πολιτικής και κοινωνικής αναδιανομής.

Αλλά αν δεν είχαμε το χρέος δεν θα είχαμε τον δανεισμό και τη συμφωνία με τον ESM και άρα τα ίδια σενάρια αριστερής πολιτικής θα δούλευαν ακόμη καλύτερα και μέσα στο Ευρώ !!!

Αυτή η ασάφεια και η αποφυγή του προβλήματος έχουν δυο ερμηνείες. Για κάποιους, μη προερχόμενους από την ιστορική αριστερά, εκφράζει απλώς την ίδια επικίνδυνη πολιτική αφέλεια που έδειξαν και όλο το εξάμηνο που προηγήθηκε. Οι ίδιοι άνθρωποι που πίστεψαν ότι η χώρα θα αντιμετωπίσει τα σχέδια του Σόιμπλε να κάνει την Ελλάδα παράδειγμα προς αποφυγήν με εκκλήσεις στη δημοκρατική ευαισθησία του ή με νομικούς χειρισμούς, πιστεύουν τώρα ότι θα μπορούσαμε να δηλώσουμε απλά ότι δεν πληρώνουμε και οι ελίτ του κεφαλαίου να μας κοιτούν απαθείς !!!

Φυσικά υπάρχει και το οργανωμένο κομμάτι που δεν έχει αυτές τις αυταπάτες και απλά τις χρησιμοποιεί. Στελέχη μεγαλωμένα μέσα στην αριστερά και εν πολλοίς μέσα στην κομμουνιστική παράδοση, που γνωρίζουν πολύ καλά τι θα επακολουθήσει. Και που επιλέγουν τη σκληρή σύγκρουση και το βαρύ κόστος που θα σημάνει για τη χώρα και τον λαό, προκειμένου «να απεμπλακούμε από τα δεσμά της εξάρτησης». Πρόκειται για μια συγκεκριμένη στάση μέσα στην αριστερή παράδοση και ιδιαίτερα την κομμουνιστική παράδοση του δεύτερου μισού του 20ου αιώνα. Ας υπάρξει λένε και διεθνής απομόνωση και κυρώσεις και φτώχεια, γιατί στο τέλος θα αρχίσουμε να χτίζουμε τον σοσιαλισμό.

Ανακύπτουν όμως δυο προβλήματα. Πρώτον, δεν υπάρχει πια ΕΣΣΔ. Όσο ηρωικά και να αγωνίστηκε ο Κάστρο, όσο και να στρατεύτηκε ο λαός του, χωρίς τη Σοβιετική βοήθεια δεν θα είχε κρατήσει. Και σε μεγάλο βαθμό αυτό ισχύει και για τη Γιουγκοσλαβία του Τίτο, παρά τη ρήξη με τη Μόσχα. Γνωρίζοντας αυτό το κενό, τα στελέχη που είχαν αυτό το σχέδιο στο μυαλό τους, πρότειναν από την πρώτη στιγμή να ζητήσουμε τη συνδρομή της Ρωσίας. Πιστεύοντας προφανώς ότι η γεωπολιτική αντιπαράθεση του Πούτιν με τη Δύση θα τον οδηγήσει σε επιλογές επιστροφής στον παλιό ρόλο της ΕΣΣΔ. Διαψεύστηκαν ταχύτατα. Ο Πούτιν δεν είναι ο παλινορθωτής του κομμουνιστικού καθεστώτος αλλά ένας αυταρχικός ολιγάρχης. Θα συγκρουστεί με τη Δύση εκεί που επιλέγει και όσο επιλέγει και θα συμβιβαστεί μόλις τον συμφέρει. Η Ελλάδα είναι χρήσιμη στον Πούτιν μέσα στο Ευρώ, τόσο απλά. Άσε που τελευταία έχουν στη Ρωσία και κάτι οικονομικές δυσκολίες…..

Δεύτερο και σημαντικό πρόβλημα. Ο ελληνικός λαός δικαιούται να γνωρίζει το αληθινό σχέδιο, το τι θα ακολουθήσει πράγματι μια μονομερή άρνηση πληρωμών. Όχι να ακούει για «κάποιες αρχικές δυσκολίες» και όταν βρεθεί μπροστά στον οικονομικό αποκλεισμό απλώς να μην μπορεί να κάνει διαφορετικά. Διαισθάνεται κανείς ότι εδώ έχουμε ξανά την παλιά θεωρία της πρωτοπορίας, ότι κάποιοι πιστεύουν πως γνωρίζουν τα πραγματικά συμφέροντα του λαού και θα τον οδηγήσουν σε επιλογές που δεν γνωρίζει τις πλήρεις συνέπειες τους «για το καλό του».

Η δημοκρατία μας όμως δεν λειτουργεί έτσι, δια της υφαρπαγής της λαϊκής εντολής. Ο Τσίπρας είπε ξεκάθαρα πριν το δημοψήφισμα «θα φέρω συμφωνία αμέσως μετά το Όχι». Και αυτό έκανε. Η πρόταση να χρησιμοποιήσει το Όχι για ρήξη με την Ευρωζώνη ήταν πρόταση να κάνει υφαρπαγή της ψήφου του λαού. Έτσι και σήμερα, κάποιοι προτείνουν την άρνηση πληρωμής του χρέους χωρίς να εξηγούν στους πολίτες τι ακριβώς θα ακολουθήσει.

Δεν σκοπεύω να διατυπώσω αναλυτικά εικασίες για το ποια θα ήταν η αντίδραση της Ευρωζώνης αν απλώς, με μια απόφαση της Βουλής ή κάποιου ελληνικού δικαστηρίου (κι αυτό ακούστηκε), δηλώναμε ότι δεν αναγνωρίζουμε το χρέος.

Επισημαίνω τρία στοιχεία. Πρώτο, την αντίδραση της ΕΚΤ απλώς και μόνον με την εξαγγελία του δημοψηφίσματος, που έκλεισε τον ELA και στραγγάλισε τις τράπεζες και την οικονομία. Πόσο λογικό είναι να αναμένουμε ότι αρνούμενοι το χρέος και τυπώνοντας δραχμές δεν θα έχουμε καμιά άλλη κύρωση, χρηματοοικονομικό αποκλεισμό, αποθάρρυνση τουρισμού, περιορισμούς στις εξαγωγές κλπ ;

Στο κάτω κάτω αν μπορούμε να το κάνουμε εμείς αυτό, μπορεί να το κάνει και οποιαδήποτε άλλη χώρα. Άρα η σημερινή μορφή του διεθνοποιημένου χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού θα καταρρεύσει μέσα σε ένα βράδυ, χωρίς αντίδραση. Προφανώς μακάρι να ήταν έτσι. Αλλά δεν είναι και δεν νοείται να παίξουμε την τύχη της χώρας σε μια τόσο αστήρικτη υπόθεση.

Δεύτερο, οι διάφοροι «νομικοί» τρόποι που έχουν προταθεί για την άρνηση του χρέους δεν λαμβάνουν καθόλου υπόψη τους διεθνείς πολιτικούς συσχετισμούς και γι αυτό στερούνται αποτελεσματικότητας. Είτε η ελληνική Βουλή ψηφίσει ότι το χρέος είναι παράνομο, είτε κάποιο ελληνικό δικαστήριο το συμψηφίσει με τις γερμανικές αποζημιώσεις είτε προσφύγουμε σε οποιοδήποτε διεθνές σώμα (ΟΗΕ, Συμβούλιο της Ευρώπης, Διεθνές Δικαστήριο) δεν μπορούμε να εμποδίσουμε τις κυρίαρχες κυβερνήσεις άλλων κρατών να ασκήσουν τη δική τους πολιτική. Για να έρθουμε στο πιο πρόσφατο και γνωστό παράδειγμα, οι οικονομικές κυρώσεις της Δύσης κατά της Ρωσίας έχουν κάποια θεσμική νομιμοποίηση, προέκυψαν από κάποιο διεθνές δικαστήριο ή οτιδήποτε παρόμοιο; Όχι βέβαια, καθαρά πολιτική απόφαση είναι.

Τρίτο, επειδή έχει γίνει πολύς λόγος για την περίπτωση της Αργεντινής, η Αργεντινή πλήρωσε όσο μπορούσε πιο γρήγορα το ΔΝΤ. Από την πρώτη ημέρα της χρεοκοπίας φρόντισε να διαπραγματεύεται ειδικά με το ΔΝΤ για μεταθέσεις πληρωμών, ρυθμίσεις κλπ και μέσα σε τρία χρόνια το εξόφλησε στο ακέραιο. Το υπόλοιπο χρέος της Αργεντινής ήταν σε ιδιώτες, όχι σε κράτη και διακρατικούς θεσμούς. Αυτό «κουρεύτηκε», και ένα μικρό μέρος του αγόρασε η Βενεζουέλα. Η Αργεντινή λοιπόν δείχνει το αντίθετο από αυτό που διατείνονται κάποιοι, δείχνει ότι χρέος σε κράτη και διακρατικούς θεσμούς δεν καταργείται μονομερώς.

Τα δε στοιχεία για την οικονομική πορεία της Αργεντινής μετά τη χρεοκοπία είναι τρομακτικά. Το πέσος, από κλειδωμένη ισοτιμία 1:1 με το δολάριο (όσο θα ξεκινούσε και η δραχμή με το Ευρώ) έφτασε γρήγορα στο 4:1, δηλαδή υποτιμήθηκε κατά 75%. Και η ύφεση τα πρώτα χρόνια μετά την χρεοκοπία έφτασε στο 40%.

Η Αργεντινή κάπως ανέκαμψε επειδή το χρέος της ήταν κυρίως σε ιδιώτες και «κουρεύτηκε». Και βέβαια επειδή φρόντισε να πληρώσει το ΔΝΤ και δεν είχε οικονομικές κυρώσεις.

Σε μια πρόσφατη ομιλία του στη Βουλή, ο Αλέξης Τσίπρας είπε ότι η επιστροφή στη δραχμή θα σήμαινε και δραχμή και μνημόνιο. Αν είμαστε πολιτικά ειλικρινείς (και είναι πλέον καιρός να είμαστε), ακόμη και αυτό θα ήταν το αισιόδοξο σενάριο, θα ίσχυε σε συμφωνημένη έξοδο στη δραχμή με αναγνώριση του χρέους. Οπότε με σχέση χρέους /ΑΕΠ στο 280% όπως είπαμε, θα έπρεπε να παρακαλάμε το ΔΝΤ να μας δανείσει ενώ το χρέος δεν θα ήταν βέβαια βιώσιμο. Αυτό είναι το «δραχμή και μνημόνιο»

Μια άρνηση πληρωμών του χρέους σε μόνιμη βάση με μονομερή ελληνική απόφαση θα σήμαινε όχι δραχμή και μνημόνιο αλλά δραχμή και οικονομικό αποκλεισμό. Αυτό εννοούσαν και οι εκπρόσωποι των πιστωτών όταν μιλούσαν για ανάγκη ανθρωπιστικής βοήθειας στην Ελλάδα σε περίπτωση μη συμφωνίας, μπροστά σε αυτό τον εκβιασμό βρέθηκε η χώρα στις 12 Ιουλίου.

Τι θα γινόταν στο τέλος αυτού του τραγικού δρόμου; Καταστροφικές πολιτικές εξελίξεις (και δεν αναφέρομαι στην πιθανή πτώση της κυβέρνησης, αυτό είναι μέσα στο δημοκρατικό παιχνίδι ) και επιστροφή στο σενάριο «δραχμή και μνημόνιο» με όρους λατινικής Αμερικής. Γιατί ο ελληνικός κοινωνικός σχηματισμός δεν είναι με κανένα τρόπο προετοιμασμένος για μιας τέτοιας έκτασης σύγκρουση με την υπόλοιπη Ευρώπη. Ούτε θα μπορούσε να προετοιμαστεί μέσα σε λίγους μήνες, αυτή είναι μια άλλη ψευδαίσθηση που διακινείται. Και σε τελευταία ανάλυση, δεν υπάρχει καμιά απολύτως ένδειξη ότι ο ελληνικός λαός επιθυμεί σήμερα αυτή την συνολική σύγκρουση.

Αντί για αυτά τα αδιέξοδα σενάρια:

Το ελληνικό εξωτερικό χρέος πρέπει να αναδιαρθρωθεί άμεσα για να γίνει βιώσιμο, αυτή τη μάχη δίνει η κυβέρνηση και όλα δείχνουν ότι από τον Οκτώβριο θα έχουμε τα πρώτα αποτελέσματα.

Όλα τα οικονομικά, πολιτικά και ηθικά επιχειρήματα υπέρ της αναδιάρθρωσης του χρέους άμεσα και μιας μορφής κουρέματος του στο μέλλον ισχύουν και είναι πολύτιμα στην ελληνική πλευρά.

Μέσα από την αλλαγή των Συνθηκών της ΕΕ και του ρόλου της ΕΚΤ (δυνατότητα άμεσου δανεισμού των κυβερνήσεων, έκδοση ευρωομολόγων) μπορεί στη συνέχεια να λυθεί στρατηγικά το πρόβλημα της υπερχρέωσης του Ευρωπαϊκού Νότου, κορυφαία έκφραση του οποίου είναι η Ελλάδα.

Με ένα τέτοιο σχέδιο έχουμε ως χώρα και ως αριστερή κυβέρνηση δυνατότητες να προχωρήσουμε επιτυχημένα. Με τον σκέτο βολονταρισμό (να θεωρούμε την επιθυμία μας πραγματικότητα) ούτε συμμαχίες θα έχουμε ούτε ευνοϊκό συσχετισμό δυνάμεων ούτε θετικό αποτέλεσμα.

Παράλληλο πρόγραμμα - αντίβαρο για τις επιπτώσεις της συμφωνίας ανακοινώνει ο ΣΥΡΙΖΑ

Για παράλληλο πρόγραμμα που είναι εφικτό, ρεαλιστικό και προσαρμοσμένο έτσι ώστε να μην έρχεται σε σύγκρουση με τη συμφωνία έκανε λόγο η κυβερνητική εκπρόσωπος, Όλγα Γεροβασίλη, μιλώντας στον Real FM.  Παράλληλα, εξέφρασε την άποψη ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα πετύχει την αυτοδυναμία στις εκλογές, ενώ ξεκαθάρισε πως δεν υπάρχει περίπτωση κυβερνητικής σύγκλισης με το παλιό φθαρμένο πολιτικό σύστημα.

Συγκρκριμένα, σχολιάζοντας τη δήλωση του Νίκου Βούτση, τόνισε: «Ο κ. Βούτσης διευκρίνισε ότι βεβαίως υπάρχουν υποχρεώσεις τις οποίες έχουμε συμφωνήσει και θα στηρίξουμε ωστόσο έχουμε παράλληλο πρόγραμμα που θα τρέχει, το οποίο είναι αυτό πιστεύουμε θα αντιρροπήσει τις δυσμενείς επιπτώσεις κυρίως στους πιο αδύναμους. Το παράλληλο πρόγραμμα είναι πέραν της διαπραγματεύσεως, είναι βασισμένο σε εφικτούς στόχους που θα ονομάζονται και θα είναι ρεαλιστικοί και υλοποιήσιμοι και δεν θα έρχονται σε σύγκρουση με τους όρους της συμφωνίας, αλλά θα υλοποιούν παράλληλες δράσεις. Το παράλληλο πρόγραμμα είναι εφικτό, ρεαλιστικό και προσαρμοσμένο έτσι ώστε να μην έρχεται σε σύγκρουση με τη συμφωνία και θα ανακοινωθεί άμεσα. Επομένως δεν τίθεται θέμα διαπραγμάτευσης για το παράλληλο πρόγραμμα».

Η κ. Γεροβασίλη ανέφερε ότι η πιθανότητα αυτοδύναμης κυβέρνησης είναι ένας εφικτός στόχος, ενώ ερωτηθείσα για τις πιθανές μετεκλογικές συνεργασίες που ενδέχεται να προκύψουν από τη μη ύπαρξη αυτοδυναμίας, απάντησε: «Είναι πολύ μεγάλη ανάγκη για τη χώρα για μια σταθερότητα, όχι μόνο στο οικονομικό και κοινωνικό περιβάλλον, αλλά και στο πολιτικό τοπίο. Είναι περισσότερο από πότε αναγκαίο σήμερα για να μπορέσουμε να προχωρήσουμε. Επομένως ζητάμε την εκ νέου ανανέωση ισχυρής εντολής στον ΣΥΡΙΖΑ»

Κληθείσα να σχολιάσει τη δήλωση του πρωθυπουργού και στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ ότι δεν θα συνεργαστούν με ΝΔ,ΠΑΣΟΚ και Ποτάμι είπε: «Το ποιος θα κυβερνήσει την επομένη είναι κάτι που αποτυπώνεται πάντα όταν ανοίξει η κάλπη. Οι συνεργασίες γίνονται στη βάση κοινού στρατηγικού στόχου, στη βάση κοινής συμφωνίας, η οποία με το παλιό φθαρμένο πολιτικό σύστημα δεν υπάρχει περιθώριο σύγκλισης».

Επίσης, είπε ότι με αυτή τη συμφωνία, εξαιτίας του ΣΥΡΙΖΑ, «διαμορφώθηκαν οι συνθήκες και αποτυπώθηκε η άποψη ότι το χρέος δεν είναι βιώσιμο και μένει να το δούμε το φθινόπωρο».

Τέλος, η κυβερνητική εκπρόσωπος διέψευσε ότι η κυβέρνηση παίρνει πίσω τις 100 δόσεις ωστόσο παραδέχθηκε ότι θα μπουν κάποια πρόσθετα κριτήρια: «Δεν αποτυπώνεται πουθενά ότι μας ζήτησε κάποιος να πάρουμε πίσω τις 100 δόσεις. Θα μπουν κάποια κριτήρια και συζητήθηκε μια διαφοροποίηση στο επιτόκιο. Αυτό συμφωνήθηκε στα πλαίσια της διαπραγμάτευσης. Δεν παίρνουμε πίσω κάτι».

Διαβάστε ολόκληρη τη συνέντευξη στο real.gr

Χωρίς αντιπολίτευση

γράφει ο Απόστολος Διαμαντής

Δυο κόμματα κατέρχονται ουσιαστικά στις εκλογές. Ο ΣΥΡΙΖΑ και η ΛΑΕ. Τα υπόλοιπα είναι συμπληρωματικά τους.

Από τη στιγμή που ο Τσίπρας έφτασε στο όριο των επιλογών του, επέλεξε την παραμονή στην ευρωζώνη. Προφανές. Δεν είχε και άλλη επιλογή, πλην της παραίτησης. Επέλεξε να παραμείνει και να διαχειριστεί τον συμβιβασμό, επενδύοντας λογικά στην ανάγκη της ευρωζώνης να διατηρήσει την Ελλάδα σε τροχιά και επιπλέον να την διασώσει, διότι σε αντίθετη περίπτωση θα διακινδύνευε την νομισματική και πολιτική σταθερότητα στην ΕΕ. 

Επομένως, αυτή τη φορά δεν έχουμε ένα επιπλέον μνημόνιο, αλλά ουσιαστικά μια τελική προσπάθεια της ευρωζώνης να τελειώσει την κρίση χρέους της Ελλάδας. Σ’ αυτό ακριβώς επενδύει ο Τσίπρας, στον οριστικό χαρακτήρα της συμφωνίας, που πιθανόν θα του επιτρέψει να οδηγήσει αυτός την Ελλάδα εκτός κρίσης, σε μερικά χρόνια.

Αυτή ακριβώς η εξέλιξη ουσιαστικά περιθωριοποίησε την κεντροδεξιά και όλο το μνημονιακό στρατόπεδο. Όλοι αυτοί είχαν επενδύσει στην ιδέα πως ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Τσίπρας θα μας πάνε στα βράχια και πως θα γίνουμε Βενεζουέλα. Δεν κατάλαβαν το εξής: πως μόνον η αριστερά είναι σε θέση αυτή τη στιγμή να εφαρμόσει μια πολιτική εξυγίανσης του κράτους, διότι δεν εκπροσωπεί τις κοινωνικές ομάδες που ανελίχθηκαν μεταπολιτευτικά μέσω της διαπλοκής κράτους και κεφαλαίου. 

Αυτό το μεταπρατικό κοινωνικό μπλοκ, που στήριξε την εξουσία του στην ένταξη της Ελλάδας στην ευρωζώνη, τώρα αποτελεί βαρίδι, εμπόδιο στην υποχρεωτική αλλαγή που απαιτούν οι δανειστές: άνοιγμα του ανταγωνισμού, ελευθερία στην αγορά, μεταρρυθμίσεις που ακυρώνουν τις πελατειακές σχέσεις, ιδιωτικοποιήσεις που μεταφέρουν την ισχύ από την εγχώρια ελίτ στις ευρωπαϊκές εταιρίες, που μπαίνουν δυναμικά στην ελληνική αγορά. Η αριστερά ήταν η μόνη δύναμη που είχε το ηθικό πολιτικό πλεονέκτημα σ’ αυτό το πλάνο και επίσης αυτή η οποία θα ήταν σε θέση να μετατρέψει το αρνητικό αντιμνημονιακό μέτωπο σε ένα θετικό μεταρρυθμιστικό κίνημα.

Αποτέλεσμα όλων αυτών είναι η πολιτική απόσυρση της κεντροδεξιάς, η οποία δεν έχει άλλο ρόλο από τον συμπληρωματικό ρόλο της στήριξης του Τσίπρα. Όταν έγινε η στροφή του πρωθυπουργού και η αποδοχή της συμφωνίας, ο πολιτικός λόγος της κεντροδεξιάς ακυρώθηκε πλήρως. Αναμασώντας ξεπερασμένες φράσεις όπως «μεσαίος χώρος», που πλέον δεν σημαίνουν απολύτως τίποτα, προσπαθεί τώρα να διατηρήσει την εκλογική της δύναμη. 

Ωστόσο αυτό δεν είναι εφικτό, αφού εκπροσωπεί ως πολιτικό προσωπικό το μεταπολιτευτικό πολιτικό κατεστημένο που χρεοκόπησε τη χώρα και φυσικά δεν είναι σε θέση τώρα να την βγάλει από την κρίση, εφόσον είναι μέρος της κρίσης. Πρόσωπα εντελώς απαξιωμένα πολιτικά, απλοί εντολοδόχοι στο παρελθόν όλων των απαιτήσεων των δανειστών και  ιμάντες μεταβίβασης οδηγών διαπλοκής,  δεν μπορούν τώρα να ηγηθούν προγράμματος ριζικών μεταρρυθμίσεων, ούτε να πείσουν πολιτικά. Έχουν τελειώσει επί του παρόντος. Αφού ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μας πήγε στα βράχια, έχασαν. Έμειναν χωρίς φωνή.

Μαζί τους συμπαρασύρθηκαν και οι μικρότεροι της παρέας, το Ποτάμι και το ΠΑΣΟΚ, με το αφελές φιλοευρωπαϊκό τους μέτωπο, λες και η Ευρώπη είναι η Γη Χαναάν και πρέπει όλοι να τρέχουμε στα τυφλά προς τα κει. Μόλις ο Τσίπρας έκανε τη συμφωνία, έγινε αυτός ουσιαστικά ο αρχηγός και του φιλοευρωπαϊκού μετώπου. Οι υπόλοιποι δεν έχουν ρόλο.

Απέναντι σ’ αυτά τα δεδομένα το μόνο που υπάρχει ως αντίλογος είναι η ΛΑΕ. Το μέτωπο της εξόδου της Ελλάδας από την ευρωζώνη είναι υπαρκτό, έχει οπαδούς, αλλά δεν είναι κυρίαρχο. Εντός του θα γίνουν πολιτικές ανακατατάξεις, αλλά αυτό δεν θα επηρεάσει το τελικό αποτέλεσμα: η κυρίαρχη κοινωνική τάση παραμένει αυτή που εκφράζει ο Τσίπρας, μια κοινωνικά δίκαιη μεταρρυθμιστική προσπάθεια εντός της ευρωζώνης. 

Αυτό έγινε σαφές και στην Ευρώπη και αυτός είναι ο λόγος που η στήριξη στον Τσίπρα είναι γενική και προδιαγράφει και το μέλλον του προγράμματος, αλλά και το μέλλον της κυβέρνησης που θα σχηματιστεί.

Όλα όσα πρέπει να ξέρετε για τον ΕΝΦΙΑ

Περισσότεροι από 6,4 εκατ. ιδιοκτήτες ακινήτων θα κληθούν να πληρώσουν 3,2 δισ. ευρώ στην εφορία. Ωστόσο όσοι δεν μπορούν αποδεδειγμένα να πληρώσουν το φόρο θα πρέπει να ζητήσουν την μερική ή πλήρη απαλλαγή τους από την εφορία. Ειδικότερα οι ιδιοκτήτες ακινήτων πρέπει να γνωρίζουν:

1. Πότε επιβάλλεται ο ΕΝΦΙΑ; Επιβάλλεται στα ακίνητα που κατέχουν οι φορολογούμενοι την 1η Ιανουαρίου κάθε έτους.

2. Ο φόρος επιβαρύνει όλα τα ακίνητα;

Ο φόρος επιβάλλεται σε όλα τα ακίνητα ανεξάρτητα αν πρόκειται για κτίσματα (σπίτια, καταστήματα κ.λπ.) ή για εδαφικές επιφάνειες (οικόπεδα, χωράφια, βοσκοτόπια κ.λπ.) εντός ή εκτός σχεδίου. Οσοι έχουν ακίνητα στο εξωτερικό δεν θα επιβαρυνθούν με τον νέο φόρο στην Ελλάδα.

3. Ποιοι πληρώνουν το φόρο;

Ο φόρος επιβάλλεται στους ιδιοκτήτες που έχουν δικαιώματα επί των ακινήτων είτε είναι φυσικά είτε είναι νομικά πρόσωπα (εταιρείες κ.λπ.). Φορολογούνται όλα το δικαιώματα επί των ακινήτων όπως είναι η πλήρης κυριότητα, η επικαρπία, η ψιλή κυριότητα, το δικαίωμα οίκησης κ.λπ.

4. Το πάρκινγκ στην πυλωτή φορολογείται;

Όταν κάποιος έχει δικαίωμα αποκλειστικής χρήσης θέσης στάθμευσης υποχρεώνεται να πληρώσει φόρο και για αυτό το δικαίωμα. Ετσι θα πληρώσει φόρο για το πάρκινγκ στην πυλωτή αλλά και για το στεγασμένο πάρκινγκ (συνήθως είναι πάρκινγκ στο υπόγειο), είτε έχει χιλιοστά στο οικόπεδο είτε όχι.

5. Οι βοηθητικοί χώροι φορολογούνται;

Φορολογούνται κανονικά οι βοηθητικοί χώροι, όπως είναι οι αποθήκες, τα υπόγεια πάρκινγκ κλπ. Το ίδιο ισχύει και για τις πισίνες είτε βρίσκονται σε μονοκατοικία και ανήκουν σε έναν ιδιοκτήτη είτε βρίσκονται σε πολυκατοικία και είναι κοινόκτητες φορολογούνται κανονικά.

6. Πως υπολογίζεται ο ΕΝΦΙΑ;

Ο ΕΝ.Φ.Ι.Α. διακρίνεται σε «κύριο» και «συμπληρωματικό». Κύριος φόρος θα υπολογίζεται για όλα τα δικαιώματα σε ακίνητα (κατοικίες και λοιπά κτίσματα, οικόπεδα, εκτός σχεδίου εκτάσεις γης). Ο «συμπληρωματικός» ΕΝ.Φ.Ι.Α. υπολογίζεται στην αξία των δικαιωμάτων της πλήρους κυριότητας, της ψιλής κυριότητας και της επικαρπίας επί κτισμάτων και εντός σχεδίων πόλεων οικοπέδων επιβάλλεται συμπληρωματικός ΕΝΦΙΑ. Επιβάλλεται και υπολογίζεται στο μέρος της συνολικής αξίας των δικαιωμάτων το οποίο υπερβαίνει τις 300.000 ευρώ, με

συντελεστές που κλιμακώνονται από 0,1% έως 1%.

7. Πως φορολογούνται οι κατοικίες;

Για τον υπολογισμό του φόρου στις περιπτώσεις των κατοικιών και των λοιπών κτισμάτων λαμβάνονται υπόψη οι εξής συντελεστές:

Βασικός Φόρος: Κυμαίνεται από 2 έως 13 ευρώ το τετραγωνικό μέτρο ανάλογα με την τιμή ζώνης ανά τ.μ. που ισχύει στην περιοχή του ακινήτου.

Συντελεστής Παλαιότητας Κτίσματος: Κυμαίνεται από 0,6 για κτίσματα παλαιότητας άνω των 100 ετών έως 1,25 για κτίσματα παλαιότητας μερικών μηνών έως και 4 ετών.

Συντελεστής Απομείωσης Επιφάνειας: Εφαρμόζεται στις περιπτώσεις ειδικών κτιρίων και κλιμακώνεται αντιστρόφως ανάλογα του αριθμού των τετραγωνικών μέτρων της συνολικής επιφάνειας των κύριων χώρων.

Συντελεστής Ορόφου: Προκύπτει με βάση τον όροφο στον οποίο βρίσκεται το κτίσμα. Δεν εφαρμόζεται στα ειδικά κτίρια και τις μονοκατοικίες.

Συντελεστής Μονοκατοικίας: Εφαρμόζεται συντελεστής 1,02.

Συντελεστής πρόσοψης: Κυμαίνεται από 1 έως 1,02, ανάλογα με τον αριθμό των προσόψεων του κτίσματος σε δρόμους. Ο συντελεστής αυτός εφαρμόζεται μόνο στους κύριους χώρους. Δεν εφαρμόζεται στα κτίρια ειδικών χρήσεων.

Συντελεστής Βοηθητικών Χώρων ο οποίος ορίζεται σε 0,1.

Συντελεστής Ημιτελών Κτισμάτων ο οποίος είναι ίσος με 0,4. Ο συντελεστής αυτός εφαρμόζεται για κάθε ημιτελές κτίσμα, το οποίο δεν ηλεκτροδοτείται και είναι κενό ή ηλεκτροδοτείται με «εργοταξιακό» ηλεκτρικό ρεύμα, δεν είχε ποτέ άλλη παροχή ρεύματος και παραμένει κενό.

Συντελεστής Ειδικών Κτιρίων (Σ.Ε.Κ.), ο οποίος ορίζεται σε 0,5.. Ο συντελεστής αυτός δεν εφαρμόζεται όταν χρησιμοποιείται ο συντελεστής βοηθητικών χώρων. Για τα ειδικά κτίρια αγροτικής χρήσης, ο συντελεστής ειδικών κτιρίων και ο συντελεστής βοηθητικών χώρων ορίζεται σε μηδέν (0).

Ο κύριος Ενιαίος Φόρος Ιδιοκτησίας Ακινήτων για τους κύριους χώρους κάθε κτίσματος ισούται με το γινόμενο που προκύπτει κατόπιν πολλαπλασιασμού του αριθμού των τετραγωνικών μέτρων της συνολικής επιφάνειας των κύριων χώρων του κτίσματος επί τον Βασικό Φόρο, επί τον Συντελεστή Παλαιότητας, επί τον Συντελεστή Ορόφου ή τον Συντελεστή Μονοκατοικίας και επί τον Συντελεστή Πρόσοψης.

8. Σε περίπτωση συνιδιοκτησίας στο ακίνητο πως υπολογίζεται ο φόρος;

Η πληρωμή γίνεται ανάλογα με το ποσοστό που κατέχει ο καθένας και το εμπράγματο δικαίωμα (πλήρη κυριότητα, ψιλή κυριότητα, επικαρπία)

9. Αν το ακίνητο είναι επίδικο ποιος πληρώνει το φόρο;

Αν είναι επίδικο το ακίνητο υποχρεωμένος να πληρώσει τον φόρο είναι αυτός που νέμεται το ακίνητο.

10. Ποια κτίσματα απαλλάσσονται από τον ΕΝΦΙΑ;

Τα κτίσματα που προορίζονται για αγροτική χρήση (μαντριά, στάνες, στάβλοι, κοτέτσια, θερμοκήπια, χώροι αποθήκευσης προϊόντων φυτικής παραγωγής κ.λπ.)

11. Πως υπολογίζεται ο φόρος στα οικόπεδα;

Ανάλογα με την επιφάνειά του και το συντελεστή φόρου ο οποίος εξαρτάται από τη θέση που βρίσκεται το οικόπεδο.

12. Όταν στο οικόπεδο υπάρχει κατοικία πως υπολογίζεται ο φόρος;

Τότε επιβάλλεται φόρος για την κατοικία και επιπλέον φόρος για το αδόμητο τμήμα του οικόπεδου. Ειδικότερα αν στο οικόπεδο υπάρχει κτίσμα, η επιφάνεια του οικοπέδου για την οποία επιβάλλεται ο κύριος φόρος του ΕΝΦΙΑ. ισούται με το υπόλοιπο της συνολικής επιφάνειας αφού αφαιρεθεί η επιφάνεια του οικοπέδου, η οποία αναλογεί στο συντελεστή αξιοποίησης του οικοπέδου, με βάση τη δόμηση η οποία έχει πραγματοποιηθεί στο οικόπεδο. Στην περίπτωση που το κτίσμα έχει ηλικία 100 ετών ή μεγαλύτερη, θεωρείται ότι ο συντελεστής αξιοποίησης οικοπέδου έχει εξαντληθεί.



Πηγή

Β. Μεϊμαράκης: «Ο Τσίπρας κάνει εκλογές γιατί θέλει να φύγει»

Ολομέτωπη επίθεση στον Αλέξη Τσίπρα εξαπέλυσε (ΣΚΑΪ) ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης, επαναλαμβάνοντας ότι εξακολουθεί να πιστεύει ότι μέχρι την Παρασκευή υπάρχει δυνατότητα να βρεθεί λύση κι ότι «όλοι πρέπει να καταλάβουμε ότι η εθνική συνεννόηση είναι εθνικό ζητούμενο».

Ζήτησε εκλογές στις 27 Σεπτεμβρίου δηλώνοντας αντίθετος γενικώς με τις διαδικασίες εξπρές και σημειώνοντας: «Σπαταλάμε χρόνο και ασχολούμαστε με τα μικρά και όλη η Ελλάδα έχει γίνει Κουμουνδούρου».

Την ευθύνη για τη διενέργεια των πρόωρων εκλογών επέρριψε προσωπικά στον Αλέξη Τσίπρα και επέκρινε τη στάση του λέγοντας πως πάμε σε εκλογές για να αλλάξει τους «αντάρτες» στον ΣΥΡΙΖΑ και για να αντικαταστήσει τη ΖωήΚωνσταντοπούλου.

«Και γιατί δεν έκαναν πρόταση μομφής κατά της κ. Κωνσταντοπούλου. Και αν αισθάνεται ότι δεν είχε εντολή για να υπογράψει μνημόνιο γιατί δεν έκανε εκλογές πριν;», συνέχισε επισημαίνοντας ότι οι εκλογές δεν βοηθούν στην προσπάθεια να ανακάμψει η οικονομία.

«Δεν επιτρέπεται ο πρωθυπουργός να λέει ότι δεν θέλει να με δει, ότι δεν θέλει να δει τον Λαφαζάνη, ότι δεν θα έρθει σε σύσκεψη υπό τον πρόεδρο της Δημοκρατίας. Το Σύνταγμα γιατί τα προβλέπει αυτά; Εγώ πιστεύω ότι η σύσκεψη των αρχηγών πρέπει να γίνει και να μείνει κενή η θέση του κ.Τσιπρα», συμπλήρωσε.

«Που πάει ο τύπος» αναρωτήθηκε χαρακτηριστικά ο πρόεδρος της αξιωματικής αντιπολίτευσης. «Μας έλεγε "μην κουνάτε την ουρά" και ο τύπος ήδη είχε προγραμματίσει τις εκλογές. Και 20 βουλευτές να του φεύγανε θα τις έκανε», είπε συγκεκριμένα.

Για απρέπεια από την πλευρά του Μεγάρου Μαξίμου έκανε λόγο ο κ. Μεϊμαράκης διαψεύδοντας διαρροές ότι υπήρξε επικοινωνία του με τον πρωθυπουργό - κάτι που είπε δεν συνέβη - κατά την οποία τον διαβεβαίωσε ότι δεν θα κάνει χρήση των διερευνητικών εντολών.

«Δεν επικοινώνησε. Είναι δυνατόν να λένε τέτοια; Τόση αλαζονεία; Τυφλώθηκαν οι άνθρωποι», πρόσθεσε και κάλεσε τους πολίτες να σκεφτούν πια αν αξίζει ναψηφίζουν με το θυμικό και να συγκρίνουν τα πεπραγμένα της Ν.Δ. με αυτά της διακυβέρνησης Τσίπρα.

Ο κ. Μεϊμαράκης κάλεσε τον κ. Τσίπρα να πει αν έχει δεσμευτεί στο Εurogroup για ουρές νέων μέτρων, ενώ είπε πως όταν εκείνος μιλάει για συμφέροντα ο πρωθυπουργός κρύβεται και δεν απαντάει.

«Εγώ πιστεύω στις κυβερνήσεις συνεργασίας. Του πρότεινα να έρθει και είπε ότι δεν θέλει να με δει. Και μετά τις εκλογές ανοικτός είμαι. Αυτός είπε, και τα κυρίαρχα στελέχη του είπαν, ότι δεν έρχονται. Αυτό είναι το "μπράβο" στη στήριξη; Που το πάει ο τύπος;», υπογράμμισε και εξήγησε ότι ο κ. Τσίπρας έχει δείξει επικοινωνιακά ότι ήταν καλός διαπραγματευτής όχι με βάση το αποτέλεσμα της διαπραγμάτευσής του όπως θα έπρεπε αλλά μόνο με βάση τη διάρκειά της».

«Τώρα, κυρίως τώρα, προτείνουμε κυβέρνηση συνεργασίας. Το μετά κοστίζει. Θα έρθει νέο μνημόνιο και νέα μέτρα. Τυχοδιωκτικές πολιτικές είναι αυτές», συνέχισε επαναλαμβάνοντας χαρακτηριστικά ότι ο κ. Τσίπρας «θέλει να φύγει τρέχοντας, πάει να την κοπανήσει».

Δήλωσε ότι δεν φοβάται τις εκλογές, υποστήριξε ότι δεν έχει εξουσιομανία, επέμεινε ότι η Ν.Δ. θα τις κερδίσει και ανέφερε ότι το ζητούμενο είναι να κυβερνηθεί η χώρα και όχι να κάνουμε κάθε πέντε μήνες εκλογές».

«Παρότι είμαστε πρώτο κόμμα και δεν φοβάμαι και θα τις κερδίσω, εντούτοις δεν πρέπει να δημιουργήσουμε για το συμφέρον του τόπου αυτή την αστάθεια», εξήγησε και τόνισε πως «δεν καίγεται κανείς αν θα είναι πρωθυπουργός ο Τσίπρας ή ο Μεϊμαράκης αλλά αν θα πάει καλά η χώρα», είπε.

Για τη Ν.Δ. είπε ότι είναι μεγάλο πολυτασικό κόμμα, ότι θα είναι αντιδημοκρατικό να αλλάξει τη σειρά εκλογής των υποψηφίων όπως την καθόρισαν με τη ψήφο τους οι ψηφοφόροι στις εκλογές του Ιανουαρίου, και ότι υπάρχει πληθώρα σοβαρών και ικανών στελεχών που θέλουν να προσφέρουν.

«Θα σχηματίσω κυβέρνηση με ικανούς και άξιους ανθρώπους που αγαπούν την χώρα. Έχουν ζήσει τα ζητήματα στον τομέα τους. Θα προχωρήσω με αυτούς ανεξαρτήτως κομματικής τοποθέτησης, αλλά μέσα στο πλαίσιο που είπαμε», σημείωσε.

Τέλος, υπενθυμίζεται ότι στις 15:30 στη Βουλή ο επικεφαλής της Νέας Δημοκρατίας θα έχει συνάντηση με τον πρόεδρο της «Λαϊκής Ενότητας», που έχει στα χέρια του τη διερευνητική εντολή για σχηματισμό κυβέρνησης.

Πηγή

Στο ΕΤΕΑ από 1η Σεπτέμβρη 11 Επικουρικά Ταμεία

Υλοποιώντας τις δεσμεύσεις του Μνημονίου, ο υφυπουργός Εργασίας Παύλος Χαϊκάλης υπέγραψε την υπουργική απόφαση. Ποια Ταμεία αφορά και ποιες είναι οι… άμεσες συνέπειες για τους ασφαλισμένους.

Στο ΕΤΕΑ εντάσσονται με υπουργική απόφαση που υπέγραψε ο Παύλος Χαϊκάλης έντεκα Ταμεία επικουρικής ασφάλισης. Η απόφαση τίθεται σε ισχύ από την 1η Σεπτεμβρίου και αφορά όλα τα επικουρικά ταμεία που είναι αρμοδιότητας του υπουργείου Εργασίας καθώς και τους Τομείς του Κλάδου Επικουρικής Ασφάλισης του Ταμείου Επικουρικής Ασφάλισης και Πρόνοιας Απασχολούμενων στα Σώματα Ασφαλείας (Τ.Ε.Α.Π.Α.Σ.Α.) αρμοδιότητας του Υπουργείου Εσωτερικών και Διοικητικής Ανασυγκρότησης.

Τα Ταμεία θα λειτουργούν «με ενιαία διοικητική και οικονομική οργάνωση», όπως τονίζεται ρητά στη συγκεκριμένη απόφαση και θα διέπονται από τις διατάξεις της νομοθεσίας, όπως κάθε φορά ισχύουν. 

Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι στην περίπτωση που προκύψει ανάγκη για νέες περικοπές στις επικουρικές συντάξεις, λόγω της ρήτρας μηδενικού ελλείμματος ,από τον Οκτώβριο θα «πληρώσουν» και οι ασφαλισμένοι αυτών των Ταμείων.

Τα Ταμεία που εντάσσονται στο ΕΤΕΑ είναι τα εξής:

α) Τομείς του Κλάδου Επικουρικής Ασφάλισης του Τ.Ε.Α.Π.Α.Σ.Α. (Τομέας Επικουρικής Ασφάλισης Υπαλλήλων Αστυνομίας Πόλεων (Τ.Ε.Α.Υ.Α.Π.), Τομέας Επικουρικής Ασφάλισης Ελληνικής Χωροφυλακής (Τ.Ε.Α.Ε.Χ.) και Τομέας Επικουρικής Ασφάλισης Υπαλλήλων Πυροσβεστικού Σώματος (Τ.Ε.Α.Υ.Π.Σ.) αρμοδιότητας του Υπουργείου Εσωτερικών και Διοικητικής Ανασυγκρότησης.

β) Kλάδος Επικουρικής Ασφάλισης Ελευθέρων Επαγγελματιών του Ο.Α.Ε.Ε.

γ) Τoμέας Επικουρικής Ασφάλισης Αρτοποιών (Τ.Ε.Α.Α.) του Κλάδου Επικουρικής Ασφάλισης Ελευθέρων Επαγγελματιών του Ο.Α.Ε.Ε.

δ) Τoμέας Επικουρικής Ασφάλισης Πρατηριούχων Υγρών Καυσίμων (Τ.Ε.Α.Π.Υ.Κ.) του Κλάδου Επικουρικής Ασφάλισης Ελευθέρων Επαγγελματιών του Ο.Α.Ε.Ε.

ε) Τομέας Επικουρικής Ασφάλισης Μηχανικών και Εργοληπτών Δημοσίων Έργων του Κλάδου Επικουρικής Ασφάλισης του Ε.Τ.Α.Α.

στ) Τομέας Ασφάλισης Συμβολαιογράϕων (Τ.Α.Σ.) του Κλάδου Επικουρικής Ασφάλισης του Ε.Τ.Α.Α.

ζ) Τομέας Επικουρικής Ασφάλισης Δικηγόρων (Τ.Ε.Α.Δ.) του Κλάδου Επικουρικής Ασφάλισης του Ε.Τ.Α.Α.

η) Τομέας Επικουρικής Ασϕάλισης Ιδιοκτητών Συντακτών και Υπαλλήλων Τύπου του Κλάδου Επικουρικής Ασφάλισης του Ε.Τ.Α.Π.-Μ.Μ.Ε.

θ)Τομέας Επικουρικής Ασφάλισης Τεχνικών Τύπου Αθηνών & Θεσσαλονίκης του Κλάδου Επικουρικής Ασφάλισης του Ε.Τ.Α.Π.-Μ.Μ.Ε.

ι) Κλάδος Επικουρικής Ασφάλισης Ναυτικών (Κ.Ε.Α.Ν.) του Ν.Α.Τ. και

ια) Ταμείο Επικουρικής Ασφάλισης Προσωπικού Ιδρυμάτων Εμπορικού Ναυτικού (Τ.Ε.Α.Π.Ι.Ε.Ν.) αρμοδιότητας του Υπουργείου Εργασίας, Κοινωνικής Ασϕάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης.

Ειδικά για το προσωπικό του Τομέα Προστασίας του Πολίτη, του Υπουργείου Εσωτερικών και Διοικητικής Ανασυγκρότησης, που υπηρετεί σε υπηρεσίες του Τ.Ε.Α.Π.Α.Σ.Α. και εξυπηρετεί τον Κλάδο Eπικουρικής Ασφάλισης, προβλέπεται η διάθεσή του στο Ε.Τ.Ε.Α. με κοινή απόφαση των αρμόδιων Υπουργών.

Πηγή