Αυτοανακηρύχθηκε πρόεδρος στη Βενεζουέλα ο Χουάν Γκουάιντο - Εκστρατεία ανατροπής του Μαδούρο με τις ευλογίες Τραμπ.!

Απίστευτες καταστάσεις λαμβάνουν χώρα στη Βενεζουέλα με τον πρόεδρο της Βουλής να αυτοανακηρύσσεται σε προσωρινό πρόεδρο της χώρας μπροστά σε χιλιάδες διαδηλωτές της αντιπολίτευσης και τον Ντόναλντ Τραμπ να τον... αναγνωρίζει.

Από το πρωί δεκάδες χιλιάδες διαδηλώνουν στους δρόμους του Καράκας, αλλά και σε άλλες πόλεις, κατά της κυβέρνησης Μαδούρο σε μία προσπάθεια να ανατρέψουν τον Νικολάς Μαδούρο. Στενοί σύμμαχοι είναι, φυσικά, η Ουάσιγκτον, αλλά και χώρες όπως η Βραζιλία και η Κολομβία.

Η αντιπολίτευση της χώρας ελπίζει οι πρώτες μεγάλες κινητοποιήσεις στη χώρα μετά το βίαιο 2017 μα δώσουν την απαιτούμενη δυναμική και να... πιέσουν τον στρατό να αναλάβει δράση ώστε να ανατρέψει τον πρόεδρο της Βενεζουέλας, ενώ οι διαμαρτυρίες έρχονται στον απόηχο της αποτυχημένης στρατιωτικής εξέγερσης.

Αυτοανακηρύχθηκε... πρόεδρος και αναγνωρίστηκε

Κεντρικό πρόσωπο των ημερών είναι ο Χουάν Γκάιδο, πρόεδρος της Βουλής της χώας, ο οποίος αυτοανακηρύχθηκε σήμερα σε προσωρινό πρόεδρο της Βενεζουέλας, δηλώνοντας ότι θα κρατήσει το αξίωμα αυτό μέχρι να πραγματοποιηθούν εκλογές στη χώρα.

Ο 33χρονος βουλευτής ορκίστηκε μπροστά σε ένα πλήθος χιλιάδων υποστηρικτών του σε μία κίνηση ξεκάθαρα επιθετική απέναντι στον Νικολάς Μαδούρο και την κυβέρνησή του. Σημειώνεται ότι ο Νικολάς Μαδούρο έχει επανεκλεγεί για νέα θητεία στις εκλογές της 11ης Ιανουαρίου.

Ο πρώτος που έσπευσε να αναγνωρίσει τον... νέο πρόεδρο της Βενεζουέλας ήταν ο Ντόναλντ Τραμπ με την κυβέρνησή του να ανακοινώνει ότι ο Χουάν Γκάιδο είναι ο προσωρινός πρόεδρος της χώρας, στη θέση του Νικολάς Μαδούρο.

Η Ουάσιγκτον είχε εδώ και αρκετό καιρό αφήσει υπόνοιες πως θα προβεί στη συγκεκριμένη κίνηση, ενώ εδώ και αρκετούς μήνες απεργάζεται σενάρια ανατροπής του Νικολάς Μαδούρο.

Σημειώνεται ότι τη Δευτέρα πραγματοποιήθηκε απόπειρα πραξικοπήματος από μονάδα του στρατού, η οποία, όμως βρήκε σθεναρή αντίσταση από την Εθνοφυλακή και απέτυχε παταγωδώς.

Αναμένεται με ιδιαίτερο ενδιαφέρον η απάντηση του Νικολάς Μαδούρο.    

 efsyn.gr

Αλλαγή και τιμημένα γηρατειά

Αυτή τη στιγμή, το ΚΙΝΑΛ είναι ένα κόμμα που σε μεγάλο βαθμό ετεροπροσδιορίζεται από τον ΣΥΡΙΖΑ. Και η εκλογική του επιρροή θα είναι κυρίως συνάρτηση της επιρροής που θα έχει ο ΣΥΡΙΖΑ. Τι απομένει, λοιπόν, στη Φώφη; Να δώσει πατριωτισμό και παλιό, καλό, hardcore ΠΑΣΟΚ

Του Κώστα Γιαννακίδη  

 Αν ήμουν Φώφη θα άνοιγα το συνέδριο του ΚΙΝΑΛ με ένα τρισάγιο στον τάφο του Ανδρέα. Και θα εμφανιζόμουν συνοδευόμενη από τον Κίμωνα τον Κουλούρη και τη Βάσω. Ενδεχομένως να κρατούσα και μία πλαστική σημαία από τις εκλογές του ‘89. 

Τα πράγματα ποτέ δεν ήταν πιο δύσκολα. Ομως πλέον είναι και εξαιρετικά απλά. Το ΚΙΝΑΛ συνθλίβεται από τον δικομματισμό και πρέπει επειγόντως να διαλέξει σενάριο, ύφος και στυλ. Το θέμα δεν είναι να υπενθυμίσει στους ψηφοφόρους ότι αποτελεί τον φυσικό κληρονόμο και συνεχιστή της δημοκρατικής παράταξης. Για να το κάνει αυτό, θα πρέπει και να επιβιώσει στις εκλογές, ει δυνατόν να αναρριχηθεί στην τρίτη θέση, κάτι που σήμερα δείχνει δύσκολο. 

Η πόλωση δίνει στον Τσίπρα το δικαίωμα να απευθυνθεί από ηγεμονική θέση στο ακροατήριο του προοδευτικού χώρου. Από τη μία το Μακεδονικό, από την άλλη το φοβικό σύνδρομο έναντι της Δεξιάς, ο Τσίπρας θα ισχυριστεί επισήμως ότι είναι μετενσάρκωση του Ανδρέα. Σε ποιους, λοιπόν, θα ρίξει την πετονιά της η Φώφη; Εντάξει, σε αυτό που ονομάζαμε «πατριωτικό ΠΑΣΟΚ» και στους ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ που δυσφορούν με τη λύση στο Μακεδονικό. Ενδεχομένως στη Βόρεια Ελλάδα να δει και ονειρεμένα, απίστευτα ποσοστά. Ποιοι άλλοι μένουν; Κάποιοι κεντρώοι που δεν μπορούν να πιάσουν δεξιό ψηφοδέλτιο, κάτι ζαλισμένοι ποταμίσιοι, μέχρις εκεί. Να προσθέσουμε και τους παραδοσιακούς του ΠΑΣΟΚ; Μέχρις εκεί. 

Ομως αυτό δεν είναι συμπαγές ακροατήριο. 

Και είναι ένα ακροατήριο που καθιστά το ΚΙΝΑΛ κόμμα πολιτικής καταφυγής, όχι επιλογής. Δεν προβάλλει ως η καλύτερη λύση, αλλά ως η λιγότερο χειρότερη. Στην περίπτωση δε που δούμε τον Γιώργο Παπανδρέου κοντά στον ΣΥΡΙΖΑ, το πρόβλημα γίνεται μεγαλύτερο. 

Αυτή τη στιγμή το ΚΙΝΑΛ είναι ένα κόμμα που σε μεγάλο βαθμό ετεροπροσδιορίζεται από τον ΣΥΡΙΖΑ. Η εκλογική του επιρροή θα είναι συνάρτηση της επιρροής του ΣΥΡΙΖΑ. Αντίστοιχα και ο πολιτικός του λόγος αρθρώνεται έχοντας το αυτί σε αυτά που λέγονται από το Μαξίμου και την Κουμουνδούρου. 

Τι απομένει, λοιπόν, στη Φώφη; Να δώσει πατριωτισμό και παλιό, καλό, hardcore ΠΑΣΟΚ. Αυτό δεν είναι πολιτική πρόταση. Είναι συναίσθημα. Αλλά τι παραπάνω μπορεί να κάνει αυτήν τη στιγμή;  

Τα μνημεία εξαιρούνται

Μια κερδισμένη μάχη σε ένα πόλεμο που δεν έχει τελειώσει

 Γράφει η Δήμητρα Μυρίλλα

Χαμένες μάχες είναι μόνο εκείνες που δεν δίνονται…, αλλά κάποιες φορές οι μάχες κερδίζονται και αφήνουν μια ισχυρή παρακαταθήκη για τους πολέμους που συνεχίζονται.

Για τους αρχαιολόγους που έδωσαν τη μάχη της εξαίρεσης των μνημείων από το ληστρικό κατάλογο του Υπερταμείου, η απόφαση του Κυβερνητικού Συμβουλίου Οικονομικής Πολιτικής, που συνεδρίασε στις 17 Ιανουαρίου 2019  να εξουσιοδοτήσει τον Υπουργό Οικονομικών προκειμένου να ανακαλέσει την απόφασή του ως προς τη μεταβίβαση των 2.330 ακινήτων του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού στην ανώνυμη εταιρεία με την επωνυμία «Εταιρεία Ακινήτων Δημοσίου Α.Ε.», ήταν οπωσδήποτε μία νίκη. Νίκη που δεν καταγράφει ούτε προσωπικά ούτε κλαδικά οφέλη,  αλλά νίκη σε μια μάχη που δόθηκε για το σύνολο της κοινωνίας.

Ωστόσο, κανένας εφησυχασμός δεν αρμόζει, ειδικά τώρα. Η ηγεσία του Υπουργείου Πολιτισμού που «πανηγυρίζει» δια των ανακοινώσεών του για την τελευταία εξέλιξη, είναι η ίδια που ειρωνευόταν, λοιδωρούσε και  κουνούσε το δάχτυλο στους αρχαιολόγους. Είναι εκείνη που επέμενε να αντιστρέφει την πραγματικότητα που αποκαλυπτόταν σταδιακά ως να είναι πλάσματα της φαντασίας των αρχαιολόγων μέχρι που τα στοιχεία που έρχονταν στο φως ήταν τόσο συντριπτικά ώστε «και τα ίδια τα ψέματα ντραπήκαν», ανέκρουσαν πρύμνα και ταυτοποιήθηκε το σύνολο των μνημείων και των αρχαιολογικών χώρων. Και ο εμπαιγμός συνεχίστηκε, πέρα από κάθε λογική και υποτιθέμενη «διαφάνεια», για την οποία σύμπασα η κυβέρνηση κόπτεται, κρατώντας τον κατάλογο των μνημείων εκτός δημοσιότητας.

Μέχρι και ετούτη τη στιγμή και ενώ έχει αποκαλυφθεί σε όλο της το τραγικό βάθος και πλάτος η πρόθεση να γίνει λογιστικό μετρούμενο η ιστορική μνήμη, η υπουργός Πολιτισμού Μυρσίνη Ζορμπά ανερυθρίαστα ψέγει τους αρχαιολόγους και όσους έδωσαν αυτόν τον αγώνα γράφοντας στο twitter «Ο ηθικός πανικός και η κινδυνολογία για την τάχα παραχώρηση των αρχαιολογικών χώρων στο υπερταμείο λαμβάνει οριστικό τέλος. Εξαιρέσαμε, ταυτοποιήσαμε, νομοθετούμε» (!).

Σοβαρά κυρία υπουργέ; Αν πρόκειται για «τάχα» παραχώρηση τότε γιατί έρχεται η κυβέρνηση μετά το σάλο που προκλήθηκε να εξαιρέσει τα μνημεία; Αν πρόκειται για «τάχα» παραχώρηση γιατί σπεύδει το Υπερταμείο να διεκδικήσει τα «κεκτημένα» του ζητώντας να παρέμβει στο ΣτΕ με αφορμή την προσφυγή που υποβάλει οι δήμαρχοι Πατρέων και Σπάρτης;  Αν πρόκειται για «τάχα» παραχώρηση, θα αναγκαζόταν η κυβέρνηση να άρει την παραχώρηση αν δεν αποκαλυπτόταν αυτό το αίσχος που είχε ήδη διαπράξει; Μήπως αν δεν είχε μεσολαβήσει  ό, τι μεσολάβησε αυτή τη στιγμή θα μιλούσαμε για μνημεία έτοιμα προς πώληση; Και αυτό δεν θα ήταν καθόλου «τάχα». Με λίγα λόγια η πολιτική αναίδεια έχει και τα όρια της.

Οι αρχαιολόγοι αποφασισμένοι δηλώνουν ότι

«Ο αγώνας συνεχίζεται. Είναι επιτακτικό να παλέψουμε για να εξαιρεθούν και όσα μνημεία ή ακίνητα του ΥΠΠΟΑ περιλαμβάνονται στα 72.000 ακίνητα που έχουν μεταβιβαστεί στην ΕΤΑΔ (και δια αυτής στο Υπερταμείο) πριν το 2016 -όπως το Νομισματικό Μουσείο, το Φρούριο Ιτζεδίν στα Χανιά, το Μπούρτζι Ναυπλίου, τα 36 ακίνητα στην Πλάκα- αλλά και για τη θεσμική θωράκιση των μνημείων και των ακινήτων του ΥΠΠΟΑ, στο διηνεκές, από κάθε μεταβίβαση κυριότητας, νομής και διαχείρισης».

Διότι σε αυτή την τελευταία φράση συνοψίζεται και ο «καυγάς» των κάθε λογής λιμοκοντόρων επενδυτών. Την ιδιοκτησία ούτε μπορούν από το νόμο, αλλά ούτε και θέλουν να την έχουν. Στη διαχείριση των μνημείων στοχεύουν, δηλαδή στον προσπορισμό των εσόδων. Αυτό το ζήτημα παραμένει ανοιχτό παρά τις περί του αντιθέτου διαβεβαιώσεις του Υπουργείου Πολιτισμού ότι θα νομοθετήσει για τη  «διεύρυνση του θεσμικού πλαισίου προστασίας της κυριότητας μνημείων ανεξαρτήτως χρονολόγησης, αλλά και αποκλειστικών δικαιωμάτων διαχείρισης και διοίκησης για μνημεία και εν γένει ακίνητα αρμοδιότητάς του, προς τον σκοπό της ασφάλειας δικαίου στο διηνεκές και του αποκλεισμού του κινδύνου χρήσης τους για σκοπούς αλλότριους του προορισμού τους».

Παραμένει ανοιχτό όχι μόνο επειδή στο Υπερταμείο έχει εκχωρηθεί το σύνολο της χώρας, αλλά και επειδή η εμπορευματική χρήση και αξιοποίηση της πολιτιστικής κληρονομιάς εξακολουθεί να συνιστά στρατηγικό στόχο της Ευρωπαικής Ενωσης και από αυτόν τον στόχο δεν έχει διαχωρίσει τη θέση της καμία κυβέρνηση, ούτε και η σημερινή.

Ο... «Αφρικανός» από τη Νάουσα

Μπορεί η διαδικτυακή ακροδεξιά να «παραληρούσε» με τον «Αφρικανό προβοκάτορα», όπως χαρακτήριζαν τον άνδρα που συμμετείχε στα επεισόδια μπροστά στη Βουλή κατά το συλλαλητήριο για το Μακεδονικό, αλλά, όπως αυτοπροσδιορίζεται, δεν είναι παρά (σσ. σύνταξη και ορθογραφία του πρωτότυπου) «γνησιος ορθοδοξος χριστιανος ειμαι μακεδονας γνησιος απογονος του μεγα αλεξανδρου γεννημενος το 1973 απο ελληνες γονεις γεννημα θρεμα ναουσαιος».

Η ανάρτηση στο προφίλ του στο facebook έχει ως εξής:

«Δεν ισχυει για οσους με γνωριζουν προσωπικα απευθυνομαι σε μια πολλη μεγαλη μεριδα ανεγκεφαλων ατομων

Ειστε τοσο ηλιθιοι ολοι σας γνησιος ορθοδοξος χριστιανος ειμαι μακεδονας γνησιος απογονος του μεγα αλεξανδρου γεννημενος το 1973 απο ελληνες γονεις γεννημα θρεμα ναουσαιος απο την ηρωικη πολη της ναουσας μπειτε στο προφιλ μου να δειτε δεν ειμαι μαροκινοςμπακλαντεσιανος,,ουτε αφρικανος ιρακινος που βγηκα μπροστα για εναν σκοπο και μονο να κανω ως ελληνας το καθηκον μου το χρεος μου απεναντι στην πατριδα βορειο ηπειρο ,θρακη,κυπρο,κωνσταντινουπολη,ευξεινος ποντος,παραλια μικρα ασια .....ραγιαδες προσκυνημενοι εσεις και τα παιδια σας και των παιδιων σας παιδια οχι 400 χρονια θελετε και λιγα σας εβαλα που το μονο που κανετε ειναι να περνετε θεση και να κραζετε καποιον που δεν ξερετε και κατι ακομη δεν ειμαι χρυσαυγιτης ουτε αριστερος ουτε δεξιος δεν ανηκω σε κανενα κομμα προσκυνω την πατριδα μου τους νεκρους της τον χριστο ως θεο μου πραγμα που εσεις δεν εχετε».

     

tvxs.gr

To ΠΑΣΟΚ (δεν) είναι εδώ…

Γράφει η Νικόλ Λειβαδάρη

Για τον σχεδιασμό της ΝΔ και του Κυριάκου Μητσοτάκη, ένα σκληρό «αντιΣΥΡΙΖΑ» ΚΙΝΑΛ ήταν ο ιδανικός εκλογικός κυματοθραύστης. ΄Ηταν ο «κόφτης» και η δεξαμενή υποδοχής των απογοητευμένων μεν, ανελαστικά αντιδεξιών δε, ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ. Ό,τι δεν επρόκειτο να πάει ποτέ στην ΝΔ, μπορούσε να πάει στο ΚΙΝΑΛ – κι εάν χρειαζόταν, να χρησιμοποιηθεί ερήμην και ως «προίκα» μελλοντικής συγκυβέρνησης.

Η Φώφη Γεννηματά, δημοσίως και επιμόνως, αποκήρυσσε και τον στόχο και τον Μητσοτάκη. Στην πράξη όμως, είτε από επιλογή είτε ελέω ομηριών, υπηρέτησε πιστά τον σχεδιασμό του – τόσο πιστά, που ο κυματοθραύστης έφθασε σε πρόωρη αυτοδιάλυση. Ναυάγησε στις Πρέσπες πριν καν εκπληρώσει την αποστολή του.

Υιοθετώντας το δόγμα της «στρατηγικής ήττας» του ΣΥΡΙΖΑ, η πρόεδρος του ΚΙΝΑΛ έγινε… βενιζελικότερη του Βενιζέλου. Αμυνόμενη στον, ασφυκτικό όντως, διπολισμό επιτέθηκε στο ίδιο το DNA της παράταξής της. Χρησιμοποιώντας ρητορική Ανδρέα Παπανδρέου – «εγγυώμαι την ενότητα της παράταξης χωρίς βαρονίες και τιμάρια» – (ξανα)άνοιξε μέτωπο με τον Γιώργο Παπανδρέου. Και όταν ήρθε η ώρα να αντιμετωπίσει την συμφωνία των Πρεσπών, έκοψε και τις τελευταίες γέφυρες με τις ταυτοτικές αναφορές του, «αντισυριζαίου» ενδεχομένως, αλλά παραδοσιακού κεντροαριστερού ψηφοφόρου.

Στην πραγματικότητα, η Φώφη Γεννηματά διέβη τον Ρουβίκωνα με την διαγραφή του Θανάση Θεοχαρόπουλου. Διέλυσε το ΚΙΝΑΛ και απλώς δεν το ομολόγησε. Και το μόνο ερώτημα που μένει να απαντηθεί είναι εάν οι εναπομείνασες συνιστώσες του Κινήματος  θα δεχθούν να απορροφηθούν από το παλαιό, και συρρικνωμένο, ΠΑΣΟΚ.

Αυτός είναι ο στόχος του έκτακτου συνεδρίου του Μαρτίου και αυτό είναι το ερώτημα που έθεσε ουσιαστικά και η ίδια, η Φώφη Γεννηματά στην χθεσινή τηλεοπτική της συνέντευξη στον Σκάι.

Ήταν μια συνέντευξη πρόδηλης πολιτικής αγωνίας και εξίσου πρόδηλου πολιτικού εγκλωβισμού. Είπε ότι διέγραψε τον Θεοχαρόπουλο όχι επειδή ο πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ στηρίζει μια επιζήμια εθνικά συμφωνία, αλλά διότι στήριξη των Πρεσπών «σημαίνει στήριξη στην κυβέρνηση». Το είχε πει νωρίτερα, κατά τι πιο περίπλοκα, και ο Ευάγγελος Βενιζέλος με το άρθρο του στα «ΝΕΑ»: «Μια συμφωνία (των Πρεσπών)», έγραψε, «που λειτουργεί ως μηχανισμός μικροκομματικών επιδιώξεων και προσωπικών διευθετήσεων κρίνεται με κριτήριο τις μείζονες προτεραιότητες της προστασίας των δημοκρατικών θεσμών και των προοπτικών της οικονομίας και της χώρας γενικότερα». Κοινώς, ο Ευάγγελος Βενιζέλος και η Φώφη Γεννηματά είπαν ότι καταψηφίζουν τις Πρέσπες επειδή ο Τσίπρας απειλεί τους… δημοκρατικούς θεσμούς και την οικονομία.

Η πρόεδρος του ΚΙΝΑΛ είπε ακόμη ότι η διαγραφή Θεοχαρόπουλου δεν έγινε στο όνομα της κομματικής πειθαρχίας αλλά διότι η θέση του «αντιβαίνει στην πλειοψηφική γραμμή της παράταξης». «΄Οποιος δεν θέλει», πρόσθεσε, «να υπηρετήσει την κοινή μας πορεία αυτόνομη δεν έχει θέση ανάμεσά μας».

Δεν είπε ακριβώς ωστόσο εάν το ίδιο ισχύει και για τον Γιώργο Παπανδρέου που επίσης στηρίζει τις Πρέσπες. Απαντώντας στο σχετικό ερώτημα δήλωσε ότι «το μήνυμα είναι ξεκάθαρο προς όλους». Για να προσθέσει όμως αμέσως μετά ότι… «οι διαφορετικές απόψεις είναι απολύτως σεβαστές» και ότι, εν τέλει, ο Γιώργος Παπανδρέου αφενός επεσήμανε και τα προβληματικά στοιχεία της συμφωνίας και αφετέρου δεν επρόκειτο να ψηφίσει στην Βουλή.

Στο δια ταύτα, η πρόεδρος του ΚΙΝΑΛ είχε χθες κάτι από λογική Καμμένου. Ο οποίος διέγραψε τους υπουργούς που υπερψηφίζουν τις Πρέσπες, όχι όμως και τους απλούς βουλευτές του που κάνουν το ίδιο. Και η Φώφη Γεννηματά θα ήθελε ενδεχομένως να διαγράψει τον Γιώργο Παπανδρέου αλλά δεν το αντέχει πολιτικά, ούτε η ίδια ούτε το κόμμα της. Ως εκ τούτου, του ζητά ανακωχή, διαγράφει το ΚΙΝΑΛ, και επιστρέφει στην ασφάλεια του οικείου ΠΑΣΟΚ στο όνομα της πολιτικής επιβίωσης.

Παρεμπιπτόντως, παραμένει άγνωστο εάν – και με ποιους όρους και από ποια θέση – σκοπεύει να επιστρέψει και ο πρώην πρωθυπουργός. Ο οποίος χθες έστειλε το δικό του μήνυμα δια του προέδρου της ΔΗΜΑΡ – τηλεφωνώντας του, όπως είπε ο Θανάσης Θεοχαρόπουλος, και εκφράζοντας την έκπληξη και τον προβληματισμό του για όσα συμβαίνουν στο ΚΙΝΑΛ…

   

Άλλο ένα επεισόδιο του ευρύτερου ιδεολογικού πολέμου

Γράφει ο Κώστας Μαρούντας

«Η μετριοπάθεια είναι προσόν μόνο όταν οι άλλοι αντιλαμβάνονται πως έχεις κι άλλες επιλογές» (Χένρι Κίσινγκερ)

To ξέρανε καλά οι περισσότεροι εδώ και αρκετό καιρό. Από την πρώτη στιγμή που τέθηκε στο τραπέζι της δημόσιας διαβούλευσης η προοπτική μίας επίλυσης για το ζήτημα της ονομασίας του γειτονικού κρατιδίου φαινόταν πως η πόλωση θα ήταν αναπόφευκτη. Στο κείμενο αυτό θα γίνει αναφορά στην κοινωνική-ιδεολογική πτυχή αυτής της πόλωσης και όχι σε μικροκομματικού τύπου έριδες. Τα γεγονότα της Κυριακής στο Σύνταγμα δεν ήταν κάτι το απροσδόκητο. Κανένας υποψιασμένος δεν αιφνιδιάστηκε από τα όσα έγιναν, γιατί στις μέρες μας ουδείς θεωρεί πως τέτοιες «ευκαιρίες» μπορούν να περνάνε αναξιοποίητες...

Σε αυτές τις διαδικασίες, η κάθε πλευρά προ-υπολογίζει και αποσκοπεί σε άμεσα, αλλά και πιο μακροπρόθεσμα, οφέλη. Τα οποία δεν είναι κατά ανάγκη η παύση της γενεσιουργού αιτίας. Με απλά λόγια, δίπλα σε όσους ανθρώπους κατέβηκαν να διαμαρτυρηθούν για τη συμφωνία των Πρεσπών, βρέθηκαν και κάποιοι που ήθελαν να εκμεταλλευτούν τη συγκυρία για τους δικούς τους λόγους. Είτε για να αποκτήσουν επικοινωνιακά επιχειρήματα φερ΄ειπείν ενάντια στην παρούσα κυβέρνηση, είτε για να κερδίσουν πόντους σε κάτι ευρύτερο που ξεπερνάει τα στενά πλαίσια της συμφωνίας των Πρεσπών, όσο σημαντική κι αν όντως είναι αυτή για ένα εύρος λόγων.

Τι είναι, όμως, αυτό το ευρύτερο; Υπάρχει, λοιπόν, ο γενικότερος ιδεολογικός πόλεμος που μαίνεται κάθε στιγμή στην επικράτεια του ελλαδικού χώρου. Τα λεγόμενα εθνικά ζητήματα, για παράδειγμα, θεωρούνται προνομιακά πεδία για την αύξηση της επιρροής δεξιών έως ακροδεξιών πολιτικών θέσεων. Ενώ κάποια άλλα ζητήματα, όπως π.χ. τα λεγόμενα κοινωνικά, θεωρούνται προνομιακά για αριστερές θέσεις. Φυσικά, αυτό δεν σημαίνει πως στην αριστερά δεν υπάρχουν πατριωτικές ευαισθησίες, ούτε όμως πως δεν μπορούν κάποιοι δεξιοί να ανησυχούν για τα κοινωνικά ζητήματα.

Όμως, πέρα από τις επιμέρους θέσεις των καλοπροαίρετων ανθρώπων, αυτό που μετράει είναι η γενική στρατηγική των βασικών ιδεολογικών πόλων. Ο τελικός σκοπός στην ευρύτερη διαπάλη των ιδεών. Ποια μορφή θέλει ο καθένας να πάρει «στο τέλος των απαραίτητων ενεργειών του» η κοινωνική δόμηση. Ποια πολιτική συνολική πρόταση θα κυριαρχήσει, και ποιο οικονομικό πρότυπο θα υιοθετηθεί. Τα επιμέρους αποκτούν μία χροιά που «εξυπηρετεί» το γενικό.

Η διαπάλη γύρω από τη συμφωνία των Πρεσπών έχει, λοιπόν, δύο διαστάσεις. Η μία αφορά στα αποτελέσματα της ίδιας της συμφωνίας (κυρίως σε μάκρος χρόνου) και η άλλη το ευρύτερο ιδεολογικό πεδίο. Το μεγάλο ζητούμενο, όσον αφορά στη δεύτερη διάσταση, είναι το εξής. Να μπορέσει το στρατόπεδο που επιθυμεί ριζικούς κοινωνικούς μετασχηματισμούς προς όφελος των πολλών να καλύψει σε κάποιο βαθμό τις ευαισθησίες όσων περισσότερων ταλαντεύονται ή φλερτάρουν με το άλλο στρατόπεδο. Και αυτό απαιτεί επιδέξιους χειρισμούς.

Πότε μία σαρωτικής υφής αυτοπεποίθηση, πότε μία μετριοπάθεια σαν αυτή που περιέγραφε ο Χένρι Κίσινγκερ στο απόφθεγμα που βρίσκεται στην αρχή αυτού του κειμένου.

Το στρατόπεδο της κοινωνικής προόδου έχει πολλά να κάνει. Να αποκαλύψει τις κίβδηλες ευαισθησίες και τις παγίδες που κρύβονται πίσω από «αυταπόδεικτες αλήθειες», πίσω από «υπερπατριωτικές» εξάρσεις, πίσω από «κορώνες» κάθε δια-λογής, πίσω από «επαναστατικού τύπου γυμναστικές» που εύκολα θα ποδηγετηθούν την κρίσιμη ώρα προς τις «κατάλληλες κατευθύνσεις». Να φανερωθεί πως πραγματικές κατακτήσεις για την κοινωνία και το λαό είναι το να μπορεί η πλειοψηφία να αποκτάει ολοένα και μεγαλύτερο μερίδιο στην πίτα των δικαιωμάτων ενός συγκεκριμένου γεωγραφικού χώρου.

Μέχρι τον τελικό στόχο του καθολικού ελέγχου του συνόλου της βάσης και του ανάλογου εποικοδομήματος. Δίχως να χαθεί η πίστη στην ανάγκη κοινωνικής συνεκτικότητας, δίχως να υποτιμηθεί το στοιχείο της διεθνιστικής συνεργασίας μεταξύ των κοινωνιών και των λαών που τις απαρτίζουν. Tα ζητήματα είναι λεπτά, γιατί και οι ισορροπίες σε κάποιες συγκυρίες «λεπταίνουν».

Αξίζει, βέβαια, να θυμηθούμε πως στους δύσκολους καιρούς που διανύουμε εδώ και μία δεκαετία περίπου συλλαλητήρια, πορείες, απεργίες, καταλήψεις, διαφόρων μορφών διαμαρτυρίες, έχουν γίνει και θα εξακολουθήσουν να γίνονται. Και για λόγους που δεν έχουν καμία σχέση με τα άνευρα καθηκοντολόγια ή τις «νερόβραστες» αιτηματολογίες προηγούμενων δεκαετιών, αλλά αντιθέτως αφορούν σε ζητήματα επιβίωσης και διασφάλισης βασικών δικαιωμάτων σε μάκρος χρόνου.

Από το 2010 κι ύστερα «κόπηκε με το μαχαίρι» κάθε περιθώριο για χαβαλέ ή για στενόμυαλες αντιμετωπίσεις των ευρύτερων κοινωνικών δρώμενων. Όμως, κάποιοι αρκούνται συνειδητότατα σε ισχνές καταγραφές αυτών των κοινωνικών διεργασιών, και μάλιστα με τέτοιο τρόπο που να αποκρύπτεται η βαθιά ουσία των κινητοποιήσεων αυτών.

Για να απομακρυνθεί στο τέλος ένα κρίσιμο κοινωνικό ποσοστό υποστήριξης από την εστία των πραγματικών γεγονότων. Αλλά και αυτό όλο δεν προκαλεί καμία έκπληξη, γιατί εντάσσεται ξεκάθαρα στον ιδεολογικό πόλεμο που μαίνεται. Και ο οποίος σε ανύποπτο χρόνο διαμορφώνει συσχετισμούς που θα βρουν όλοι μπροστά τους στο μέλλον.

Αρχίζει το ματς

Γράφει η Λώρη Κέζα

Με τούτα και με τα άλλα, διαλύθηκαν τα μικρά κόμματα, οι συνεταιρισμοί, οι συμμαχίες, οι κομματικές φιλίες. Στον τελικό θα πάνε απευθείας οι δυο μεγάλες ομάδες ενώ στο Κοινοβούλιο θα εισέλθουν οι ολίγοι, όπως  παλιά, τότε που τα δυο κόμματα λάμβαναν ποσοστά άνω του σαράντα τοις εκατό. 

Τσίπρας εναντίον Μητσοτάκη μάχονται χωρίς τα μικρά κόμματα που ήταν μικρά σε όλα, όχι μόνο μικρά στα ποσοστά. Οι επόμενες εκλογές, η αναμέτρηση του διχασμού, θα επαναφέρει τον δικομματισμό και όσα τούτο συνεπάγονται. Αυταρχισμό, πελατειακό κράτος, τι είχαμε, τι χάσαμε. 

Για τη Νέα Δημοκρατία το αυτονόητο είναι η απορρόφηση των Ανεξάρτητων Ελλήνων. Ένα κόμμα που δημιουργήθηκε ως αντίσταση στην εφαρμογή της οικονομικής πολιτικής, αποδέχτηκε όλα αυτά που εχθρευόταν προκειμένου να κυβερνήσει. Οι ψηφοφόροι του είναι πιο κοντά στη Νέα Δημοκρατία, ανήκουν στην πατριωτική Δεξιά της αγιαστούρας χωρίς όμως να είναι ναζί. Αν ήθελαν Χρυσή Αυγή, θα την είχαν ήδη επιλέξει. 

Από τη Χρυσή Αυγή είναι δύσκολο να αποσπάσει ψήφο η Νέα Δημοκρατία. Οι οπαδοί της είναι μπετόν αρμέ, φοβικοί απέναντι σε οτιδήποτε ξένο και βυθισμένοι σε αναλύσεις για την επιρροή των εβραίων στην κίνηση των πλανητών γύρω από τον ήλιο. Οι χρυσαυγίτες των προηγούμενων εκλογών θα παραμείνουν χρυσαυγίτες. 

Στην άλλη πλευρά, μπορούμε μήπως να υπολογίσουμε τί θα κάνουν οι πρώην πασόκοι, οι γνήσιοι, οι παπανδρεϊκοί αλλά και οι εκσυγχρονιστές; Μήπως θα ισχύσει το «καλύτερα να μου κοπεί το χέρι παρά να ψηφίσω Μητσοτάκη». Για τους υπόλοιπους, του Ποταμιού και της Δημάρ, μπορούμε να υπολογίσουμε επίσης σε αντιδεξιά αντανακλαστικά. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι στα μάτια τους το σύμβολο όσων αποστρέφονται: του συντηρητισμού, του εθνικισμού, της οικογενειοκρατίας. 

Οι δημοσκοπήσεις καθησυχάζουν την αξιωματική αντιπολίτευση, τα στελέχη ράβουν κοστούμια για πόστα που δεν ανέλαβαν ακόμη ενώ οι συσχετισμοί αλλάζουν. 

  

Για την ελευθερία της έκφρασης

Του  ΓιώργουΣταματόπουλου

Να αναζητηθούν ευθύνες για τη ρίψη χημικών ζητάει ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Να αναζητηθούν ευθύνες όμως για όλους όσοι με τον εμπρηστικό λόγο τους υποβοηθούν τη δημιουργία κλίματος εμφυλίου και επιφέρουν την υποβάθμιση και την απαξίωση της πολιτικής ζωής της χώρας.

Τα άλλα είναι για εσωτερική [κοινοβουλευτική] κατανάλωση και κατά κανένα τρόπο δεν προάγουν τον διάλογο και την απαιτούμενη, για εθνικά τουλάχιστον θέματα, συναίνεση.

Είναι πράγματι απαράδεκτο σε μια τέτοια μαζική συμμετοχή όπου βλέπει κανείς μαζί γερόντια και μικρά παιδιά να γίνεται χρήση αερίων που προκαλούν δυσφορία και ασφυξία με δυσμενείς συνέπειες για τα θύματα. Απαράδεκτο επίσης μια τέτοια διοργάνωση να μην προστατεύεται από τους ίδιους τους διοργανωτές της.

Η ελευθερία της έκφρασης είναι θεμελιώδες δικαίωμα και οφείλουν όλοι οι πολίτες να αγωνίζονται για την απρόσκοπτη εκδήλωσή της, μικροί και μεγάλοι. Εντύπωση προκαλεί η αντισυγκέντρωση, κόντρα δήθεν σε εθνικιστικά συλλαλητήρια - αλλά σε τέτοιες καταστάσεις αποδεικνύεται το δημοκρατικό φρόνημα του οποιουδήποτε. Ή είσαι υπέρ της ελευθερίας έκφρασης ή μπορείς να πας για βρούβες αν δεν τάσσεσαι υπέρ της.

Η παρουσία χρυσαυγιτών δείχνει ένα μέρος μόνο της ιδεολογίας των συγκεντρωθέντων, όχι το σύνολο - αν και από τις απαντήσεις που έδιναν στους δημοσιογράφους φαινόταν καθαρά η έλλειψη γνώσης τού γιατί ήσαν εκεί. Το θυμικό τους βέβαια το ήξερε, αλλά αυτό δεν αρκεί, δεν υποθάλπει την καθαρή συνείδηση, απεναντίας την εχθρεύεται. Τότε χάνεται η εγκυρότητα - και η εμπιστοσύνη.

Ούτε να χαρακτηρίσεις τους συγκεντρωθέντες εξάπαντος εθνικιστές μπορείς και να αποδώσεις κατηγορίες για τα επεισόδια σε αυτούς, όπως έκανε ο πρωθυπουργός, ούτε όμως να κατηγορήσεις την κυβέρνηση για εγκληματική χρήση χημικών, όπως έκανε ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης [θα ήταν εγκληματική εάν η ρίψη γινόταν στην «καρδιά» της συγκέντρωσης].

Με τίποτα, προς θεού, δεν δικαιολογούνται τα χημικά αλλά αλλού πρέπει να στραφεί η στρατηγική της αντιπολίτευσης. Παραμένει βέβαια ότι οι υπεύθυνοι, αυτοί που έδωσαν την εντολή για χρήση αερίων, οφείλουν να λογοδοτήσουν με κάποιον τρόπο, αν και η ελληνική αστυνομία δεν φημίζεται για τις δημοκρατικές διαδικασίες στους κόλπους της, ούτε οι αξιωματικοί της για τα δημοκρατικά τους φρονήματα.

Εύκολα εκστομίζουν μεγάλα λόγια οι Ελληνες πολιτικοί και δύσκολα κάνουν έργα, αλλά όλα κρίνονται από το αποτέλεσμα. Ο,τι και να πει ο κ. Μητσοτάκης δεν μπορεί πλέον να αποτρέψει τη Συμφωνία των Πρεσπών [για τούτο ίσως και μεγαληγορεί, διότι το ξέρει και μιλάει εκ του ασφαλούς].

Σημασία παραμένει να έχει ότι δεν επεκτάθηκαν τα επεισόδια και αυτό είναι κάτι, δείχνει μια εσωτερική ωριμότητα, έστω και ασύνειδη. Προβοκάτορες δεν θα πάψουν να υπάρχουν, έτσι κι αλλιώς, αλλά οι δημοκρατικές συγκεντρώσεις πρέπει να αυτοπροστατεύονται [εάν είναι δημοκρατικές]...

Δολοφονική επίθεση στον Θ. Ιακόμπι διότι είχε κάνει ντοκιμαντέρ για τη Χρυσή Αυγή

Ηχητικό ντοκουμέντο από την επίθεση στον δημοσιογράφο Θωμά Ιακόμπι, ο οποίος κάλυπτε χθες το συλλαλητήριο για την Μακεδονία - Το ντοκιμαντέρ στο οποίο συμμετείχε.       

   

Συγκλονίζει το ηχητικό ντοκουμέντο από την επίθεση οργανωμένης φασιστικής ομάδας στον δημοσιογράφο Θωμά Ιακόμπι, ο οποίος κάλυπτε χθες το συλλαλητήριο για την Μακεδονία και έχει σκηνοθετήσει το ντοκιμαντέρ για την Χρυσή Αυγή.

«Εσύ δεν είσαι που έκανες το ντοκιμαντέρ ρε»; «Εσύ δεν είσαι που τράβαγες το ντοκιμαντέρ για την Χρυσή Αυγή (…) σβήστο τώρα, σβήστο» (σ.σ.αναφερόμενος σε αρχεία που είχε καταγράψει στο κινητό του). «’Ασε με λιγάκι να το κάνω αυτό…το σβήνω. Σταμάτα να με τραβάς», ακούγεται να λέει με δυσκολία ο δημοσιογράφος που δέχεται συνεχώς γροθιές και χτυπήματα. «Σβήστο τώρα, τώρα προχώρα ρε». «Θα το κάνω τώρα». «Σβήστο προχώρα, πάρε το κινητό», ακούγεται να φωνάζει κάποιος άλλος από τους δράστες. «Αφήστε με να το κάνω.. όχι αυτό είναι το εργαλείο μου. Το σβήνω, αλλά αφήστε με να το κάνω». «Τώρα, τώρα», «Δεν μπορώ να αναπνεύσω…το σβήνω, το σβήνω.. αλλά»… «Ντοκιμαντέρ για την Χρυσή Αυγή; Ντοκιμαντέρ για την Χρυσή Αυγή;» «Αφήστε τον ρε παιδιά..» ακούγεται μια φωνή… «Βοήθεια» … «Το κινητό ρε παιδιά»… «Ρε μ… έλα εδώ. Τώρα βοήθεια;. Φέρε το κινητό, προχώρα .. το κινητό πάρτου, φέρε το κινητό… θα γ…ς».     

 Ακούστε το ηχητικό ντοκουμέντο ΕΔΩ   

Ο Θωμάς Ιακόμπι ήταν συντελεστής του ντοκιμαντέρ «Χρυσή Αυγή: Προσωπική Υπόθεση».

Ο Ημεροδρόμος είχε δημοσιεύσει (εδώ) το ντοκιμαντέρ όταν ήταν διαθέσιμο ολόκληρο στο διαδίκτυο (δείτε το και παρακάτω).

«Μια δημοσιογράφος ερευνά για χρόνια την οργάνωση του ελληνικού νεοναζιστικού κόμματος «Χρυσή Αυγή». Η οικονομική κατάρρευση, η πολιτική αστάθεια και οι οικογενειακές σχέσεις έρχονται σε πρώτο πλάνο καθώς το ντοκιμαντέρ προσπαθεί να ανακαλύψει «τι έχουν στο κεφάλι τους οι Χρυσαυγίτες που παρουσιάζονται ως θύματα» του συστήματος» (από την ιστοσελίδα του ντοκιμαντέρ  «Χρυσή Αυγή: Προσωπική Υπόθεση» της Angelique Kourounis).           

  

Πηγή: ΑΠΕ – ΜΠΕ

Αγιορείτες-Μακεδονομάχοι ξεπούλησαν δάσος στην καναδική Eldorado Gold για να γίνει χαβούζα αποβλήτων

Το Άγιο Όρος που να έστειλεαντιπροσωπεία στο «συλλαλητήριο τη Μακεδονία» δεν έχει καμία ευαισθησία όταν η μονή Ιβήρων δίνει δάσος στην καναδική Eldorado Gold για να υλοτομηθεί και να γίνει τοξική χαβούζα αποβλήτων της εξόρυξης.

Στις 22 Ιουλίου 2016 δημοσιεύθηκε στη ΔΙΑΥΓΕΙΑ η Έγκριση επέμβασης σε, δημόσιες και μη δημόσιες, εκτάσεις δασικού χαρακτήρα για την υλοποίηση του έργου »ΜΕΤΑΛΛΕΥΤΙΚΕΣ–ΜΕΤΑΛΛΟΥΡΓΙΚΕΣ ΕΓΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ ΜΕΤΑΛΛΕΙΩΝ ΚΑΣΣΑΝ∆ΡΑΣ» (Υποέργο »Μεταλλευτικές Εγκαταστάσεις Σκουριών.

Oι «μη δημόσιες εκτάσεις» της παραπάνω απόφασης αφορούν 100 στρέμματα από τα 924 στρέμματα του δάσους «Νταμπίζ» που έχει μισθώσει στην Ελληνικός Χρυσός η Ιερά Μονή Ιβήρων Αγίου Όρους. Με το με αρ. πρωτ. 4/17.11.2015 έγγραφο της Μονής, «εξουσιοδοτείται η Ελληνικός Χρυσός να αναλάβει την έκδοση των διοικητικών αδειών για την εγκατάστασή της στο μισθωμένο από αυτήν τμήμα 924 στρεμμάτων του μοναστηριακού δασοκτήματος Νταμπίζ».

Η «εγκατάσταση» της Ελληνικός Χρυσός είναι η μετατροπή του ρέματος Λοτσάνικο σε τέλμα απόθεσης 26 εκατ. τόνων τοξικών αποβλήτων και η διάνοιξη δρόμων πλάτους 25 μέτρων για τη μεταφορά των αποβλήτων. Το Λοτσάνικο, μαζί με το διπλανό ρέμα, τον Καρατζά, είναι τα δυο μεγάλα δασικά ρέματα συνεχούς ροής που υδροδοτούν ολόκληρη την «προ του Άθω» περιοχή, αλλά η Ελληνικός Χρυσός πρόκειται να τα μετατρέψει σε χώρους υποδοχής 75 εκατ. τόνων τοξικών μεταλλευτικών αποβλήτων του μεταλλείου των Σκουριών, με θηριώδη φράγματα ύψους 150 μέτρων.

Η τοπική κοινωνία, ήδη από τις αρχές του 2013, έχει αντιδράσει έντονα στην προοπτική πώλησης του δάσους των 924 στρεμμάτων από τη Μονή στην Ελληνικός Χρυσός για να το μετατρέψει σε χωματερή τοξικών αποβλήτων. Μάλιστα στις 18.1.2013, οι κάτοικοι έκλεισαν στην Ιερισσό το δρόμο προς Άγιο Όρος σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τη δρομολογούμενη συνέργεια της Μονής στο έγκλημα εναντίον του τόπου. Από τη δράση αυτή προέκυψε άλλη μία ποινική δικογραφία, με 20 αγωνιζόμενους κατοίκους να κατηγορούνται για «παρακώλυση συγκοινωνιών».

Παρά τις επανειλημμένες διαβεβαιώσεις της ηγεσίας της Μονής οτι «Δεν υπάρχει περίπτωση να πουληθεί το δάσος και να έρθει η Μονή σε αντίθεση με τους γείτονές της», τα αργύρια της εταιρείας ήταν πολλά και δελεαστικά. Και το Σεπτέμβριο του 2014 έκλεισε η ανίερη συμφωνία: «Μακροχρόνια μίσθωση» αντί πώλησης και 1.400.000 στα ταμεία της Μονής, ως «δωρεά» από την ευγνωμονούσα εταιρεία. Aπό τα μισθώματα, που δεν γνωρίζουμε πόσα θα είναι, το Ελληνικό Δημόσιο φυσικά δεν θα εισπράξει τίποτα. Για να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα, οι «άγιοι πατέρες» της Μονής δήλωσαν ότι πείστηκαν από τις διαβεβαιώσεις της Ελληνικός Χρυσός ότι «στο συγκεκριμένο χώρο δεν θα χύνονται απόβλητα της εξόρυξης και της επεξεργασίας του μεταλλεύματος, αλλά θα γίνεται μόνο απόθεση χωμάτων που δεν θα είναι επιβαρυμένα με βαρέα μέταλλα ή άλλα τοξικά, αρσενικό κ.λ.π».

Είναι αφελές οτι η «αγία τριάδα» της Μονής Ιβήρων – ο ηγούμενος Ναθαναήλ, ο «διαχειριστής» της παπά Αντώνιος και ο «ιστορικός» της γέροντας, φιλόσοφος Βασίλειος – δεν γνώριζαν για τι προορίζεται το δάσος που μίσθωσαν στην εταιρεία. Ήξεραν. Ξέρουν. Έχουν ζυγίσει το βάρος των 75 εκατ. τόνων αποβλήτων στις ζωές των γειτόνων τους της ΒΑ Χαλκιδικής και το «χρυσό» της Ελληνικός Χρυσός στην Ιερά Κάσα της Μονής. Και επέλεξαν το χρυσό. Τα τοξικά απόβλητα στο μοναστηριακό δάσος του Κακάβου είναι μακριά από τη Μονή και το κελί του Βασίλειου. Οι διαβεβαιώσεις ότι η εταιρεία δήθεν μίσθωσε την έκταση για τον καθαρό αέρα του βουνού δεν στοιχίζουν τίποτα στους παπαΑντώνηδες. Ένα μόνο κόμπο στο κομποσκοίνι τους και ένα «Κύριε, συγχώρεσέ με τον αμαρτωλό».

Αλλά στους Ιούδες, η κοινωνία και η ιστορία ποτέ δεν επεφύλαξαν καλή μεταχείριση.

Πηγή: https://antigoldgr.org/

       

To τέλος του Κινήματος Αλλαγής

Το – προαναγγελθέν – «ναι» του Θανάση Θεοχαρόπουλου στην συμφωνία των Πρεσπών μπορεί να ήταν εκείνο που έφερε την τελική έκρηξη στο ΚΙΝΑΛ, τις εξελίξεις όμως είχαν ήδη δρομολογήσει, αμετάκλητα, ο Σταύρος Θεοδωράκης και ο Γιώργος Παπανδρέου.

Από την στιγμή που ο Θεοδωράκης ρίσκαρε ακόμη και την ύπαρξη του Ποταμιού για να στηρίξει τις Πρέσπες ο Θεοχαρόπουλος δεν είχε άλλη επιλογή. Και από το σημείο εκείνο που ο Γιώργος Παπανδρέου αποφάσισε να παρέμβει δημόσια και να στηρίξει (ξανά) τις Πρέσπες, ο δρόμος δεν είχε επιστροφή.

Η χθεσινή απόφαση της Κεντρικής Επιτροπής της ΔΗΜΑΡ, άλλωστε, να υπερψηφίσει την συμφωνία των Πρεσπών ήταν ήδη αναμενόμενη και προεξοφλημένη, από την στιγμή που ο αντιδήμαρχος Αθηναίων Λευτέρης Παπαγιαννάκης – γιος του Μιχάλη Παπαγιαννάκη, μέλος της ΔΗΜΑΡ και στενός πολιτικός φίλος του Θανάση Θεοχαρόπουλου – είχε ανακοινώσει την παραίτησή του από το Κίνημα Αλλαγής. Εξ ου και η σπουδή του Ανδρέα Λοβέρδου να προαναγγείλει εξ ονόματος (;) Γεννηματά από χθες το πρωί την διαγραφή Θεοχαρόπουλου, εξ ου και η προειλημμένη και σχεδιασμένη απόφαση της προέδρου του ΚΙΝΑΛ να ανακοινώσει έκτακτο συνέδριο για τον Μάρτιο με εκλογή συνέδρων από την βάση.

Είναι μια απόφαση που στοχεύει σαφώς στην διάλυση και απορρόφηση των κομματικών «συνιστωσών» του ΚΙΝΑΛ – της ΔΗΜΑΡ του Θανάση Θεοχαρόπουλου και του ΚΙΔΗΣΟ του Γιώργου Παπανδρέου – και την υπαγωγή τους στον «ενιαίο φορέα» υπό την ηγεσία της Φώφης Γεννηματά και του αντιΣΥΡΙΖΑ μετώπου. Όμως, ουδείς γνωρίζει που θα βρίσκεται μέχρι τον Μάρτιο ο Θανάσης Θεοχαρόπουλος – ο οποίος έχει ανοιχτούς διαύλους τόσο με τον Σταύρο Θεοδωράκη όσο και με τον ΣΥΡΙΖΑ –, ούτε με ποιους όρους θα επιλέξει να πορευτεί ο Γιώργος Παπανδρέου, ο οποίος σε κάθε περίπτωση δεν είναι απλώς το οποιοδήποτε στέλεχος του ΚΙΝΑΛ.

Εν ολίγοις και στην πράξη, η σύγκλιση του έκτακτου συνεδρίου δεν αποτελεί παρά την, επίσημη πλέον, αποδοχή της αρχής τους τέλους για το ΚΙΝΑΛ. Το Ποτάμι και ο Θεοδωράκης έφυγαν νωρίς, ο Θεοχαρόπουλος είτε διαγραμμένος είτε όχι είναι πρόεδρος άλλου κόμματος, και ο Παπανδρέου θέλει μεν να βρίσκεται στην επόμενη Βουλή αλλά έχει και την δύναμη και το όνομα για να επιβάλει εκείνος τους όρους. Κοινώς, χωρίς το πολιτικό πρόσχημα έστω της σύμπραξης με την ΔΗΜΑΡ και το ΚΙΔΗΣΟ, το ΚΙΝΑΛ δεν είναι τίποτα περισσότερο από το παλαιό και συρρικνωμένο ΠΑΣΟΚ. Και μετά τις διαφοροποιήσεις Παπανδρέου και Θεοχαρόπουλου, η Φώφη Γεννηματά και η ηγεσία της Χαριλάου Τρικούπη δεν είχαν άλλον χρόνο να «αγοράσουν» - ούτε η εσωτερική αναμέτρηση μπορούσε πλέον να μεταφερθεί σε μετεκλογικό χρόνο.

«Το δίλημμα είναι ένα και δεν κρύβεται πια κάτω από το χαλί», αναγνωρίζει παλαιό και αποστασιοποιημένο σήμερα στέλεχος του ΠΑΣΟΚ: «Με ποιους πάμε και ποιους αφήνουμε. Κι ο Παπανδρέου κι ο Θεοχαρόπουλος είπαν καθαρά, αν μη τι άλλο, με ποιους δεν θα πάνε. Μένει να φανεί εάν θα το κάνει και η Φώφη…».

Κατά κάποιους άλλους, η απάντηση έχει ήδη δοθεί από τον… Ευάγγελο Βενιζέλο και τον Ανδρέα Λοβέρδο, που στηρίζουν σθεναρά και σταθερά την σύγκλιση με την ΝΔ. Ο μεν πρώτος ουδέποτε έκρυψε ότι όραμά του είναι η «επανάληψη» της συγκυβέρνησης Σαμαρά, ο δε δεύτερος – εκ των σημαιοφόρων του δόγματος της «στρατηγικής ήττας» του ΣΥΡΙΖΑ - έσπευσε να προαναγγείλει «εξαφάνιση» των διαφωνιών.

«Οι 19 από τους 20 βουλευτές του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΣΥ θα καταψηφίσουν την Συμφωνία των Πρεσπών και όλες οι αναστατώσεις που υπήρξαν εξαιτίας ενός ή δύο ανθρώπων θα εξαφανιστούν διότι είναι ζήτημα της Κοινοβουλευτικής Ομάδας», δήλωνε χθες το πρωί.

Το πρόβλημα και για τον Βενιζέλο και για τον Λοβέρδο, και κυρίως για την Φώφη Γεννηματά, είναι πως οι εξελίξεις τους εκθέτουν. Εκθέτουν και τους ίδιους και το «όλον» παλαιό ΠΑΣΟΚ. Η δημόσια παρέμβαση Παπανδρέου εκθέτει το μπλοκ του «εκσυγχρονισμού» και του Κώστα Σημίτη που επιμένει να σιωπά και να ενθαρρύνει παρασκηνιακά τα μέτωπο κατά του ΣΥΡΙΖΑ, παρά την γνωστή, πάγια και δεδηλωμένη θέση του πρώην πρωθυπουργού υπέρ της επίλυσης του ονοματολογικού με σύνθετη ονομασία erga omnes… Και η χθεσινή δήλωση του Θανάση Θεοχαρόπουλου ότι του προτάθηκε να τεθεί επικεφαλής του ψηφοδελτίου Επικρατείας του ΚΙΝΑΛ προκειμένου να καταψηφίσει τις Πρέσπες, εκθέτει βαριά το κοινό «αφήγημα» της Φώφης Γεννηματά και του Κυριάκου Μητσοτάκη περί συνδιαλλαγής της κυβέρνησης με τους βουλευτές που στηρίζουν την συμφωνία…      

tvxs.gr

Η ανεπάρκεια του απρόσωπου πολιτικού προσωπικού

Γράφει ο Δημήτρης Νανούρης

Οι άδειες δρομολογούν τη διαιώνιση της εργασίας και δευτερευόντως διορθώνουν τη δυσανεξία του δημογραφικού. Δουλεύουμε μεν για να περνάμε απ’ το ταμείο κάθε πρώτη και δεκαπέντε, αλλά και για ν’ απολαμβάνουμε τα μικρά διαλείμματα ανέμελης αναδουλειάς που κατακτήθηκαν με αιματηρούς αγώνες. Εισέπρατταν τα δεδουλευμένα οι δημόσιοι υπάλληλοι άλλοτε την ενάτη εκάστου μηνός κι η απέραντη χαρά τόσο των ιδίων όσο και των εδωδιμοπωλών του μαχαλά, οίτινες κατά την ημέρα εκείνη έσβηναν τα βερεσέδια απ’ τα τεφτέρια, διασώζεται στο δημώδες απόφθεγμα «και ο μήνας έχει εννιά», το οποίο παρέδωσε στην αθανασία η φωνή του Νίκου Γούναρη σε μουσική Μιχάλη Σουγιούλ και στίχους Γιώργου Τζαβέλλα.

Διακοπές ονομάζονται παρ’ ημίν οι περιστασιακές παύσεις από τη ρουτίνα του επαγγέλματος και την άχαρη καθημερινότητα. Προ κρίσης συνιστούσαν ανθηρή βιομηχανία, ήτις τροφοδοτείτο αρκούντως από το περίσσευμα του πληθυσμού της ημεδαπής και κατάντησαν την εποχή των μνημονίων ασήμαντη βιοτεχνία πενιχρής κατ’ οίκον παραγωγής τύπου φασόν· όποιος διαθέτει σπίτι στο χωριό, έστω και εξ αδιαιρέτου, δύναται να δραπετεύσει από το άστυ, ειδάλλως ξεκαλοκαιριάζει στο μπαλκόνι με θέα τα λουλούδια των απέναντι. Η ανάπτυξη του τουρισμού στην Ελλάδα εσχάτως ελαχίστως σχετίζεται πλέον με την εγχώρια αγορά που συρρικνώνεται και καταρρέει. Αντιθέτως αντλεί πελάτες από την αλλοδαπή, οι οποίοι εκμεταλλεύονται τη φτήνια, εξαιτίας της εσωτερικής υποτίμησης, και τη βγάζουν μπέικα σχεδόν τσάμπα σε παράκτιους ή ημιορεινούς προορισμούς καρσί στο απέραντο γαλάζιο.

Υπεισέρχεται νομοτελειακά στα ειδυλλιακά τοπία του Αιγαίου και του Ιονίου η έξαρση των γεννήσεων στην οποία αναφέρθηκα στην πρώτη φράση. Ιδού πώς: Ο χρυσός ουράνιος δίσκος θερμαίνει τα σώματα το θέρος, θάλπει τις καρδιές και πυροδοτεί τη λίμπιντο. Ερωτεύεσαι εκ νέου ακόμα και έτερόν σου ήμισυ εκ του πάλαι ποτέ, που λέει ο λόγος. Δεν είναι διόλου τυχαίο πως στις πόλεις η πλειονότης αγοριών και κοριτσιών της γενιάς μου, των προηγούμενων και των αμέσως επόμενων, εορτάζουμε με κατάνυξη τα γενέθλιά μας περί το Πάσχα. Οι σχετικές προσθαφαιρέσεις επαληθεύουν την υπόθεση ότι η σύλληψή μας επήλθε τον ξανθοκόκκινο Αύγουστο, μήνα που παραπέμπει ευθέως στα ιερά μπάνια του λαού. Δειγματοληπτική εξέταση ομηλίκων μου αποδεικνύει αντιστοίχως πως οι Θεσσαλοί αποτελούν σπορά της περιόδου που αργούν οι εργασίες καλλιέργειας του βάμβακος, οι Αιτωλοακαρνάνες των καπνών κ.ο.κ.

Να προκαλώ και να παρακολουθώ γόνιμες κουβέντες επιδιώκω αντιθέτως κατά την άδειά μου, μεταξύ άλλων. Εναστρη βραδιά του περσινού Αυγούστου ξέμεινα μέχρι πρωίας με παρέα εικοσάχρονων στην Πλάτσα τ’ Απεραθιού. «Τι δουλειά είχες με την πιτσιρικαρία;» με ρωτούσαν παραξενεμένοι φίλοι την επαύριο. Κι όμως! Πέρασα αλησμόνητα ανάμεσα στα φωτεινά πρόσωπα και τα φρέσκα τους μυαλά. Θυμάμαι τη ζέση με την οποία η Αννέζα, φοιτήτρια της Φιλοσοφικής, μιλούσε για τον Παπαδιαμάντη και τον Βιζυηνό, την ενάργεια της Αννούλας αναλύοντας την πολιτική κατάσταση από ανατρεπτική σκοπιά.

Ηταν αποκάλυψη για μένα οι κρυστάλλινες ατάκες της Αργυρώς, του Νικόλα, του Κωνσταντίνου, καθώς και το πηγαίο χιούμορ του Στέφανου. Διαπίστωσα με υπερηφάνεια ότι τα παιδιά μας υπερτερούν κατά πολύ από μας. Η βαρυχειμωνία, δυστυχώς, μ’ έκλεισε στο σπίτι κατά την πρόσφατη άδεια, από την οποία επιστρέφω σήμερα. Μούχλιασα στον καναπέ και την οθόνη. Εκών άκων, λοιπόν, είδα στην τιβί τη συζήτηση για την ψήφο εμπιστοσύνης της Βουλής στην κυβέρνηση. Ενιωσα οδυνηρά συναισθήματα απελπισίας ακούγοντας την τραγική έκπτωση του δημόσιου λόγου, να πηγαίνει πακέτο με τα σκόντα στα εμπορικά καταστήματα. Εκτός απ’ τους αξιοθρήνητους αρχηγούς, σχεδόν άπαντες οι βουλευτές μοστράρισαν ένας ένας την κραυγαλέα ανεπάρκειά τους. Ελεος!

    

Ζωή σαν μανταρίνι

Γράφει η Αρχοντία Κάτσουρα

Δύο, τέσσερα, έξι, οκτώ, δέκα… είκοσι έξι, είκοσι οκτώ, τριάντα. Τριάντα κουκούτσια, όλα από ένα μόνο φρούτο, ένα μανταρίνι τόσο όσο η γροθιά της.

Είχε υποσχεθεί να το κάνει. Να μετρήσει τα κουκούτσια.

Εφαγε και δεύτερο μανταρίνι όσο έγραφε. Μετά άρχισε να μετράει: δύο, τέσσερα, έξι, οκτώ… είκοσι δύο, είκοσι τρία. Αυτό ήταν μια σταλιά μικρότερο, δυο φετούλες λιγότερες, άντε τρεις.

Αλλά τόσο γλυκό. Τα τελευταία από τη μανταρινιά τη χιώτικη στον κήπο του εξοχικού. Του χρόνου πάλι.

Οταν τη φύτεψαν, είκοσι χρόνια πίσω, ήταν ένα δεντράκι τόσο δα, λεπτό σαν κλαράκι με καμιά δεκαριά πράσινα φρούτα που έπεσαν γρήγορα. Αλλά μετά αποδείχτηκε πολύ προκομμένο, την επόμενη χρονιά έκοψαν αρκετά φρούτα. Από τη μεθεπόμενη δεν αγόρασαν ξανά μανταρίνια. Μόνο μια φορά που έπεσε απότομα χιονιάς βαρύς και χάλασε τους καρπούς.

Η μανταρινιά άντεξε· το μόνο από τα ξινά του κήπου, που χάλασαν όλα κι έπρεπε να τα μπολιάσουν από την αρχή. Δεν είχαν προλάβει να τα σκεπάσουν, να τα σώσουν…

Οταν ήταν μικρή, της άρεσε να τσακίζει τη φλούδα των μανταρινιών και να μυρίζει το άρωμα, που ακόμη και όταν το φρούτο ήταν ακόμα πράσινο γέμιζε το δωμάτιο. Ή αφού το φάει να πετάει τη φλούδα στο τζάκι για να μοσχοβολήσει ο τόπος. Θυμόταν βέβαια και το τσούξιμο, αν τυχόν τα αιθέρια έλαια, την ώρα που έσπαγε η φλούδα, ξέφευγαν και πήγαιναν στα μάτια…

Και τώρα μέτραγε κουκούτσια. Τι χαζομάρα, τι παιδιάρισμα… Πιο πολύ για αστείο το έκανε, δεν ήθελε να δουλέψει.

Στόχος, να υπολογίσει πόσα κουκούτσια είχε αναγκαστεί να βγάλει και πόσο χρόνο αφιέρωσε στα χρόνια της ζωής της, γιατί επέμενε να τρώει μανταρίνια χιώτικα. Τόσα μανταρίνια, τόσα κουκούτσια, τόσα λεπτά της ώρας επί τόσα χρόνια ίσον τόσος χρόνος χαμένος.

Ενας φίλος της, που αγόραζε μόνο κλημεντίνες, αλλά και καρπούζι χωρίς κουκούτσια, υποστήριζε ότι δεν υπάρχει λόγος να ταλαιπωρείσαι όταν υπάρχει φρούτο χωρίς κουκούτσια, ούτε να σπαταλάς πολύτιμο χρόνο.

- Υπολόγισε τον χρόνο τη ζωής σου που έχεις χάσει φτύνοντας κουκούτσια από τα μανταρίνια και βγάζοντας με το πιρούνι τα σποράκια από το καρπούζι, της είπε με το γνωστό προβοκατόρικο και πειραχτικό ύφος του.

Ποιος; Εκείνος που απολάμβανε ηδονικά το φαγητό, όπως και ό,τι άλλο έκανε στη ζωή του, όπως και ό,τι του άρεσε: τον καφέ του, το τσιγάρο του, τη δουλειά του και άλλα πράγματα…

- Μα, το πιο γλυκό μέρος του καρπουζιού είναι εκεί που έχει τα κουκούτσια, αντέτεινε εκείνη. Κι έπειτα είναι κι αυτό μέρος της ιεροτελεστίας…

- Χαμένος χρόνος, επέμενε. Προσπάθησε να το υπολογίσεις. Κάνε τη ζωή σου πιο απλή…

- Απλή κάνω τη ζωή μου όταν πλένω τα ρούχα στο πλυντήριο, του απάντησε. Δεν τον έπεισε.

Αποφάσισε λοιπόν να του κάνει το χατίρι - για μια ακόμη φορά. Η υπόθεση, φυσικά, καταδικασμένη και κόπος μάταιος. Γρήγορα εγκατέλειψε την προσπάθεια. Δεν μετριούνται τα χρόνια με κουκούτσια μανταρινιού, ούτε το αντίστροφο.

Κοίταξε τις αρωματικές φλούδες και το βουναλάκι από τα σπέρματα των φρούτων στο πιάτο πάνω στο γραφείο.

Θυμήθηκε ό,τι είχε κάνει μέχρι εκείνη τη στιγμή στη ζωή της, ό,τι άξιζε πραγματικά, ό,τι κρατούσε στα δικά της πολύτιμα, σε αυτά που άξιζε να σώσει και να διατηρήσει ζωντανά. Τίποτα δεν είχε έρθει εύκολα, τίποτα δεν της χαρίστηκε.

Επρεπε να προσπαθήσει, να δυσκολευτεί, αλλά ο χυμός μετά ήταν δυο φορές πιο γλυκός, τα αρώματα πιο δυνατά. Κι ύστερα οι κόποι, οι στενοχώριες ξεχνιούνταν. Κάτι σαν τα μανταρίνια τα χιώτικα, είχαν κουκούτσια, αλλά ο χυμός απαράμιλλος.

Κι όπως αναλογιζόταν τον διάλογο για τα μανταρίνια, ασυναίσθητα έφερε τα χέρια της στο πρόσωπό της. Τα δάχτυλά της μύριζαν αναζωογονητικά αιθέρια έλαια εσπεριδοειδών: φρεσκάδα και δύναμη και υγεία και ανατολίτικος αισθησιασμός.

Ετσι, είναι, σκέφτηκε. Να τρως μανταρίνι με κουκούτσια. Να ζεις τη ζωή.