Ο Λοβέρδος ξέχασε τις οροθετικές, αλλά δήθεν είναι με την Μπεκατώρου

 

Εξοργιστική υποκρισία από τον “άνθρωπο” που κρέμασε στα μανταλάκια τις οροθετικές γυναίκες και τώρα επιχειρεί να εκμεταλλευθεί πολιτικά το #ΜεΤηΣοφια

 

γράφει η Βίκυ Σαμαρά

 

Από μία άποψη, το γεγονός ότι πλέον όλοι οι πολιτικοί και δημοσιολογούντες σπεύδουν να δηλώσουν #ΜεΤηΣοφία, δείχνει κάτι θετικό: Πως το θάρρος της Σοφίας Μπεκατώρου πυροδότησε ένα σημαντικό ρεύμα υποστήριξης από την ελληνική κοινωνία στα θύματα βιασμού και σεξουαλικής παρενόχλησης, ρεύμα το οποίο κανείς δεν μπορεί να αγνοήσει.

 

 

Άλλωστε τελικά τα πράγματα αλλάζουν και μπορούν να αλλάξουν από κάτω προς τα πάνω. Οι πολίτες μπορούμε να τα αλλάξουμε. Και τα ΜΜΕ μπορούν και πρέπει να παίξουν βέβαια σε αυτό ένα κρίσιμο ρόλο. Όχι μόνο στηρίζοντας και δίνοντας φωνή στα θύματα σεξουαλικής κακοποίησης, αλλά αποφεύγοντας την αναπαραγωγή σεξιστικών στερεοτύπων και προτύπων της κουλτούρας του βιασμού. Και ας φέρνουν εύκολα “κλικ”.

 

Όμως, δεν θα επιτρέψουμε, εμείς η κοινωνία των πολιτών, σε όσους στο παρελθόν τζόγαραν πολιτικά με το σεξισμό, να επιχειρήσουν τώρα να “ξεπλυθούν” στο ρεύμα του ελληνικού #MeToo.

Όπως ο Ανδρέας Λοβέρδος, που με περισσή υποκρισία τόλμησε να τουιτάρει πως ειναι και αυτός δήθεν δίπλα στη Σοφία Μπεκατώρου.

 

 

Νομίζει ο Λοβέρδος ότι έχουμε ξεχάσει πως βίασε ψυχολογικά τις οροθετικές γυναίκες, τις οποίες κρέμασε στα μανταλάκια θέλοντας να εκμεταλλευθεί πολιτικά τη μισανθρωπία των “νοικοκυραίων” και να ξεχαστούν οι μνημονιακές του ευθύνες. Ο Λοβέρδος που χαρακτήριζε τη Χρυσή Αυγή “αυθεντικό λαϊκό κίνημα” και ονειρεύεται να διεκδικήσει και την ηγεσία του Κινήματος Αλλαγής, επομένως τώρα που η εγκληματική οργάνωση είναι στη φυλακή προσπαθεί να φτιάξει προοδευτικό προφίλ. Όμως όσα ψέματα και να είπε στη συνέχεια η διαπόμπευση αυτών των γυναικών ήταν δικό του έργο.

 

Μας θυμίζει βέβαια η υποκρισία Λοβέρδου ότι εάν η Σοφία Μπεκατώρου δεν είχε ένα χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο, ίσως να μην είχε βρει ποτέ το βήμα να δημοσιοποιήσει την κακοποίηση της. Γιατί οι Λοβέρδοι της πολιτικής και όχι μόνο κώφευαν τόσα χρόνια. Αλλά υπήρξαν και άνθρωποι, είτε με δημόσιο λόγο είτε ως απλοί πολίτες (ο πιο τιμητικός τίτλος) που άλλαξαν τα πράγματα. Ναι, έχουμε να κάνουμε πολλά βήματα ακόμη. Αλλά ήδη έχουμε προχωρήσει σε σχέση με το 1998 όταν κακοποιήθηκε σεξουαλικά η Σοφία Μπεκατώρου: Όσοι “απορούν” γιατί δε μίλησε νωρίτερα, μάλλον ξεχνούν πόσο πιο σεξιστική ήταν τότε η ελληνική κοινωνία.

 

Αλλά και οι πολιτικοί που καλή τη πίστει δηλώνουν #ΜεΤηΣοφία, θα πρέπει να ξέρουν ότι δεν αρκούν τα hashtags. Χρειάζονται πράξεις. Ώστε οι γυναίκες (και οι άντρες) που αποφασίζουν, όποτε και όπως εκείνοι επιλέξουν να καταγγείλουν το βιασμό τους, να μπορούν να βρουν Δικαιοσύνη. Και ένα πρώτο αναγκαίο βήμα είναι ριζικές αλλαγές στη νοοτροπία της Ελληνικής Αστυνομίας, καθώς συχνά τα θύματα που τολμούν να μιλήσουν βιάζονται για δεύτερη φορά, αλλά και η σεξουαλική διαπαιδαγώγηση στα σχολεία.

Τι (δεν) σημαίνει "προοδευτική διακυβέρνηση" και γιατί συζητείται...

 

γράφει ο Γιώργος Καρελιάς

 

 

Εδώ και λίγες μέρες δύο λέξεις έχουν (ξανα)μπει στο πολιτικό λεξιλόγιο: προοδευτική διακυβέρνηση. Τις χρησιμοποίησαν πολιτικά πρόσωπα από τον αποκαλούμενο «προοδευτικό χώρο»( Αλέξης Τσίπρας, Φώφη Γεννηματά, Γιώργος Παπανδρέου, Χάρης Καστανίδης). Ολοι αυτοί μπορεί να εννοούν διαφορετικά πράγματα, αλλά συμπίπτουν σε ένα: η προοδευτική διακυβέρνηση δεν περιλαμβάνει τη ΝΔ.

 

Αντίθετα, ένα άλλο πρόσωπο, που(θεωρητικά) εντάσσεται στον προοδευτικό χώρο, ο Ανδρέας Λοβέρδος, ήταν κατηγορηματικός ότι από την προοδευτική διακυβέρνηση αποκλείεται ο ΣΥΡΙΖΑ.

 

Αλλά το θέμα απασχολεί και το χώρο της ΝΔ, βουλευτές της οποίας(πχ Δ. Μαρκόπουλος) θεωρούν ότι προοδευτική διακυβέρνηση ασκεί η σημερινή κυβέρνηση. Στο ίδιο πνεύμα ο επικεφαλής του Γραφείου Τύπου του πρωθυπουργού Δ. Τσιόδρας σε κυριακάτικο άρθρο του(«Το ΒΗΜΑ») λέει ότι προοδευτικός πολιτικός είναι ο Κυριάκος Μητσοτάκης και όχι ο Αλέξης Τσίπρας.

Υπάρχουν δύο τρόποι για να προσεγγίσει κανείς το θέμα. Πρώτον, ο ιστορικός. Δηλαδή, με μια αναδρομή στο παρελθόν, ώστε να φανεί ποιές κυβερνήσεις, ποια κόμματα και ποιοι πολιτικοί συνέδεσαν τις κυβερνητικές θητείες τους με προοδευτικά μέτρα. Και, δεύτερον, η καταγραφή πρόσφατων και σημερινών προοδευτικών ή μη πολιτικών, αποφάσεων και μέτρων, ώστε να φανεί ποιος(δεν)δικαιούται να οικειοποιείται τους όρους «προοδευτικός», «μεταρρυθμιστής» και τα συναφή.

 

Σήμερα είναι πανθομολογούμενο ότι, τουλάχιστον στην μετά το 1974 περίοδο, που αποκαλείται Μεταπολίτευση, προοδευτικά μέτρα και μεταρρυθμίσεις έχουν συνδεθεί με τις κυβερνητικές θητείες του ΠΑΣΟΚ και με τρεις πρωθυπουργούς(Ανδρέας Παπανδρέου, Κώστας Σημίτης και Γιώργος Παπανδρέου). Μερικές από αυτές: η αναγνώριση της αντίστασης, το ΕΣΥ, το ΑΣΕΠ, τα ΚΕΠ, η ψήφος στα 18, η ισότητα των δύο φύλων, ο πολιτικός γάμος, ο Καποδίστριας και ο Καλλικράτης, η Διαύγεια κ.α. Τις περισσότερες από αυτές τις πολέμησε με σφοδρότητα το κόμμα που εκπροσωπεί τη συντηρητική παράταξη, η ΝΔ.

 

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης εξελέγη στην ηγεσία της ΝΔ το 2016 με το φωτοστέφανο του μεταρρυθμιστή. Ωστόσο, ως αντιπολίτευση το κόμμα του αντιτάχθηκε στις μεταρρυθμίσεις έκανε η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ(πχ Σύμφωνο Συμβίωσης, Ταυτότητα Φύλου). Επιπλέον, σαφές δείγμα αντι- προοδευτικής πολιτικής είναι η στάση της στη Συμφωνία των Πρεσπών, την οποία ως αντιπολίτευση θεωρούσε εθνικά επιζήμια και σήμερα ως κυβέρνηση την εκθειάζει ως υπόδειγμα ιστορικής αλήθειας.

 

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη συμπλήρωσε ενάμιση χρόνο στην εξουσία. Η υποχρεωτική μονοπώληση της πανδημίας στην ατζέντα της δεν επιτρέπει κάποια, έστω σύντομη, αποτίμηση του έργου της. Η μοναδική, εμφανής, μεταρρυθμιστική προσπάθεια είναι αυτή που κάνει το υπουργείο Ψηφιακής Πολιτικής, το οποίο σε σύντομο χρονικό διάστημα αξιοποίησε την τεχνολογία για να διευκολύνει τους πολίτες, ώστε να μη χρειάζεται η διά ζώσης επικοινωνία τους με το κράτος.

 

Σε πολιτικό επίπεδο, ο όρος «προοδευτική διακυβέρνηση» παραπέμπει στο σχηματισμό άλλης, εναλλακτικής της ΝΔ, κυβέρνησης. Σήμερα η συζήτηση αυτή δεν έχει ιδιαίτερο νόημα, καθώς τέτοια προοπτική δεν διαφαίνεται. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει ισχυρή πλειοψηφία και δεν αισθάνεται κάποια απειλή, καθώς η αντιπολίτευση υστερεί πολύ στις δημοσκοπήσεις. Η συζήτηση πυροδοτείται αποκλειστικά από διοχετευόμενες προθέσεις του πρωθυπουργού(ο ίδιος τις διέψευσε πρόσφατα) να κάνει πρόωρες εκλογές μόλις λήξει η πανδημία, ώστε να εκμεταλλευθεί την υπεροχή του και να ανανεώσει ακόπως τη θητεία του.

 

Ομως, ο στόχος αυτός περνάει μέσα από την απλή αναλογική, με την οποία θα διεξαχθούν οι επόμενες εκλογές. Αυτό σημαίνει ότι δεν αρκεί στον κ. Μητσοτάκη να πετύχει την(ορατή, με τα σημερινά δεδομένα) πρώτη θέση της ΝΔ στις εκλογές αυτές. Επειδή, λόγω της απλής αναλογικής, δεν θα μπορεί να σχηματίσει αυτοδύναμη κυβέρνηση, πρέπει να διασφαλίσει ότι δεν θα μπορέσουν να σχηματίσουν κυβέρνηση συνεργασίας τα κόμματα της αντιπολίτευσης.

 

Για να έχει πιθανότητες να επαληθευτεί αυτό το σενάριο, πρέπει να συνεργαστούν οπωσδήποτε ο ΣΥΡΙΖΑ και το Κίνημα Αλλαγής(ίσως χρειαστεί και τρίτο κόμμα, αν οι αριθμοί δεν βγαίνουν). Και ακριβώς αυτό θα επιδιώξει πάση θυσία να αποτρέψει ο κ. Μητσοτάκης. Αυτό θα συμβεί αν αρχηγός του ΚΙΝΑΛ γίνει ο Ανδρέας Λοβέρδος, ο οποίος αποκλείει οποιαδήποτε συνεργασία με τον ΣΥΡΙΖΑ, ενώ αποφεύγει να πει το ίδιο και για τη ΝΔ. Με οποιονδήποτε άλλον αρχηγό ο κ. Μητσοτάκης δεν μπορεί να ελπίζει σε συνεργασία, κατά το πρότυπο της συνεργασίας Σαμαρά-Βενιζέλου την περίοδο 2012-2014, η οποία οδήγησε το άλλοτε κραταιό ΠΑΣΟΚ στην εκλογική καταβαράθρωση.

 

Βεβαίως, η συζήτηση αυτή σήμερα φαίνεται εκτός τόπου και χρόνου. Όμως, επιδημίας βοηθούσης, σε μερικούς μήνες μπορεί να αποκτήσει μεγάλο ενδιαφέρον, αν ο κ. Μητσοτάκης και οι συν αυτώ υποκύψουν στον πειρασμό των πρόωρων εκλογών. Τότε θα φανεί αν ο σχεδιασμός τους να κάψουν την απλή αναλογική και να κυριαρχήσουν για άλλα τέσσερα χρόνια θα τους βγει ή αν θα καούν οι ίδιοι.

 

Μια απάντηση μπορεί να δίνει αυτή η θυμόσοφη ρήση: « Να πολλαπλασιάζεις επί δύο τους πιθανούς κινδύνους, να διαιρείς δια δύο τα προσδοκώμενα οφέλη».

Αθηνά Λινού: Αργός ο ρυθμός του εμβολιασμού, να αλλάξει το μοντέλο

Καμπανάκι για τον εμβολιασμό στα νοσοκομεία χτύπησε η Αθηνά Λινού ζητώντας την εμπλοκή των Κέντρων Υγείας και άλλων ιατρικών ειδικοτήτων - Τι πρέπει να γίνει με το άνοιγμα της αγοράς.

 

Την αλλαγή του τρόπου που γίνεται ο εμβολιασμός στην Ελλάδα ζήτησε η καθηγήτρια επιδημιολογίας Αθηνά Λινού τονίζοντας πώς πρέπει τα Κέντρα Υγείας αλλά και άλλες ειδικότητες γιατρών όπως των οδοντιάτρων -κάτι που όπως είπε  γίνεται στο εξωτερικό- να αναλάβουν ένα μέρος της διαδικασίας ώστε να μην γονατίσουν τα νοσοκομεία.

 

«Ο εμβολιασμός πρέπει να γίνεται γρήγορα και να είναι και ασφαλής. Στα νοσοκομεία είναι επικίνδυνο και επιβαρύνει περισσότερο το σύστημα» είπε και υπογράμμισε πώς η διαδικασία κινείται με εξαιρετικά αργούς ρυθμούς.

 

Επίσης πρόσθεσε πώς μπορεί μεν η χώρα μας να έχει αγοράσει τα εμβόλια αλλά αυτά πρέπει και να έρθουν στην Ελλάδα το συντομότερο.

 

«Αν έρθουν του χρόνου δεν θα μας ωφελήσουν» σημείωσε χαρακτηριστικά.

 

Αναφορικά με το άνοιγμα της αγοράς υπογράμμισε πώς καλώς πάρθηκε η απόφαση ωστόσο πρέπει να συνοδευτεί με συγκεκριμένα μέτρα όπως περισσότερα τεστ, συνέχιση της τηλεργασίας στο μέγιστο δυνατό ποσοστό και προσοχή στις μετακινήσεις των εργαζομένων στην βαριά βιομηχανία ώστε να μην υπάρχει διασπορά του ιού.

 

Δείτε όσα είπε εδώ:

πηγή

Γιατί ο Mark Zuckerberg θέλει τα δεδομένα μας στο WhatsApp;

 

γράφει ο Γιώργος X. Παπασωτηρίου  

 

Στις αρχές Ιανουαρίου, η εφαρμογή ανταλλαγής μηνυμάτων WhatsApp ανακοίνωσε αλλαγή στους όρους χρήσης της. Αυτό προκάλεσε μεγάλη ανησυχία. Η ιταλική εφημερίδα Domani ασκεί δριμύτατη κριτική στον Mark Zuckerberg καταγγέλλοντάς τον για ασυδοσία.

 

Αφού, λοιπόν, ο Mark Zuckerberg μπορεί να κλείσει τον λογαριασμό στο Facebook του Ντόναλντ Τραμπ, τότε θα προσπαθήσει να αναγκάσει κι εμάς να του δώσουμε ό,τι δεδομένα έχουμε στα smartphone μας, σημειώνει η εφημερίδα. Τη στιγμή, μάλιστα, που το αφεντικό του Facebook επιχειρεί να διαμορφώσει την εικόνα του πρωτεργάτη της δημοκρατίας και της δικαιοσύνης, λογοκρίνοντας τον Ντόναλντ Τραμπ, την ίδια ώρα επιχειρεί ένα άνευ προηγουμένου πλήγμα στη δημοκρατία, προσπαθώντας να οικειοποιηθεί τα δεδομένα μας.

 

Συγκεκριμένα, η υπηρεσία ανταλλαγής άμεσων μηνυμάτων WhatsApp, η οποία έχει 2 δισεκατομμύρια χρήστες σε όλο τον κόσμο, ζητά από τους χρήστες της να αποδεχτούν τους νέους όρους χρήσης, διαφορετικά δεν θα μπορούν πλέον να χρησιμοποιήσουν την εφαρμογή.

 

Το 2014, το Facebook αγόρασε το WhatsApp για 19 δισεκατομμύρια δολάρια, αλλά ποτέ δεν εξήγησε ποιος ήταν ο σκοπός αυτής της αγοράς. Εκείνη την εποχή, ο Zuckerberg υποσχέθηκε στις αντιμονοπωλιακές αρχές των ΗΠΑ ότι δεν θα συνένωνε το WhatsApp (μια υπηρεσία για την αποστολή κρυπτογραφημένων μηνυμάτων μεταξύ χρηστών) με το Facebook (μια πλατφόρμα για τη συλλογή δεδομένων και την πώληση στοχευμένων διαφημίσεων). Τελικά, όμως, το Facebook κατέληξε να συμπεριφέρεται σαν μια κλασική μονοπωλιακή εταιρεία: Μόλις η πλατφόρμα κέρδισε αρκετή δύναμη στην αγορά, άρχισε να τη χρησιμοποιεί για να «στύβει» τους πελάτες της σαν λεμόνια, γράφει η εφημερίδα Domani.

 

Το Facebook είναι προφανώς μια δωρεάν υπηρεσία. Αυτό κατά τη γνώμη μας (arti) είναι το «κόλπο» για να προσελκύσει «χρήστες» τους οποίους στη συνέχεια θα «πουλάει» στους διαφημιστές. Τα δεδομένα των χρηστών (data) είναι αναγκαία ώστε η διαφήμιση να είναι απολύτως στοχευμένη και αποτελεσματική. Με τη χρήση των δεδομένων επιτυγχάνεται τόσο ο «εθισμός» όσο και η «χειραγώγηση» των «χρηστών» και η διαμόρφωση των αναγκών τους. Οι χρήστες πωλούνται ως εμπορεύματα στους διαφημιστές(από τους διαφημιστές αντλούν τα τεράστια κέρδη οι μεγάλες εταιρίες του διαδικτύου) και συγχρόνως είναι οι «πελάτες», που καταναλώνουν τα προϊόντα που διαφημίζονται!  Αυτός είναι ένας καταναλωτικός κύκλος που γίνεται φαύλος και κανιβαλικός για τον άνθρωπο, την κοινωνία και τη φύση και ανοίγει το δρόμο για έναν νέο ολοκληρωτισμό μπροστά στον οποίο αυτοί του παρελθόντος θα ωχριούν… 

 

Δημοσιογράφοι βγάζουν αριστερό τον δεξιό δικηγόρο που κατέθεσε μήνυση για τα κρούσματα στη Θεσ/νικη! (video)

 

Αποστομωτική ήταν η απάντηση του γνωστού ποινικολόγου Νίκου Διαλυνά στις αιτιάσεις και τις αιχμές δημοσιογράφων του Star, ότι τα κίνητρα της μήνυσης που κατέθεσε για την έκρηξη κρουσμάτων κορονοϊού στη Β. Ελλάδα, ήταν πολιτικά.

 

Oι δημοσιογράφοι Ζήνα Κουτσελίνη και Σπύρος Χαριτάτος δήλωσαν ότι ο Νίκος Διαλυνάς με την κριτική του προς την κυβέρνηση μπορεί να θεωρηθεί ότι μιλά εκ μέρους της αντιπολίτευσης για να λάβουν την απάντηση ότι όλοι στη Θεσσαλονίκη ξέρουν ότι ανήκει σε δεξιό κόμμα και μάλιστα η κόρη του έχει κατέβει υποψήφια δύο φορές με το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας.

 

Ειδικότερα, ο γνωστός ποινικολόγος βρέθηκε το μεσημέρι της Πέμπτης στο στούντιο της εκπομπής “Αλήθειες με τη Ζήνα” και μίλησε για το περιεχόμενο της μηνυτήριας αναφοράς που κατέθεσε κατά παντός υπευθύνου για τη διασπορά του κορονοϊού στη Βόρεια Ελλάδα.

 

Τότε, ο δημοσιογράφος Σπ. Χαριτάτος τον ρώτησε:

 

«Γιατί δεν πράξατε το ίδιο για τον κόσμο που μαζεύτηκε να εκδηλώσει τη δίκαιη οργή του έξω από το Εφετείο στην απόφαση για τη δίκη της Χρυσής Αυγής. Θέλω να πω με λίγα λόγια κ. Διαλυνά ότι θα κατηγορηθείτε ότι πίσω από την εύλογη αντίδρασή σας, που για μένα είναι απόλυτα λογική, και είναι η αντίδραση του υγιούς πνεύματος ενός πολίτη, ότι μπορεί να υπάρχει ένα κίνητρο που να χαρακτηρίζεται πολιτικό.»

 

Στην παρατήρηση του κ. Χαριτάτου μάλιστα συμφώνησε και η παρουσιάστρια της εκπομπής, κ. Ζήνα Κουτσελίνη, η οποία δήλωσε ότι κάποιος μπορεί τώρα να πει ότι ο κ. Διαλυνάς εκφράζει την άποψη ενός κόμματος, της αντιπολίτευσης, του ΣΥΡΙΖΑ.

 

Τότε, εισέπραξαν την εξής απάντηση, που τους έφερε σε αμηχανία:

 

«Μα συγγνώμη, όλοι στη Θεσσαλονίκη ξέρουν ότι ανήκω σε δεξιό κόμμα. Η κόρη μου ήταν δύο φορές υποψήφια βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας στην Ά Περιφέρεια Θεσσαλονίκης!»

     

Πηγή: rosa.gr

Ένα μικρό γράμμα για τη Σοφία

 

γράφει η Λιάνα Κανέλλη

 

Αυτός μόλυνε τη θάλασσα κι εσύ κορίτσι μου, Σοφάκι θα σ’ έλεγα αν ήσουν κόρη μου, κόπιασες, πάλεψες με τα μέσα σου κι έξω λυσσασμένα κύματα και κράτησες τα πανιά σου ανοιχτά, το σκάφος σου σε πορεία νικηφόρα, ακόμη και για όλες κι όλους εκείνους που δεν ξέρουν από θάλασσα και θύελλες. Ευχαριστώ θ’ ακούσεις πολλά. Για το κουράγιο, το θάρρος κι άλλα τέτοια. Το μεγάλο θα στο πει μόνο η ψυχή σου, που ξεχωρίζει όμορφη, μέσα στο βούρκο των «ευγενών» τεράτων του καθωσπρεπισμού και της εκβιασμένης «κανονικότητας».

 

Με νοιάζει μόνον να μην κινδυνέψεις να τραυματιστείς, γρατσουνιά να μην πάθεις, πικρή γεύση στο στόμα να μη νιώσεις από δω και μπρος, επειδή αποφάσισες να μιλήσεις. Να μη σε κάνει να αισθανθείς, αυτή η σάπια, γλυκερή και ύπουλη κριτικολαγνεία των διαδικτυακών ημερών και της «δημοκρατίας της πλατφόρμας», που πλουτίζει απ’ τα δράματα κι εμπορευματοποιεί τα ανίχνευτα κλάματα, ποτέ μονάχη σου και ξανά. Ποτέ μονάχη στη θέση της άφατης αδυναμίας, που είναι ο βιασμός.

 

Θα σου πω ό,τι είπα κάποτε για τη ζωή, στο δικό μου το παιδί: Κράτα το τιμόνι σου. Χάραξε την πορεία σου. Βρες τις θάλασσες και τα λιμάνια σου. Εγώ μπορώ μόνο να φυσάω μ’ όλες μου τις δυνάμεις, άνεμο ούριο στα πανιά σου. Ώσπου ν’ ανοίξει ο καιρός, να καθαρίσει ο ουρανός και να σκιαχτεί η γενική άπνοια. Την άδολη αγάπη σου εύχομαι να συναντάς, σε κάθε λιμάνι που θα δένεις.  

Πρόωρες εκλογές: Τα διλήμματα του πρωθυπουργού για το χρόνο της κάλπης

 

γράφει ο Βασίλης Σκουρής   

 

Οι επιπτώσεις –και- από το νέο εκλογικό νόμο με το κλιμακωτό μπόνους των 40 εδρών. Το ενδεχόμενο ΣΥΡΙΖΑ και ΚΙΝΑΛ να μπορεί να έχει ίσες ή περισσότερες έδρες από τη Νέα Δημοκρατία. Η διαμόρφωση ή όχι δυναμικής από τον ΣΥΡΙΖΑ. Τα χρήματα από το Ταμείο Ανάκαμψης και τα ερωτηματικά για το εάν θα επαναφέρει τους δημοσιονομικούς περιορισμούς η ΕΕ για το 2022. Οι φόβοι για τα ελληνοτουρκικά.

 

Διαστάσεις λαμβάνει πλέον το θέμα της πρόωρης προσφυγής στις κάλπες, που έφεραν στη δημοσιότητα επί εβδομάδες το iEidiseis και τα «Παιχνίδια Εξουσίας», μετά και το πρωτοσέλιδο του «Πρώτου Θέματος» της Κυριακής με τίτλο «Ο εκλογικός πειρασμός του φθινοπώρου- Στο μυαλό του Μητσοτάκη».

 

Είναι πλέον σαφές, αν κρίνουμε και από τις δημοσκοπήσεις, πως παρά την αντίθεση της μεγάλης πλειοψηφίας των πολιτών, οι πρόωρες εκλογές αρχίζουν να προεξοφλούνται, με το Μέγαρο Μαξίμου απλώς να επιχειρήσει να σφυγμομετρήσει τη λαϊκή γνώμη.

 

Στο μπλοκάκι όσων στο Μέγαρο Μαξίμου υποστηρίζουν τις πρόωρες κάλπες, αλλά και στο μυαλό του πρωθυπουργού, είναι οι εξής χρονικές περίοδοι:

 

ΤΕΛΗ ΑΝΟΙΞΗΣ - ΑΡΧΕΣ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥ: Το σενάριο αυτό, για το οποίο έγραψαν πρόσφατα τα «Παιχνίδια Εξουσίας», όχι απλώς είναι υπαρκτό, αλλά και σε καμία περίπτωση δεν εγκαταλείπεται. Εκτιμάται πως αποτελεί τον απόλυτο αιφνιδιασμό για την αντιπολίτευση, η οποία λόγω πανδημίας έχει στερηθεί ζωτικό χώρο, ενώ και η κοινωνία δεν θα προλάβει να καταλάβει τον Αρμαγεδδώνα που έρχεται. Μείον, προς το παρόν τουλάχιστον, ότι καθυστερεί ο εμβολιασμός, γεγονός που εμποδίζει το στήσιμο κάλπης.

 

ΑΡΧΕΣ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟΥ: Στα συν ενδεχόμενη θετική πορεία του τουρισμού, έστω και σε χαμηλά επίπεδα, αλλά και το άνοιγμα των αγορών. Ταυτόχρονα θα έχουν αρχίσει να καταφθάνουν τα πρώτα ποσά από το Ταμείο Ανάκαμψης, με αποτέλεσμα να δημιουργούνται προσδοκίες, ενώ οι αρμόδιοι γνωρίζουν ότι τα χρήματα αυτά δεν θα έχουν αντίκρισμα, σε πρώτη τουλάχιστον φάση, στην τσέπη των πολιτών. Όπως και στο ενδεχόμενο της κάλπης στα τέλη άνοιξης-αρχές καλοκαιριού, η κυβέρνηση θα πάει σε τυχόν κάλπες αρχές Φεβρουαρίου με την ίδια στρατηγική, θριαμβολογίες για τη διαχείριση της πανδημίας, ελπίδες για τα λεφτά από το Ταμείο Ανάκαμψης και τις επενδύσεις «που έρχονται», στοχευμένη επίθεση στον ΣΥΡΙΖΑ, προσπάθεια να ναυαγήσει το ενδεχόμενο της «προοδευτικής διακυβέρνησης», σκανδαλολογία με επίκεντρο την υπόθεση Παπαγγελόπουλου και Νοβάρτις.

 

Κάποιοι υποστηρίζουν ότι φυλάει στο συρτάρι της και άλλες υποθέσεις στο συρτάρι της για τη διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, έστω και αν οι θησαυροί αποδεικνύονται …άνθρακες, όπως πχ συνέβη με την υπόθεση folli follie και όχι μόνο. Στην περίοδο αυτή θα έχει διαφανεί και πώς εξελίσσονται τα ελληνοτουρκικά, αν δηλαδή οι δυο χώρες οδεύουν σε ουσιαστικές εξελίξεις διαλόγου ή οδηγούμαστε σε ναυάγιο, με ό τι αυτό συνεπάγεται, με αποτέλεσμα ο Κυριάκος Μητσοτάκης είτε να επιχειρήσει να έχει νωπή λαϊκή εντολή για τις διαπραγματεύσεις, είτε να εμφανιστεί ως «ανυποχώρητος», γεγονός που θα του επιτρέψει να διεκδικήσει ψήφους από την ακροδεξιά.

 

ΕΝΤΟΣ ΤΟΥ 2022: Σε μια τέτοια περίπτωση δεν θα κατηγορηθεί πειστικά και ως «αντιθεσμικός», αφού η λήξη της θητείας της κυβέρνησης θα είναι σχετικά πλησίον χρονικά. Ωστόσο τα κοινωνικά προβλήματα θα έχουν αρχίσει να λαμβάνουν διαστάσεις και η αντιπολίτευση θα έχει καταφέρει να κερδίσει το χρόνο που της στερεί η πανδημία για την ανασυγκρότησή της. Σενάριο με λιγότερες πιθανότητες, από τη στιγμή που ο πρωθυπουργός εξετάζει σοβαρά την άνοιξη και το φθινόπωρο του παρόντος έτους. Αξίζει να σημειωθεί πως οι πιθανότητες εκλογών το 2022 θα έχουν πιθανότητες σε δυο περιπτώσεις: Πρώτον, εάν η ΕΕ επιτρέψει δημοσιονομική χαλάρωση και τη νέα χρονιά και δεύτερον, εάν δεν εμφανίζει σημάδια ανάκαμψης ο ΣΥΡΙΖΑ.

 

 

Οι εκλογικοί νόμοι και οι συμμαχίες

 

Την ίδια στιγμή, πάντως, καθοριστικό ρόλο για τις εξελίξεις παίζει και ο εκλογικός νόμος με τον οποίο θα διεξαχθούν οι επόμενες εκλογές, είτε αυτές είναι πρόωρες, είτε πραγματοποιηθούν στο τέλος της τετραετίας.

 

Με την απλή αναλογική θεωρείται κάτι παραπάνω από βέβαιον ότι δεν θα προκύψει αυτοδύναμη κυβέρνηση. Το πρόβλημα του Κυριάκου Μητσοτάκη είναι να μην υπάρχει πλειοψηφία από ΣΥΡΙΖΑ, ΚΙΝΑΛ, έστω και με ΜέΡΑ25, καθώς τότε θα υπάρχει δυνατότητα σχηματισμού κυβέρνησης μειοψηφίας από τη σημερινή προοδευτική αντιπολίτευση, ενώ τυχόν δεύτερες εκλογές σε μια τέτοια περίπτωση θα γίνουν σε βαρύ κλίμα για το κυβερνών κόμμα.

 

Το θέμα των κυβερνητικών συνεργασιών θα ανακύψει ενδεχομένως και μετά από δεύτερες εκλογές, καθώς με τον εκλογικό νόμο της κυβέρνησης Μητσοτάκη που αυτές θα διεξαχθούν, το μπόνους για το πρώτο κόμμα μειώνεται από 50 σε 40 έδρες (και, μάλιστα, κλιμακωτά) και, συνεπώς ένα κόμμα χρειάζεται για την αυτοδυναμία ποσοστό που θα φτάνει τουλάχιστον στο 37%. Και αυτό, για μια πολύ οριακή κοινοβουλευτική πλειοψηφία,151 έως 152 βουλευτών-να γιατί το Μαξίμου προσπαθεί από τώρα να εμποδίσει το σενάριο της προοδευτικής διακυβέρνησης.

 

Επί αυτών, όμως, θα επανέλθουμε…

Φορτωμένοι, ζορισμένοι, εκνευρισμένοι και ολίγον… ψεκασμένοι

 

του Χρήστου Ξανθάκη

 

Ου γαρ έρχεται μόνον ρε φίλε, αλήθεια είναι. Πάρε παράδειγμα εμένα πατημένο φίφτυ σάμθινγκ, που δεν μπορώ να θυμηθώ αν ο Κικίλιας προσλαμβάνει ειδικούς φρουρούς στα πανεπιστήμια για να ενισχύσει το ΕΣΥ, για να ενισχύσει την εθνική οικονομία ή για να ενισχύσει το φρόνημα των φοιτητών. Διότι πώς θα πάει ο άλλος να δώσει μάθημα (Θεού θέλοντος και κορωνοϊού επιτρέποντος), άμα.. δεν βλέπει στο καραούλι τον ειδικό φρουρό; Μωρέ ποιόν ειδικό φρουρό, εδώ που τα λέμε; Τα ΤΕΑ θα έφερνα εγώ, τους θριψυλίτες που λέγαμε και στο χωριό μου, την Εθνοφρουρά να κοιμούνται στα έδρανα και να τους ξυπνάνε οι σπουδασταί «κάντε πιο εκεί κύριε, δεν χωράει το λάπτοπ»!

Άστα, μεγαλώνω και χάνω το μπούσουλα. Μπορώ ακόμη ωστόσο να διαβάζω μια μέτρηση, ακόμη και τις ελληνικές μετρήσεις δηλαδή που μοιάζουν λίγο με βιβλίο του Μάρκες, έτσι όπως τις έχει διαποτίσει ο μαγικός ρεαλισμός. Μάλιστα, ακόμη κι αυτές…

Βλέπε, για παράδειγμα, την έρευνα της εταιρείας Marc για τον Alpha που διενεργήθηκε από τις 7 ως τις 11 του τρέχοντος μηνός και αφορούσε σε 1.010 νοικοκυριά. Η κάλυψη ήταν πανελλαδική, η δειγματοληψία πολυσταδιακή τυχαία και η μέθοδος συλλογής στοιχείων τηλεφωνικές συνεντεύξεις ηλεκτρονικού ερωτηματολογίου.

Αυτά για τυπικά και ξεπερνώ τόσο τις προθέσεις ψήφου όσο και τα ποσοστά των ψηφοφόρων ενός κόμματος που βρίσκουν σήμερα εξαιρετικά γοητευτικό τον τρόπο που πολιτεύεται ένα άλλο κόμμα. Όχι ότι δεν με συγκινούν, αλλά ο συγκεκριμένος Ζοφερός Βάλτος που λέγανε και οι ήρωες του Ντίσνεϋ, έχω την εντύπωση ότι δεν προσφέρεται για εξαγωγή συμπερασμάτων. Ή τουλάχιστον δεν προσφέρεται για εξαγωγή ασφαλών συμπερασμάτων. Για να μην κοροϊδευόμαστε…

 

 

 

Να μην μακρηγορώ όμως, να πάμε στις ενδείξεις που έχουν σημασία. Όπως για παράδειγμα στο γεγονός ότι το ποσοστό όσων συμφωνούν με τον τρόπο που η κυβέρνηση χειρίζεται την πανδημία και παίρνει μέτρα για να περιορίσει την εξάπλωση του κορωνοϊού έπεσε από το 81,8 % στις 15 Ιουλίου του 2020 στο 53 % της τωρινής έρευνας. Κι αντιστρόφως, το ποσοστό όσων υποστηρίζουν ότι δεν περπατάει καλά το πράγμα ανέβηκε από το 17,3 % στις 15 Ιουλίου του 2020 στο 46 % της τωρινής έρευνας. Ένα το κρατούμενο και πάμε παρακάτω.

Όπου παρακάτω, η αξιολόγηση των οικονομικών μέτρων για την στήριξη επιχειρήσεων και εργαζομένων. Κι εδώ έχουμε μια ανάλογη πορεία με όσους υποστηρίζουν ότι η κυβέρνηση έπραξε ορθώς, να μειώνονται από το 55,1 % στις 15 Ιουλίου του 2020 στο 52,4 % της τωρινής έρευνας. Και αυξάνονται εκείνοι και εκείνες που υποστηρίζουν ότι στραβά αρμενίζουμε από 41,1 % στις 15 Ιουλίου του 2020 στο 44,4 % της τωρινής έρευνας. Δύο τα κρατούμενα και συνεχίζουμε.

Όπου συνεχίζουμε η συνολική αξιολόγηση της κυβέρνησης. Κι εδώ έχουμε ανάλογη διακύμανση των ποσοστών με όσους θεωρούν ότι όλα πάνε πρίμα να πέφτουν από το 65,4 % στις 15 Ιουλίου του 2020 στο 55,8 % της τωρινής έρευνας. Και όσοι με όσες επιμένουν ότι δεν πάμε καθόλου καλά αυξάνονται από το 34,1 % στις 15 Ιουλίου του 2020 στο 42,9 % της τωρινής έρευνας. Τρίτο το κρατούμενο και πάμε για συμπέρασμα.

Όπου συμπέρασμα το γεγονός ότι αρχίσανε να κουράζονται οι Έλληνες και οι Ελληνίδες. Και μπορεί να δίνουν ακόμη περιθώρια ελιγμών στην κυβέρνηση («αβάντζο» το λέμε στο Τρίκαλο), αλλά δεν θα αργήσει η μέρα που θα φωνάξουν «μπάστα κοζί». Ιδίως αν σκάσει μύτη τρίτο κύμα και η καραντίνα παραταθεί επ’ αόριστον…

 Υ.Γ.: Σας υποσχέθηκα και «ψεκασμό» στον τίτλο. Ορίστε λοιπόν:

Τον Οκτώβριο του 2020 μόλις το 49,7 των ερωτηθέντων δήλωνε «ναι και μάλλον ναι» στην πρόθεση εμβολιασμού κατά του κορωνοϊού, με το σαφώς ανησυχητικό 41 % να δηλώνει «όχι και μάλλον όχι». Ήρθαν όμως οι χιλιάδες των νεκρών και άλλαξε ο Μανωλιός. Τώρα το 70,1 % λέει «ναι και μάλλον ναι», ενώ το «όχι και μάλλον όχι» κατακρημνίστηκε στο 26,5 %.

Η Λεζάντα..

  

 γράφει ο Σταύρος Φυντικάκης

 

 

Προ ημερών σε Πρωτοσέλιδο δημοσίευμα, εβδομαδιαίας διαδημοτικής Εφημερίδας, υπήρχε η φωτογραφία τριών Δημάρχων της περιοχής μας, με το κατάλληλο ενσταντανέ, όπου δήλωναν την αποφασιστικότητά τους και την αντίθεσή τους στην εφαρμογή του Καποδίστρια 2, της πιο βασικής μεταρρύθμισης , που είχε εξαγγείλει η Κυβέρνηση.

 

 Βέβαια δεν χρειάστηκε να επιμείνουν για πολύ, αφού η Κυβέρνηση των μεταρρυθμίσεων, του μεγάλου του «Έθνους μεταρρυθμιστή», υπαναχώρησε, μπροστά στο Πολιτικό Κόστος που θα εισέπραττε, από τις αντιδράσεις που ήδη είχαν αρχίσει να διαφαίνονται και παρέπεμψε το θέμα στις καλένδες.

   

Και όσον αφορά τις αντιρρήσεις και τις αιτιάσεις που προβάλουν, οι εκπρόσωποι των Ο.Τ.Α για την θέση τους αυτή, είναι αναφαίρετο δικαίωμά τους . Μπορεί ο καθένας να αναπτύξει τις δικές του απόψεις και να συμφωνήσει η να διαφωνήσει κανείς μαζί τους.

  

Στο θέαμα αυτού του Πρωτοσέλιδου, μου γεννήθηκαν κάποια ερωτηματικά, αλλά φαντάζομαι και σε πολλούς συνδημότες - συντοπίτες μου : Πως για ένα θέμα σαν και αυτό, που αφορά την Περιφερειακή ανασυγκρότηση της χώρας, βρέθηκε κοινό σημείο επαφής και συναίνεσης, από τους Τοπικούς Άρχοντες ? Τι είναι αυτό που τους ένωσε και αποφάσισαν κοινή γραμμή δράσης δείχνοντας αποφασισμένοι?

  

Θα μπορούσαν άραγε και σε άλλα σημαντικά και μεγάλα προβλήματα που απασχολούν και ταλανίζουν τους Δημότες της Ανατολικής Αττικής να δείξουν την ίδια αποφασιστικότητα και να έχουν κοινό τόπο δράσης ?

 

Θα μπορούσαμε λόγου χάρη να αντικρύσουμε αντίστοιχα πρωτοσέλιδα όχι από τρεις αλλά απ’ όλους τους εκπροσώπους των Ο.Τ.Α της Ανατολικής Αττικής που να δηλώνουν την αποφασιστικότητά τους, με το αντίστοιχο σθένος για την διεκδίκηση από την Κεντρική Εξουσία, τον σχεδιασμό και την υλοποίηση του αποχετευτικού δικτύου της περιοχής ? Όσο για την λεζάντα, αντί για το ηχηρό ΟΧΙ ΣΤΟΝ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ 2, η λεζάντα να γράφει ΑΠΟΧΕΤΕΥΣΗ ΣΤΑ ΜΕΣΟΓΕΙΑ ΤΩΡΑ !!!.

 

 

Η συγκυρία των καιρών αυτό προτάσσει, αγαπητοί εκπρόσωποι της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Αυτές θα έπρεπε να είναι οι προτεραιότητες της κοινής σας δράσης.

 

  

Το Πρόβλημα της περιοχής μας είναι μείζον και δεν πάει άλλο. Πίσω από τον Υμηττό κτίζεται μια νέα Αθήνα, χωρίς τις στοιχειώδης υποδομές με ευθύνη της Κεντρικής Εξουσίας. Όσο θα κωφεύομε και θα κλείνουμε τα μάτια σε αυτά τα τόσα σημαντικά προβλήματα, τόσο η καθημερινότητά μας θα επιδεινώνεται και η περιοχή μας, θα θυμίζει όλο και περισσότερο στην κυριολεξία Βαλτοπέδιο.

   

Γι αυτό και οι ευθύνες των Πολιτών αλλά και των κομμάτων είναι τεράστιες.

 

 

Όσο οι Πολίτες θα επιλέγουμε ανθρώπους με μειωμένη ευαισθησία σε θέματα περιβάλλοντος και αμφιβόλων ικανοτήτων, καθιστάμεθα συνένοχοι και ταυτόχρονα συνυπεύθυνοι.

 

Όσο τα ψηφοδέλτια των κομμάτων θα πλαισιώνονται με κριτήρια την αναγνωρισιμότητα και τις διασυνδέσεις, χωρίς να εξετάζονται τα ποιοτικά στοιχεία ενός υποψηφίου και το κατά πόσον μπορεί να προσφέρει στο κοινωνικό σύνολο, με την τεχνογνωσία του και την αποφασιστικότητά του, τόσο οι Πολίτες ολοένα και περισσότεροι, θα αποστασιοποιούνται από τους Πολιτικούς και την Πολιτική γενικότερα.

 

Όσο θα υπάρχουν Πολιτικοί – Πολιτευτές, που θα αρκούνται απλά και μόνον στην περιγραφή των προβλημάτων, χωρίς συγκεκριμένες θέσεις και προτάσεις ,φοβούμενοι το πολιτικό κόστος , για λόγους καθαρά ψηφοθηρικούς , τόσο η χώρα μας θα παραμένει στάσιμη και θα βυθίζεται στην περιδίνηση των αδιέξοδων Πολιτικών επιλογών.

  

Όσο θα υπάρχουν Πολιτικοί που νομίζουν, ότι εξάντλησαν το καθήκον τους ,απέναντι στους Πολίτες, καταθέτοντας μια Τυπική ερώτηση προς τον αρμόδιο Υπουργό, για την λακκούβα της Λ. Λαυρίου, η για την λάμπα της κολώνας της ΔΕΗ που δεν ανάβει, στην γειτονιά του Αι Γιάννη, τόσο η πραγματική Πολιτική θα χάνει το νόημά της . Η εποχή μας και η σύγχρονη Πολιτική, απαιτεί ανθρώπους αγωνιστές, άμεμπτου ήθους, αποφασισμένους , με τεχνογνωσία , μα πάνω απ’ όλα πρόθυμους να υπηρετήσουν το Δημόσιο συμφέρον και το κοινό καλό και όχι το ίδιον όφελος . Χρειαζόμαστε Πολιτικούς και Τοπικούς Άρχοντες μαχητές δίπλα στον Πολίτη για τον Πολίτη.

 

 

Όσο αυτό δεν θα γίνεται, πολύ φοβάμαι, ότι καθημερινά όλο και περισσότερο, θα επιβεβαιώνονται άνθρωποι ,σαν τον ανεκδιήγητο Άγγλο τηλεοπτικό παρουσιαστή Jeremy Clarkson, ο οποίος πρόσφατα παρομοίασε την χώρα μας «σαν μια απέραντη τουαλέτα» και ας μας ενόχλησε αυτό.

 

 

 ΥΓ: Η αναδημοσίευση του άρθρου γίνεται εις ανάμνηση των ατομικών αλλά και συλλογικών προσπαθειών φορέων της πόλης μας, με την ευκαιρία της αναγγελίας  ολοκλήρωσης της διαδικασίας του διαγωνισμού  για την αποχέτευση του Δήμου Παλλήνης. Όχι για να δρέψουμε δάφνες, αλλά για να θυμίσουμε σε κάποιους, ότι η ευθύνη και η ολιγωρία της Κεντρικής Εξουσίας (όχι όλων ευτυχώς..), για την καθυστέρηση είναι δεδομένη, όπως δεδομένη είναι και η ευθύνη των Τοπικών κοινωνιών και των Δημοτικών αρχόντων, που σε ένα τόσο ζωτικής σημασίας θέμα για ολόκληρη την Ανατολική Αττική δεν μπόρεσαν να συνεννοηθούν, βάζοντας μπροστά από το συλλογικό συμφέρον υποτίθεται... το "ατομικό"...  

Εύχομαι και ελπίζω η νέα αυτή εξέλιξη να έχει θετική έκβαση και να μην βρει μπροστά της άλλα εμπόδια στα γρανάζια της Ελληνικής γραφειοκρατίας για να ολοκληρωθεί μέσα στα πλαίσια των συμβατικών δεσμεύσεων, γιατί δεν έχουμε άλλα περιθώρια για χάσιμο χρόνου.... Η υπόθεση παρατράβηξε... (η απορρόφηση του κονδυλίου που έχει εγκριθεί από το ΕΣΠΑ εκπνέει το τέλος του 2023 Οι 48 μήνες ήτοι 4 χρόνια δέσμευσης υλοποίησης του έργου ξεπερνούν αυτό το όριο...)

 

 

 

Email: stfintikakis@gmail.com

 

 

   

Η αυταρέσκεια, το φιάσκο και το ανήθικο 500ρικο…

 

γράφει ο Γιώργος Καρελιάς

 

Οσοι παρακολούθησαν τη χθεσινή συζήτηση στη Βουλή διαπίστωσαν τρία πράγματα: την αυταρέσκεια του πρωθυπουργού, το φιάσκο με τα εμβόλια και την ανήθικη (τιμωρητική) λογική με την παραλίγο αύξηση των προστίμων στα 500 ευρώ.

 

Η αυταρέσκεια του Κυριάκου Μητσοτάκη αποτυπώθηκε ανάγλυφα στον ισχυρισμό του ότι «ήταν επιτυχημένη η αντιμετώπιση του δεύτερου κύματος της πανδημίας». Για το πόσο επιτυχημένη ήταν ας μιλήσουν τρεις αριθμοί. Στην πρώτη φάση της πανδημίας την περασμένη άνοιξη, που ήταν πραγματικά επιτυχημένη, είχαμε 266 νεκρούς. Στους δύο πρώτους μήνες της δεύτερη φάσης, Σεπτέμβριο και Οκτώβριο, έγιναν 360. Και τους επόμενους δύο μήνες, Νοέμβριο και Δεκέμβριο, 4000. Ηδη οι νεκροί αγγίζουν τις 5500. Οι αριθμοί αυτοί αποδεικνύουν ότι ισχύει ακριβώς το αντίθετο από αυτό που είπε ο πρωθυπουργός. Και δεν μπορεί να το δικαιολογήσει ούτε η σύγκριση με άλλες χώρες, που έχουν περισσότερα θύματα. Διότι η Ελλάδα ξεκίνησε από πολύ καλύτερη αφετηρία και τα πήγε άσχημα στη συνέχεια. Επομένως, το «παιχνίδι» με τους αριθμούς και τις συγκρίσεις θυμίζει τη γνωστή (ανατριχιαστική) ρήση, που αποδίδεται στον Στάλιν: «Ο θάνατος ενός ανθρώπου είναι τραγωδία, ο θάνατος χιλιάδων ανθρώπων είναι στατιστική»…

 

Το φιάσκο με τα εμβόλια είναι πλέον οφθαλμοφανές. Η κυβέρνηση εδώ και μήνες, πριν κάν αρχίσει η παραγωγή, παρουσίασε το εμβόλιο σαν πανάκεια. Την ώρα που άνθρωποι πέθαιναν κατά εκατοντάδες και τα νοσοκομεία γονάτιζαν με γεμάτες τις ΜΕΘ, ο πρωθυπουργός και υπουργοί του υπόσχονταν εκατομμύρια εμβολιασμούς το μήνα. Ηταν μια προπαγανδιστική τακτική, για να απαλύνουν τις εικόνες από την τραγωδία στα νοσοκομεία. Σήμερα είναι φανερό ότι η προσδοκώμενη ποσότητα εμβολίων δεν θα έρθει έγκαιρα. Η ευθύνη δεν βαραίνει την κυβέρνηση, ωστόσο οι υποσχέσεις ήταν δικές της. Αλλά και ο ρυθμός του εμβολιασμού, με όσα εμβόλια υπάρχουν, δεν είναι ικανοποιητικός, όπως επαίρεται η κυβέρνηση. Τα 1018 εμβολιαστικά κέντρα, που είχαν προαναγγείλει πομπωδώς, είναι μαγική εικόνα. Σε κάθε περίπτωση η υπόσχεση, ακόμα και σήμερα, ότι μέχρι το καλοκαίρι θα έχει επιτευχθεί η πολυπόθητη ανοσία, υπόσχεση θα μείνει.

 

Η τιμωρητική λογική, από την οποία διακατέχεται η σημερινή κυβέρνηση, εμφανίστηκε ανάγλυφα στη Βουλή, όταν ο πρωθυπουργός ανακοίνωσε την αύξηση των προστίμων στα 500 ευρώ. Ουδείς κατάλαβε πώς σκέφθηκαν τα σαΐνια που του το εισηγήθηκαν και ο πρωθυπουργός που το αποδέχτηκε και μάλιστα την ώρα που ο ίδιος ανακοίνωσε ότι η πανδημία υποχωρεί και οι πολίτες πειθάρχησαν στα μέτρα. Επρόκειτο για ανήθικο μέτρο. Οι αντιδράσεις ήταν οξύτατες και ο κ. Μητσοτάκης, την ανάγκην φιλοτιμίαν ποιούμενος, ανακάλεσε σχεδόν αμέσως την αύξηση. Ευτυχώς. Μπορεί, αν θέλει, να κρατήσει το πρόστιμο για τους Τσιτσιπάδες, τους Κωστόπουλους και λοιπούς Ντουμπαϊστές. Δεν θα πονέσει η τσέπη τους, άλωστε.

 

Η εικόνα αυτή από τη χτεσινή συζήτηση στη Βουλή επιβεβαιώνει, για άλλη μια φορά, ότι οι πρωθυπουργοί και οι υπουργοί τους ζουν σε δικό τους κόσμο, αποκομμένοι από τον πραγματικό. Γι’ αυτό και παίρνουν ακατανόητες αποφάσεις, γι’ αυτό και βλέπουν «επιτυχίες» εκεί που η αποτυχία είναι ολοφάνερη.

 

Προφανώς ακολουθούν τη συμβουλή που έχει δώσει ο Αγγλος φιλόσοφος Φραγκίσκος Βάκων: «Να επαινείς με θράσος τον εαυτό σου. Ολο και κάτι θα μείνει».  

   

Η νέα λογοκρισία

 

γράφει ο Γιώργος X. Παπασωτηρίου  

 

 

Κάποτε (τη δεκαετία του 1960), όταν «οι στρατιές της νύχτας» (από το ομώνυμο βιβλίο του Νόρμαν Μέηλερ), οι δημοκράτες νέοι των Ηνωμένων Πολιτειών  περικύκλωναν το αμερικανικό Πεντάγωνο, διαμαρτυρόμενοι για τον πόλεμο στο Βιετνάμ, δεν υπήρξε καμία εισβολή, μόνο συνθήματα και τραγούδια. Σήμερα, βαριά οπλισμένοι ακροδεξιοί οπαδοί του απερχόμενου προέδρου Ντόναλντ Τραμπ εισβάλλουν στο Καπιτώλιο, σπάνε, δέρνουν, καταστρέφουν. Η διαφορά είναι ποιοτική. Κι όμως κάποιοι επιμένουν να τους ταυτίζουν, να θεωρούν ότι η βία είναι ίδια, είτε είναι επιθετική είτε αμυντική. Τη σύγχυση καλλιεργούν και εκείνοι που θέλουν να επιβάλλουν την αστυνομοκρατία, που δεν θέλουν καμία αντίδραση στην κατεστημένη εξουσία, καμία αμφισβήτηση, καμία διαμαρτυρία. Είναι οι «αστυνομοκράτες» στην Ελλάδα που επιδεικνύουν σεβασμό στην «Ορθοδοξία» και άγρια βία εναντίον των φοιτητών. Είναι οι «Δημοκρατικοί» των ΗΠΑ που οιμώζουν εναντίον της υπαρκτής βίας των οπαδών του Τραμπ, αλλά οι οποίοι βομβαρδίζουν άλλους λαούς (πλην βέβαια του αμερικανικού).

 

Σήμερα, βρισκόμαστε απέναντι σ’ έναν νέο κίνδυνο. Οι κολοσσοί του διαδικτύου αποφάσισαν να κλείσουν τους λογαριασμούς του Ντόναλντ Τραμπ με την αιτιολογία ότι προέτρεπε τους οπαδούς του σε βίαιες και σε κάθε περίπτωση παράνομες ενέργειες. Αυτό χαιρετίστηκε από τους δημοκράτες όλου του κόσμου. Γρήγορα, όμως, η ικανοποίηση παραχώρησε τη θέση της στον σκεπτικισμό και το φόβο. Η εξουσία των ιδιοκτητών-διαχειριστών των κοινωνικών δικτύων αποδεικνύεται τεράστια και είναι ανεξέλεγκτη. Και διερωτάται κανείς, τι θα γίνει αύριο, αν οι «εταιρίες του διαδικτύου» στραφούν εναντίον των δημοκρατών, ερμηνεύοντας τις πολιτικές ελευθερίες κατά το δοκούν;

 

Για να είμαστε συγκεκριμένοι, οι εταιρείες μπορεί να στράφηκαν εναντίον του Τραμπ, αλλά δεν κάνουν το ίδιο, όταν κάτι ανάλογο συμβαίνει στο εξωτερικό των ΗΠΑ. Τα κριτήριά τους έχουν δύο μέτρα και δύο σταθμά. Παράδειγμα: Ο Πωλ Κρούγκμαν έγραφε στην εφημερίδα The New York Times: «Αν ο Τραμπ ενθαρρύνει τη βία και μιλάει για στρατιωτικές λύσεις απαντώντας σε κατά κανόνα ειρηνικές διαδηλώσεις, τι θα κάνει, αυτός και οι υποστηρικτές του, αν διαπιστώνει ότι κινδυνεύει να χάσει τις εκλογές του Νοεμβρίου;». Η δημοσιογράφος Helen Buyniski, του απάντησε: «Η εφημερίδα The New York Times χύνει τώρα δάκρυα για τον φασισμό - (αλλά αυτό δεν συμβαίνει) όταν οι σελίδες της έχουν χρησιμοποιηθεί για την παραγωγή συναίνεσης για τους πολέμους στο εξωτερικό…». Αυτό δεν είναι το αποκορύφωμα της υποκρισίας; Ρωτάει η δημοσιογράφος και καταλήγει: «Η μαζική βία είναι αποδεκτή όταν συμβαίνει σε πολίτες εκτός των ΗΠΑ.»!

 

Στην Ελλάδα, εκτός από την παραδοσιακή λογοκρισία, αυτή που βασίζεται στα "εξωνημένα" ΜΜΕ και την απόλυση δημοσιογράφων, που τολμούν να ασκήσουν κριτική στην εξουσία, υπάρχει και μια άλλη μορφή λογοκρισίας, αυτή που αρχίζει να διαμορφώνεται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Εκτός από τα Ellinika Hoaxes, που είναι εντεταλμένα από το Facebook να ελέγχουν τα fake news, και είναι γενικά παραδεδεγμένο ότι είναι αναξιόπιστα και συντηρητικής πολιτικής κατεύθυνσης, υπάρχουν και οι κομματικοί μηχανισμοί, που οργανώνουν μαζικές αναφορές στο Facebook εναντίον σελίδων, που ασκούν κριτική στην κυβέρνηση, και οι οποίες «κλείνουν» με αυτόματη «απόφαση» όχι ανθρώπων, αλλά των αλγορίθμων του Facebook.

 

Όλα αυτά καταδεικνύουν ότι τα νέα μέσα επικοινωνίας απαιτείται να τεθούν υπό δημοκρατικό έλεγχο, να διαμορφωθεί ένα δημοκρατικό πλαίσιο λειτουργίας και ελέγχου της αυθαιρεσίας των διαχειριστών τους, όσο είναι ακόμα νωρίς…

Τελείως αντικειμενικά, δεν χρειαζόμαστε άλλους βιασμούς στον αθλητισμό

 

γράφει ο Μάνος Μίχαλος

 

"Δεν ξέρουμε καταρχάς αν συνέβη, αν θέλουμε να είμαστε τελείως αντικειμενικοί" δήλωσε ο Αντώνης Δημητρακόπουλος, πρόεδρος της ελληνικής ομοσπονδίας ιστιοπλοΐας, βιολογικών ετών 72 και προεδρικών ετών 24, όσα και τα χρόνια κατά τα οποία η Σοφία Μπεκατώρου επέλεξε να μη βγάλει από μέσα της την αηδιαστική γεύση του "Χ" που αντί να ασχολείτο (ως υπεύθυνος παράγοντας αυτής) με την αγωνιστική προετοιμασία της μετέπειτα χρυσής ολυμπιονίκη (Αθήνα 2004), σκεφτόταν το κάτω κατάρτι του. Ένας ακόμα ισόβιος πρόεδρος, σε μια ακόμα απαρχαιωμένη ομοσπονδία, λίγο πριν πάει να απολαύσει την ήδη καθυστερημένη σύνταξη στην οποία θα έπρεπε να βρίσκεται. Αν μάλιστα, ο Υφυπουργός Αθλητισμού, Λευτέρης Αυγενάκης, δεν είχε δώσει παράταση στις αρχαιρεσίες των ομοσπονδιών ως τις 31/3 και είχε μείνει συνεπής στον αρχικό σχεδιασμό του, σήμερα ο Δημητρακόπουλος θα ήταν ήδη στο κακοποιημένο, αθλητικό παραγοντικό, παρελθόν αυτής της χώρας.

 

Όμως, οι εκλογές των ομοσπονδιών έχουν αργήσει, έχουν ήδη κομματικοποιηθεί (και αυτές όπως όλες εδώ και 30 χρόνια ελληνικού παραγοντικού αθλητισμού) και οι μαθουσάλες παραμένουν στο θρόνο τους, παρακολουθώντας τις τελευταίες σκηνές μιας πορείας που γι’ αυτούς είναι χρυσή, αλλά για τους "τελείως αντικειμενικούς", είναι μαύρη και σκοτεινή. Σεξουαλικές παρενοχλήσεις, ρατσιστικές συμπεριφορές, χρηματισμοί, καταχρηστική οικονομική διαχείριση, είναι μερικά από αυτά που θα μπορούσαν να βγουν από τα στόματα αθλητών πολλών Μπεκατώρου, Καραλήδων και σίγουρα άλλων που δεν ξέρουμε καν τα ονόματα τους, γιατί δεν κατάφεραν να φτάσουν σε μια διοργάνωση ή σε ένα μετάλλιο.

 

Ναι, αλλά "δεν είναι λίγο αργά πια;" που είπε και ο Δημητρακόπουλος, να ψάχνουμε όσα μπορεί να έχουν συμβεί πίσω από τις κλειστές πόρτες των αυτοκρατοριών-ομοσπονδιών; Τι μπορεί να διορθωθεί στο παρελθόν; Τίποτα. Η μόνη λύση είναι να εκδιωχθεί το παρελθόν και να ευχηθούμε ότι όσοι αναλάβουν το παρόν και κυρίως το μέλλον του ελληνικού αθλητισμού, να θέλουν να δουλέψουν και όχι να συνταξιοδοτηθούν ή να αυτοανακαλεστούν (αλλάζοντας το καταστατικό) ισόβιοι επίτιμοι πρόεδροι όπως ο Δημήτρης Διαθεσόπουλος της ΚΟΕ, ο οποίος αν μη τι άλλο με αυτήν την κίνηση έδειξε ότι και με παίκτη λιγότερο ξέρει πάντα να κινείται πονηρά στο δεύτερο δοκάρι.

 

Η επίσημη περίοδος των εκλογών έχει αρχίσει από την 1η Ιανουαρίου και θα διαρκέσει ως τις 31 Μαρτίου με εξαίρεση τις εκλογές της ΕΠΟ οι οποίες είχαν βρει μια πιθανή ημερομηνία διεξαγωγής στις 19 Ιανουαρίου, αλλά κάτι ο covid-19 και κάτι το ότι αποτελούν καυτή πατάτα για την κυβέρνηση, δεν έχουν πάρει πράσινο φως από τον Νίκο Χαρδαλιά. Η περίοδος αυτή μπορεί να χαρακτηριστεί και κυνηγετική, δεδομένης της ψηφοθηρίας που διαδραματίζεται από τις υποψήφιες πλευρές, παρατάξεις, τις κρυφές συμμαχίες, τους ιδεολογικούς διαξιφισμούς και τις όλες διεργασίες που έχουν αναδείξει τις εκλογές (και τη γενικότερη αναδιάρθρωση του ελληνικού αθλητικού λαβύρινθου) ως το μεγαλύτερο στοίχημα του Λευτέρη Αυγενάκη, ο οποίος δεν είχε κανένα άγχος τις ημέρας του ανασχηματισμού για το αν θα χτυπήσει το τηλέφωνο του.

 

Ας ελπίσουμε ότι δεν θα υπάρξει άλλη παράταση και οι "τελείως αντικειμενικοί" θα πάνε σπίτι τους, οι "επίτιμοι ισόβιοι πρόεδροι" θα συνδέονται με τον αθλητισμό μόνο μέσω συνδρομητικής τηλεόρασης και όσοι θεωρούσαν τον εαυτό τους σημαντικότερο από το κάθε άθλημα, θα αφήσουν χώρο και αέρα για να ξεμυρίσει ο τόπος. Δεν χρειάζονται άλλοι, κάθε είδους βιασμοί, ρατσισμοί και ασέλγειες πάνω στο σώμα του ελληνικού αθλητισμού. Και εννοείται ότι αυτό το λέμε "τελείως αντικειμενικά".  

Οι "Αλγερινοί στο μετρό", έγιναν Έλληνες, αλλά παρέμειναν αλήτες

 

Ο άνθρωπος, ικανός για το χειρότερο και το καλύτερο, ως ατελής ύπαρξη, μόνο σε ένα άρρωστο μυαλό μπορεί να απεκδυθεί την όποια πιθανότητα, ανάλογα με το αν είναι "δικός μας ή ξένος"

 

γράφει ο Μάνος Χωριανόπουλος

 

"Αχ Ελλάδα μου, που έρχονται στη χώρα μας την καταλαμβάνουν οι βάρβαροι και τώρα μας δέρνουν  και στα Μέσα Μεταφοράς".

 

Η παραπάνω πρόταση συμπυκνώνει, αν αφαιρέσουμε τις ευχές για ψόφους και τα βρισίδια, τα πολλά που γράφτηκαν από την παραδημοσιογραφία της ακροδεξιάς και διάφορους φασίστες και ρατσιστές για τον ξυλοδαρμό του σταθμάρχη στο Μετρό.

 

Αυτό που ξεκίνησε με το γνωστό "σύμφωνα με πληροφορίες οι δράστες είναι πιθανό να είναι αλλοδαποί.." (προφανώς γιατί οι Έλληνες δεν κάνουμε τέτοια πράγματα), έβαλε φωτιά στα ρατσιστικά χόρτα, άνυδρων εγκεφάλων με αποτέλεσμα να φτάσουμε στον μύθο των "δύο Αλγερινών".

 

Ο ρατσιστικός οχετός, περιελάμβανε τη γνωστή γκάμα για απελάσεις, βούλιαγμα σκαφών, ασυνόδευτα, συνοδεία "ευχών" για βασανιστήρια. Δυστυχώς, για το "τι θα σημαίνει αν είναι Αλγερινοί", άρχισαν να αναρωτιούνται και δημοσιολογούντες της δεξιάς.

 

Και μετά ήρθε η σκληρή πραγματικότητα, μέσω μιας ανακοίνωσης της αστυνομίας για τη σύλληψη των δραστών, που περιείχε τη λέξη-βαλεριάνα των εγκλημάτων στην Ελλάδα: "ημεδαποί".

 

Έτσι μέσα σε λίγα 24ωρα το έργο "Αλγερινοί δέρνουν Έλληνα εργαζόμενο στο μετρό" κατέβηκε.

 

Επειδή όμως η πραγματικότητα, εκτός από σκληρή, είναι και γεμάτη ειρωνεία, τους δύο νεαρούς, βοήθησε και υπέθαλψε ένας Ειδικός Φρουρός. Δηλαδή όχι μόνο δεν ήταν οι αλλοδαποί που έρχονται, μας παίρνουν τις δουλειές και μας δέρνουν, αλλά συμμετείχε στην κάλυψη και αστυνομικός. Ένας παπάς έλειπε να ευλογήσει την κάλυψη-απόκρυψη, για να ολοκληρωθεί το δράμα της ακροδεξιάς.

 

Αν τους αναλάβει και ένας καλός δικηγόρος ίσως να ακούσουμε ότι εξοστρακίστηκαν οι κλοτσιές ή να κληθούμε να αναρωτηθούμε "τι δουλειά είχε ο σταθμάρχης του μετρό, στο μετρό τέτοια ώρα";

 

Τα δύο κτήνη, οι δύο αλήτες και εν δυνάμει δολοφόνοι, που χτύπησαν άγρια έναν εργαζόμενο, είναι Έλληνες 15 και 17 ετών και η κατάληξη της ιστορίας, αποτελεί ένα καλό μάθημα, δυστυχώς για συμπολίτες μας που έχουν σταματήσει να μαθαίνουν, εφόσον γνωρίζουν την αλήθεια, τι μας κρύβουν και ποιοι συνωμοτούν εναντίον του έθνους.

 

Αλήτης και καλός άνθρωπος μπορείς να είσαι ανεξαρτήτως εθνικότητας. Δεν υπάρχει έγκλημα το οποίο δεν έχει γίνει από ημεδαπούς και αλλοδαπούς, όπως δεν υπάρχει και αγαθοεργία που δεν έχει γίνει.

 

Ο άνθρωπος, ικανός για το χειρότερο και το καλύτερο, ως ατελής ύπαρξη, μόνο σε ένα άρρωστο μυαλό μπορεί να απεκδυθεί την όποια πιθανότητα, ανάλογα με το αν είναι "δικός μας ή ξένος".

 

Τα δύο αδέρφια που χτύπούσαν με μανία τον σταθμάρχη, δεν έχει σημασία αν είναι Έλληνες, Βούλγαροι, Γάλλοι ή αν έχουν καταγωγή από τα νησιά Σάντουιτς. Γιατί πάνω και πρώτα απ' όλα, είναι αλήτες, που πρέπει όμως να τιμωρηθούν και να σωφρονιστούν σύμφωνα με όσα προβλέπει ο νόμος του κράτους και όχι ο νόμος του όχλου.

Εκβιασμοί Άδωνη προς πανεπιστημιακούς: Όσοι δεν θέλουν την αστυνομία να πληρώνουν από την τσέπη τους! (video)

 

“Να δεσμεύονται με την προσωπική τους περιουσία για τις ζημιές”, ήταν η “πρωτοποριακή” πρόταση για το θέμα της αστυνομίας στα πανεπιστήμια από τον Άδωνη Γεωργιάδη.

 

Την ώρα που το φοιτητικό κίνημα αντιδρά στην πρόθεση της κυβέρνησης να υπάρχει αστυνομία στα πανεπιστήμια, ο Άδωνις Γεωργιάδης εξέφρασε τη δική του άποψη για το ζήτημα.

 

Μιλώντας στον τηλεοπτικό σταθμό ΑΝΤ1, ο υπουργός Ανάπτυξης και Επενδύσεων δεν έχασε την ευκαιρία να θέσει και τη δική του πρόταση για το σοβαρό αυτό ζήτημα που έχει προκαλέσει αντιδράσεις, παρά το γεγονός μάλιστα ότι δεν είναι αρμοδιότητα του υπουργείου του. Ποια ήταν η πρόταση του κ. Γεωργιάδη; Όσοι ακαδημαϊκοί διαφωνούν με την αστυνομία στα πανεπιστήμια, να πληρώνουν τις ζημιές από την τσέπη τους! 

 

“Νομίζω ότι θα ήταν δίκαιο να ψηφίσουμε έναν νόμο που θα έλεγε ότι θα μπορεί να επιλέγει το πανεπιστήμιο αν θα έχει αστυνομία εκεί ή όχι. Εάν όμως δεν την έχει, όλα τα μέλη ΔΕΠ -εφόσον αναλαμβάνουν αυτά την ευθύνη- θα πρέπει να δεσμεύονται με την προσωπική τους περιουσία για τις ζημιές“, τόνισε με προκλητικό ύφος.  “Και τις ζημιές σε υλικά αγαθά και την ενδεχόμενη ηθική βλάβη σε οποιονδήποτε φοιτητή ή μη φοιτητή, όπως εγώ, που δεν μπορεί να μπει στα πανεπιστήμια”, κατέληξε με απειλητικό ύφος προς τους ακαδημαϊκούς που δεν τάσσονται υπέρ της μόνιμης παρουσίας της αστυνομίας στα πανεπιστήμια, υπογραμμίζοντας πως ελευθερία χωρίς ευθύνη δεν γίνεται.

  

Ξέχασε βέβαια ότι και με το υπάρχον πλαίσιο, χωρίς καμία ανάγκη να γίνουν τα Πανεπιστήμια αστυνομοκρατούμενα, θα μπορούσε να προφυλαχθούν τα πανεπιστημιακά ιδρύματα…

πηγή