Τα ανάκτορα προς πώληση

γράφει η Χαρά Τζαναβάρα

Από το 1874 αποτέλεσε τη θερινή κατοικία της βασιλικής οικογένειας, με τρία σύντομα διαλείμματα που πέρασε στο Δημόσιο λόγω κατάργησης του θεσμού της μοναρχίας. Συνδέθηκε όμως με σημαντικά πολιτικά γεγονότα, με σπουδαιότερο την ορκωμοσία της κυβέρνησης του Ελευθέριου Βενιζέλου τον Αύγουστο του 1915.

Ιδιοκτησία σήμερα του Δημοσίου, που αποζημίωσε γενναιόδωρα τον έκπτωτο Κωνσταντίνο Γλίξμπουργκ, έχει αφεθεί στο έλεος του χρόνου, αλλά και αμφιλεγόμενων ληστειών. Η Task Force ασχολήθηκε με το «φιλέτο» της Πάρνηθας και πρότεινε ιδιωτικοποίηση.

Το πράσινο στολίζει του πέτρινους τοίχους | Φωτ.: Βασίλης Μαθιουδάκης

Η καταπράσινη όαση στις παρυφές της Πάρνηθας, περίπου 15 χλμ. βόρεια της Αθήνας, είναι γνωστή ως κτήμα Τατοΐου. Πρόκειται όμως για την αρχαία Δεκέλεια, που είχε καθοριστική σημασία για την επιβίωση ολόκληρης της Αττικής.

Το πράσινο θριαμβεύει από την είσοδο της συνήθως κλειδωμένης αυλόπορτας | Φωτ.: Βασίλης Μαθιουδάκης

Από τον Θουκυδίδη μαθαίνουμε ότι απείχε από την Αθήνα 120 στάδια (αρχαία μονάδα μέτρησης του μήκους που αντιστοιχούσε στο «πόδι» ενός σταδίου) και ότι βρισκόταν στη μέση της απόστασης που τη χώριζε από τη Θήβα, στη μοναδική δίοδο προς τις γύρω εύφορες περιοχές της Βοιωτίας και της Εύβοιας.

Το πράσινο στολίζει τον περιβάλλοντα χώρο των κτιρίων | Φωτ.: Βασίλης Μαθιουδάκης

Η στρατηγική σημασία της ήταν γνωστή στους Λακεδαιμονίους, που την κατέλαβαν κατά προτεραιότητα στη διάρκεια του αδελφοκτόνου Πελοποννησιακού Πολέμου (431-404 π.Χ.), περιορίζοντας τον ανεφοδιασμό της πολιορκημένης Αθήνας μόνο από το λιμάνι του Πειραιά.

Οι Σπαρτιάτες είχαν εγκαταστήσει το στρατηγείο τους στον λόφο του Παλαιόκαστρου, τον χώρο όπου βρίσκονται οι βασιλικοί τάφοι και απ' όπου έκαναν απόβαση στο Λαύριο στερώντας από την Αθήνα πολύτιμα έσοδα από τον ορυκτό του πλούτο αλλά και δούλους.

Από τους Τούρκους στους μονάρχες

Βυζαντινή νότα στο κυανόκρανο του κεντρικού κτιρίου | Φωτ.: Βασίλης Μαθιουδάκης

Στην περίοδο της οθωμανικής κατοχής, η ευρύτερη περιοχή αποτελούνταν από τα τσιφλίκια Τατοΐου, Μαχουνία και Λιόπεσι, τα οποία το 1835, κατά την αποχώρηση των Τούρκων αγάδων και με άγνωστες διαδικασίες, πέρασαν στην ιδιοκτησία του Σκαρλάτου Σούτσου, που έφτανε τα 250.000 στρέμματα.

Με σταδιακές αγορές, που ξεκίνησαν το 1872 και ολοκληρώθηκαν το 1898, ο Γεώργιος Α' συγκέντρωσε 47.427 στρέμματα, που αποτέλεσαν την αρχική έκταση του βασιλικού κτήματος. Αποτέλεσε το πρώτο κτήμα αναψυχής στην Ελλάδα και ήταν όνειρο ζωής για τον τότε μονάρχη.

Δεν είναι τυχαίο ότι τα έργα ξεκίνησαν από τη φύτευση, την οποία ανέλαβαν στην αρχή ο Δανός δασολόγος Λουδοβίκος Μίντερ και στη συνέχεια ο Οτο Βάισμαν, ενώ αυτός έφερε στην Πάρνηθα ζευγάρια από τα πανέμορφα κόκκινα ελάφια που ζούσαν σε δάση της Ουγγαρίας.

Στα κτίρια, που σταδιακά έφτασαν τα 27, καθοριστικό ρόλο έπαιξε η βασίλισσα Ολγα. Ρωσικής καταγωγής, έστειλε στην Αγία Πετρούπολη τον αρχιτέκτονα Σάββα Μπούκη για να «ξεπατικώσει» τα σχέδια των ανακτόρων του Πέτερχοφ, που ανήκαν στον θείο της, τον τσάρο Αλέξανδρο Β'. «Ξεναγός» στην ιστορία του κτιριακού πλούτου είναι το βιβλίο «Το χρονικό του Τατοΐου» του Κώστα Σταματόπουλου.

Το πρώην βασιλικό κτήμα χωρίζεται σε τρεις ενότητες: την ανακτορική, τη διοικητική και το «Χωριό», όπως ονομάζεται η ανθούσα ζώνη που περιλάμβανε περίφημες υποδομές αγροκτήματος, με κτηνοτροφικές μονάδες και πρωτοπόρες καλλιέργειες.

Τα κτίρια

Ο «έφιππος Κοζάκος» είναι έργο Ρώσου καλλιτέχνη, που επέλεξε η βασίλισσα Ολγα | Φωτ.: Βασίλης Μαθιουδάκης

Το πρώτο κτίριο ήταν η «αγροικία», που ξεκίνησε το 1826 και ολοκληρώθηκε σε μία τριετία. Το αρχικό της σχέδιο ακολουθούσε τον νεογοτθικό ρυθμό, που αλλοιώθηκε με τις προσθήκες που έγιναν στη συνέχεια. Πυρπολήθηκε στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο από τους Γερμανούς και ανακαινίστηκε πρόσφατα με ευθύνη του υπουργείου Πολιτισμού.

Το σπουδαιότερο κτίσμα είναι το «ανάκτορο Κωνσταντίνου», που εγκαινιάστηκε το 1874 και φέρει την υπογραφή του πολυπράγμονος Ερνέστου Τσίλερ, ο οποίος είχε διατελέσει και αρχιτέκτονας της βασιλικής αυλής. Προοριζόταν για βασιλικό ξενώνα, αλλά αποτέλεσε τη βασική θερινή κατοικία σχεδόν για μία εικοσαετία. Ως τα τέλη του 19ου αιώνα, είχαν προστεθεί οι ναοί του προφήτη Ηλία και της Αναστάσεως.

Το εκκλησάκι στον χώρο των βασιλικών τάφων | Φωτ.: Βασίλης Μαθιουδάκης

Ξεχωριστή θέση κατείχε ο πύργος στο «Ρολόι», όπως ονομάστηκε ο παλιός ανεμόμυλος που υπήρχε στο τσιφλίκι του Σκαρλάτου Σούτσου. Το 1877 ο Γεώργιος Α' είχε προσθέσει έναν όροφο και επάλξεις που του έδωσαν μεσαιωνική όψη, καθώς και ένα μεγάλο ρολόι.

Στο ισόγειό του λειτουργούσε ένα μικρό μουσείο με ευρήματα από την αρχαία Δεκέλεια και στους ορόφους υπήρχαν εκθέσεις με είδη από τη χλωρίδα και την πανίδα του κτήματος. Καταστράφηκε από τη μεγάλη πυρκαγιά του 1916, που είχε επίσης προκαλέσει μεγάλες ζημιές και σε άλλα κτίρια, σηματοδοτώντας στην ουσία το τέλος της χρυσής εποχής του κτήματος, παρά το γεγονός ότι ώς τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο προστέθηκαν και άλλες βοηθητικές κατασκευές.

Ιστορικές στιγμές

Η εγκατάλειψη σημαδεύει τα πανέμορφα μονοπάτια του κτήματος | Φωτ.: Βασίλης Μαθιουδάκης

Τα θερινά ανάκτορα συνδέθηκαν με σημαντικά ιστορικά γεγονότα, αφού σε αυτά ορκίστηκαν τρεις κυβερνήσεις: του Ελευθέριου Βενιζέλου (1915), του Δημ. Ράλλη (1920) και του Γεωργίου Παπανδρέου (1964). Εζησε επισκέψεις σημαντικών προσώπων, κυρίως βασιλέων, αλλά και της Τζάκι Κένεντι όταν ήταν η πρώτη κυρία των ΗΠΑ.

Το πέτρινο βουτυροκομείο είναι το παλιότερο σωζόμενο στο είδος του στην Ελλάδα | Φωτ.: Βασίλης Μαθιουδάκης

Το κτήμα περιήλθε τρεις φορές στο Δημόσιο, το 1924, το 1973 και το 1994, λόγω της κατάργησης του θεσμού της βασιλείας. Μαζί με το ανάκτορο «Μον Ρεπό» στην Κέρκυρα και το κτήμα στο Πολυδένδρι κοντά στην Αγιά Λαρίσης χαρακτηρίστηκαν ιδιωτική περιουσία της έκπτωτης βασιλικής οικογένειας και δεν περιήλθαν αυτόματα στο Δημόσιο, όπως έγινε με άλλα περιουσιακά στοιχεία που θεωρήθηκαν προσφορά του ελληνικού λαού.

Σε όλες τις περιπτώσεις προβλέφθηκε αποζημίωση, η οποία όμως στις δύο πρώτες δεν εισπράχθηκε. Διαφορετική ήταν η αντιμετώπιση του θέματος το 1992 και την τότε κυβέρνηση της Ν.Δ., η οποία ήρθε σε συμφωνία με τον Κωνσταντίνο Γλίξμπουργκ και του επέτρεψε να μεταφέρει ανεκτίμητης αξίας και άγνωστο αριθμό αντικειμένων από το Τατόι.

Η εγκατάλειψη σημαδεύει το πρωτοποριακό οινοποιείο | Φωτ.: Βασίλης Μαθιουδάκης

Η ανεξερεύνητη αυτή υπόθεση περιλάμβανε και επίσημη καταγγελία του εκπροσώπου έκπτωτης βασιλικής οικογένειας για κλοπές μεγάλης αξίας.

Η αυλαία τυπικά έπεσε το 1994 με την απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων που καταδίκασε το Ελληνικό Δημόσιο και άνοιξε τον δρόμο για την καταβολή μεγάλης αποζημίωσης στους έκπτωτους μονάρχες. Από τότε ξεκίνησε και η επίσημη εγκατάλειψη του κτήματος, που ευτυχώς διασώθηκε από τη μεγάλη πυρκαγιά στην Πάρνηθα (Ιούνιος 2007).

1. Στο Δημόσιο από το 2003

Το κτήμα περιήλθε στο Δημόσιο το 2003 και τον ίδιο χρόνο κηρύχθηκε διατηρητέο. Χρειάστηκε να περάσουν άλλα τέσσερα χρόνια για να εκπονηθούν τα σχέδια ανάπλασης των βασικών κτιρίων, που υλοποιούνται από το υπουργείο Πολιτισμού.

Τον Μάιο σε καθεστώς προστασίας τέθηκαν και δέκα βασιλικά οχήματα-αντίκες που βρίσκονται στο βουστάσιο. Πρόκειται για συλλεκτικά κομμάτια, από τα οποία ξεχωρίζει μια ιστορική Rolls Roys. Τα προηγούμενα χρόνια (2010 και 2013) είχαν κηρυχθεί σε κινητά μνημεία 357 πίνακες και άλλα 2.000 αντικείμενα τέχνης.

2. Ερχονται οι ιδιώτες

Το 2012, με τις ευλογίες της τότε διοίκησης του ΤΑΙΠΕΔ, ανατέθηκε στην περίφημη Task Force η εκπόνηση μελέτης για την αξιοποίηση του κτήματος, που προέβλεπε την κατασκευή πεντάστερου ξενοδοχείου, χώρους εστίασης και αναψυχής, εκχώρηση των βουστασίων και αμπελώνων σε ιδιώτες. Πριν από ένα δίμηνο, το υπουργείο Περιβάλλοντος έθεσε σε διαβούλευση σχέδιο ανάπτυξης της περιοχής, που περιορίζει κάπως την εμπορευματική του κτήματος.

3. Στα βήματα του Γλίξμπουργκ

Μικρό μέρος του αρχικού κτήματος είχε εκχωρηθεί στο παρελθόν για κοινωφελείς σκοπούς. Το 1970 ο Κωνσταντίνος Γλίξμπουργκ είχε πωλήσει στην τότε κορυφαία κατασκευαστική εταιρεία ΕΔΟΚ-ΕΤΕΡ αγροτική έκταση «εκείθεν της σιδηροδρομικής γραμμής» και λέγεται ότι με αυτή την κίνηση εξασφάλισε την βασιλικών προδιαγραφών κατοικία της οικογένειάς του στο Λονδίνο.

Φωτογραφίες: Βασίλης Μαθιουδάκης

«Σχέδιο β» για το Ασφαλιστικό

Μέχρι τις 15 Οκτωβρίου θα πρέπει να έχει καταθέσει την πρότασή της για το Aσφαλιστικό η επιτροπή «σοφών» που συγκροτείται στο υπουργείο Εργασίας. Ως βάση εργασίας η 12μελής επιτροπή θα χρησιμοποιήσει την πρόταση του υπουργού Εργασίας Γ. Κατρούγκαλου: το λεγόμενο «σχέδιο β» για το Aσφαλιστικό.

Σκοπός είναι να παραδώσει μέσα σε στενά χρονικά περιθώρια μελέτη που θα περιγράφει τα θεσμικά χαρακτηριστικά του νέου συστήματος και την αναλογιστική εκτίμηση της λειτουργίας του, αλλά και νομοθετική πρόταση για τη ρύθμιση των βασικών μεταρρυθμίσεων και της μεταβατικής περιόδου.

Οπως αναφέρεται στη σχετική απόφαση, το νέο σύστημα θα πρέπει να έχει αναδιανεμητικό χαρακτήρα και να εξασφαλίζει κοινωνική και διαγενεακή δικαιοσύνη, μέσω ομοιόμορφων και γενικών κανόνων εφαρμογής.

Τα μέλη της Επιτροπής είναι:

Πρόεδρος η Αννα Λιγωμένου, αντιπρόεδρος Ελεγκτικού Συνεδρίου, και: Βασίλης Ανδρουλάκης, δικαστής Συμβουλίου της Επικρατείας, Διονύσιος Γράβαρης, καθηγητής Κοινωνικής Πολιτικής, Ξενοφών Κοντιάδης, καθηγητής Δικαίου Κοινωνικής Ασφάλειας, Κωνσταντίνος Κρεμαλής, ομ. καθηγητής Δικαίου Κοινωνικής Ασφάλειας, Σταυρούλα Κτιστάκη, δικαστής Συμβουλίου της Επικρατείας, Φρόλη Κουσκουνά, πρόεδρος Εθνικής Αναλογιστικής Αρχής, Σπύρος Μαρκάτης, δικαστής Συμβουλίου της Επικρατείας, Δημήτριος Μπούρλος, δικηγόρος, εξειδικευμένος σε συνταξιοδοτικά θέματα, Μιλτιάδης Νεκτάριος, καθηγητής Στατιστικής και Ασφαλιστικής Επιστήμης, Αθηνά Πετρόγλου, δικηγόρος, εξειδικευμένη σε συνταξιοδοτικά θέματα, Αγγελος Στεργίου, καθηγητής Δικαίου Κοινωνικής Ασφάλειας.

Πηγή

Στον αστερισμό της πολυπλοκότητας

Των Τάσσου Δίκα και Γιώργου Χατζηκωνσταντίνου *

Αναζητώντας την Πολιτική υπό το πέλμα ενός παράδοξου «ρεαλισμού»

Από την έναρξη της επίπονης διαπραγμάτευσης της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – Αν.Ελ., την προκήρυξη του δημοψηφίσματος, το απρόσμενο για πολλούς αποτέλεσμα του 61,3% «Όχι», και μέχρι την επώδυνη ουσιαστικά συμφωνία (3ο μνημόνιο) για την νέα δανειακή σύμβαση, έγιναν με τραυματικό τρόπο κατανοητές μερικές αλήθειες και πραγματικότητες, που μας προβληματίζουν ως πολίτες και μας χειραφετούν πολιτικά και συνειδησιακά, για το τι μας περιβάλλει σε ευρωπαϊκό και γενικότερο πολιτικό επίπεδο.

ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΗ 1η: Η ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΗ ΥΠΟΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΕΥΡΩΖΩΝΗΣ

Τάσσος Δίκας, ξηρό παστέλ, 2002

Aφορά την υπόσταση της ίδιας της σημερινής Ευρωζώνης (όχι στη γενικότητά της), άλλα στην πραγματικότητά της ως απόρροια συσχετισμών, αντιλήψεων, λειτουργίας, πρακτικών των θεσμών, των οργάνων, των εκπροσώπων και των πολιτικών που προβληματίζουν βαθύτατα τους πολίτες, όχι μόνον της χώρας μας, αλλά και της υπόλοιπης Ευρώπης.

Υπόσταση της Ε.Ε. και ειδικότερα της ευρωζώνης, όπου οι κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις που εκπροσωπούν τους ευρωπαϊκούς λαούς αποδεικνύεται ότι ακολουθούν συνειδητά χρηματοοικονομικές πολιτικές, με επίκεντρο την λιτότητα, πολιτικές που «ταιριάζουν» κυρίως σε μία περιορισμένη ομάδα κρατών με επίκεντρο την Γερμανία.

Στην Γερμανία την τελευταία δεκαπενταετία, το παραγωγικό μοντέλο της «επιβλήθηκε» σταδιακά στην κοινωνία από το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα -μέσα από εργασιακές, συνταξιοδοτικές, ασφαλιστικές υποχωρήσεις σε ανύποπτο χρόνο- προκειμένου να πετύχει παραγωγικούς και εξαγωγικούς στόχους προϊόντων τεχνολογικής ποιότητας, με αντάλλαγμα την δημιουργία θέσεων εργασίας, παράλληλα με την προσπάθεια αναγνώρισής της (σε συνθήκες παγκοσμιοποίησης) ως δόκιμο μοντέλο σύγχρονης ευρωπαϊκής πολιτικής. Το παραγωγικό της μοντέλο διαφοροποιείται από τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες -κυρίως του νότου- και φιλοδοξεί να συνεχίζει να παίζει κυρίαρχο ρόλο στα τεκταινόμενα της Ε.Ε. επιδιώκοντας να επιβάλει (και μέσα από δικές της αντιθέσεις) κατά το δυνατόν δικούς της όρους στο ευρωπαϊκό οικονομικό γίγνεσθαι.

Ας μη λησμονούμε ότι οι πολιτικές αυτές κατά βάση είναι τραπεζοκεντρικές και οικονομοκεντρικές και σίγουρα μη οραματικές, μη κοινωνιοκεντρικές και απολύτως στοχευμένες σε χρηματοπιστωτικούς στόχους, που η συνθετότητά τους (όχι τυχαία) δεν επιτρέπει την εύκολη κατανόηση από την μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών (αλλά και ικανής μερίδας πολιτικών) των ταξικών στοχεύσεων που υπηρετούν. Παράλληλα ας μην υποτιμούμε κοινωνιολογικά τον παράγοντα της ίδιας της γερμανικής αντίληψης της πολιτικής, απόρροια και της ιδιότυπης αντίληψης περί του κράτους αλλά και εκείνης της προτεσταντικής αντίληψης της ζωής.

Η μεγάλη αλήθεια όμως που αφορά την αφετηρία της οικονομικής ανάκαμψης της Γερμανίας, μετά τον 2ο Παγκόσμιο πόλεμο ήταν η πολιτική βούληση των υπολοίπων κρατών να δεχθούν -όπως εύστοχα επεσήμανε ο πρωθυπουργός στο ευρωπαϊκό κοινοβούλιο- να υποβοηθήσουν την ανάκαμψή της μέσα από την συνθήκη του Λονδίνου του 1953 που ελάφρυνε (μεταξύ άλλων χαριστικών πράξεων) το χρέος της κατά 66%.

Η διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του δημόσιου και του ιδιωτικού χρέους της Γερμανίας το 1953 και η ελάφρυνση των όρων αποπληρωμής του υπολοίπου αποτέλεσε τον θεμέλιο λίθο για το λεγόμενο “γερμανικό θαύμα” μετά το 1950. Η Ελλάδα ήταν μία από τις πιστώτριες χώρες που συνυπέγραψαν τη Συμφωνία. Η σημερινή όμως ηγεσία της Γερμανίας όχι μόνο αγνοεί τα διδάγματα της Συμφωνίας του 1953, αλλά επιδεικνύει μοναδική αδιαλλαξία έναντι της Ελλάδας και των άλλων υπερχρεωμένων χωρών. (βλ.Φραγκακάκη Μαρία, Η συμφωνία του 1953 για το χρέος της Γερμανίας: Ένα επίκαιρο ιστορικό προηγούμενο, Η Αυγή, Δευτέρα, 10.8.2015 )

ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΗ 2η: Η ΕΥΡΩΠΗ ΤΩΝ ΜΗ ΟΡΑΜΑΤΙΣΤΩΝ ΚΑΙ Ο ΣΤΟΧΟΣ ΤΟΥ GREXIT

Τάσσος Δίκας, ξηρό παστέλ, 1995

Ζούμε σε εποχές όπου σε επίπεδο ευρωπαϊκών θεσμών τίποτε δεν είναι αυτονόητα ίδιο όπως το θεωρούσαμε. Οι οραματιστές, που στο χθες δώσανε ταυτότητα και πλαίσιο στη Ευρώπη, αποτελούν σε μεγάλο βαθμό παρελθόν, από τους σημερινούς πολιτικούς εκφραστές της Ευρωζώνης και της Ε.Ε. Παράλληλα παρουσιάζεται το φαινόμενο των κρατών παθητικών δορυφόρων της Γερμανίας που επιδιώκει άτυπα πλην όμως ουσιαστικά να κυριαρχήσει επί της υπόλοιπης Ευρώπης.

Ήταν ήδη από την εποχή του 1ου και 2ου μνημονίου γνωστό, ότι η κυριαρχούσα σκέψη των ευρωπαίων εταίρων σε επιτελικό επίπεδο ήταν και είναι υποταγμένη σε οικονομοτεχνικές παραδοχές και προαποφασισμένους οικονομικούς στόχους που -παρά την αποτυχία των μέχρι τώρα προγραμμάτων- συνεχίζουν να αποτελούν τον πυρήνα της αιτούμενης οικονομικής πολιτικής για την Ελλάδα.

Οι στόχοι αυτοί αποτελούσαν απόρροια της λεγόμενης νεοφιλελεύθερης αντίληψης της οικονομίας, και μάλιστα με πτυχές ακραίας αντίληψης στόχων όπου οι κοινωνίες υποτάσσονται άνευ όρων στους οικονομικούς δείκτες. Το ενδιαφέρον στοιχείο ήταν ότι μέχρι και πρόσφατα -πριν την συμφωνία- οι κυριαρχούσες πολιτικές δυνάμεις των δανειστών (που σε επίπεδο ευρωκοινοβουλίου εκφράζονται στο λαϊκό κόμμα, τους φιλελεύθερους και σοσιαλδημοκράτες) χαρακτηριζόταν από μία απόλυτη σύμπλευση με ηγεμονεύουσα δύναμη το λαϊκό κόμμα της Γερμανίας.

Aφορά τις πολιτικές στοχεύσεις ακραίων συντηρητικών κύκλων που έχουν κυρίαρχο ρόλο στα τεκταινόμενα της Ευρωζώνης και της ΕΕ, συνδεδεμένων με το χρηματοπιστωτικό σύστημα, στοχεύσεις που σοκάρουν πρώτιστα τους σκεπτόμενους πολίτες, οι οποίοι παρακολούθησαν τον κυνισμό που ενυπήρχε στην έκβαση των διαπραγματεύσεων της χώρας μας, όπου ο ιδεολογικός και ταυτόχρονα οικονομικός εκφραστής του Grexit και της Γερμανικής επικυριαρχίας συμπυκνώνεται στο πρόσωπο του Γερμανού υπουργού οικονομικών κ. Σόιμπλε και επιβεβαιώνει το χάσμα που υπάρχει μέσα στο ίδιο το ευρωπαϊκό οικοδόμημα ως προς τις διαφορετικές επιδιώξεις και στοχεύσεις οικονομικών κύκλων της ευρωζώνης.

Το θέμα αυτό αφορά και σχετίζεται με την δυναμική συνύπαρξη αφενός της πραγματικής οικονομίας και αφετέρου μιας αμοραλιστικής χρηματοπιστωτικής αγοράς, που η πρώτη σε, Γερμανικό επίπεδο, φαίνεται να έχει, κατά κύριο λόγο, εκφραστή την καγκελάριο Μέρκελ, ενώ η δεύτερη, κατά κύριο λόγο, τον Υπουργό Οικονομικών κ.Σόϊμπλε.

Αφορά και την επιβεβαίωση, για μία ακόμη μία φορά, του καθοριστικού ρόλου μεγάλων δημοσιογραφικών συγκροτημάτων – ΜΜΕ στον επηρεασμό της ευρωπαϊκής και ελληνικής κοινής γνώμης, (προφανώς ως φερέφωνα οικονομικών και όχι μόνο συμφερόντων) μέσα από κατευθυνόμενα δημοσιεύματα που δεν δίστασαν να παραχαράξουν το περιεχόμενο του Ελληνικού δημοψηφίσματος, να εκβιάσουν το διακύβευμα (έξοδος από την Ε.Ε.), να επιδιώξουν την ανατροπή της κυβέρνησης και να απαξιώσουν πολιτικά πρόσωπα- πρωταγωνιστές της κυβέρνησης. Ρόλος προφανώς κατά παραγγελία οικονομικών και πολιτικών κύκλων που δεν δέχονται να παραδεχθούν την κυβερνητική παρουσία αριστερής κυβέρνησης στον Ελληνικό και Ευρωπαϊκό χώρο.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα υπήρξε ο συντονισμός, παραμονές του δημοψηφίσματος, των δημοσιευμάτων ταύτισης του «όχι» σε άμεση έξοδο από το ευρώ, στοχεύοντας στον επηρεασμό της πλειοψηφίας των πολιτών –που δεν επιθυμούσαν αλλαγή νομίσματος- στο να εκβιασθούν και να ψηφίσουν «ναι» στην προταθείσα -εν είδη τελεσιγράφου- συμφωνία των δανειστών και εταίρων μας στην ΕΕ.

Σημειώνεται ότι η τακτική αυτή οδήγησε τελικά στο να φορτισθεί αρνητικά η έννοια του εταίρου» και να ταυτισθεί συχνά με την έννοια του «εκβιαστή», πράγμα δυσάρεστο για το περιεχόμενο και το νόημα της αποκαλούμενης «Ευρωπαϊκής Οικογένειας». Αξίζει να τονισθεί το γεγονός ότι, παρόλη την γενική αυτή πολιτική κατεύθυνση από πλευράς των δανειστών, και των ισχυρών ΜΜΕ, οι κινητοποιήσεις του κόσμου μαζί με την υποστήριξη σημαντικού αριθμού διανοουμένων και επιφανών οικονομολόγων δημιούργησε ένα ουσιαστικό αντίβαρο.

ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΗ 3η : ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΣΤΟΧΟΙ ΚΑΙ Η ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΜΕΡΟΛΗΨΙΑ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ

Τάσσος Δίκας, ξηρό παστέλ, 1995

Η διαπίστωση αυτή αφορά τη νέα κυβέρνηση με κορμό τον Σύριζα, που ξεχώρισε σε όλο αυτό το 6μηνο διάστημα της σκληρής διαπραγμάτευσης, για την επιμονή στην ανάδειξη των πολιτικών χαρακτηριστικών και παραμέτρων του θέματος, και όχι μόνον των αμιγώς τεχνοκρατικών κατευθύνσεων που ως σίγουρη «συνταγή» είχε προταθεί από τους δανειστές με περιορισμένο χρονικό ορίζοντα.

Αφορά στην προσπάθεια κατάδειξης της ανάγκης αντιμετώπισης του χρέους και τα απαραίτητα οικονομικά μέτρα προκειμένου με ειδικές ρυθμίσεις και μεταρρυθμίσεις να ενισχυθεί η οικονομική κατάσταση της χώρας για προοπτική ανάπτυξης και να μην επωμισθούν με άνισο τρόπο τα ασθενέστερα στρώματα νέα μέτρα συγκεκριμένου προσανατολισμού ανάπτυξης νεοφιλελεύθερου περιεχομένου.

Η νέα κυβέρνηση με κορμό τον Σύριζα, προσπάθησε να καταδείξει τις κοινωνικά μεροληπτικές υπέρ των εχόντων, προτάσεις των δανειστών, φωτίζοντας πολύπλευρα το θέμα με σύμμαχο την κατά κοινή ομολογία αποτυχημένη πολιτική λιτότητας.

Η κυβέρνηση, όπου από μία διαπραγμάτευση «ανοικτού τύπου», της οποίας ο π. Υπουργός Οικονομικών έπαιξε κεντρικό ρόλο κατάφερε με την εμπεριστατωμένη κατάδειξη της μεγάλης εικόνας του χρέους, των οικονομικών παραδοχών της επίλυσης  των επιπτώσεων σε κοινωνικό επίπεδο να αναδείξει την διαφορετικότητα της προσέγγισης της κυβέρνησης καθιστώντας κατανοητές οικονομικές παραδοχές περισσότερο πολιτικές και λιγότερο τεχνοκρατικές. Με την έννοια αυτή η προσφορά του Υπουργού οικονομικών και όλης της ομάδας ήταν ιδιαίτερα σημαντική, αφού κατάφεραν και διεθνοποίησαν το ελληνικό πρόβλημα βάζοντάς το σε διαφορετικές βάσεις σύμφυτες με γενικότερα θέματα χρέους και πολιτικών για το χρέος που απασχολεί και άλλες χώρες. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο π. Υπουργός σε παγκόσμιο επίπεδο αντιμετωπίστηκε αντιμετωπίστηκε αφενός ως φορέας προβολής των ελληνικών θέσεων και αφετέρου δέχθηκε προσωπικές επιθέσεις γιατί τόλμησε να αρθρώσει έναν διαφορετικό από τον νεοφιλελεύθερο οικονομικό και πολιτικό λόγο, αμφισβητώντας το αλάθητο των θεσμών (τρόϊκας).

Αναμβίβολα στον τομέα της κατάδειξης των αδιεξόδων των πολιτικών της λιτότητας που το 1ο και 2ο μνημόνιο επέβαλαν σε συνδυασμό με το ύψος του χρέους, και τις συνέπειες σε επίπεδο κοινωνίας (ανεργία, οικογενειακά αδιέξοδα – αυτοκτονίες, μετανάστευση νέων, φτωχοποίηση, κλπ) συνέβαλε αισθητά η διαπραγματευτική ομάδα με τον π. Υπουργό Οικονομικών. Ο ίδιος με την ισχυρή προσωπικότητά του κατάφερε να αναδείξει σε ευρωπαϊκό και όχι μόνο επίπεδο την αναγκαιότητα χάραξης διαφορετικής μακροοικονομικής πολιτικής με ενσωμάτωση δυνατοτήτων αναπτυξιακών πτυχών Κεϋνσιανής και Νεοκεϋνσιανής έμπνευσης με έντονο πολιτικοοικονομικό προσανατολισμό προσεγγίζοντας το περιεχόμενο των προβληματισμών μεγάλων οικονομολόγων (prix Nobel) όπως ο Κρούγμαν και ο Στίγκλιτσ. Η σκέψη του π. Υπουργού ήταν αδύνατο να γίνει αποδεκτή από τους κυρίαρχους φανατικούς θιασώτες του νεοφιλελευθερισμού της δυστυχούς και αδιέξοδης σύγχρονης Ευρωπαϊκής πραγματικότητας.

Στο ίδιο περίπου πλαίσιο οι Επιτροπές της Βουλής για τις Γερμανικές Αποζημιώσεις, για την αλήθεια του Δημόσιου χρέους, πρωτοβουλία της Προέδρου της Βουλής συνέβαλαν και συμβάλουν στην γνωστοποίηση αλλά και σταδιακή ωρίμανση του θέματος σε διεθνές επίπεδο, αναδεικνύοντας εναλλακτικές προσεγγίσεις και πολιτικές που έθεταν και θέτουν εν αμφιβόλω την ανούσια επιλογή του νεοφιλελεύθερου μονόδρομου.

ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΗ 4η : ΟΙ ΕΥΡΩΠΑΙΟΙ, ΤΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ, Η ΠΑΡΑΧΑΡΑΞΗ, ΟΙ ΣΚΟΠΙΜΟΤΗΤΕΣ

Τάσσος Δίκας, ξηρό παστέλ, 1996

Οι ευρωπαίοι εταίροι, δηλαδή οι πολιτικοί εκπρόσωποι των λοιπών κρατών, και οι εκπρόσωποι θεσμικών οργάνων της Ε.Ε. όχι μόνο ενοχλήθηκαν από την επιλογή του δημοψηφίσματος, αλλά και την θεώρησαν ως κίνηση αμφισβήτησης της διαδικασίας της διαπραγμάτευσης. Η κυβέρνηση διαμήνυε το πολιτικά αυτονόητο, ότι δηλαδή η πρόταση των δανειστών -υπό μορφή τελεσιγράφου- ξεπερνούσε τα όρια εκείνα που είχε θέσει προεκλογικά η ίδια στον κυρίαρχο Ελληνικό λαό, και κατά συνέπεια δεν είχε την δικαιοδοσία να προσυπογράψει περιεχόμενο που -πέρα των άλλων- δεν είχε μακροπρόθεσμο ορίζοντα βιωσιμότητας και δεν αντιμετώπιζε στοιχειωδώς το χρέος. Είχε άλλωστε υποσχεθεί στον Ελληνικό λαό ότι τα προεκλογικά υπεσχημένα θα τηρούνταν μετεκλογικά προκειμένου να παύσει το είδος αυτό της προεκλογικής και μετεκλογικής ανακολουθίας.

Οι εκπρόσωποι των ευρωπαϊκών θεσμών, ως μη όφειλαν, αντί να σεβαστούν την πολιτική αυτή υπέρτατη δημοκρατική διαδικασία, και ενδεχομένως απλά να τονίσουν κατ αυτούς το θετικό περιεχόμενο της πρότασης τους, προέβησαν σε δύο αμετροεπείς πράξεις:

α. Παραχάραξαν το περιεχόμενο του δημοψηφίσματος μετατρέποντάς το αυθαίρετα σε «ναι» ή «όχι» στο ευρώ και την Ευρώπη και

β. ταυτόχρονα δήλωσαν ότι η θεσμική αυτή πράξη του δημοψηφίσματος αποτελεί διακοπή της διαπραγμάτευσης.

Ήταν πλέον εμφανές ότι για το συντηρητικό Ευρωπαϊκό κατεστημένο οι λαοί δεν θα έπρεπε να εμπλακούν στο παιχνίδι των συμφερόντων μέσω ενός κατ εξοχήν δημοκρατικού θεσμού όπως το δημοψήφισμα.

Η συνέχεια είναι γνωστή. Η μη αποδοχή δηλαδή από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα της ολιγοήμερης παράτασης χρηματοδότησης, το κλείσιμο των Τραπεζών, ο έλεγχος αναλήψεων, οι ουρές στα ΑΤΜ, οι δηλώσεις αξιωματούχων, πολιτικών, δημιουργία κλίματος από τα ΜΜΕ,  τους δημοσιογράφους κλπ. Με απλά λόγια ένα ολοκληρωμένο σχέδιο που κάθε βήμα του υπηρετούσε ένα καθαρά πολιτικό στόχο εκείνο της ανατροπής της μοναδικής κυβέρνησης της αριστεράς στην Ευρώπη, προκειμένου να σταλεί μήνυμα σε όλους τους λαούς της Ε.Ε. και να επιβληθεί η επιδιωκόμενη υποταγή στην βούληση και τις επιλογές του χρηματοπιστωτικού κατεστημένου και των ομίλων κεφαλαίων.

Εκτιμάται ότι αν υπήρχε ένα ειδικό ανώτατο δικαστήριο ευρωπαϊκών θεσμών, θα είχε ήδη παρέμβει για τον λόγο ότι αυτή η αυθαίρετη πράξη παραχαράσσει μία πολιτική – δημοκρατική ουσία ενός κυρίαρχου ευρωπαϊκού κράτους, αλλοιώνοντας μία ουσιαστική πτυχή της δημοκρατίας δηλαδή το περιεχόμενο ενός δημοψηφίσματος.

Το ίδιο «λάθος» ή «συνειδητή επιλογή» -για τους δικούς τους μικροπολιτικούς λόγους- έπραξαν πολιτικές δυνάμεις της αντιπολίτευσης στη χώρα μας και παραχάραξαν το περιεχόμενο του δημοψηφίσματος προκειμένου -ποντάροντας στο εκβιασμό του εκλογικού σώματος- να επιτύχουν το «ναι» στη Ευρώπη, λες και η κυβέρνηση έλεγε «όχι», και το «ναι» στο ευρώ λες και η κυβέρνηση είχε αποφασίσει να θέσει σε δημοψήφισμα την συμμετοχή στην ευρωζώνη! Είναι ερμηνεύσιμη η προσπάθεια των κυρίαρχων δυνάμεων της Ευρωζώνης που πρόσκεινται κυρίως σε συντηρητικά κόμματα, να μη θέλουν να διατηρηθεί η αριστερά στην κυβέρνηση της Ελλάδας.

Αυτό φάνηκε με τον πιο ανάγλυφο τρόπο και την ημέρα της συζήτησης στο ευρωπαϊκό κοινοβούλιο, συζήτηση διαφωτιστική όπου η οραματική τοποθέτηση του πρωθυπουργού απέναντι στους εκπροσώπους όλων των κομμάτων στην ευρωβουλή, κατέδειξε το ηθικό πλεονέκτημα της Ελληνικής κυβέρνησης απέναντι σε απόψεις μονεταριστικές , νεοφιλελεύθερες και ακραία συντηρητικές.

Δεν είναι ίσως το ίδιο κατανοητό πως, ένα τμήμα του ΣΥΡΙΖΑ (για λόγους ιδεολογικούς ή πολιτικούς ) ενώ γνώριζε καλώς ότι η κυβέρνηση προώθησε το δημοψήφισμα και του έδωσε ένα ακριβές περιεχόμενο, -αντίστοιχο και στη λογική της διαπραγμάτευσης- (δεδομένου ότι είχε τεθεί υπό μορφή τελεσιγράφου η αποδοχή ή όχι του συγκεκριμένου κειμένου συμφωνίας), έδωσαν εκ των υστέρων στο «όχι» του δημοψηφίσματος και την διάσταση της ρήξης με το ευρώ και ευρωζώνη.

Έτσι -για τελείως διαφορετικούς λόγους- ένα τμήμα των οργανωμένων στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ διαφοροποίησαν και αυτοί εκ των υστέρων και για λόγους συνέπειας στα προεκλογικά υποστηριζόμενα το περιεχόμενο του δημοψηφίσματος που η ίδια η κυβέρνηση έβαζε και εμμέσως πλην σαφώς ουσιαστικά «ταυτίστηκαν» -ως προς το διακύβευμα – με την αυθαίρετη αλλά σκόπιμη και στοχευμένη ερμηνεία συντηρητικών κύκλων της Ευρώπης  για το τι σημαίνει «ναι» και τι «όχι» στο δημοψήφισμα, με την ταύτιση αυτή να διακρίνεται από μία διαφορετική βέβαια αφετηρία. Επί του προκειμένου , η αφετηρία των διαφωνούντων εστιάσθηκε στα θέματα της λαϊκής κυριαρχίας και της υποταγής της χώρας στην βούληση των δανειστών.

ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΗ 5η : ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΕΣΜΙΚΟ ΕΚΒΙΑΣΜΟ ΤΗΣ ΕΞΟΔΟΥ,  ΣΤΟ 3ο ΜΝΗΜΟΝΙΟ.

Τάσσος Δίκας, ξηρό παστέλ, 2002

Η απρόσμενη για πολλούς παράγοντες της ευρωζώνης εξέλιξη του δημοψηφίσματος, παρά την συντονισμένη (μέσα και έξω) μονομερή εκστρατεία υπέρ του «ναι» (με κάθε αθέμιτο μέσο) έφερε στην θέση της επιδιωκόμενης ανατροπής του Αλέξη Τσίπρα, την «ανατροπή» – παραίτηση του προέδρου της Νέας Δημοκρατίας Αντώνη Σαμαρά!

Η σαφής αυτή πολιτική ήττα των Ευρωπαϊκών συντηρητικών κύκλων (και όχι μόνο) του δόγματος της λιτότητας, απέναντι σε μία νέου τύπου πολιτική απάντηση από ένα δοκιμαζόμενο ποικιλότροπα λαό της ευρωζώνης και της ΕΕ από τις αποτυχημένες συνταγές διεξόδου από την κρίση, έδωσε μία ελπίδα επικράτησης δημοκρατικών αρχών που επιβάλλεται να αποτελούν ουσιαστικό συστατικό των κρατών και της Ε.Ε.

Παράλληλα όμως αποδείχθηκε ότι δεν μπορούσε να μείνει αναπάντητη από τις κυρίαρχες κατεστημένες δυνάμεις που ενυπάρχουν στην  ευρωζώνη αλλά και στην ΕΕ γενικότερα. Εδώ, ο συσχετισμός δύναμης υπήρξε αρνητικός σε ό,τι αφορά τις Ελληνικές θέσεις και τις αριστερές επιλογές του Ελληνικού λαού.

Το επόμενο βήμα ήταν ο εκβιασμός της άμεσης εξόδου της Ελλάδας από την ευρωζώνη, μέσα από ένα τελεσίγραφο άτακτης χρεοκοπίας από  τις πιο ακραίες μορφές της χρηματοπιστωτικής πλευράς της ευρωζώνης εκφραζόμενες σε υψηλόβαθμο επίπεδο από τον υπουργό οικονομικών κ. Σόϊμπλε. Ουδέποτε βέβαια πραγματοποιήθηκε μια ενδελεχής και σαφής ενημέρωση του Ελληνικού λαού για το τι σημαίνει ακριβώς άτακτη χρεοκοπία. Αφέθηκε απλώς να πλανάται στη φαντασία των Ελλήνων η έννοια της καταστροφής και του Αρμαγεδώνος.

Η ωμή αυτή κατάδειξη των ακραίων επιδιώξεων και πρακτικών, κύκλων της ευρωζώνης, (αντικειμενικά υπονομευτικών έως και προσβλητικών απέναντι στη ελληνική κυβέρνηση και στο Ελληνικό λαό), δημιούργησε τους όρους  συνειδητοποίησης από κυβερνήσεις και κόμματα σοσιαλδημοκρατικά, αλλά και μετριοπαθείς πολιτικούς, του ρήγματος που θα επέφερε αυτή η πρακτική στην ίδια την Ευρώπη ως προοπτική ενδυνάμωσης του γερμανοκεντρικού αυτού μοντέλου ιδιότυπης απόλυτης αυταρχικής επικυριαρχίας.

Ταυτόχρονα επέφερε και την παρέμβαση των ΗΠΑ που έβλεπαν να διακυβεύονται γεωστρατηγικά συμφέροντα μέσα από ένα εξαναγκασμό της ελληνικής κυβέρνησης να αναζητήσει -πιεζόμενη από ακραίες καταστάσεις- νέα μονοσήμαντα οικονομικά και πολιτικά στηρίγματα, παράλληλα με την μεταστροφή του εκδιωκόμενου Ελληνικού λαού σε  αντιευρωπαϊκά αντανακλαστικά. Εξ άλλου θα πρέπει να τονισθεί ότι η αμερικανική αντίληψη της οικονομίας από την κυβέρνηση Ομπάμα, διαφοροποιείται χαρακτηριστικά απέναντι στο γερμανικό δόγμα της λιτότητας, ακόμη και των αντιλήψεων περί χρέους.

Οι ευρωπαϊκές δυνάμεις της αριστεράς και των νέων κινημάτων ανάδειξης των αδιεξόδων των πολιτικών λιτότητας, της κοινωνικής αλληλεγγύης και δικαιοσύνης, είναι αντικειμενικά περιορισμένης πολιτικής ισχύος σε επίπεδο ευρωκοινοβουλίου, (που με τη σειρά του θεσμικά παίζει περιορισμένο ρόλο στις παρούσες συνθήκες σε θέματα ευρωζώνης) παρόλο που ο λόγος τους αναδεικνύει τα αδιέξοδα των εφαρμοζόμενων πολιτικών μεσομακροπρόθεσμα σε όλα τα κράτη της ευρωζώνης!

Η κυβέρνηση έπρεπε να αντιμετωπίσει την υπαρκτή αυτή τομή στη σχέση της με την ευρωζώνη και την ευρωπαϊκή ένωση, είτε με άλμα στον ριζοσπαστισμό (πιστή σε διακηρυγμένες αρχές και πολιτικές άμεσες στοχεύσεις), είτε με την τακτική υποχώρηση σε βασικές αρχές της όπως μια συνεπής στάση αντιμνημονιακότητας θα επέβαλε.

Το μεγάλο ρίσκο που πρότεινε ο πρωθυπουργός στην κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ και εκείνης των Αν.Ελ, ήταν η συνειδητή παραδοχή της υποχώρησης σε σχέση με τον επιδιωκόμενο στόχο της ισότιμης διαπραγμάτευσης και αμοιβαία επωφελούς συμφωνίας και η αποδοχή της διατύπωσης ενός 3ετους προγράμματος (3ο μνημόνιο) με όρους συμβιβαστικούς και σε ορισμένες πτυχές του ετεροβαρείς κοινωνικά, απέναντι στους μη διαχειρίσιμους κατ αυτόν κινδύνους του άλματος στον ριζοσπαστισμό.

Το άλμα, δηλαδή, στον ριζοσπαστισμό το οποίο ήταν και είναι σίγουρο ότι κατά την κυβέρνηση και τον Πρωθυπουργό, αλλά ίσως και κατά την πολύπαθη ελληνική κοινωνία των χαμηλών και μεσαίων στρωμάτων, δεν θα ήταν διαχειρίσιμο, ούτε προβλέψιμες οι συνέπειες του κοινωνικού ρήγματος που η άτακτη χρεοκοπία θα επέφερε, λαμβάνοντας υπόψη και την χαιρέκακη συνδρομή για το χειρότερο από τις συντηρητικές και αντιαριστερές ευρωπαϊκές δυνάμεις και την ενδυνάμωση των ακραίων συντηρητικών και ακροδεξιών εθνικιστικών δυνάμεων από την άλλη.

ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΗ 6η: ΑΠΟ ΤΗΝ ΥΠΟΧΩΡΗΣΗ, ΣΤΗΝ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΠΕΔΙΟΥ ΑΡΙΣΤΕΡΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ

Τάσσος Δίκας, ξηρό παστέλ, 1995

Ήταν ίσως πολιτικά αναμενόμενο, ένα τμήμα του πολυσυλλεκτικού ΣΥΡΙΖΑ να μην μπορεί να ανεχθεί με την ίδια επιείκια το μεγάλο διακύβευμα μιας ριζικής αλλαγής στρατηγικής πορείας της χώρας από τον ριζοσπαστισμό στον νεοφιλελευθερισμό (με απροσδιόριστες εσωτερικές αντιδράσεις και καταστάσεις) στο βωμό της προσήλωσης σε βασικές πολιτικές – κομματικές απόψεις υπαρκτές και αληθείς, όπως εξ ίσου αληθής είναι και η μηδέποτε αποφασισθείσα πολιτική θέση ΣΥΡΙΖΑ περί εξόδου από Ευρώ, ευρωζώνη και Ε.Ε.

Παράλληλα ας μην υποτιμούμε το γεγονός ότι -όπως ήδη από τον πρωθυπουργό ομολογήθηκε- το 80% του χρόνου έχει αφιερωθεί μέχρι τώρα στο επίπεδο της διαπραγμάτευσης και όχι της κυβερνησιμότητας, πράγμα που θα επέτρεπε την υλοποίηση μέτρων κοινωνικής ανακούφισης που αντικειμενικά θα είχαν χαρακτηριστικά αριστερής αντίληψης ενός δικαιότερου κράτους.

Τα μέχρι τώρα δείγματα αριστερής πολιτικής, είναι υπαρκτά μεν, αλλά αντικειμενικά πολύ λίγα και κατ επέκταση η αναντιστοιχία στην υλοποίηση του προγράμματος Θεσσαλονίκης υπαρκτή και χαρακτηριστική. Μόνον η συναίσθηση της μεγάλης εικόνας που αφορά την αλλαγή πολιτικής στην Ε.Ε. και στην ίδια την χώρα μπορεί να μετριάσει και να κάνει αποδεκτή την πραγματικότητα του 3ου μνημονίου ως μία τακτική υποχώρηση της κυβέρνησης, μετά από μία ηθική και δημοκρατική νίκη (εκείνη του δημοψηφίσματος) και μία επιδιωκόμενη πολλαπλή σταδιακή αλλά σταθερή αποκοπή των αποστημάτων που ταλανίζουν την ελληνική κοινωνία (διαπλοκή, φοροκλοπή, φοροαποφυγή, ασυλία παράνομου πλουτισμού, ολοκλήρωση έργου επιτροπών Βουλής κλπ).

Αντικειμενικά είναι για αρκετούς θετικό το γεγονός ότι η μεγάλη πλειοψηφία των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ και το σύνολο των βουλευτών των Αν.Ελ συνειδητοποίησαν την παραπάνω παραδοχή υπέρ της χώρας και  στήριξαν την κυβερνητική απόφαση. Απόφαση όμως που χωρίς την στήριξη της αντιπολίτευσης, δεν θα μπορούσε να σταθεί. Απευθύνεται λοιπόν στους Βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ (που διαφοροποιήθηκαν στις σχετικές ψηφοφορίες) μία κριτική για ασφαλή στάση, που ενώ δεν αναλαμβάνει μέρος του βάρους της υποχώρησης εμφανίζεται ταυτόχρονα συνεπής στην αντιμνημονιακή επιλογή.

Η μέχρι τώρα παρουσίαση των θέσεων της αριστερής πλατφόρμας, (αντικειμενικά συνεπούς στην αντιμνημονιακή πολιτική στάση του ΣΥΡΙΖΑ) ως εναλλακτική όμως στάση του τμήματος αυτού προτείνοντας την επιστροφή στο εθνικό νόμισμα, δεν φαίνεται να πείθει για την ολοκληρωμένη της υπόσταση, λόγω των πολλαπλών παραμέτρων που συνθέτουν το οικονομικό οικοδόμημα της χώρας με άμεσο αντίκρισμα στην ίδια την κοινωνία, αλλά και λόγω απόλυτα ελλειμματικής ενημέρωσης του λαού.

Αυτό δυσκολεύει την υιοθέτηση της δραχμής τουλάχιστον από εκείνο το τμήμα του ΣΥΡΙΖΑ που αντιλαμβάνεται τις υποχρεώσεις απέναντι σε μία κοινωνία που περιμένει ανυπόμονα κυβερνητικά μέτρα ανατροπής και αποδόμησης του σαθρού υποβάθρου μιας χρόνιας παθογένειας όπως η διαπλοκή ΜΜΕ – εξουσίας, η αδιαφάνεια, η κρατικοδίαιτη επιχειρηματικότητα, η φαυλότητα και η χρονίζουσα έρευνα των διαφόρων «λιστών» κλπ

Αναμφίβολα η πολυπλοκότητα της ευρωπαϊκής και παγκόσμιας οικονομίας -εξαρτημένης και απολύτως διασυνδεδεμένης με το χρηματοπιστωτικό σύστημα- και η εξάρτηση της μεγάλης πλειοψηφίας της παραγωγικής και εμπορικής οικονομίας της χώρας από το ευρώ, είναι υπαρκτές και μη εύκολα αναστρέψιμες.

Η ανάγνωση μίας «απελευθερωτικής» διάθεσης αποδέσμευσης από το ευρώ λόγω των καταναγκασμών που η ελληνική πλευρά δέχεται σε επίπεδο θυμικού και συναισθήματος είναι απολύτως κατανοητή, όπως από την άλλη είναι υπαρκτή -τουλάχιστον άμεσα και μεσοπρόθεσμα- η δύσκολη αποδοχή της προοπτικής της δραχμής.

Αυτό δεν σημαίνει ότι οι πολιτικές δυνάμεις που αντιστρατεύονται τον νεοφιλελευθερισμό δεν πρέπει να προσπαθούν να διευρύνουν τις πολιτικές εκείνες συμμαχίες προκειμένου να περιορίσουν κατά το δυνατόν τις επιπτώσεις από την μονεταριστική επικυριαρχία στο κοινωνικό σύνολο, με στόχο την ανατροπή τους. Άλλωστε δεν πρέπει να λησμονείται ότι όλη η εξέλιξη της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης και του Ευρωπαϊκού συντηρητισμού θέτει ακανθώδη ζητήματα Δημοκρατίας και Συνταγματικής νομιμότητας.

Συνεχίζει όμως να είναι εξ ίσου ενδιαφέρουσα, και μη αναμενόμενη από πολλούς, η δημοσκοπική τουλάχιστον σαφής επιλογή του εκλογικού σώματος η οποία καταδεικνύει ότι η μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού (τουλάχιστον αυτή την περίοδο) κατανοεί, έστω και με επιφυλάξεις, την όλη στάση του πρωθυπουργού -που πήρε επάνω του το πολιτικό βάρος αυτής της κατ ανάγκη υποχώρησης- αλλά και την αποδοχή της προώθησης ενός τριετούς μνημονιακού προγράμματος -πλην όμως, όπως φαίνεται, διαχειρήσιμου.

Η μετατόπιση του προβλήματος της οικονομικής κρίσης στην Ελλάδα, ως πρόβλημα πολιτικής προοπτικής εντός ή εκτός ευρώ, και η αποπληρωμή του χρέους, ως πρόβλημα συνδεδεμένο με την παραμονή στην ευρωζώνη, θέτει το σύνολο του πολιτικού συστήματος μπροστά σε συγκεκριμένα διλλήματα. Στα διλήμματα αυτά υπάρχουν δυνάμεις που εξ ορισμού αποδέχονται -όπως έπρατταν πάντα- τις κατευθύνσεις των δανειστών μέσω της τρόικας, (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, Ποτάμι) και δυνάμεις που αρνούνται την ίδια την ΕΕ ως παρόν και μέλλον της χώρας (ΚΚΕ και Χ.Α.). Είναι απολύτως ευνόητο ότι για τις δυνάμεις αυτές η επιλογή είναι εύκολη πράγμα που δεν ισχύει για την ριζοσπαστική αριστερά (ΣΥΡΙΖΑ) που εξακολουθεί να βρίσκεται πολιτικά και ιδεολογικά μεταξύ σφύρας και άκμονος διακυβεύοντας πλέον την εσωτερική συνοχή της.

Έτσι για λόγους αρχών αλλά και διαμαρτυρίας για την απαράδεκτη εν πολλοίς στάση των θεσμικών παραγόντων της ΕΕ, απέναντι στην κυβέρνηση και την αντιμετώπιση με υπεροψία και αμοραλισμό ορισμένων υψηλόβαθμων παραγόντων της Ε.Ε. των οικονομικών και κοινωνικών προβλημάτων των ελλήνων πολιτών και των πολιτικών αποφάσεών τους έρχεται να προστεθεί και ένα τμήμα του Σύριζα που περνά και στο ίδιο το εκλογικό σώμα αποδεικνύοντας την πολυπλοκότητα του προβλήματος, αλλά και το αδιέξοδο της εμμονής των Ευρωπαϊκών Κυβερνήσεων σε κανόνες που επί χρόνια έστησαν με στόχο την επιβολή του νεοφιλελεύθερου δόγματος, επί της Πολιτικής δια της συρρίκνωσης της Δημοκρατίας.

Το έκτακτο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ που έχει αποφασισθεί με πρόταση του πρωθυπουργού και της αποδοχής του από την πλειοψηφία της Κ.Ε. θα θέσει επί τάπητος σε κάθε ένα σύνεδρο τα διλήμματα της εμμονής σε άμεση ρήξη, ή τον επώδυνο συμβιβασμό του 3ου μνημονίου με την παράλληλα τριετή προσπάθεια σχεδιασμού και υλοποίησης παράλληλων πολιτικών με κοινωνική μεροληψία υπέρ των ασθενέστερων κοινωνικών στρωμάτων.

Όσο ο θεωρητικός κίνδυνος της μετατόπισης της πολιτικής φυσιογνωμίας του ΣΥΡΙΖΑ σε περισσότερο διαχειριστικές λογικές είναι υπαρκτός, άλλο τόσο ο κίνδυνος «εσωτερικής παράλυσης» της δυναμικής του ΣΥΡΙΖΑ μέσα από την δημιουργία εσωτερικών μετώπων αντιπαράθεσης με απόλυτους ιδεολογικούς – κομματικούς όρους είναι εξ ίσου υπαρκτός και ορατός.

Αναμφίβολα σε υποκειμενικό επίπεδο είναι ευκολότερος ο δρόμος της ιδεολογικής καθαρότητας και των εξαγγελθέντων αρχών πολύ περισσότερο όταν κάποιοι με σχετική ευκολία μεταθέτουν ευθύνες στην διαχείριση της διαπραγμάτευσης στον πρωθυπουργό και στην διαπραγματευτική ομάδα.

Ταυτόχρονα όμως ο δρόμος αυτός αντικειμενικά είναι πλαισιωμένος με πολλαπλούς γνωστούς και άγνωστους παράγοντες που επηρεάζουν εμμέσως πλην σαφώς την χώρα συνολικά μέσα από την διεθνή σκακιέρα κρατικών πολιτικών υπερδυνάμεων, που δεν είναι διατεθειμένες να ρισκάρουν τα δικά τους συμφέροντα στην δομική κρίση της Ελλάδας με την ευρωζώνη και γενικότερα την Ε.Ε. ακόμη και τώρα που όπως φαίνεται κάτι σ αυτήν αλλάζει.

Τα διλήμματα είναι πολλά, αλλά το κυρίαρχο είναι η εμπιστοσύνη ή όχι σε μία αριστερή Κυβέρνηση να διαχειρισθεί με ψυχραιμία και ειλικρίνεια την νέα ευρωπαϊκή πραγματικότητα όπου καλείται να αξιοποιήσει και διευρύνει τα ρήγματα που δημιουργήθηκαν με δική της πρωτοβουλία και πολιτική στάση και μεταξύ των πολιτικών σχηματισμών αλλά και μεταξύ ευρωπαϊκών κρατών. Γιατί στο σημείο αυτό ο ΣΥΡΙΖΑ ανέτρεψε ως φαίνεται τις μέχρι τώρα ισορροπίες και δημιούργησε ρήγματα ελπιδοφόρα για το Ευρωπαϊκό μέλλον και τον Ευρωπαϊκό πολιτισμό που επί αιώνες στηρίχθηκε στις έννοιες της Δημοκρατίας, του ανθρωπισμού και της αλληλεγγύης.

Ο ιστορικός του μέλλοντος θα σταθεί κριτικά πάνω σε αυτό το 6μηνο που καθρέπτισε ό,τι ήταν επιμελώς κριμένο -ως συστατικό της νεοφιλελεύθερης αντίληψης της πολιτικής- με πρωταγωνιστές αλλά και κομπάρσους όχι μόνο πολιτικούς αλλά και κράτη της Ε.Ε.

Η εναλλαγή της σαφούς πολιτικής υποχώρησης της κυβέρνησης, μετά από μία ηθική νίκη του δημοψηφίσματος στη συνείδηση των ευρωπαίων δημοκρατών, δίνει την δυνατότητα στην κυβέρνηση να ανιχνεύσει και να καταδείξει τα χαρακτηριστικά αυτά που συνθέτουν την ευρωπαϊκή πραγματικότητα ως αντικειμενικά μη συμβατά με τις καταστατικές αρχές και αξίες της. Ο παραμορφωτικός φακός της νεοφιλελεύθερης πολιτικής, στερεί το οξυγόνο του ανθρωπισμού και της αλληλεγγύης στα κράτη μέλη και διαστρεβλώνει την ίδια την προοπτική της Ευρώπης.

Εκεί οι δυνάμεις εκείνες που επιζητούν την ανάπτυξη με επίκεντρο την κοινωνία των ανθρώπων (και τις αξίες που σταδιακά οικοδόμησαν οι πολυετείς αγώνες των ευρωπαίων πολιτών και εργαζομένων) και όχι την ωμότητα των αριθμών της νεοφιλελεύθερης αντίληψης που έχει εμποτίσει την πολιτική, καλούνται να βγουν δυναμικά στο πολιτικό προσκήνιο με ωριμότητα, υπευθυνότητα, σοβαρότητα καιαλληλεγγύη. Είναι η ώρα της ευθύνης για όλους.

Οι εξελίξεις βέβαια τρέχουν και η κατάληξη της διαπραγμάτευσης σε συμφωνία αλλά και οι αναμενόμενες εξελίξεις στο Ελληνικό και τα Ευρωπαϊκά Κοινοβούλια θα δώσουν τροφή σε νέες αναλύσεις και θα οξύνουν το κλίμα της διαμάχης μεταξύ μιας στείρας οικονομικής λογιστικής και μιας πολιτικής οικονομίας με επίκεντρο τις κοινωνίες και τους ανθρώπους.

(*) Ο Τάσσος Ν. Δίκας είναι αρχιτέκτονας και ο Γιώργος Θ. Χατζηκωνσταντίνου είναι σ. Καθηγητής Οικονομικής Θεωρίας.

Στο δρόμο της σφοδρής αντιπαράθεσης με όλους το Μαξίμου

Το δρόμο της σφοδρής αντιπαράθεσης με τα κόμματα της αντιπολίτευσης, αλλά και με την «Λαϊκή Ενότητα», ακολουθεί ο Αλέξης Τσίπρας που όπως φαίνεται αποτελεί μία από τις τακτικές για την προεκλογική περίοδο.

Σε αυτό το πλαίσιο κατά την χθεσινή σύσκεψη κομματικών και κυβερνητικών στελεχών για την προετοιμασία του κόμματος στις επικείμενες εκλογές ο Αλέξης Τσίπρας έστειλε πολλαπλά μηνύματα.

«Μιλάμε τη γλώσσα της αλήθειας. Να καταθέσουμε το κυβερνητικό πρόγραμμα της Αριστεράς για την επόμενη τετραετία. Το μόνο πρόγραμμα που μπορεί να βγάλει το τόπο από τη κρίση με το λαό μας όρθιο. Αυτό είναι τώρα το δικό μας καθήκον. Προχωράμε μπροστά, ανοίγουμε δρόμους», σημείωσε, μεταξύ άλλων.

Σύμφωνα με πληροφορίες, αναφερόμενος έμμεσα στην Νέα Δημοκρατία τόνισε: «Μην ασχολείστε με τα τεχνάσματα καθυστέρησης των εκλογών. Αυτά έχουν κοντά ποδάρια και ο κόσμος καταλαβαίνει. Εμείς τώρα στη μάχη».

Αρνήθηκε συνάντηση με τον Β. Μεϊμαράκη

Τηλεφωνική επικοινωνία είχαν σήμερα το πρωί ο πρωθυπουργός και ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης, μετά την πρωτοβουλία του δεύτερου στο πλαίσιο της διερευνητικής εντολής σχηματισμού κυβέρνησης.

Σύμφωνα με κύκλους του Μαξίμου, ο Αλέξης Τσίπρας απάντησε στον πρόεδρο της αξιωματικής αντιπολίτευσης πως «δεν θέλει να συναντηθούν».

Ο πρωθυπουργός εξήγησε στον κ. Μεϊμαράκη ότι δεν υπάρχει καμία δυνατότητα σχηματισμού κυβέρνησης από την παρούσα Βουλή γι' αυτό άλλωστε και παρέδωσε αμέσως την εντολή στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, σύμφωνα με πληροφορίες.

Διευκρίνισε πως δεν θεωρεί σκόπιμο να συναντηθούν με αντικείμενο το σχηματισμό κυβέρνησης, καθώς κρίνει ότι δεν υπάρχει καμία δυνατότητα αλλά ούτε και περιθώριο προγραμματικής σύγκλισης ανάμεσα στον ΣΥΡΙΖΑ και τη Ν.Δ..

«Σήμα» για σκληρή μάχη

Σκληρή ήταν και η επίθεση που εξαπέλυσε χθες το Μαξίμου στον Παναγιώτη Λαφαζάνη και τη Ζωή Κωνσταντοπούλου, γεγονός που δίνει το «σήμα» για μια σκληρή μάχη.

Με ένα λακωνικό και εξαιρετικά αιχμηρό σχόλιο απάντησαν κύκλοι του Μαξίμου στην Πρόεδρο της Βουλής και τις χθεσινές δηλώσεις της κατά τη συνάντηση που είχε με τον επικεφαλής της «Λαϊκής Ενότητας».

Η σχετική διαρροή αναφέρει: «Η Πρόεδρος της Βουλής συμπεριφέρεται ως δικτάτορας, θεωρεί πως είναι το θεσμικό επίκεντρο του πολιτεύματος, ενώ είναι απλά μια λάθος επιλογή».

Απάντηση από στελέχη της Λαϊκής Ενότητας

«Οι άνθρωποι του Μεγάρου Μαξίμου προφανώς συγχέουν την μνημονιακή δικτατορία που έχει επιβληθεί στη χώρα- δυστυχώς  και με δική τους ευθύνη εσχάτως- με τη δημοκρατική λειτουργία των θεσμών, την οποία οφείλει να υπερασπίζεται με απαρέκκλιτη συνέπεια η Προεδρία της Βουλής», απάντησησαν στελέχη της Λαϊκής Ενότητας στις δηλώσεις των κυβερνητικών κύκλων.

«Όσο για τα περί μηδενισμού της διαπραγματευτικής προσπάθειας της κυβέρνησης, αυτό μάλλον ως… ευφημισμός ακούγεται απέναντι σε μια “διαπραγμάτευση” που οδήγησε σε ένα τρίτο μνημόνιο, το οποίο απειλεί να λειτουργήσει ως χαριστική βολή στη χώρα», σημείωσαν.

Πηγή

Αυτοσυγκράτηση γιατί έχει ο καιρός γυρίσματα

γράφει ο Τάσος Παππάς

Ας μου επιτραπεί να συστήσω αυτοσυγκράτηση στις πτέρυγες της σπαρασσόμενης Αριστεράς. Ας σκεφτούν τα στελέχη, δύο και τρείς φορές, πριν εκστομίσουν βαριές λέξεις και σκληρές εκφράσεις κατά των πρώην συντρόφων τους, γιατί κανείς δεν ξέρει τι θα συμβεί στο μέλλον.

Μπορεί, κάτω από ορισμένες συνθήκες, να υποχρεωθούν να συστεγαστούν ξανά. Και δεν θα είναι και πολύ κομψό παράγοντες που αντάλλαξαν κατηγόριες, εκτόξευσαν δηλητηριώδεις υπαινιγμούς και βιτριολικά σχόλια, που κοινώς ξεκατινιάστηκαν, νομίζοντας ότι έτσι πλήττουν καίρια τον εσωτερικό εχθρό και υπερασπίζονται αποτελεσματικότερα τα ιερά και τα όσια της Αριστεράς, να προσπαθούν απεγνωσμένα να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα.

Η εντύπωση που θα δημιουργηθεί στο ακροατήριο της παράταξης θα είναι αλγεινή. Δεν πρέπει να αποκλείσουμε το ενδεχόμενο, η ζωή να παίξει για ακόμη μία φορά πανούργο ρόλο και να φέρει κοντά ανθρώπους που ορκίζονταν με φανατισμό ότι οι δρόμοι τους είχαν χωρίσει οριστικά και αμετάκλητα. Υπάρχουν προηγούμενα.

Το σχετικά πιο πρόσφατο είναι αυτό του ΠΑΣΟΚ. Πολλοί από κείνους  που αποχώρησαν ή διεγράφησαν γιατί έκαναν την επιλογή τη δεκαετία του '70 και στις αρχές της δεκαετίας του '80 να συγκρουστούν με την ηγεσία του κινήματος και με τον Ανδρέα Παπανδρέου προσωπικά, θεωρώντας ότι είχε πουλήσει και προδώσει τις αρχές, το πρόγραμμα και τη διακήρυξη της 3ης του Σεπτέμβρη, ότι είχε συμβιβαστεί με το σύστημα για να πάρει την εξουσία, ύστερα από μερικά χρόνια, επέστρεψαν στο κόμμα, αναδείχθηκαν σε κορυφαίες θέσεις και μερικοί έγιναν υπουργοί.

Ορισμένοι μάλιστα που είχαν γράψει και βιβλία με περιεχόμενο υβριστικό για τον ιδρυτή του κόμματος,  έτρεχαν να τα μαζέψουν από τα βιβλιοπωλεία για να μην υπάρχει σε δημόσια θέα το σώμα του ...εγκλήματος.

Για να μην φτάσουν λοιπόν κάποτε στο σημείο τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ και της «Λαϊκής Ενότητας» να πουν το «στερνή μου γνώση να σ' είχα πρώτα», ας είναι φειδωλοί στις δημόσιες παρεμβάσεις τους. Έχει ο καιρός γυρίσματα.

«Σεβασμός στο δράμα των προσφύγων»

Με μια συγκινητική ανακοίνωση η Πανελλήνια Ένωση Ναυτών Εμπορικού Ναυτικού εκφράζει την αλληλεγγύη της στο δράμα των προσφύγων και μεταναστών και την «οδύσσεια» που παιρνούν τόσο στις πατρίδες τους όσο και στις προσπάθειές τους να περάσουν τα σύνορα της Ευρώπης.

Η ΠΕΝΕΝ μιλάει για τους αιματηρούς εμφυλίους που είναι σε εξέλιξη σε χώρες όπως η Συρία, το Ιράκ, η λΙβύη, η Παλαιστίνη και τους χαρακτηρίζει ως αποτέλεσαμ επεμβάσεων των ιμπεριαλιστών.

Καταδικάζει, ακόμη, το περιστατικό ρατσιστικής αντιμετώπισης που έλαβε χώρα σε πλοίο της Ακτοπλοΐας και καλεί τους ναύτες να αντιμετωπίζουν τους ανθρώπους αυτούς με το απαιτούμενο σεβασμό.

Αναλυτικά:

Συνάδελφοι όλων των κλάδων,

Τα τελευταία χρόνια η χώρα και ο λαός μας είναι μάρτυρας μιας ανθρώπινης τραγωδίας που εξελίσσεται στη Μεσόγειο. Οι ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις σε διάφορες χώρες της περιοχής έχουν διαμορφώσει ένα εφιαλτικό σκηνικό σε μια σειρά χώρες όπως είναι η Συρία, το Ιράκ, η Λιβύη, η Παλαιστίνη, η Αίγυπτος κλπ.

Είναι οι επεμβάσεις των ιμπεριαλιστών που προκαλούν τις τοπικές συγκρούσεις, που υποδαυλίζουν τις εμφύλιες συρράξεις με σκοπό των έλεγχο των πλουτοπαραγωγικών πηγών αυτών των χωρών, την επέκταση της επιρροής τους  την ενίσχυση και εδραίωση της γεωστρατηγικής θέσης τους.

Σε ορισμένες απ´ αυτές τις χώρες είναι σε εξέλιξη αιματηροί εμφύλιοι πόλεμοι οι οποίοι οδηγούν χιλιάδες βασανισμένους ανθρώπους σε αναγκαστική προσφυγιά. Ο θανάσιμος κίνδυνος για την ίδια την ζωή τους και των οικογενειών τους οδηγεί σε μαζική φυγή και απομάκρυνση από τις εστίες, τα σπίτια τους και τις χώρες τους. Πρόκειται για ανείπωτη και απερίγραπτη ανθρώπινη καταστροφή.

Δυστυχώς αυτή η μαζική φυγή που γίνεται για την προστασία της ανθρώπινης ζωής δεν τερματίζει τον Γολγοθά τους. Τα κυκλώματα των δουλεμπόρων τους τσουβαλιάζουν σε σαπιοκάραβα και τους ξαποστέλνουν άρον-άρον σε βέβαιο θάνατο.

Χιλιάδες πρόσφυγες και μετανάστες άφησαν όλα αυτά τα χρόνια την τελευταία πνοή τους στα νερά της Μεσογείου η οποία μετατρέπεται σε ένα απέραντο υγρό νεκροταφείο.

Η «πολιτισμένη» Δύση παρακολουθεί απαθής και αμέτοχη την πρωτοφανή αυτή τραγωδία, η οποία έχει προκληθεί και συνεχίζεται και με δική της ευθύνη!!!

Οι Έλληνες εργαζόμενοι και ειδικότερα οι Ναυτεργάτες και το ταξικό ναυτεργατικό κίνημα έχουν γράψει την δική τους ιστορία σε πράξεις ανθρωπιάς, αλληλεγγύης και σεβασμού στην ανθρώπινη ζωή όπου και όταν αυτή βρίσκεται σε κίνδυνο. Χιλιάδες είναι τα περιστατικά που τα ελληνικά πληρώματα όλων των βαθμών και ειδικοτήτων είχαν και έχουν συμβάλει στη διάσωση προσφύγων σε όλα τα μήκη και πλάτη της υδρογείου.

Αυτή την αλληλεγγύη οφείλουμε να τηνεπιδείξουμε με την ίδια ευαισθησία και ανθρωπιά και στο σημερινό δράμα τωνξεκληρισμένων προσφύγων καιμεταναστών τόσο στη θάλασσα όσο και στα ακτοπλοϊκά πλοία με τα οποία μετακινούνται από διάφορα νησιά προς τον ΠΕΙΡΑΙΑ.

Πρόσφατο κρούσμα που έλαβε χώρα σε πλοίο της Ακτοπλοΐας και δημοσιεύτηκε σε ημερήσια εφημερίδα είναι ξένο με τις αρχές, τις αξίες και με τις παραδόσεις των ελλήνων ναυτεργατών.

Η ΠΕΝΕΝ, που ο ρόλος της τα τελευταία 35 χρόνια έχει αναγνωρισθεί και καταξιωθεί στη συνείδηση όλου του ναυτεργατικού κόσμου, απευθύνει κάλεσμα και μήνυμα στους ναυτικούς της Ακτοπλοΐας να έχουν την πιο φιλόξενη,ανθρώπινη συμπεριφορά απέναντι στους πρόσφυγες και μετανάστες που ταξιδεύουν με τα πλοία της Ακτοπλοΐας.

Ο σεβασμός είναι απαραίτητος κανόνας στην σχέση μέσα στο πλοίο, καμία διάκριση, καμία εξαίρεση, καμία υποβάθμιση και προσβολή σε βάρος αυτών των ανθρώπων δεν μπορεί να γίνει ανεκτή έστω και από μεμονωμένα άτομα που έχουν την ιδιότητα του ναυτικού. Η ΠΕΝΕΝ πιστή στις μεγάλες αξίες της αλληλεγγύης θα συμβάλει με την παρέμβαση της καθοριστικά σε αυτή τη κατεύθυνση.

Πηγή

«Ανεφάρμοστος» στο ΕΣΥ ο νόμος Κατρούγκαλου

γράφει η Αφροδίτη Τζιαντζή

Αίσθηση προκάλεσε η πρόσφατη καταγγελία του σωματείου εργαζομένων στον Ψυχικό Τομέα του Νοσοκομείου Κέρκυρας ότι ο εργολάβος καθαρισμού, που ανέλαβε με απευθείας ανάθεση την καθαριότητα του νοσοκομείου, θα πληρωθεί 24.600 ευρώ για 11 ημέρες -ποσό που θα μπορούσε να μειωθεί στο μισό, αν το νοσοκομείο προσλάμβανε τις εργαζόμενες με μίσθωση έργου.

Την είδηση δημοσιοποίησε η Πανελλήνια Ομοσπονδία Εργαζομένων Δημόσιων Νοσοκομείων, επαναλαμβάνοντας το πάγιο αίτημα να εκδιωχθούν εργολάβοι από τη δημόσια Υγεία, να σταματήσει η αιμορραγία δημόσιου χρήματος και οι σχέσεις εργασιακής ζούγκλας που συνδυάζονται με τις εργολαβίες.

Οι εργαζόμενοι επιμένουν ότι το δημόσιο Νοσοκομείο Κέρκυρας, όπως και άλλα δημόσια νοσοκομεία, θα μπορούσε να εφαρμόσει το άρθρο 49 του Ν. 4325/2015 (γνωστός και ως «νόμος Κατρούγκαλου»), στο οποίο ορίζεται ότι οι πάγιες και διαρκείς ανάγκες της υπηρεσίας καθαριότητας πρέπει να καλύπτονται από προσωπικό με σχέση εργασίας αορίστου χρόνο, αλλά δίνει τη δυνατότητα για παράταση όσων συμβάσεων έχουν λήξει με ατομικές μισθώσεις έργου ώς το τέλος του 2015.

Στη διευκρινιστική ΚΥΑ για το άρθρο 49 δηλώνεται ξεκάθαρα ότι μπορούν να προσληφθούν με ατομικές συμβάσεις μίσθωσης έργου εργαζόμενοι από συνεργεία καθαρισμού, οι οποίοι εξαιρούνται από τον ΟΑΕΕ και ασφαλίζονται ως μισθωτοί με ΙΚΑ-ΕΤΑΜ.

Μολονότι το άρθρο 49 θα μπορούσε να εφαρμοστεί και στα δημόσια νοσοκομεία, με κέρδος και για τους εργαζομένους και για το Δημόσιο, οι εργολάβοι παραμένουν ακλόνητοι.

«Σηκώνουμε τα χέρια»

«Θα μπορούσε τόσο καιρό το υπουργείο Υγείας να έχει κάνει κάτι για να αποφευχθούν αυτού του τύπου οι συμβάσεις και οι απευθείας αναθέσεις», δηλώνει στην «Εφ.Συν.» ο Γιώργος Τριανταφυλλούδης, πρόεδρος του σωματείου «Η Ενότητα», που δημοσιοποίησε την καταγγελία για το Νοσοκομείο Κέρκυρας.

«Επειδή ο προηγούμενος εργολάβος αποχώρησε, η διοίκηση ακολούθησε τη διαδικασία της απευθείας ανάθεσης. Δεν λέμε ότι δεν έπραξε νομότυπα. Λέμε όμως ότι θα μπορούσε να κινηθεί διαφορετικά. Εχει ξεκινήσει νέος πρόχειρος διαγωνισμός με κονδύλι 65.000 ευρώ για ένα μήνα. Συνολικά δηλαδή 90.000 ευρώ για 41 μέρες.

»Αν αυτό συμφέρει το Δημόσιο και το νοσοκομείο, που δυσκολεύεται να καλύψει βασικές ανάγκες σε γάζες και υγειονομικό υλικό, εμείς σηκώνουμε τα χέρια ψηλά.

»Αν, αντίθετα, προσλαμβάνονταν οι εργαζόμενες με μίσθωση έργου, όπως προβλέπει ο νόμος και όπως γίνεται στους ΟΤΑ, το μηνιαίο κόστος δεν θα ξεπερνούσε τις 40.000 ευρώ, ακόμα κι αν πληρώνονταν 1.000 ευρώ τον μήνα μικτά, ενώ τώρα παίρνει η κάθε μία 400 ευρώ στην καλύτερη περίπτωση, γιατί ο εργολάβος καταθέτει μεν προσφορά για πλήρη απασχόληση, τις απασχολεί με μερική απασχόληση, χωρίς ρεπό, υπερωρίες κ.λπ., όπως συμβαίνει δυστυχώς σε όλη την Ελλάδα».

«Μικρότερο το ποσό»

«Δόθηκε δυσανάλογη δημοσιότητα στο θέμα. Το ποσό είναι μικρότερο από το αντίστοιχο που θα δίναμε για μόνιμο συνεργείο», επιμένει ο διοικητής του Νοσοκομείου Κέρκυρας Κ. Γρηγορόπουλος. «Δεν γινόταν να εφαρμοστεί ο νόμος Κατρούγκαλου. Ποια εργαζόμενη θα άνοιγε μπλοκάκι για 11 μέρες;».

Μόνο που ο νόμος δεν προβλέπει μπλοκάκι, αλλά ΙΚΑ και μίσθωση έργου ώς το τέλος του 2015...

«Την ώρα που τα ταμεία των νοσοκομείων είναι άδεια, δεν είναι δυνατόν να γίνονται τέτοιου είδους σπατάλες, υπέρ των εργολάβων, οι οποίοι προσφέρουν χαμηλής ποιότητας υπηρεσίες, έναντι υψηλότατης αμοιβής, σε συνθήκες εργασιακού μεσαίωνα», τονίζει στην «Εφ.Συν.» ο πρόεδρος της ΠΟΕΔΗΝ, Μιχάλης Γιαννάκος. «Δεκάδες φορές ζητήσαμε από τον υπουργό Υγείας Π. Κουρουμπλή να εφαρμοστεί ο νόμος Κατρούγκαλου στα νοσοκομεία και απάντηση δεν πήραμε ποτέ» συμπλήρωσε.