Από ποια νησιά αρχίζει η κατάργηση του μειωμένου ΦΠΑ

Με Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου μέχρι την Δευτέρα θα γίνει η εφαρμογή του μέτρου για την κατάργηση του μειωμένου κατά 30% ΦΠΑ στα νησιά, σύμφωνα με το Αθηναϊκό Πρακτορείο.

Το θέμα συζητήθηκε σε σύσκεψη που πραγματοποιήθηκε χθες στο υπουργείο Οικονομικών μεταξύ του υπουργού Ευκλείδη Τσακαλώτου, και των αναπληρωτών υπουργών Γιώργου Χουλιαράκη και Τρύφων Αλεξιάδη στην οποία συμμετείχε και η Γενική Γραμματέας Δημοσίων Εσόδων Κατερίνα Σαββαΐδου. 

Η αντίστροφη μέτρηση έχει ήδη ξεκινήσει καθώς από την 1η Οκτωβρίου πρέπει, βάση μνημονίου, να καταργηθεί η έκπτωση του ΦΠΑ στην πρώτη μερίδα νησιών ,προκειμένου να συνεχιστεί τον Ιούνιο του 2016 με μια δεύτερη ομάδα νησιών και να ολοκληρωθεί την 1 Ιανουαρίου του 2017 με την τρίτη και τελευταία ομάδα.

Τα νησιά των Κυκλάδων με υψηλό κατά κεφαλήν εισόδημα, Πάρος, Μύκονος, Σαντορίνη, Νάξος, Σύρος, Τήνος, Μύλος θα είναι, σύμφωνα με τους σχεδιασμούς του υπουργείου στην πρώτη ομάδα. Οριστικές αποφάσεις δεν ελήφθησαν για το σύνολο των νησιών που θα συμμετέχουν.

Για τα νησιά που τελικά θα επιλεγούν αυτό σημαίνει ότι οι συντελεστές του ΦΠΑ θα αυξηθούν από 5%,9% και 16% σήμερα σε 6%,13% και 23% όπως ισχύει για την υπόλοιπη Ελλάδα.

Οι υφιστάμενοι μειωμένοι συντελεστές ΦΠΑ θα ισχύουν μόνο στα πλέον απομακρυσμένα νησιά του Αιγαίου.

Πηγή

Ταγκό διάσπασης χορεύουν στη ΝΔ

Το επικίνδυνο σκηνικό εκλογής προέδρου και ο ρόλος των Κώστα και Αχιλέα Καραμανλή

γράφει ο Χρήστος Φράγκου

Αντιμέτωπη με ισχυρά και αδυσώπητα διλλήματα που μπορεί να διαμορφώσουν συνθήκες ρήξης στο εσωτερικό του κόμματος, θα βρεθεί η Νέα Δημοκρατία κατά τη διάρκεια της διαδικασίας ανάδειξης νέου αρχηγού. Το σκηνικό που φαίνεται να διαμορφώνεται σε αυτή τη φάση μπορεί να οδηγήσει σε εκτροπές και ανατροπές, καθώς εκτός από τα πρόσωπα που θα θέσουν υποψηφιότητα για την προεδρία της Νέας Δημοκρατίας, καθοριστικό ρόλο τόσο για το αποτέλεσμα όσο και για το κλίμα θα παίξουν οι διαδικασίες εκλογής που θα επιλεγούν.

Η συντηρητική παράταξη καλείται να αναζητήσει νέο αρχηγό, ενώ ακόμα δεν έχει ισορροπήσει από την τελευταία κεντρώα στροφή του Βαγγέλη Μεϊμαράκη, η οποία ήρθε για να διορθώσει την επικίνδυνη δεξιά μανούβρα του Αντώνη Σαμαρά.

Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι το κόμμα θα αναζητήσει στο προφίλ του προέδρου βασικά χαρακτηριστικά πολιτικού προσανατολισμού, αποδίδοντας στα πρόσωπα ιδιαίτερη ισχυρή σημειολογική βαρύτητα και ιδεολογική φόρτιση. 

Σε αυτή τη φάση και μετά από δυο βαριές εκλογικές ήττες η Νέα Δημοκρατία δεν αναζητά καλύτερο διαχειριστή αλλά νέο πολιτικό αφήγημα, προσανατολισμό και συσπειρωτική δυναμική.

Αν όμως το ιδεολογικό δίλημμα τεθεί τώρα, στη βάση της επιλογής προέδρου τότε το κόμμα θα οδηγηθεί σε φραξιονιστικές λογικές, με τον χαμένο να διαμορφώνει ισχυρή εσωκομματική αντιπολίτευση που θα παρεμβαίνεις στην ατζέντα του νέου προέδρου και θα πιέζει προς άλλες κατευθύνσεις.

Τα πρωτοκλασάτα στελέχη της Νέας Δημοκρατίας καλούνται τώρα να σταθμίσουν προσεκτικά τις αποφάσεις τους καθώς μια ενδεχόμενη σκληρή αναμέτρηση μεταξύ του Μάκη Βορίδη και του Νίκου Δένδια θα δημιουργούσε συνθήκες διάσπασης της παράταξης.

Σε αυτό το πλαίσιο μόνο τυχαία δεν είναι η παρέμβαση της Ντόρας Μπακογιάννη, η οποία μέσω κύκλων της διέρρευσε ανησυχίες της για την ενότητα του κόμματος. Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσεται και η εκπεφρασμένη πρόθεσή της να στηρίξει τον Βαγγέλη Μεϊμαράκη αν τελικά θέσει υποψηφιότητα, κόντρα μάλιστα στον αδερφό της, Κυριάκο Μητσοτάκη.

Η υποψηφιότητα όμως του Κυριάκου Μητσοτάκη είναι προφανές ότι δεν συγκεντρώνει χαρακτηριστικά νίκης, αλλά εντάσσεται στη λογική της κατοχύρωσης της θέσης και του χώρου του, αντιλαμβανόμενος ότι η ΝΔ εισέρχεται σε φάση αναδιάταξης.

Αντιστοίχως και ενδεχόμενη υποψηφιότητα του Μάκη Βορίδη επίσης δεν συγκεντρώνει χαρακτηριστικά επικράτησης, ωστόσο δημιουργεί νέα ιδεολογική φράξια στο κόμμα σε περίπτωση ήττας του.

Για να αποφευχθεί η ανάπτυξη φυγόκεντρων τάσεων, τα ιδεολογικά φορτισμένα πρόσωπα θα πρέπει να ανοίξουν χώρο για τη γειά των σαραντάρηδων, πιστοποιώντας με αυτό τον τρόπο το τέλος της περιόδου της μεταπολίτευσης και ηλικιακά. 

Σε αυτό το τοπίο πιθανότητες εκλογής συγκεντρώνει ο Νίκος Δένδιας ο οποίος διατηρεί στενούς δεσμούς με τον κεντρώο χώρο, εμφανίζεται ως «ήρεμη δύναμη» με προσεκτικές και μετρημένες εμφανίσεις και χωρίς να χρεώνεται πολιτικές αποφάσεις άλλων.

Σε ένα τέτοιο σκηνικό χρήσιμες θα ήταν υποψηφιότητες από πρόσωπα όπως ο Τζιτζικώστας, ο Κώστας Μπακογιάννης καθώς και ενδεχομένως και ο γγ του κόμματος, Παπαμιμίκος.

Καταλυτικό ρόλο στη διαμόρφωση των συνθηκών τις προεδρικής εκλογής στη Νέα Δημοκρατία θα παίξει ο Κώστας Καραμανλής –και ο Αχιλέας-, δρώντας ως κλειδοκράτορες της παράταξης, που συνεπάγεται ευθύνη για την τροπή των εξελίξεων.

 

Τσίπρας στους υπουργούς: Λιγότερες τηλεοπτικές εμφανίσεις και πολλή δουλειά - Αξιολόγηση κάθε υπουργείου στο 6μηνο

Σε αυστηρό ύφος κινήθηκε ο Αλέξης Τσίπρας στην εισήγησή του στο πρώτο υπουργικό συμβούλιο της νέας κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ. Αφού ανέλυσε τις προτεραιότητες της κυβέρνησης σε βάθος 4ετίας, τόσο σε σχέση με τη συμφωνία όσο κι έξω από αυτή, ο πρωθυπουργός ξεκαθάρισε στους υπουργούς του πως θα παρακολουθεί ο ίδιος το κυβερνητικό έργο και περιμένει απολογισμό των πεπραγμένων κάθε υπουργείου στους 6 πρώτους μήνες. Έκανε μάλιστα σύσταση να περιορισθούν οι εμφανίσεις στα τηλεοπτικά πλατώ.

Στην εισήγησή του ο Αλέξης Τσίπρας επανέλαβε πολλές φορές πως η φάση της διαπραγμάτευσης τελείωσε και τώρα ήρθε η ώρα της αποτελεσματικής διακυβέρνησης και της εφαρμογής ενός νέου παραγωγικού μοντέλου για τη χώρα. Τόνισε πως η κυβέρνηση έχει εντολή 4ετίας και "σε 4 χρόνια από σήμερα πρέπει να έχουμε δημιουργήσει μια διαφορετική Ελλάδα", όπως είπε. 

Βασικοί πυλώνες του εναλλακτικού μοντέλου που θα προωθήσει η κυβέρνηση είναι, σύμφωνα με τον πρωθυπουργό, είναι οι εξής:

Αποκατάσταση των μεγάλων αδικιών κι ανισοτήτων που έχει δημιουργήσει η αποτυχημένη  νεοφιλελεύθερη συνταγή που θέλει να φέρει ανάπτυξη πάνω σε ερείπια

προστασία της εργασίας με γρήγορη επαναφορά των συλλογικών διαπραγματεύσεων

αναδιανομή των φορολογικών βαρών

έμφαση στην τεχνολογία και καινοτομία, ώστε να επανέλθει η ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας.

Πηγή

«Συνεχίζεται η αποτυχημένη στρατηγική της Ε.Ε. για τους πρόσφυγες»

Πυρά κατά της πολιτικής που ακολουθεί η Ευρωπαϊκή Ένωση στο θέμα της μετανάστευσης, εξαπέλυσε η Διεθνής Αμνηστία για την Ευρώπη, με αφορμή τη σύνοδο κορυφής των ηγετών των χωρών-μελών που πραγματοποιήθηκε το βράδυ της Τετάρτης. 

«Αυτό που χρειαζόταν ήταν μια τολμηρή, φιλόδοξη νέα προσέγγιση. Αλλά αυτό που πήραμε ήταν η συνέχιση της αποτυχημένης στρατηγικής», δήλωσε χαρακτηριστικά ο John Dalhuisen, διευθυντής της Διεθνούς Αμνηστίας για την Ευρώπη.

Όπως συμπλήρωσε, η Ε.Ε. δείχνει να αγνοεί την πραγματικότητα, λαμβάνοντας αποφάσεις που αφενός δεν θα ανακουφίσουν την πίεση στα κράτη της πρώτης γραμμής, αφετέρου θα επιτρέψουν να συνεχιστούν -αν όχι να επιδεινωθούν- οι χαοτικές σκηνές των τελευταίων εβδομάδων.

Υπενθυμίζεται ότι η σύνοδος κορυφής για την προσφυγική κρίση που ολοκληρώθηκε τα ξημερώματα της Πέμπτης, δεν κατέληξε σε ουσιαστικά αποτελέσματα. Οι Ευρωπαίοι ηγέτες αποφάσισαν τη μετεγκατάσταση μόλις 120.000 προσφύγων (από το μισό εκατ. που ήδη έχουν φτάσει στην Ευρώπη) σε κράτη-μέλη, καθώς και να συνεχιστούν οι συνεννοήσεις με την Τουρκία, να ενισχυθεί ο ΟΗΕ με 1 δισ. ευρώ και να προστατευθούν τα «εξωτερικά σύνορα» της Ε.Ε. Στην πραγματικότητα η απόφαση της συνόδου λήφθηκε για να μην υλοποιηθεί. Στο κείμενο της απόφασης διευκρινίζεται η κατανομή μόνο 66.000 προσφύγων (οι υπόλοιποι θα κατανεμηθούν αργότερα, σε βάθος διετίας).

Την ίδια στιγμή, η Ουγγαρία αρνείται να δεχτεί τους πρόσφυγες που προβλεπόταν αρχικά, με αποτέλεσμα η Ευρωπαϊκή Επιτροπή να πρέπει σε διάστημα ενός έτους  να υποβάλει προτάσεις για την ανακατανομή των προσφύγων που καταλογίστηκαν στη χώρα. Την Πέμπτη, ο Γιάνος Λάζαρ, αρχηγός του επιτελείου του πρωθυπουργού Βίκτορ Ορμπάν, δήλωσε ότι η Ουγγαρία μπορεί να εξετάσει την επιλογή να δημιουργήσει έναν «διάδρομο» ώστε οι πρόσφυγες να μπορούν να έρχονται από την Κροατία με τρένο ή με λεωφορείο, υπό τον όρο ότι η Αυστρία και η Γερμανία θέλουν τον διάδρομο και αναλάβουν την πλήρη ευθύνη. Συμπλήρωσε ότι πρωταρχικός σκοπός της κυβέρνησης είναι να προστατεύσει τα σύνορα της Ουγγαρίας.

Την ίδια ώρα, Σερβία και Κροατία διαγκωνίζονται σε αντίμετρα με κλείσιμο συνόρων: η κυβέρνηση του Ζάγκρεμπ απαγόρευσε την είσοδο σε οχήματα και πολίτες από τη Σερβία, σκληραίνοντας τη στάση της στο προσφυγικό. Οι διμερείς σχέσεις με τη Σερβία έχουν επιδεινωθεί, καθώς η Σερβία προχώρησε σε εμπάργκο εισαγωγής κροατικών προϊόντων, ενώ πλέον έστειλε και νότα διαμαρτυρίας.

Χαρακτηριστικά σημεία των δηλώσεών του John Dalhuisen: 

• «Το προτεινόμενο 1 δισ. € για τις χώρες εκτός Ε.Ε. οι οποίες φιλοξενούν πρόσφυγες είναι θετικό, αλλά πέρα από αυτό, οι δεσμεύσεις απογοητεύουν. Οι ηγέτες της Ε.Ε. θα πρέπει να είχαν συμφωνήσει στο πώς θα εξασφαλίσουν τις ασφαλείς και νόμιμες διόδους για τους πρόσφυγες στην Ευρώπη και στο πώς θα διορθώσουν το παραπαίον σύστημα ασύλου στην Ευρώπη... Αντ 'αυτού, ο πυρήνας των προτάσεων αφορά το πώς θα κρατήσουν τους πρόσφυγες μακριά, αγνοώντας τη πραγματικότητα της παγκόσμιας προσφυγικής κρίσης και τις υποχρεώσεις των κρατών να παρέχουν προστασία σε εκείνους και εκείνες που δεν μπορούν να τη βρουν αλλού».
• «Οι αριθμοί μετεγκατάστασης που συμφωνήθηκαν την Τρίτη δεν θα ανακουφίσουν σημαντικά την πίεση στα κράτη της πρώτης γραμμής και χωρίς πολύ πιο συγκεκριμένη και άμεση βοήθεια προς τις χώρες αυτές, οι χαοτικές τραγικές σκηνές που είδαμε τις τελευταίες εβδομάδες, θα συνεχίσουν και πολύ πιθανό να επιδεινωθούν».
• «Σε αυτό το πλαίσιο, η δέσμευση να διατηρηθεί το σύστημα του Δουβλίνου μοιάζει περισσότερο ευσεβής πόθος παρά μια τεκμηριωμένη απόφαση πολιτικής»

Πηγή

Θα δεις το ποτήρι μισοάδειο ή μισογεμάτο;

Του Άγγελου Προβολισιάνου

Ένα παγκόσμιο ρεκόρ κατέγραψε η νεοσύστατη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, αφού ο Δημήτρης Καμμένος είναι ο πρώτος υφυπουργός παγκοσμίως με θητεία μόλις 12 ωρών.

Τα ρατσιστικά, ομοφοβικά και αντισημιτικά σχόλια του στο Twitter αποτέλεσαν την αιτία για να οδηγηθεί εκτός κυβέρνησης, την ίδια μέρα που αυτή ορκίστηκε.

Με δεδομένο πως ποτέ και κανένας δεν έχει δεύτερη ευκαιρία για να κάνει πρώτη εντύπωση, αυτή δεν χαρακτηρίζεται από ιδιαίτερη σοβαρότητα για τη νέα κυβέρνηση.

Ωστόσο, δεν μπορούμε να μη συνυπολογίσουμε τα αντανακλαστικά του Αλέξη Τσίπρα, καθώς η αντίδρασή του για το σάλο που δημιουργήθηκε στα social media ήταν άμεση.

Συγκεκριμένα, ο πρωθυπουργός από τις Βρυξέλλες, όταν πληροφορήθηκε το γεγονός, συνομίλησε με τον Πάνο Καμμένο, ζητώντας του να διερευνηθεί αν ο λογαριασμός portaporta ανήκε στον Δημήτρη Καμμένο.

Όταν αυτό διαπιστώθηκε, ο -για 12 ώρες- υφυπουργός οδηγήθηκε σε παραίτηση.

Τα social media μέσω της αποπομπής του Δημήτρη Καμμένου απέδειξαν πως παρέχουν μία ιδιαίτερη δυναμική στους πολίτες, η οποία μπορεί να επηρεάσει άμεσα τα πολιτικά δρώμενα.

Μπορείς να προσάψεις στον Τσίπρα την αστοχία της υπουργοποίησης του Δημ. Καμμένου, βάζοντας κυβερνητικό αυτογκόλ από την πρώτη μέρα, αλλά δεν μπορείς να του καταλογίσεις εθελοτυφλία.

Εναπόκειται στον κάθε πολίτη το πώς θα μεταφράσει το γεγονός. Αν θα δει δηλαδή το ποτήρι μισοάδειο ή μισογεμάτο, καθώς όσο λανθασμένη -εκ του αποτελέσματος- ήταν η επιλογή του πρώην υφυπουργού, άλλο τόσο καίρια ήταν και η αποπομπή του.

Ο κ. Τσίπρας αντί να μείνει στο δόγμα του «ουδείς αναμάρτητος», σφυρίζοντας... κλέφτικα για τα σχόλια του Δημ. Καμμένου, αντ’ αυτού επέδειξε πολιτική βούληση και οδήγησε σε παραίτηση τον υφυπουργό.

Οπότε, ας αποφασίσουμε τι κρατάμε. Την επιλογή ή την αποπομπή; 

Βουλή ολιγαρχίας, κυβέρνηση τσίρκο

γράφει ο Θέμης Τζήμας

Και κάπως έτσι, μετά το 62% όχι στα μνημόνια, μετά από ένα αθροιστικά 48% του Ιανουαρίου υπέρ του έστω, ρηχού αντιμνημονίου, μετά το μεγάλο τρόμο του συστήματος εξουσίας που σε κάποια φάση όπως και ο λαός, ένιωσε ότι όλα ήταν δυνατά, χάρη στον Αλέξη Τσίπρα, το οποίου το όνομα θα μείνει αναμφίβολα στην ιστορία αλλά όχι με τον τρόπο που σήμερα ο ίδιος νομίζει και οι Ηρακλείς του στέμματος διαλαλούν, φτάσαμε στην πραγματοποίηση του ονείρου της ολιγαρχίας και της ξένης πατρωνίας: μια Βουλή με 6 μνημονιακά κόμματα, συν το ΚΚΕ που στο δημοψήφισμα και στις εκλογές διαδραμάτισε αντικειμενικά ρόλο στυλοβάτη του συστήματος εξουσίας και συν τη Χρυσή Αυγή που είναι ο μπράβος του συστήματος εξουσίας. Μια Βουλή που μπορεί κατ' αρχήν να εξαντλήσει την τετραετία, να δώσει κάθε είδους κυβερνητικό συνδυασμό και να περάσει κάθε μέτρο που μπορεί να ζητηθεί από τους δανειστές, κουνώντας το δάχτυλο στον λαό, ότι ο τελευταίος για πρώτη φορά ψήφισε εν γνώση του μνημονιακά.

Αυτή η Βουλή θα έχει όνομα, όπως στον 20ό αιώνα είχε η Βουλή των Λαζάρων: θα είναι η Βουλή των ολιγαρχών και των δανειστών. Ο Τσίπρας έπαθε και “έμαθε” εξ ου και θα τον χαϊδεύουν όσο τον χρειάζονται για να τους κάνει τη βρώμικη δουλειά. Μετά θα τον πετάξουν στα αζήτητα.

Από μια τέτοια Βουλή και από μια τέτοια κυβερνητική πλειοψηφία δεν θα μπορούσε παρά να προκύψει μια κυβέρνηση τσίρκο: εξωνημένη ανανεωτική αριστερά, που οπαδικά πανηγυρίζει για τη διατήρηση της εξουσίας, χυδαία και συκοφαντική ακροδεξιά, που κάλλιστα θα μπορούσε να συμπορεύεται με τους Μπαλτάκους του Σαμαρά, οι πλέον οπορτουνιστικές εκδοχές των μνημονιακών κυβερνήσεων Παπανδρέου, νεοφιλελεύθεροι, συνθέτουν κατά βάση και με ελάχιστες  εξαιρέσεις, ένα σχήμα που ξέρει και δεν το κρύβει, ότι θα εκτελεί εντολές και θα υπογράφει εφαρμοστικούς νόμους, τους οποίους θα μεταφράζουν απλά Έλληνες υπάλληλοι. Δε χρειαζόμαστε καλύτερη κυβέρνηση είναι η αλήθεια: αυτήν την κυβέρνηση έπρεπε να έχουμε ως διαρκή υπενθύμιση, ότι η ποιότητα του πολιτικού προσωπικού κάθε χώρας ακολουθεί την ποιότητα των πολιτικών που εφαρμόζονται. Σε αποικίες δεν ταιριάζουν και δεν χρειάζονται καλύτεροι τοποτηρητές, από αυτούς που έχουμε.

Η πρώτη περίοδος Τσίπρα, ένιωθες ακόμα και αν δεν ήσουν ΣΥΡΙΖΑ, ακόμα και αν έβλεπες ότι έρχεται η μεγάλη προδοσία, ότι είχε μια άλλη, μια γνήσια λαϊκή αισιοδοξία στη βάση της, που καθρεφτιζόταν και στα περισσότερα μέλη της κυβέρνησης. Αυτό άρχισε να τελειώνει στις 20 Φεβρουαρίου και φούντωσε ξανά- προς απελπισία του πρωθυπουργού - ενόψει δημοψηφίσματος. Η τωρινή περίοδος Τσίπρα είναι το απόλυτο γκρι. Όχι μόνο γιατί η μνημονιακή πραγματικότητα δείχνει ολοκληρωτική, ένας γύψος εντός του οποίου και οι απέχοντες και η συντριπτική πλειοψηφία των ψηφοφόρων μνημονιακών κομμάτων θα νιώσουν να ασφυκτιούν. Αλλά επιπλέον γιατί φέρει και τη σφραγίδα του λαού, ο οποίος ένιωσε εξαιτίας του Αλέξη Τσίπρα που πάλεψε για να σχηματίσει αυτήν την εντύπωση και ημών που αποτύχαμε να την ανασκευάσουμε, ότι τίποτα δεν είναι δυνατό.

Όμως μέσα στη γκρίζα έως μαύρη περίοδο Τσίπρα και μνημονίου 3, μέσα στην ίδια τη Βουλή των ολιγαρχών και των δανειστών, υπάρχει ένα εν δυνάμει αισιόδοξο στοιχείο: ο κρετινισμός τους, ο λεγόμενος κοινοβουλευτικός κρετινισμός. Στις δημοκρατίες ξεχνούν, λόγω αλαζονείας που αγγίζει τα όρια της ύβρεως, ότι ο λαός μπορεί να μετανιώνει για το τι ψηφίζει. Όταν τα μέτρα και οι συνέπειές τους έρθουν, οι πολίτες θα συνειδητοποιήσουν ότι δεν έχουν φωνή στη Βουλή.

Κάποιοι, απογοητευμένοι θα πάνε σπίτι τους. Κάποιοι άλλοι όμως, θα ξεκινήσουν να περικυκλώνουν τη Βουλή των ολιγαρχών και των δανειστών, το σύστημα εξουσίας. Και τότε η Βουλή αυτή και η κυβέρνηση τσίρκο, φοβισμένη και εξοργισμένη με το λαό που δεν “καταλαβαίνει” θα κάνει το λάθος να πει ό,τι και η κυβέρνηση Παπανδρέου μετά τη νομιμοποίηση που είχε λάβει στις περιφερειακές εκλογές του 2010: “εσείς νομιμοποιήσατε το μνημόνιο, τι θέλετε τώρα” ανοίγοντας περισσότερο το χάσμα που θα τη χωρίζει με το λαό και κάτω από τα πόδια της. Και τότε η μικρή μας ιστορία, που χαράσσεται από την ταξική ουσία αυτού που είναι το μνημόνιο και αυτού που είναι το αντιμνημόνιο, ό,τι και αν μας λένε οι καναλάρχες και οι παπαγάλοι τους, θα ξανά- ξεκινήσει.

Λιγότερα συνθήματα...

γράφει ο Νίκος Κιάος

Με τις εκλογές της 20ής Σεπτεμβρίου κλείνει το οκτάμηνο, κατά το οποίο είχαμε δύο εκλογικές αναμετρήσεις (25 Ιανουαρίου και τώρα) και ενδιαμέσως το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου.

Η νικηφόρα έκβαση των τριών αυτών αναμετρήσεων για τον ΣΥΡΙΖΑ πιστώνεται κατά μεγάλο βαθμό (αν όχι μέγιστο) στον Αλέξη Τσίπρα (παρ’ όλο που στην Αριστερά είθισται να παθαίνουν αλλεργία με τις προσωπικές αναφορές που τις θεωρούν προσωπολατρία). Με λίγα λόγια απέδειξε, από τότε που «ξεκίνησε» ως υποψήφιος δήμαρχος Αθηναίων με το 10%, ότι βλέπει μπροστά, στο μέλλον, ότι πορεύεται ως ηγέτης.

Σ’ αυτό το οκτάμηνο απαλλάχθηκε και ο ίδιος αλλά και η πολιτική ζωή του τόπου από τον Αντ. Σαμαρά και τον Ευάγγ. Βενιζέλο, αλλά και από τον Παν. Λαφαζάνη (μαζί με τη Ζωή Κωνσταντοπούλου κ.λπ.).

Για τους δύο πρώτους ήταν φυσική συνέπεια της ήττας των κομμάτων τους και της πανωλεθρίας στο δημοψήφισμα, ενώ για τους έως πριν από λίγο συνεργάτες στο ίδιο κόμμα και τη διακυβέρνηση ήταν μάλλον αναμενόμενη εξέλιξη, καθώς έριξαν ως αποστάτες την κυβέρνησή τους, έφτιαξαν κόμμα, πολέμησαν με νύχια και με δόντια τον ίδιο και το πρώην κόμμα τους, αλλά βρήκαν την αποδοκιμασία και απόρριψη, όχι μόνο του αριστερού χώρου, του κομματικού χώρου, αλλά του εκλογικού σώματος, του λαού τελικώς.

Η αποστασία που ρίχνει την κυβέρνηση και ο αποκλειστικός πόλεμος στον «προδότη», στον «γύψο του Παπαδόπουλου» και άλλα παρόμοια προσδιόρισαν εν πολλοίς την πορεία του «νεότευκτου» κόμματος, που, ας μη γελιόμαστε, βρήκε φιλόξενη αντιμετώπιση τόσο σε πολλά ΜΜΕ όσο και από πολιτικούς αντιπάλους (Δεξιά, Κέντρο κ.λπ.).

  

Μια ίσως πρόχειρη εκτίμηση, που προκύπτει από παραδείγματα και συζητήσεις, αναφέρεται στους ενδεχόμενους λόγους για τους οποίους αριστεροί, ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ, δεν τον ψήφισαν.

Αλλος είχε ακολουθήσει τη ΔΗΜΑΡ και μετά συνέχισε με το Ποτάμι, άλλος αγανάκτησε με τη διάσπαση (την τελευταία και επίσης οδυνηρή, που έριξε την κυβέρνηση) και ψήφισε επίσης Ποτάμι ή απείχε, άλλος απείχε επειδή αισθάνθηκε να μην τον εκφράζει η νέα κατάσταση μετά τη συμφωνία της 12ης Ιουλίου, άλλος θέλησε να κρατήσει αποστάσεις και επίσης απείχε. Βεβαίως είναι πολλοί αυτοί που έμειναν και μένουν στον ίδιο χώρο μετά το ΚΚΕ εσωτερικού, μετά τη διάσπαση του 1991 του ΚΚΕ, για να μείνουμε μόνο στα μετά το 1974.

Ισως η αποτυχημένη και αποδοκιμασμένη Λαϊκή Ενότητα, ο αναστοχασμός μετά την κενότητα από το Ποτάμι, το αδιέξοδο και η πονεμένη απόσυρση με την αποχή αλλά και η μετρημένη στάση του Αλ. Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ απέναντι στους αποστάτες να δημιουργούν το κλίμα για επαναπροσδιορισμό και επανάκαμψη. Ας προστεθούν η απροθυμία, η απόσταση στελεχών του ίδιου του ΣΥΡΙΖΑ.

Φυσικά δεν αρκούν αυτά. Η κυβέρνηση απευθύνεται όχι μόνο στους αριστερούς αλλά σ’ όλο τον λαό, στην κοινωνία. Είναι κυβέρνηση όλου του λαού.

Τώρα αρχίζουν τα δύσκολα. Δεν είναι μόνο και κυρίως η εφαρμογή της συμφωνίας, του Μνημονίου, οι διαπραγματεύσεις με τους δανειστές κ.λπ., η μάχη στο επίπεδο αυτό. Είναι πολύ απλά η καθημερινότητα σε όλους τους τομείς του κυβερνητικού έργου, σε όλη την κοινωνία, ταξικά, γεωγραφικά, κοινωνικά, παντού.

Με δυο λόγια, η ανάγκη που φαίνεται να υπάρχει στην κοινωνία είναι το νοικοκύρεμα. Εντάξει τα βαρύγδουπα, τα μεγαλεπήβολα σχέδια, οι διακηρύξεις για «ρήξεις», για «τομές», για «άλματα». Προβλήματα υπάρχουν σωρό, όχι μόνο από τα χρόνια της κρίσης, αλλά και από πριν. Κι αυτό που λείπει είναι η στοιχειώδης λειτουργία σ’ όλη την ιεραρχία, σ’ όλη την γκάμα της διοίκησης, σ’ όλη την κοινωνία.

Υπάρχει το νομοθετικό πλαίσιο, που ισχύει. Ξεφυλλίζοντάς το, διαβάζοντάς το, μελετώντας το βρίσκεις απαντήσεις στα προβλήματα, στις προθεσμίες, σ’ αυτό που έρχεται αμέσως, στην κάλυψη των κενών. Είναι η βάση για να αντιμετωπιστούν, αρκεί να δει κανείς τη νομοθεσία, ίσως λίγο να την τροποποιήσει και να την εφαρμόσει.

Εδώ ακριβώς και ιδιαιτέρως χρειάζεται η συμβολή του μηχανισμού, του στελεχικού δυναμικού του χώρου των κυβερνητικών κομμάτων (κυρίως του ΣΥΡΙΖΑ).

Να στηριχθούν στον μηχανισμό που υπάρχει στο Δημόσιο, να αξιοποιήσουν στελέχη και υπαλλήλους, να δουλέψουν κι όχι να καπελώσουν. Και θα καλυφθεί και ο ιδιωτικός τομέας.

Μόλις μία ή δύο ημέρες μετά την 25η Ιανουαρίου είχαν βγει σε τηλεοράσεις και ραδιόφωνα κάποιοι νεοδιορισμένοι υπουργοί και μιλούσαν για τα «πρότυπα» σχολεία, για τη «13 σύνταξη», για την «Αμυγδαλέζα». Εσπευδαν προϊστάμενοί τους να μπαλώσουν τα πράγματα, αλλά φαίνεται ότι η γοητεία της τηλεόρασης και του λόγου προέχει. Αχ, αυτή η παρέλαση στις τηλεοράσεις και στα ραδιόφωνα. Πότε, ορισμένοι, είχαν χρόνο για δουλειά;

Ο Αλ. Τσίπρας τότε είχε αναφερθεί, χαριτολογώντας, στο τραγούδι «λιγότερα συνθήματα και πιο πολλή δουλειά». Ισως τώρα είναι πιο δυνατός για να επιβληθεί η «συνταγή». Και, ακόμη, μακριά από «συμβούλους», από βολέματα και τέτοια. Οταν δείξεις εμπιστοσύνη στον κόσμο που προΐστασαι, προχωρούν τα πράγματα, χωρίς βεβαίως να χάνεται ο έλεγχος.

Με άλλα λόγια: Δύσκολη η υπόθεση με την εφαρμογή της συμφωνίας, αλλά εξίσου δύσκολη και η καθημερινότητα, το νοικοκύρεμα. Το τελευταίο φαίνεται αμέσως.

Κατρούγκαλος: Δεν θα μειωθούν οι κατώτατες και μεσαίες συντάξεις

«Εμείς επιδιώκουμε να μην μειωθεί καμία σύνταξη και μπορούμε να εγγυηθούμε ότι δεν θα μειωθούν οι κατώτατες και οι μεσαίες συντάξεις οπωσδήποτε», τόνισε ο Γιώργος Κατρούγκαλος, μιλώντας στον Real Fm, ενώ υπογράμμισε πως θα πρέπει να μας απασχολεί και το αν θα πάρουν σύνταξη οι νυν εργαζόμενοι.

«Από εκεί και μετά, ανάλογα με τις προτάσεις που θα διαμορφωθούν, ανάλογα με τον τρόπο που διαμορφώνεται η εισπραξιμότητα του συστήματος και η συνολική πορεία της οικονομίας, θα δούμε πώς ακριβώς θα διαμορφωθούν οι τελικές καταστάσεις», σημείωσε ο υπουργός Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης και τόνισε:

«Πρέπει να μας απασχολεί και το αν θα πάρουν σύνταξη οι νυν εργαζόμενοι, να μην είναι η ασφαλιστική εισφορά απλώς ένας φόρος που πηγαίνει, για να πληρώνονται οι νυν συνταξιούχοι και να μην υπάρχει ελπίδα να πάρουν σύνταξη οι νυν εργαζόμενοι. Μην κοιτάμε, άρα, μόνο τους συνταξιούχους κι αυτοί είναι στη φροντίδα μας, προφανώς οι πιο αδύναμοι - δεν μπορούν να ελπίζουν σε τίποτα άλλο - να έχουμε στο μυαλό μας συνολικά την πορεία του ασφαλιστικού συστήματος».

Όπως είπε ο ίδιος, «κάνουμε τη μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού, για να μην σημειωθούν οι μειώσεις στις συντάξεις, που προβλέπουν τα μνημόνια» και πρόσθεσε: «Αν χρειαστεί ψαλίδισμα, αυτό θα πέσει μόνο στις μεγάλες συντάξεις».

Ερωτηθείς ποιό ποσό είναι ο πήχυς των μεγάλων συντάξεων, ο κ. Κατρούγκαλος απάντησε: «Θεωρώ μικρές συντάξεις τις κάτω από 1.000 ευρώ και μεσαίες αυτές που είναι ανάμεσα στα 1.000-1.500 ευρώ». «Στο Μνημόνιο έχουν μπει και ορισμένες δυσμενείς υποχρεώσεις».

Ο κ. Κατρούγκαλος τόνισε πως «στο Μνημόνιο, επειδή δεν είχαμε διαπραγματευτική ισχύ να το αποτρέψουμε, έχουν μπει και ορισμένες δυσμενείς υποχρεώσεις».

«Εγώ θεωρώ δυσμενή κατ΄αρχήν την υποχρέωση να συνεχίζουμε να εφαρμόζουμε την, κατά τη γνώμη μου, αντιασφαλιστική νομοθεσία του 2010, ακριβώς γιατί αυτή οδηγεί σε μείωση του υπολογισμού των κατώτατων συντάξεων και θα συμπαρασύρει προς τα κάτω τις κατώτατες συντάξεις, αρά τις συντάξεις των πιο αδύναμων.

Δεύτερο δυσμενές: τη ρήτρα μηδενικού ελλείμματος στις επικουρικές, που σημαίνει ότι τα ελλείμματα που αναγκαστικά δημιουργούνται, δεν θα μπορεί το κράτος να τα αναπληρώνει μέσω του κρατικού προϋπολογισμού. Τρίτον, την υποχρέωση από το 2016, το 20% των δικαιούχων του ΕΚΑΣ, αυτών που είναι σχετικά πιο ψηλά, να περικόψουμε το ΕΚΑΣ γι΄αυτούς».

Σύμφωνα με τον υπουργό, «επειδή και τα τρία τα θεωρώ δυσμενή, αλλά δεν είχα τη διαπραγματευτική ισχύ να τα βγάλω από το μνημόνιο, ζήτησα να έρθει το κουαρτέτο στο υπουργείο - ο μόνος υπουργός που τους είχα δεχθεί στο υπουργείο μου - και του είχα προτείνει ως συνολικό εναλλακτικό, την μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού.

Τους είπα ότι “αν εμείς εξορθολογίσουμε το ασφαλιστικό από το να είναι πλίνθοι και κέραμοι, αν εμείς πράγματι μπορέσουμε να κάνουμε ένα σύστημα με ενιαίους και δίκαιους κανόνες, θα το δεχθείτε;” Μου είπαν “ποσοτικοποιήστε τις αλλαγές, να τις δούμε και ναι”. Έτσι, στο μνημόνιο μαζί με όλα τα κακά, υπάρχει η δυνατότητα η δική μας. Αυτό ήταν κάτι που έπρεπε να κάνουμε εμείς πριν από πολλά χρόνια».

Πηγή

Ευρώπη, η (μαύρη) ήπειρος των φοροφυγάδων

Η Ελλάδα μπορεί να είναι η διαχρονική πρωταθλήτρια της φοροδιαφυγής, είναι όμως και το γνήσιο τέκνο μιας φορολογικά «μαύρης» ηπείρου.

Η ετήσια φοροδιαφυγή στην Ευρωπαϊκή Ενωση, σύμφωνα με νέα έρευνα του καθηγητή Φρίντριχ Σνάιντερ του πανεπιστημίου του Λιντς στην Αυστρία, φθάνει στα 454 δις. ευρώ σε μια μάχη που δείχνει διαρκώς.

Η έρευνα, την οποία παρουσιάζουν οι Financial Times, δείχνει ότι οι απώλειες φόρων στην Ε.Ε. φθάνουν στο 8,6% των συνολικών φορολογικών εσόδων και κυμαίνονται από το 4,5% των συνολικών εσόδων στην Αυστρία έως το 18,8% στη Βουλγαρία.

Το ένα τρίτο σχεδόν των απωλειών προκύπτουν από τη δήλωση χαμηλότερων ποσών από επιχειρήσεις που διαχειρίζονται μεγάλο ποσοστό μετρητών, ενώ για το υπόλοιπο ευθύνεται η αδήλωτη εργασία.

Στις αναπτυσσόμενες οικονομίες η έκταση της παραοικονομίας είναι ακόμη μεγαλύτερη, σύμφωνα με τον Οργανισμό Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ) που επικαλείται η εφημερίδα. Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο ρίχνει την ευθύνη στη διαφθορά και τις υπερβολικές ρυθμίσεις, αλλά ταυτόχρονα αναγνωρίζει ότι η «ανεπίσημη οικονομία» μπορεί να έχει και θετικό ρόλο ως «το φυτώριο της μελλοντικής οικονομικής ανάπτυξης».

Η οικονομική κρίση έδωσε ισχυρή ώθηση για την καταπολέμηση της παραοικονομίας, σύμφωνα με τον Αντρέας Πρατς, αναλυτής της AT Kearney. Ο Αντρέα Πρατς επισημαίνει ότι οι κυβερνήσεις έχουν επιβάλει πάνω από 100 δραστικά μέτρα κατά της αδήλωτης εργασίας τα τελευταία χρόνια, σημειώνει ωστόσο ότι η αποτελεσματικότητα αυτών των μέτρων κρίνεται πάντοτε από τον τρόπο εφαρμογής τους.

Για παράδειγμα, οι επιδοτήσεις και φοροαπαλλαγές αποδείχθηκαν χρήσιμα μέσα, ως κίνητρα για τη μετακίνηση από την ανεπίσημη απασχόληση. Το βελγικό σύστημα «των αποδείξεων παροχής υπηρεσιών», που επιδοτεί την απασχόληση όσων κάνουν οικιακές εργασίες, ήταν ιδιαίτερα επιτυχημένο για τη μείωση της σκιώδους οικονομίας, όπως λέει ο Πρατς.

Ένα άλλο δημοφιλές μέτρο ήταν οι λοταρίες, τα γνωστά βραβείων με κλήρωση φορολογικών αποδείξεων - μία ιδέα που υιοθετήθηκε στην Πορτογαλία, τη Βραζιλία, την Αργεντινή, την Κολομβία, το Πόρτο Ρίκο, την Ταιβάν και τη Σλοβακία.

Οι περιορισμοί στις συναλλαγές με μετρητά επιβάλλονται όλο και περισσότερο. Η Γαλλία ήταν η τελευταία χώρα που έκανε αυτό τον μήνα πιο αυστηρούς τους κανόνες της για να αντιμετωπίσει την ανωνυμία που τροφοδοτεί το έγκλημα, την τρομοκρατία και τη φοροδιαφυγή.

Οι χώρες με χαμηλά ποσοστά χρήσης πιστωτικών καρτών δίνουν επίσης κίνητρα για την «εγκατάλειψη» των μετρητών. Η Κολομβία και η Αργεντινή είναι μεταξύ των χωρών που θέσπισαν μειωμένους συντελεστές ΦΠΑ για τις πωλήσεις με πιστωτικές κάρτες. Η στροφή αυτή είναι αξιοσημείωτη στις σκανδιναβικές χώρες, όπως η Σουηδία, όπου η χρήση των μετρητών μειώθηκε κατά το ένα πέμπτο.

Σε άλλες χώρες, καταγράφηκε ταχεία αύξηση των χαρτονομισμάτων, την οποία η Τράπεζα της Αγγλίας αποδίδει στον αποταμίευση που κάνουν οι φοροφυγάδες. «Τα μετρητά δεν είναι πιθανό να πεθάνουν σύντομα», σημειώνει η Τράπεζα της Αγγλίας.

Οι ειδικοί αναφέρουν ότι οι κυβερνήσεις μπορούν να τραβήξουν επιχειρήσεις και εργαζόμενους εκτός της παραοικονομίας, αλλά δεν έχουν τη δυνατότητα να εξαλείψουν εντελώς τη φοροδιαφυγή. «Μπορεί να αντιμετωπισθεί το 20 έως 30% της παραοικονομίας με έξυπνες πολιτικές, αλλά όχι περισσότερο», δηλώνει ο καθηγητής Σνάιντερ.

Πηγή

Σκάνδαλο Volkswagen: Μεγαλύτερη απειλή από την ελληνική κρίση

Αναλυτές επισημαίνουν πως το σκάνδαλο της  Volkswagen, του γερμανικού κολοσσού της αυτοκινητοβιομηχανίας, αποτελεί μεγαλύτερη απειλή για τη Γερμανία από την ελληνική κρίση, καθώς διακυβεύονται «πολύ πιο σημαντικά πράγματα» για την οικονομίας της χώρας. Η απάτη της Volkswagen με το λογισμικό που έκρυβε τις εκπομπές ρύπων στα αυτοκίνητα του ομίλου με ντίζελ κινητήρες εκτός των άλλων διαλύει και τον μύθο του «Made in Germany». Η αυτοκινητοβιομηχανία αποτελεί την «ατμομηχανή» και για το λόγο αυτό πολλοί αναλυτές υπογραμμίζουν πως ένα χτύπημα σε αυτή αποτελεί ουσιαστικά ένα χτύπημα στην καρδιά της γερμανικής οικονομίας. 

Αναλυτής της ING, μιλώντας στο πρακτορείο Reuters, αναφέρει πως ξαφνικά η Volkswagen, το «καμάρι» της γερμανικής βιομηχανίας, έγινε το μεγαλύτερο ρίσκο για τη γερμανική οικονομία, μεγαλύτερο και από αυτό της ελληνικής κρίσης. Μετά την αποκάλυψη της απάτης η μετοχή της εταιρείας κατέρρευσε και οι πωλήσεις των αυτοκινήτων σημειώσαν σημαντική πτώση, γεγονός που αναμένεται να έχει σημαντικές επιπτώσεις στα ταμεία της εταιρείας. Όμως αυτό αναμένεται να επηρεάσει και τη γερμανική οικονομία στο σύνολό της.

Στις ΗΠΑ, όπου αποκαλύφθηκε και η απάτη, η Volkswagen πουλάει περίπου 600.000 αυτοκίνητα, αριθμός που αντιστοιχεί μόλις στο 6% των παγκόσμιων πωλήσεων της, οι οποίες φτάνουν τα 9,5 εκατομμύρια. Τα πρόστιμα που θα της επιβληθούν, τα οποία εκτιμώνται σε 18 δις δολάρια, δεν φαίνεται να μπορούν να την απειλήσουν καθώς τα ταμειακά της διαθέσιμα αγγίζουν τα 24 δις δολάρια.

Ωστόσο το πρόβλημα για τη Γερμανία είναι πως το σκάνδαλο καταρρίπτει τον μύθο του «Made in Germany» και ήδη έχει αρχίσει να έχει επιπτώσεις και σε άλλες μεγάλες εταιρείες, όπως στη BMW και στη Daimler, οι οποίες ήδη αναγκάστηκαν να προχωρήσουν σε δημόσιες δηλώσεις για το θέμα.

Η αυτοκινητοβιομηχανία αποτελεί τον πυλώνα της γερμανικής οικονομίας και πριν από την αποκάλυψη του σκανδάλου οι εκτιμήσεις ανέφεραν πως θα κινηθεί ανοδικά κατά 1,8%. Ωστόσο μετά την αποκάλυψη της απάτης εκφράζονται αμφιβολίες για το αν αυτός ο στόχος μπορεί να επιτευχθεί. Η κρίση στην αυτοκινητοβιομηχανία αναμένεται να ενισχυθεί και λόγω της πτώσης της ζήτησης που καταγράφεται στην Κίνα.

Πολλοί αναλυτές επισημαίνουν και το ενδεχόμενο να ξεκινήσουν οι απολύσεις στο χώρο. Σημειώνεται πως το 2014, πάνω από 775.000 άνθρωποι εργάζονταν στην Γερμανία στην αυτοκινητοβιομηχανία, περίπου το 2% του ενεργού πληθυσμού της χώρας. 

Σημειώνεται πως η πωλήσεις αυτοκινήτων και ανταλλακτικών αποτελούν την πιο κερδοφόρα εξαγωγική δραστηριότητα της Γερμανίας. Οι συνολικές εξαγωγές το 2014 ξεπέρασαν τα 200 δις ευρώ, ποσό που αντιστοιχεί στο 20% των συνολικών εξαγωγών της Γερμανίας. Αυτός είναι και ο λόγος που πολλοί οικονομικοί αναλυτές επισημαίνουν πως το χτύπημα στη γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία αποτελεί ουσιαστικά ένα χτύπημα στην καρδιά της γερμανικής οικονομίας.

Αναλυτές υπογραμμίζουν στο Reuters πως το σκάνδαλο της Volkswagen αναδεικνύεται σε μια τραγική ειρωνεία για τη σύγχρονη οικονομική ιστορία της Γερμανίας. Η χώρα κατάφερε να βγει κερδισμένη από όλες τις οικονομικές κρίσεις που προήλθαν από το εξωτερικό, όπως η παγκόσμια οικονομική κρίση του 2008, η κρίση χρέους της ευρωζώνης, αλλά και η ύφεση στην Κίνα. Ωστόσο σήμερα βρίσκεται αντιμέτωπη με έναν κίνδυνο που γεννήθηκε από το «καμάρι» της βιομηχανίας της, τη Volkswagen. Πολλοί μάλιστα σημειώνουν την υπεροψία της Γερμανίας και του πολιτικοοικονομικού συστήματός της πως μπορεί να σταθεί όρθια σε όλες τις προκλήσεις του σύγχρονου παγκόσμιου οικονομικού περιβάλλοντος.

Πηγή

Και τώρα, ο Τσίπρας … μόνος με το «θηρίο»!

Γράφει ο Ceteris Paribus

Ξεκινώντας με κατευόδιο μια ηγεμονική νίκη στις εκλογές, ο Αλέξης Τσίπρας βαδίζει τώρα προς το μεγάλο του «πεπρωμένο»: το σκληρό crash test με την υλοποίηση του τρίτου μνημονίου. Με βάση μια μάλλον επιφανειακή εκτίμηση, το έργο του θα είναι εύκολο: Η κοινοβουλευτική πλειοψηφία που στηρίζει την κυβέρνησή του είναι μεν οριακή, αλλά είναι μνημονιακά συμπαγής ύστερα από τον «εξοστρακισμό» των βουλευτών που ψήφισαν ΟΧΙ. Κι αν ακόμη υπάρξουν προβλήματα, υπάρχουν ευρύτατες μνημονιακές εφεδρείες στα δεξιά του ΣΥΡΙΖΑ (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, Ποτάμι) έτοιμες να στηρίξουν, ιδιαίτερα σε κρίσιμες στιγμές. Όσο για την κοινωνία, η εκλογική της συμπεριφορά δείχνει ότι μάλλον έχει συμφιλιωθεί με την ιδέα ότι θα ζήσουμε με τα μνημόνια.

Όλα αυτά έχουν ασφαλώς βάση, αλλά οι βαθμοί αβεβαιότητας δεν λείπουν. Και είναι θέμα εκτίμησης αν το ποτήρι θα το δούμε γεμάτο, μισογεμάτο ή μισοάδειο.
Θα καταγράψουμε λοιπόν 4 λόγους για τους οποίους ο βίος αυτής της κυβέρνησης δεν πρέπει να θεωρείται εκ προοιμίου αδιατάρακτος:
1. Η σύνθεση της νέας κυβέρνησης διέψευσε τις πληροφορίες και διαρροές (που, μην ξεχνάμε, προέρχονταν από το Μαξίμου…) περί διεύρυνσης με υπουργούς προσωπικότητες από τον ευρύτερο κεντρώο – κεντροδεξιό χώρο. Μόνο ο Μουζάλας κατέλαβε τελικά υπουργική θέση στο χαρτοφυλάκιο της μεταναστευτικής πολιτικής – Ζώης, Χριστοδουλάκης κ.λπ. έμειναν έξω. Επίσης, διαψεύστηκαν οι φήμες περί δημιουργίας υπουργείου Προγράμματος με αντικείμενο όλο το «πακέτο» της υλοποίησης του τρίτου μνημονίου, των μεταρρυθμίσεων κ.λπ., το οποίο θα αναλάμβανε ο Γιώργος Χουλιαράκης – ο μακράν πιο «αγαπητός» στην τρόικα Έλληνας διαπραγματευτής.

Από μόνα τους όλα αυτά δεν σημαίνουν πολλά πράγματα. Μπορεί όμως να αποδειχτεί ότι σημαίνουν πολλά αν συνδυαστούν με την κοινή εκτίμηση ότι η σύνθεση της κυβέρνησης αποτελεί νίκη της τάσης των «53» – όσων εξ αυτών έμειναν στο κόμμα. Στους οποίους ηγετική μορφή παραμένει ο νέος «τσάρος» της οικονομίας, Ευκλείδης Τσακαλώτος.

Προεκτείνοντας αυτόν τον προβληματισμό, ας φανταστούμε λοιπόν την καθόλου απίθανη περίπτωση διαφωνιών στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ όταν τα πράγματα θα «ζορίσουν» πραγματικά με την υλοποίηση του τρίτου μνημονίου. Αν οι εκ δεξιών του ΣΥΡΙΖΑ μνημονιακές εφεδρείες ζητήσουν τότε κυβερνητική διεύρυνση για να παράσχουν τη στήριξή τους, τι θα συμβεί; Σίγουρα η στιγμή εκείνη θα είναι μια νέα δοκιμασία για τον ΣΥΡΙΖΑ, του οποίου η Κοινοβουλευτική Ομάδα ίσως αποδειχτεί ότι δεν είναι τόσο συμπαγής όσο πιστεύεται…

2. Επίσης δεν πρέπει να θεωρείται βέβαιο ότι ο έως χθες αντιμνημονιακός λαός του ΣΥΡΙΖΑ έχει πέσει οριστικά σε… μνημονιακή κατάθλιψη. Η πέραν πάσης προσδοκίας έκταση της εκλογικής νίκης του ΣΥΡΙΖΑ οφείλεται στην επιλογή της ηγεσίας του να υποσχεθεί «παράλληλο πρόγραμμα» για την ανακούφιση των λαϊκών τάξεων από τις οδυνηρές συνέπειες της εφαρμογής του μνημονίου, να ζητήσει τη λαϊκή ψήφο για να μη συγκυβερνήσει με το «παλιό», το οποίο συνέδεσε όχι μόνο με τη διαφθορά αλλά και τη νεοφιλελεύθερη κοινωνική αναλγησία. Αν η λαϊκή εντολή της 25ης Ιανουαρίου δεν ήταν «καθαρή» διότι δεν περιείχε καθαρή απάντηση στο ερώτημα «τι θα γίνει αν δεν είναι εφικτή εντός ευρώ η κατάργηση των μνημονίων», η λαϊκή εντολή της 20ής Σεπτέμβρη δεν είναι επίσης καθαρή, διότι εμπεριέχει τον απροσδιόριστο παράγοντα της λαϊκής προσδοκίας για «παράλληλο πρόγραμμα» και αντίρροπες πολιτικές.

3. Δύσκολα είναι τα πράγματα και όσον αφορά τον άλλο μεγάλο πυλώνα των προεκλογικών δεσμεύσεων του Αλέξη Τσίπρα: την πάταξη της διαφθοράς. Τα μίντια των «ολιγαρχών» τον έχουν αγκαλιάσει, το μνημόνιο προβλέπει πλήρη στεγανοποίηση των τραπεζών από κυβερνητικές παρεμβάσεις, ο δε υπουργός που συμβόλισε την πάλη ενάντια στη διαφθορά, ο κ. Νικολούδης, είναι από τις μεγάλες και ηχηρές απουσίες της νέας κυβέρνησης…

4. Όλα αυτά πρέπει να εξεταστούν συνδυαστικά με τον επόμενο παράγοντα, τον κορυφαίο και κρισιμότερο όλων: την αναπόφευκτη σύγκρουση με το ίδιο το «θηρίο», δηλαδή με την υλοποίηση του τρίτου μνημονίου. Που -δεν έχει συνειδητοποιηθεί- μεταφράζεται σε ορυμαγδός προαπαιτούμενων-σκληρών ρυθμίσεων.
Πάρτε μολύβι και χαρτί: Το τρίτο Μνημόνιο περιλαμβάνει 223 προαπαιτούμενα, δηλαδή νομοθετικές δράσεις από τις οποίες εξαρτώνται οι περιοδικές αξιολογήσεις του προγράμματος και η εκταμίευση των δόσεων του νέου δανείου. Από αυτές, οι 127 (πάνω από τις μισές συνολικά) θα πρέπει να νομοθετηθούν μέχρι το τέλος του 2015, εκ των οποίων οι 51 μέχρι και τον Οκτώβριο! Μέσα σε αυτές περιλαμβάνονται μέτρα που είναι βέβαιο ότι θα ξεσηκώσουν ευρύτατες κοινωνικές κατηγορίες: συνταξιούχους, αγρότες, φαρμακοποιούς, εργαζόμενους της ΔΕΗ κ.λπ.

Για να διασφαλίσουν ότι η κυβέρνηση δεν θα «λιποψυχήσει» στην υλοποίηση όλων αυτών, οι δανειστές δηλώνουν ήδη ότι η δόση των 3 δισ. ευρώ θα δοθεί μόνο ύστερα από την ολοκλήρωση της ανακεφαλαίωσης των τραπεζών, δηλαδή προς το τέλος του 2015….
Στο δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου το αποτέλεσμα ήταν περισσότερο θριαμβευτικό απ’ όσο θα ήθελε η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, καθώς δυσκόλευε την ειλημμένη απόφαση να υπογράψει το τρίτο μνημόνιο. Μήπως και τώρα συμβαίνει το ίδιο; Μήπως ο θρίαμβος στις εκλογές της 20ής Σεπτεμβρίου προκαλεί μια ανάλογη δυσκολία, ισχυροποιώντας τη θέση της εναπομείνασας αριστερής τάσης στο κόμμα, αυξάνοντας τις λαϊκές προσδοκίες και δυσκολεύοντας τις νέες στροφές στο ρεαλισμό που θα απαιτήσει η εφαρμογή του τρίτου μνημονίου;
Ο χρόνος θα δείξει…

Θα προλάβει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ /ΑΝΕΛ να φάει αρνί το Πάσχα;

γράφει ο Σπύρος Ριζόπουλος

Ο Τσίπρας παίρνοντας εκ νέου πίσω το λογαριασμό PrimeMinisterGR στο twitter πόσταρε την ακόλουθη ανάρτηση: « Εντολή τετραετίας για μια Ελλάδα πιο ισχυρή και πιο δίκαιη και το λαό μας περήφανο & όρθιο ξανά». Θα περίμενε λοιπόν κανείς το νέο κυβερνητικό σχήμα που ορκίστηκε, πριν από λίγο, να μπορούσε να υπηρετήσει ακριβώς αυτή την εντολή τετραετίας με το περιεχόμενο που προσδιόρισε ο πρωθυπουργός.

Χωρίς να θέλω να γίνομαι μάντης κακών, η νέα κυβέρνηση όπως τη βλέπω είναι ζήτημα αν θα φάει αρνί το Πάσχα. Διότι καλές οι διακηρύξεις στα λόγια, όμως θα πρέπει να επιβεβαιώνονται και στην πράξη. Εκεί λοιπόν βλέπουμε πως οι τομές που θα έπρεπε να γίνουν δεν έγιναν, παρά το γεγονός ότι ο πρωθυπουργός με λυμένα τα χέρια πλέον από τον ίδιο τον ελληνικό λαό, θα μπορούσε να εμφανίσει σήμερα μια πραγματική «Εθνική Ελλάδος» που θα έβγαινε στο ευρωπαϊκό γήπεδο όχι με τη λογική «πάμε κι ό,τι βγει» αλλά με την πεποίθηση του νικητή, στα δύσκολα μέτωπα και τις προκλήσεις έναντι των οποίων βρίσκεται η χώρα.

Αν’ αυτού βλέπουμε πάλι «μία από τα ίδια», με μικροδιορθώσεις. Αλλά βλέπουμε κι άλλα. Βλέπουμε την προσπάθεια που έγινε να βγει στη σύνταξη ο Γιάννης Δραγασάκης με το να του ανατεθεί η Προεδρία της Βουλής. Βλέπουμε έναν από τους πιο στενούς συνεργάτες του Τσίπρα, τον Γαβριήλ Σακελλαρίδη, να μη θέλει να βάλει πλάτη; Βλέπουμε πως δεν έχει οριστεί ακόμη γραμματέας της κυβέρνησης, θέση κάτι παραπάνω από νευραλγική όταν χρειάζεται συντονισμός υπουργείων για τις δεκάδες νομοθετικές λεπτομέρειες που πρέπει να ρυθμιστούν για την υλοποίηση του προγράμματος. Ποιος θα τον κάνει τον συντονισμό αυτό; Ο ηθικά και πολιτικά «λαβωμένος» Φλαμπουράρης; Ή μήπως ο Νίκος Παππάς που κάνα τάχα μου την «υψηλή πολιτική» μιλώντας με τον Λαλιώτη και τον Ρουσόπουλο;

Πως θα ξεφορτωθούμε το παλιό και να κερδίσουμε το αύριο, όταν η αναστροφή της αποβιομηχάνισης της χώρας ανατέθηκε στα «έμπειρα χέρια» της Θεοδώρας Τζάκρη; Τι είναι η ελληνική βιομηχανία; Τσάντα louis vuitton; Πιστεύει κανείς πως ένα μεγάλο συγκριτικό πλεονέκτημα της χώρας που είναι η ναυτιλία και θα μπορούσε να φέρει νέο πλούτο στη χώρα, θα μπορέσει να το αξιοποιήσει ο κ. Δρίτσας, η σχέση του οποίου με τη θάλασσα και τους ανθρώπους της έγκειται απλά στο ότι είχε κεντρικό φαρμακείο στον Πειραιά; Είναι δυνατό την ώρα που αναζητούμε συμμάχους και στην ευρύτερη περιοχή μας και διεθνώς, να έχουμε μέσα στην ελληνική κυβέρνηση πολιτικό ο οποίος κάνει ρατσιστικές αναρτήσεις σε βάρος των Εβραίων και των ομοφυλόφιλων; Ή μήπως ο Υπουργός Εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς είναι ικανός να συνεννοηθεί και με τους Ρεπουμπλικάνους, οι οποίοι κατά πάσα πιθανότητα θα βρεθούν στον Λευκό Οίκο;

Συμπερασματικά, αυτή η κυβερνητική σύνθεση δεν είναι τετραετίας. Είναι κυβέρνηση που αντανακλά τις νέες συγκρούσεις που έχουν ξεσπάσει στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ, κι αυτή τη φορά δεν αφορούν σε μείζονες ιδεολογικές διαφορές αλλά σε τσακωμούς για τη νομή της εξουσίας. Η μόνη φιλοδοξία συνεπώς που μπορεί να έχει είναι η οδυνηρή υλοποίηση του μνημονίου (καθώς το οικονομικό επιτελείο είναι σοβαρό) με διαρκή «μπρος – πίσω» λόγω ασυνεννοησίας μεταξύ των υπολοίπων υπουργών και τη χώρα να σέρνεται, ενόσω ο Κουρουμπλής θα προσπαθεί να βρει «αυτοδιοικητικούς» για να φτάξει τον νέο ΣΥΡΙΖΑ, με όλο το «παλιό ΠΑΣΟΚ». Τουτέστιν … χαιρετίσματα!

ΥΓ: Η κα Μέρκελ δήλωσε πως η Ελλάδα δεν μπορεί να φυλάξει τα σύνορά της και μας πρότεινε να συνεργαστούμε με την Τουρκία! Μας τρολάρει κανονικά… Με τέτοια κυβέρνηση κι εγώ το ίδιο θα έκανα στη θέση της.

Εκατοντάδες νεκροί σε προσκύνημα στη Μέκκα

Η πρώτη ημέρα της γιορτής Άιντ αλ Άντχα (γιορτή της Θυσίας), οι πιστοί θυσιάζουν ένα πρόβατο και στη συνέχεια ρίχνουν επτά πέτρες στη στήλη που παριστάνει τον σατανά. Τη δεύτερη και την τρίτη ημέρα ρίχνουν είκοσι μία πέτρες στη μεγάλη, τη μεσαία και τη μικρή στήλη.

Η πρώτη ημέρα της γιορτής θεωρείται η πιο επικίνδυνη, καθώς τεράστια πλήθη προσκυνητών συνωστίζονται για να εκτελέσουν συγχρόνως στον ίδιο τόπο, τα ίδια τελετουργικά. Η Οδός 204 είναι η μία από τις δύο αρτηρίες που οδηγούν από τον καταυλισμό της Μίνα στην κοιλάδα του Τζαμαράτ, όπου βρίσκεται η στήλη που παριστάνει τον σατανά.

AP Photo

«Έφταιγε η έλλειψη πειθαρχίας των προσκυνητών»

Ενώ τα σώματα των νεκρών πλέον συγκεντρώνονται σε σωρούς και ο αριθμός τους συνεχώς αυξάνεται, ο υπουργός Υγείας της Σαουδικής Αραβίας, Χάλεντ αλ-Φάλιχ, απέδωσε το σημερινό ποδοπάτημα στην έλλειψη πειθαρχίας των προσκυνητών, τους οποίους κατηγόρησε πως «έχουν την τάση να παραβλέπουν τις οδηγίες των υπευθύνων του προσκυνήματος».

«Αν οι πιστοί είχαν ακολουθήσει τις οδηγίες, θα μπορούσαμε να είχαμε αποφύγει ένα τέτοιο δυστύχημα», δήλωσε ο υπουργός, αφού επισκέφθηκε το σημείο της τραγωδίας, που είναι η χειρότερη κατά τη διάρκεια του ετήσιου μουσουλμανικού προσκυνήματος εδώ και 25 χρόνια.

«Πολλοί προσκυνητές αρχίζουν να κινούνται χωρίς να λαμβάνουν υπόψη τους τα ωράρια» που έχουν ορίσει οι υπεύθυνοι για τη διαχείριση των τελετουργιών, είπε και συμπέρανε ότι «αυτός είναι ο κύριος λόγος για ένα τέτοιο δυστύχημα». Πάντως, υποσχέθηκε τη διενέργεια «ταχύτατης και διαφανούς» έρευνας.

AP Photo

Ιράν: Έλλειψη μέτρων ασφαλείας

Το Ιράν, με επίσημη ανακοίνωση, επέρριψε την ευθύνη για τη σημερινή τραγωδία στη Μέκκα σε σφάλματα στην εφαρμογή μέτρων ασφαλείας. Σύμφωνα με πληροφορίες, από τους 717 νεκρούς προσκυνητές που έχουν καταμετρηθεί μέχρι στιγμής στη Μίνα, οι 43 είναι ιρανοί πολίτες.

«Για λόγους που αγνοούμε», δήλωσε ο επικεφαλής του ιρανικού οργανισμού πρόσκυνήματος Σαΐντ Οχάντι, «ένας δρόμος ήταν κλειστός στην περιοχή όπου οι πιστοί επιδίδονταν στον συμβολικό λιθοβολισμό του Σατανά» και «αυτό προκάλεσε το τραγικό συμβάν».

Πηγή

Οι επαγγελματίες εθνικόφρονες και οι συνήθεις «ύποπτοι»

γράφει ο Δημήτρης Τρίμης

Στην επιφάνεια ήρθαν και πάλι οι «εθνικώς ανησυχούντες» μετά το εκλογικό αποτέλεσμα στον τριεδρικό Νομό Ροδόπης. Η εκλογή τριών μειονοτικών βουλευτών, δύο του ΣΥΡΙΖΑ, των Μουσταφά Μουσταφά και Καρά Γιουσούφ Αϊχάν και του Αχμέτ Ιλχάν του Ποταμιού, σε συνδυασμό με την αποτυχία εκλογής του «χριστιανού» βουλευτή της Ν.Δ. Ευριπίδη Στυλιανίδη, από προχθές έγινε... ένα ακόμα κακό που μας βρήκε με την επανεκλογή του ΣΥΡΙΖΑ.

Το έναυσμα έδωσε στο δελτίο του Star ο Νίκος Χατζηνικολάου, θεωρώντας τη μη εκλογή του κ. Στυλιανίδη «πολύ μεγάλο πρόβλημα» για τη Θράκη που «η Ροδόπη έμεινε για πρώτη φορά χωρίς χριστιανό βουλευτή», «γιατί να μην ξεχνάμε ότι εκεί παίζει και έναν ιδιαίτερο ρόλο, ο οποίος θέλει πολύ μεγάλη προσοχή, το τουρκικό προξενείο».

Στη συνέχεια το ζήτημα πήρε διαστάσεις. Εγινε λ.χ. το πρωτοσέλιδο της «Δημοκρατίας» ως θέμα εθνικού ενδιαφέροντος, διότι «η πλέον ευαίσθητη περιοχή της χώρας θα εκπροσωπείται από τρεις ύποπτους μουσουλμάνους». Κι όταν οι επαγγελματίες εθνικόφρονες μιλάνε για «υπόπτους» στη Θράκη, εννοούν ότι αορίστως «έχουν σχέσεις με το τουρκικό προξενείο».

Ετσι βγάζουν πενήντα χρόνια... το ψωμί τους εκεί στην «ευαίσθητη» Ροδόπη και την Ξάνθη. Ψάχνουν να βρουν και να «δώσουν» –μέσω των «εθνικών» υπηρεσιών και του πρόθυμου Τύπου με τους οποίους συνδέονται– τους τουρκόφωνους Ελληνες πολίτες που λένε ότι αισθάνονται Τούρκοι (και όχι απλώς μουσουλμάνοι, άντε και Πομάκοι ή Ρομά που επιτρέπεται να το λένε), που τολμούν να μιλήσουν με τους μουφτήδες ή Τούρκους πολιτικούς και διπλωμάτες.

Το ίδιο είχε συμβεί με τον βουλευτή Ξάνθης Γκαλίπ Γκαλίπ του ΠΑΣΟΚ το 1998, όταν εξελέγη στην προεδρία της Συμβουλευτικής Επιτροπής Τουρκικής Μειονότητας Δ. Θράκης. Το ίδιο έγινε και με την Γκιουλ Καραχασάν, όταν ήταν υποψήφια του ΠΑΣΟΚ για την υπερνομαρχία Ξάνθης - Καβάλας - Δράμας, το 2006, επειδή, αν και Πομάκα, δηλαδή σλαβικής καταγωγής, κρίθηκε εθνικώς ύποπτη, από τη Ν.Δ., τη φασιστική ακροδεξιά, τον εθνικώς ανησυχούντα Τύπο, τους Τράγκες και τους Τριανταφυλλόπουλους, επειδή είχε σχέση με την «Τούρκικη Ενωση Ξάνθης».

Η οποία Ενωση είχε απαγορευτεί να λέγεται «τουρκική» και είχε κλείσει το 1986 με απόφαση του νομάρχη με την αιτιολογία... ότι δεν υπάρχουν Τούρκοι στη Θράκη. Βέβαια, έπειτα από πολλά χρόνια, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων το 2005 δικαίωσε την Τούρκικη Ενωση, αλλά αυτά έχουν μικρή σημασία για τους ελληναράδες και τους επαγγελματίες κινδυνολόγους.

Λεπτομέρεια είναι επίσης και το γεγονός ότι ο τότε βουλευτής της Ν.Δ. και πλέον του Ποταμιού, Ιλχάν Αχμέτ, ήταν μεταξύ εκείνων που πρωτοστάτησαν για τη δικαστική δικαίωση του τουρκικού σωματείου και με επιστολή του στον τότε πρωθυπουργό Κώστα Καραμανλή.

Η «Καθημερινή», από την πλευρά της, προβάλλει και αυτή το νέο «εθνικό ζήτημα» όπως το παρουσιάζει ηπιότερα ο ίδιος ο Ευριπίδης Στυλιανίδης: «Μέσα από τους παραλογισμούς του εκλογικού νόμου χάσαμε την έδρα και μαζί ακυρώθηκε και η δίκαιη και ισόρροπη εκπροσώπηση των χριστιανών και των μουσουλμάνων. Αυτό το τελευταίο που είχαμε καταφέρει να αποτρέψουμε τα δέκα τελευταία χρόνια ως ενδεχόμενο δημιουργεί στην περιοχή ένα απολύτως ανησυχητικό πεδίο όπου θα πρέπει να εξετάσει σοβαρά το Κέντρο...».

Την ωραιότερη, ωστόσο, απάντηση σε όλα αυτά την έχει δώσει ο πρώην και νυν βουλευτής Ροδόπης του ΣΥΝ και του ΣΥΡΙΖΑ γιατρός Μουσταφά Μουσταφά ήδη από 1999, όταν με το ζόρι οι εθνικιστές τον έλεγαν μουσουλμάνο βουλευτή, ενώ δεν είναι καν θρησκευόμενος: «Μετά τη σύσσωμη καταδίκη μου από όλο τον πολιτικό κόσμο της χώρας, μετά το “αϊσιχτίρ” του κ. Παπαθεμελή –έτσι είχε πει– μετά από τα κεραυνοβολήματα του κ. Γ. Καψή, μετά από την ανακοίνωση ανθρώπων υπευθύνων για το πογκρόμ της 28ης του Γενάρη 1990 στην Κομοτηνή, μετά από τις αναλύσεις σοβαρών δημοσιογράφων για το υποκινούμενο της υπογραφής μου [...] αισθάνομαι την ανάγκη για το μέλλον το δικό μου, της γυναίκας και των παιδιών μου, να γράψω τα ακόλουθα για αποφυγή παρεξηγήσεων, τουλάχιστον προς τους ανθρώπους που με γνώρισαν, τους συντρόφους μου ανά την Ελλάδα και παγκοσμίως.

»Επέρχονται σημαντικές αλλαγές στη ζωή μου, μετά τη σύσσωμη βάφτισή μου –συμπεριλαμβανομένου και του κόμματός μου– από τον πολιτικό κόσμο της χώρας ως μουσουλμάνου βουλευτή. Προσέλαβα ιεροδιδάσκαλο, απόφοιτο ιερατικής σχολής Σαουδικής Αραβίας, για να μου διδάξει τη μουσουλμανική θρησκεία, την πεντάκις ημερησίως προσευχή, τη νηστεία, τις προσευχές, την τελετουργία, και όλα τα συναφή, διότι αν και 45 ετών μουσουλμάνος, δεν τα εγνώριζα.

Ενεγράφην στη λίστα των χατζήδων για την επόμενη περίοδο, για να επισκεφτώ τους ιερούς τόπους του Ισλάμ και να γίνω χατζής, και από δω και πέρα να λέγομαι Χατζή-Μουσταφά Μουσταφά. Παρήγγειλα σαρίκι με το οποίο θα κυκλοφορώ από δω και πέρα, και δεν θα το αποχωρίζομαι ούτε στη βουλή. Η νυν σύζυγός μου και οι κόρες μου, ως μειωμένης πίστης και αριστερές, δεν αποδέχονται το φερετζέ.

Υπόσχομαι οι επόμενες τρεις γυναίκες που θα παντρευτώ σαν πιστός μουσουλμάνος θα φορούν το φερετζέ και τα εξ αυτών τέκνα μου –καλή μου ώρα– θα είναι μουσουλμάνοι ή μουσουλμάνες με όλη τη σημασία της λέξης. [...] Ζήτησα, τέλος, ήδη από τη Διεύθυνση της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης του νομού Ροδόπης να μου αλλάξουν το απολυτήριο Δημοτικού που αναιδώς και ανιστορήτως γράφει ότι απεφοίτησα εν έτει 1967 από το Τουρκικό Δημοτικό Σχολείο του Μεγάλου Δουκάτου Ροδόπης».

H Ξουλίδου καρφώνει τον Καμμένο: Τα ήξερε όλα ο πρόεδρος

Συνέχεια στο σίριαλ «Καμμένου και ΑΝΕΛ» δίνει η πρώην βουλευτής του κόμματος, Σταυρούλα Ξουλίδου.

Μιλώντας στα Παραπολιτικά 90,1, τόνισε πως οι απόψεις του Δημήτρη Καμμένου ήταν γνωστές μέσα στο κόμμα εδώ και πάρα πολύ καιρό και όλοι ήταν κοινωνοί τού τι έγραφε στα social media. «Ηταν γνωστές οι αναρτήσεις του στο ''Πόρτα-Πόρτα''. Προσωπικά τις γνώριζα, αλλά όλοι τις ξέραμε. Θα έπρεπε να τις γνωρίζει και ο πρόεδρος. Ο Δημήτρης Καμμένος ήταν απομονωμένος από την υπόλοιπη κοινοβουλευτική ομάδα, το είχε επιλέξει ο ίδιος».

Μάλιστα, η κ. Ξουλίδου τόνισε πως οι απόψεις του κ. Δημήτρη Καμμένου έχουν κάνει κακό στους ΑΝΕΛ και στον Πάνο Καμμένο, διότι ήταν η βασική αιτία που ο περισσότερος κόσμος κρίνει το κόμμα ως κομμάτι της ακροδεξιάς. Σε ερώτηση για το αν ο Δ. Καμμένος ενδέχεται να ανεξαρτητοποιηθεί και να πάψει να στηρίζει την κυβέρνηση, η κ. Ξουλίδου επισήμανε πως ουδείς γνωρίζει τι προτίθεται να κάνει, πάντως είναι αναφαίρετο δικαίωμά του να παραμείνει βουλευτής.

H κ. Ξουλίδου παραδέχθηκε πως το θέμα του κ. Καμμένου, αν και έπρεπε να συζητηθεί εκτενώς μέσα στο κόμμα, κάτι τέτοιο δεν συνέβη, καθώς προηγούνταν άλλα ζητήματα όπως η ολοκλήρωση της διαπραγμάτευσης.

Όσο για το γεγονός ότι η ίδια δεν υπουργοποιήθηκε όπως της είχε υποσχεθεί ο Πάνος Καμμένος, τόνισε ότι εδώ και κάποιες ημέρες δεν έχει μιλήσει μαζί του. «Περιμένω μια εξήγηση από τον Πάνο Καμμένο για να μάθω τι συνέβη», είπε χαρακτηριστικά.

Πηγή