Ο Αγιος Μητροπολίτης Πειραιώς και ανωτάτης… μπακαλικής

 

Λένε ότι απευθύνονται στο ποίμνιο ως ποιμένες. Αλλά ορισμένοι δεν μπορούν να κρύψουν ότι συμπεριφέρονται σαν εκκλησιαστικοί “μαυρογιαλούροι” που απευθύνονται σε “πρόβατα”. Για του λόγου το αληθές πάμε να δούμε το νέο “θαύμα” του Μητροπολίτη Πειραιώς Σεραφείμ.

 

Ενα “θαύμα” θράσους που συνετελέσθη λες και δεν ήταν ο ίδιος ο Αρχιεπίσκοπος ή ο Αναστάσιος Αλβανίας ή ο Μητροπολίτης Κατερίνης, που δοκιμάστηκαν από τον κορωνοϊό. Λες και ο Μητροπολίτης Καστοριάς δεν δοκιμάζεται αυτή την ώρα από τον ιό. Λες και δεν “έφυγε” από τον κορωνοιό ο Μητροπολίτης Λαγκαδά. Λες και από Σερβία μέχρι Ουκρανία δεν πέθαναν Ορθόδοξοι ιεράρχες από την πανδημία. Λες και στο Άγιο Όρος δεν μπήκαν σε καραντίνα 6 Μονές…

 

Στην Ποιμαντορική Εγκύκλιό του για τα Χριστούγεννα 2020, ανάμεσα στα άλλα, λοιπόν, ο Άγιος Πειραιώς αναφέρει για τη Θεία Λειτουργία:

 

«Ἡ κοσμική ἐπιστήμη ἐπιδιώκει νά ἑρμηνεύσει τό ὑπέρλογο πού ἐκφεύγει τῆς γνωστικῆς της δυνατότητος. Ὡστόσο στήν παροῦσα συγκυρία ἀποδεχόμενοι τό πείραμα καί τήν παρατήρηση, τίς μεθόδους τῆς ἐπιστήμης ἔχομε ἁπτό τό θαῦμα τῆς πίστεως. Ἀπό τίς ἀρχές Μαΐου ἕως τίς ἀρχές Νοεμβρίου ἐπί 25 Κυριακάς λειτούργησαν ἀκωλύτως οἱ 10.000 Ναοί στήν Ἑλληνική Ἐπικράτεια καί ἐτελέσθησαν περίπου 250.000 Θεῖες Λειτουργίες. Κατ’ ἐλάχιστον προσῆλθαν στά ἄχραντα μυστήρια 10 ἄτομα εἰς ἑκάστην, ἀμέσως συμπληρώνεται ὁ ἀριθμός τῶν 2.500.000 ἀνθρώπων πού μετέλαβον τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων. Ἐάν λοιπόν ἡ πανδημία διεσπείρετο διά τῆς Θ. Κοινωνίας θά ἔπρεπε νά ὑπάρχουν ἐκτός τῶν ἄλλων τουλάχιστον 2.000.000 κρούσματα στήν Χώρα μέ ὑπολογισμό ἐνδεικτικό, διότι κατά τίς 25 ἑβδομάδες τελέσθηκαν ἐκτός τῶν Κυριακῶν πάρα πολλές Θ. Λειτουργίες κατά τόν 15Αὔγουστο καί τίς μνήμες ἑορταζομένων Ἁγίων».

 

Σημειώνουμε το δέος που νιώσαμε μπροστά στην ανωτάτη… “μπακαλική”, την οποία χρησιμοποιεί ο Σεραφείμ. Για το “υπέρλογόν” του που παριστάνει την στατιστική και μαθηματική επιστήμη. Για την “μπακαλική” της β’ Δημοτικού που η “επιστημονικότητά της” είναι αντιστρόφως ανάλογη του φαρισαϊσμού της…

 

Προσέξτε, λοιπόν, πως έχουν τα πράγματα:

 

α) Στην αρχή μας είπαν ότι “η Πίστη σώζει”. Ένα σόφισμα που δεν άντεξε και γρήγορα αχρηστεύτηκε κάτω από την υπενθύμιση ότι τα πρώτα κρούσματα και οι πρώτες απώλειες ανθρώπινων ζωών που σημειώθηκαν στην Ελλάδα ήταν μεταξύ των πιστών προσκυνητών που επέστρεψαν από τους Άγιους Τόπους. Συμπέρασμα: Η πίστη μπορεί και να σώζει από διάφορα ορισμένους, αλλά από τον κορωνοιό δεν σώζει…

 

β) Στη συνέχεια ισχυρίστηκαν ότι η Θεία Κοινωνία χαρίζει… ανοσία. Ότι τάχα “θωρακίζει” απέναντι στην πανδημία. Κι αυτή η σοφιστεία πήγε περίπατο. Απόδειξη το γεγονός ότι η μισή Ιερά Σύνοδος βρέθηκε θετική (μολύνθηκε δηλαδή) από τον κορωνοϊό. Τι να σκεφτεί ο αδαής πιστός τώρα; Ότι οι μισοί Μητροπολίτες δεν πιστεύουν επαρκώς και ότι δεν κοινωνούν ώστε να παραμείνουν “θωρακισμένοι”;…

 

γ) Αφού τελειώσαμε με το «η πίστη σώζει» και ότι “η Θεία Κοινωνία θωρακίζει”, τώρα περάσαμε στο νέο τροπάρι: «Η Θεία Κοινωνία δεν κολλάει»…

 

Όμως: Αν κάνουμε χρήση αυτής της σπουδαίας μπακαλιστικής λογικής δεν έχουμε παρά να υπολογίσουμε από τον Μάρτη μέχρι σήμερα πόσοι μετακινήθηκαν με τα ΜΜΜ. Και τότε  καταλήγουμε στο εξής Σεραφείμιο συμπέρασμα: Αφού δεν έχουμε τουλάχιστον 10.000.000 καταγεγραμμένα κρούσματα, όσοι και οι Έλληνες που είτε οι ίδιοι είτε οι δικοί τους πάνε κι έρχονται με λεωφορεία και τρένα, ε, τότε ο κορωνοϊός δεν κολλάει ούτε στα και από τα ΜΜΜ…

 

Παρομοίως, η Σεραφείμιος μπακαλική μπορεί να εφαρμοστεί και για την εξαγωγή συμπερασμάτων ως προς τους χώρους δουλειάς. Απλό: Αφού οι άνθρωποι συνεχίζουν να πηγαίνουν στις δουλειές τους, κι αφού 5 εκατομμύρια εργάτες, υπάλληλοι κλπ δεν μετατράπηκαν σε 5.000.000 κρούσματα, ε, ούτε στους χώρους δουλειάς κολλάει…

 

Το αυτόν: Από τη λογική του “υπέρλογου” δεν μπορεί κανείς να εξαιρέσει τα σχολεία, τις πλατείες, τα εστιατόρια, τα πάρτι και ό,τι άλλο βάλει ο νους μας, μιας και δεν έχουν καταγραφεί τα αντίστοιχα εκατομμύρια κρούσματα που θα έπρεπε – κατά Σεραφείμ – να είχαν εμφανιστεί.

 

Για τέτοια “μαθηματική αυθεντία” μιλάμε ο κ.Σεραφείμ… Απορούμε όμως: Πώς με τέτοιο “αναλυτικό εργαλείο” στα χέρια του, ο Άγιος Πειραιώς δεν κατέληξε (ακόμα) στο προφανές, με βάση την “υπέρλογη” δοκησισοσοφία του: Οτι, δηλαδή, ο κορωνοϊός όχι μόνο δεν κολλάει, αλλά ότι δεν υπάρχει κιόλας! 

 

Κατόπιν αυτών, περιττό βέβαια να ρωτήσουμε πως γνωρίζει ο Μητροπολίτης πόσα είναι τα πραγματικά κρούσματα στη χώρα. Πως ξέρει τον αριθμό, από την στιγμή που δεν τον ξέρει κανείς! Πως κατάφερε να τα μετρήσει όταν επιστήμονες και υγειονομικοί ζητούν ακριβώς αυτό: Να αγκαλιάσουν τα τεστ το σύνολο του πληθυσμού για να ξέρουμε τι γίνεται. Αλλά, μάλλον, αυτά είναι ερωτήματα που δεν αγγίζουν τις γνώσεις των «Αγίων”.

 

Εν ολίγοις – πρώτον: Η Θεια Κοινωνία ως εκκλησιαστικό μυστήριο, τόσο “θωρακίζει” από τον κορωνοιό, όσο και το άλλο μυστήριο, του γάμου, “θωρακίζει” από τα χιλιάδες διαζύγια. Η Θεία Κοινωνία “δεν κολλάει”, όσο και το άλλο εκκλησιαστικό μυστήριο, της βαπτίσεως, “δεν κολλάει” στον βαπτισμένο την “αμαρτία”…

 

Εν ολίγοις – δεύτερον: Αντί να μπαρουφολογεί ο «Άγιος Πατέρας» και αντί να μοιράζει ποιμαντορικές παρλαπίπες, γιατί δεν κάνει κάτι απλό: Αφού του αρέσει να πουλάει θαύματα, καθισμένος στον μητροπολιτικό θρόνο του, γιατί δεν το κάνει πιο πειστικά: Ας πάρει το κουταλάκι του, αυτός και μερικοί άλλοι του ιερατείου, και ας πάνε στις μονάδες που νοσηλεύονται ασθενείς. Ας πάνε εκεί να κοινωνήσουν τους αρρώστους. Και μετά, αφού η Θεία Κοινωνία δεν κολλάει, ας αρχίσουν – σε δημόσια θέα – να κοινωνούν και οι ίδιοι. Με το ίδιο κουταλάκι. Με το κουταλάκι και με την ίδια Θεία Κοινωνία που πριν από λίγο κοινώνησαν τους συνανθρώπους μας. Αυτούς που παλεύουν και βασανίζονται και που πάνω στην αρρώστια τους κάποιοι βλασφημούν. Άντε, λοιπόν, πηγαίνετε…   

πηγή   

Η πραγματική αλληλεγγύη δεν είναι λάιφ στάιλ

 

γράφει ο Γιώργος X. Παπασωτηρίου

  

Στην Ερμού το όργανο της «εξουσίας» κλωτσάει έναν άστεγο. Στο Κολωνάκι και στον Πειραιά η εξουσία μοιράζει φαγητό στους φτωχούς!

 

Η κλωτσιά του μπάτσου πονάει. Μα, πιο πολύ πονάει η «κλωτσιά» της ταπείνωσης από τους πολιτικούς. Γιατί η «αλληλεγγύη» ταπεινώνει τον δέκτη και διαφθείρει τον πομπό, όταν γίνεται πολιτική επικοινωνία, λάιφ στάιλ και εταιρικό branding, όταν γίνεται επιχείρηση διαμόρφωσης φιλολαϊκής εικόνας με εξαγορά «ανθρωπιάς». Αυτό έκανε ο Ντόναλντ Τραμπ, ο Μπολσονάρου, ο Όρμπαν, ο Τζόνσον.

 

Γρήγορα αποκαλύπτεται η υποκρισία. Παρόλα αυτά, οι «κάτω», έστω πρόσκαιρα, ξεγελιούνται. Η Εικόνα επιβάλλεται στο Είναι και το καθορίζει. Οι πολιτικοί, σήμερα, δεν χρειάζεται να «Είναι», μόνο να «Φαίνονται». Το ίδιο κι εμείς. Όλα είναι "εικόνα". Οι άστεγοι, οι άνεργοι, οι πεινασμένοι, οι φυλακισμένοι, οι πρόσφυγες του Καρά Τεπέ και της Αμυγδαλέζας, οι κρατούμενοι στα κρατητήρια της Πέτρου Ράλλη, οι γυναίκες που βιάζονται, τα παιδιά που κακοποιούνται, οι γιατροί και οι  νοσοκόμοι που δίνουν μάχες στα νοσοκομεία, οι χιλιάδες νεκροί του κορονοϊού και της κυβερνητικής ιδεοληψίας, δεν υπάρχουν. Ό,τι δεν φαίνεται, δεν υπάρχει. Ο Χοσέ Μουχίκα, ο πάμπτωχος πρώην πρόεδρος της Ουρουγουάης, απτό παράδειγμα μιας άλλης διαχείρισης της εξουσίας, δεν υπάρχει. Οι νέοι που αρνούνται τον καταναλωτικό τρόπο ζωής και το «εγκεφαλικό κάψιμο» (burn out), τον άγριο ανταγωνισμό, την ανάγκη της συνεχούς αύξησης της αποδοτικότητας και τη φενάκη της αλήθειας από το ηλεκτρονικό-ψηφιακό θέατρο της ψευδαίσθησης, κρύβονται στο σκοτάδι όταν δεν διώκονται από τους "σερίφηδες". Η πραγματικότητα είναι αυτή που δείχνουν οι κάμερες. Ο κόσμος είναι χωρισμένος σε ορατό και αόρατο, το ίδιο και οι άνθρωποι.   

 

Η κουλτούρα της εγγύτητας και η συλλογικότητα ως νόημα και περιεχόμενο της ζωής των «κάτω» εξαερώνονται. Η κοινωνική αποστασιοποίηση δίνει τη χαριστική βολή. Απέναντι σ’ αυτό κενό δεν έχει απομείνει τίποτ’ άλλο πέρα από τον εαυτό που καθρεφτίζεται στις σέλφι, αυτοπαραμυθιάζεται με τις autofiction ιστορίες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, και ενίοτε δονείται στιγμιαία από την κλωτσιά ενός μπάτσου στο σώμα κάποιου άστεγου ή μη. Τότε αντιδρά μ’ ένα οργισμένο «dislike», αλλά γρήγορα ξαναγυρνά στη χρήση, στο διαρκές αυτό-καθρέφτισμα. Η πολιτική δεν αποτελεί πια σημείο αναφο­ράς, όπου θα μπορούσε να αφιερωθεί κανείς με πάθος για να νοηματοδοτήσει την ύπαρξή του. Έχουμε πέσει στην παγίδα του Νάρκισσου με τα μαγικά καθρεφτάκια-οθόνες. Εκεί όπου υπερεπενδύουμε σε εγωπάθεια, σε αυτολατρία και σε ναρκισσισμό των μικρών διαφορών.

 

Όμως, υπάρχει ελπίδα. Είναι στο "σκοτάδι" αλλά υπάρχει και κάποια στιγμή θα ανάψει όσο κι αν προσπαθήσουν οι σιδερόφρακτοι σερίφηδες του συστήματος να τη σβήσουν. Η λύση θα έρθει από τους νέους, που αρνούνται τον καταναλωτικό τρόπο ζωής και την ιδιοκτησία, που απορρίπτουν την κοινωνία της κατανάλωσης και του αυτοκανιβαλισμού, που απορρίπτουν ότι η συσσώρευση πλούτου τους κάνει δήθεν πιο αυτόνομους και πιο ελεύθερους, που γνωρίζουν ότι το παρόν σύστημα καταστρέφει τον πλανήτη. Είναι οι νέοι που προτείνουν τη συνεταιριστική οικονομία και τη συνεισφορά, που μοιράζονται αλληλέγγυα τις γνώσεις τους, και ακολουθούν εναλλακτικές καλλιέργειες μη εξάντλησης της γης. Δεν επιδιώκουν να καταναλώνουν όλο και περισσότερο και αυτό τους δίνει το αίσθημα του ελέγχου της ύπαρξής τους. Τέλος, είναι οι νέοι που θεωρούν ότι η πραγματική αλληλεγγύη και η αγάπη μπορούν να είναι ένα σημείο αντίστασης ενάντια στην καπιταλιστική παγκόσμια τάξη, γιατί ο καπιταλισμός χρησιμοποιεί τις νέες τεχνολογίες με τρόπο που να καθιστούν τον εαυτό κέντρο του κόσμου, άρα δεν είναι συμβατός με την πραγματική αγάπη, αυτή που εννοούσε ο Ρεμπώ όταν έλεγε: "Εγώ είναι ένας άλλος"…   

Οι Μητσοτάκης – Σακελλαροπούλου μοίρασαν συσσίτια…

 

γράφει ο Νίκος Μπογιόπουλος

 

Ο μεν πρωθυπουργός Μητσοτάκης εδοξάσθη από τις κάμερες της “λίστας Πέτσα” να μοιράζει γεύματα και δώρα σε άπορους στο Κερατσίνι.

Η δε Πρόεδρος της Δημοκρατίας κυρία Σακελλαροπούλου να συμμετέχει σε διανομή συσσιτίων στο Μεταξουργείο.

Λαμπρά. Θαυμάσια. Και φυσικά μέσα στο χριστουγεννιάτικο πνεύμα…

Ομως κι αφού το κράτος μας, όπως προκύπτει από την κίνηση του ανώτατου πολιτειακού θεσμού, αλλά και η κυβέρνηση, όπως προκύπτει από τον επικεφαλής της, είναι τόσο “φιλάνθρωπο”, αντί να εξουθενώνει τους ταγούς του στέλνοντάς τους να μοιράζουν συσσίτια σε άπορους, γιατί δεν κάνει κάτι άλλο;

Γιατί, για παράδειγμα, δεν καταργεί τους άπορους, σταματώντας να εφαρμόζει, να νομοθετεί και να επικυρώνει πολιτικές αποφάσεις που κάνουν τους ανθρώπους άπορους;

Για παράδειγμα, αντί να μοιράζει συσσίτια στους φτωχούς, γιατί δεν σταματά να κάνει τους ανθρώπους φτωχούς, είτε με αποφάσεις κυβερνητικές, όπως αυτές που κόβουν συντάξεις, είτε με αποφάσεις του ΣΤΕ, όπως την περίοδο που ήταν πρόεδρός του η κυρία Σακελλαροπούλου, που επικύρωναν τις κυβερνητικές αποφάσεις φτωχοποίησης των ανθρώπων;

Πως λέγεται, λοιπόν, όταν το κράτος – που με τις πολιτικές του δημιουργεί άπορους και φτωχούς – στέλνει τους ταγούς του να μοιράσουν (παρέα με τις κάμερες της “λίστας Πέτσα”) συσσίτια και “ανυπόκριτη φροντίδα” στους φτωχούς και άπορους, που εκείνο δημιούργησε; “Συνέχεια (και συνέπεια) του κράτους”…

Α, ναι: Ο Χέλντερ Καμάρα, ο Βραζιλιάνος αρχιεπίσκοπος που κόντρα στο Βατικανό, στη χούντα, στον νεοφιλελευθερισμό και στις πολυεθνικές, στεκόταν στο πλευρό των φτωχών και στους αγώνες του λαού του ενάντια στην καπιταλιστική εκμετάλλευση, το έλεγε ετσι:

«Όταν δίνω τροφή στους φτωχούς, με λένε Άγιο. Όταν, όμως, ρωτάω γιατί είναι φτωχοί, με λένε κομμουνιστή»…  

Φάρμακο κατά του κορονοϊού υπό δοκιμήν σε Βρετανία και ΗΠΑ

   

Ένα πειραματικό φάρμακο, το οποίο θα μπορούσε να προλάβει τη μόλυνση που οδηγεί στην ασθένεια Covid-19, προσφέροντας άμεση ανοσία στις ομάδες υψηλού κινδύνου, δοκιμάζεται από επιστήμονες στο Ηνωμένο Βασίλειο και τις ΗΠΑ, σύμφωνα με αποκλειστικό ρεπορτάζ της εφημερίδας The Guardian.

 

Οι επιστήμονες εξηγούν ότι το φάρμακο αυτό θα μπορούσε να σώσει πολλές ζωές, γιατί προστατεύει όσους έχουν εκτεθεί στον νέο κορονοϊό από το να νοσήσουν. Πρόκειται για θεραπεία αντισωμάτων η οποία θα μπορούσε να δοθεί σε εισαχθέντες στα νοσοκομεία και σε ηλικιωμένους σε γηροκομεία, ώστε να προληφθεί η μετάδοση της ασθένειας. Όπως εξηγούν, αν χορηγηθεί σε πρόσωπα που ζουν στο ίδιο σπίτι με κάποιον που έχει ήδη μολυνθεί, θα μπορούσε να τους προστατεύσει από το να μολυνθούν και να νοσήσουν και οι ίδιοι, ενώ θα μπορούσε να χορηγηθεί και στους φοιτητές, καθώς ο κορονοϊός μεταδίδεται πολύ γρήγορα στα πανεπιστήμια.

 

Σύμφωνα με την επικεφαλής της έρευνας, ιολόγο, Δρα Κάθριν Χούλιχαν, από τον Σύστημα Πανεπιστημιακών Νοσοκομείων του Λονδίνου (UCLH): «Αν καταφέρουμε να αποδείξουμε ότι η θεραπεία αυτή είναι αποτελεσματική και προλαμβάνει τη μετάδοση της ασθένειας μεταξύ όσων εκτίθενται στον ιό, θα έχουμε ακόμη ένα όπλο στη φαρέτρα μας».

 

Το φάρμακο αναπτύσσουν η UCLH και η φαρμακευτική AstraZeneca, που μαζί με το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης έχουν παράξει ένα εμβόλιο κατά του κορονοϊού που αναμένεται να πάρει έγκριση για χρήση στη Βρετανία την ερχόμενη εβδομάδα.

 

Οι επιστήμονες ελπίζουν ότι οι δοκιμές του φαρμάκου που περιέχει ένα «κοκτέιλ» αντισωμάτων προστατεύει κατά του κορονοϊού για 6 έως 12 μήνες. Είναι φάρμακο δύο δόσεων που χορηγούνται άμεσα η μία μετά την άλλη και αν λάβει έγκριση, θα μπορεί να χορηγείται σε άτομα που έχουν εκτεθεί στον ιό έως και 8 ημέρες πριν.

 

Εκτιμάται ότι θα μπορεί να είναι διαθέσιμο Μάρτιο ή Απρίλιο, αν οι δοκιμές είναι επιτυχείς και λάβει την αναγκαία έγκριση. Το φάρμακο δοκιμάζεται στο UCLH, σε αρκετά ακόμη βρετανικά νοσοκομεία και σε ένα δίκτυο 100 νοσοκομείων σε όλο τον κόσμο. Τον Δεκέμβριο το Νοσοκομείο University College ήταν το πρώτο όπου ζητήθηκε από ασθενείς να συμμετάσχουν στη δοκιμή, όπου κάποιοι παίρνουν το φάρμακο και κάποιοι ψευδο-φάρμακο (placebo).

 

Σύμφωνα με τη Δρα Χούλιχαν, «μέχρι σήμερα έχει χορηγηθεί ενέσιμα σε 10 συμμετέχοντες, νοσηλευτικό προσωπικό, φοιτητές και άλλους ανθρώπους, που έχουν εκτεθεί στον ιό είτε στο πανεπιστήμιο, είτε στον χώρο δουλειάς, είτε στο σπίτι τους», και παρακολουθούνται στενά ώστε να δουν οι επιστήμονες πόσοι και αν θα αναπτύξουν συμπτώματα της ασθένειας.

 

Καθώς το φάρμακο υπόσχεται άμεση προστασία, οι επιστήμονες εκτιμούν ότι θα μπορούσε να έχει ζωτικό ρόλο στην αντιμετώπιση του κορονοϊού έως ότου εμβολιαστεί και αποκτήσει ανοσία το σύνολο του πληθυσμού, που σύμφωνα με τις έως τώρα εκτιμήσεις αυτό δεν θα επιτευχθεί πριν από το καλοκαίρι.

 

Σύμφωνα με τη Δρα Χούλιχαν, το πλεονέκτημα αυτού του φαρμάκου είναι ότι δημιουργεί άμεσα αντισώματα. «Μπορούμε να κάνουμε εμβόλιο σε όσους έχουν εκτεθεί στον κορονοϊό, αλλά δεν μπορούμε να τους διαβεβαιώσουμε ότι θα προστατευθούν από τη νόσο, γιατί αυτό αργεί να γίνει με το εμβόλιο» πρόσθεσε.

 

Από την πλευρά του ο καθηγητής Ιατρικής στο Πανεπιστήμιο East Anglia, που ειδικεύεται στις μολυσματικές ασθένειες, Πολ Χάντερ, τονίζει ότι το φάρμακο θα μπορούσε να μειώσει τις απώλειες σε ανθρώπινες ζωές. «Αν καταφέρουμε να φτάσουμε στην τρίτη φάση δοκιμών, θα μας βοηθήσει να κρατήσουμε στη ζωή ανθρώπους που δεν είχαν μεγάλες ελπίδες να επιβιώσουν αν μολύνονταν. Είναι κάτι πραγματικά σημαντικό».

 

Το φάρμακο περιέχει έναν συνδυασμό αντισωμάτων που είναι γνωστός ως AZD7442 και έχει αναπτυχθεί από την AstraZeneca και παρέχει στους ασθενείς μονοκλωνικά αντισώματα που παράγονται στο εργαστήριο, αντί για αντισώματα που έχουν παραχθεί στο σώμα άλλων ασθενών.

 

Στην έρευνα της εταιρείας στις ΗΠΑ συμμετέχουν ενήλικες ενώ στην έρευνα του Συστήματος Πανεπιστημίων του Λονδίνου εξετάζεται αν μπορεί να προφυλάξει ηλικιωμένους και άτομα που ανήκουν στις ευπαθείς ομάδες, όπως καρκινοπαθείς. Οι έρευνες αυτές βρίσκονται στο τρίτο στάδιο δοκιμών. 

πηγή

Πρόεδρος Pfizer: Δεν γνωρίζουμε ακόμη εάν το εμβόλιο είναι αποτελεσματικό στο νέο στέλεχος

 

Η είδηση για το νέο στέλεχος του κορονοϊού που εντοπίστηκε κυρίως στη Βρετανία έχει προκαλέσει παγκόσμια αναστάτωση, την ώρα που η πανδημία συνεχίζει την εξάπλωσή της στον πλανήτη. Ένα από τα εύλογα ερωτήματα που έχουν προκύψει είναι εάν τα εμβόλια που έχουν ήδη παρασκευαστεί, θα είναι εξίσου αποτελεσματικά και απέναντι στη μετάλλαξη αυτή.. Ο πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της Pfizer, Αλμπερτ Μπουρλά, στην αποκλειστική συνέντευξη που παραχώρησε το βράδυ της Πέμπτης στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων της ΕΡΤ1, κλήθηκε να απαντήσει για το θέμα αυτό. Αν και δήλωσε «συγκρατημένα αισιόδοξος» ότι τα εμβόλια θα αποδειχθούν εξίσου αποτελεσματικά και σε αυτό το στέλεχος, εντούτοις έσπευσε να προσθέσει ότι «δεν το ξέρουμε αυτή τη στιγμή με βεβαιότητα». Δήλωσε μάλιστα πως σε περίπου δύο βδομάδες θα υπάρχουν αρκετά στοιχεία που θα επιβεβαιώνουν ή όχι την αποτελεσματικότητα του εμβολίου απέναντι στο νέο στέλεχος.

Σε περίπτωση που το εμβόλιο χρειαστεί κάποιες «προσαρμογές» για να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά τη μετάλλαξη, δήλωσε ότι αυτό μπορεί να γίνει «σχετικά γρήγορα».

Μιλώντας για τον αριθμό των εμβολίων που θα διατεθούν στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ανέφερε πως μέσα στο 2021 θα δοθούν 200 εκατ. δόσεις. Επισήμανε ότι η Ε.Ε. έχει το δικαίωμα να ζητήσει 100 εκατ. επιπλέον δόσεις εμβολίων, «τις οποίες θα κάνουμε ό,τι μπορούμε για να τους τις δώσουμε», όπως είπε χαρακτηριστικά.

Δήλωσε επίσης ότι κάθε χώρα θα λάβει το μερίδιό της, κατ΄ αναλογία πληθυσμού, σημειώνοντας πως η Ελλάδα θα λάβει περίπου 2 εκατ. δόσεις. Εκτίμησε ότι η χώρα μας θα λάβει μεταξύ 90-100 χιλ. δόσεων μέσα στον Δεκέμβριο. Διαβεβαίωσε επίσης ότι οι δόσεις του εμβολίου θα παραδοθούν και θα διανεμηθούν εγκαίρως στα σημεία εμβολιασμού και σύμφωνα με τις δέουσες προδιαγραφές ασφαλείας.

Τέλος, αναφερόμενος στο πόσο θα διαρκέσει η πανδημία, υπογράμμισε με νόημα πως «αυτή τη στιγμή οι λύσεις που έχουμε στα χέρια μας είναι τόσο αποτελεσματικές που είναι ζήτημα χρόνου να φτάσουμε στο τέλος». 

πηγή

Στην ανάγκη κάνουμε και τον σταυρό μας...

 

γράφει ο Δημήτρης Ψαρράς

 

Οσοι χρυσαυγίτες γλίτωσαν από τη δικαστική «καμπάνα» που βύθισε την οργάνωσή τους στα τάρταρα σήμερα προσπαθούν να βρουν σανίδα σωτηρίας... «πουλώντας» ορθόδοξο πνεύμα, το οποίο ουδεμία σχέση έχει με την ορθόδοξη ναζιστική πίστη που υμνούσαν μέχρι χθες.

Οσοι παρακολουθούσαν τους τελευταίους μήνες τη διαδικασία συρρίκνωσης και πολυδιάσπασης της Χρυσής Αυγής, που ολοκληρώθηκε μετά τη δικαστική απόφαση της 7ης Οκτωβρίου, διαπίστωναν ότι οι κατηγορούμενοι και ήδη καταδικασμένοι ναζιστές που ανήκαν στην ηγεσία της οργάνωσης επιχειρούσαν οψίμως να εμφανιστούν ως πιστοί χριστιανοί που τους κυνηγά το «σύστημα» των αντίχριστων σιωνιστών.

 

 

Τις εκκλησίες (εδώ τον Αγιο Παντελεήμονα) είχαν επιλέξει οι ναζιστές για να μοιράσουν πατάτες μόνο σε Ελληνες

  

Σε έναν βαθμό αυτό το φαινόμενο, δηλαδή η όψιμη ανακάλυψη της χριστιανικής πίστης, απαντάται σε πολλούς καταδικασμένους για κακουργήματα, που αναζητούν μια προσωπική εξιλέωση μετά το σοκ της καταδίκης. Αλλά στην περίπτωσή μας η καταφυγή των συνεργατών του Ν. Μιχαλολιάκου στα θεία και η προσπάθεια ανθρώπων όπως ο Λαγός ή ο Κασιδιάρης να βρουν το δίκιο τους μέσα από την επίδειξη της βαθιάς τους ευλάβειας το μόνο που κάνει είναι να εκθέτει τους ίδιους και όσους από τα στελέχη της Εκκλησίας δέχτηκαν κάποια στιγμή να συμπορευτούν μαζί τους.

 

"Θεομπαίχτες μέχρι τέλους όσοι απέμειναν στα παρακλάδια της Χρυσής Αυγής"

 

Πέρσι τα Χριστούγεννα ο Λαγός είχε τολμήσει να αναρτήσει στην ιστοσελίδα του μια φράση του Φώτη Κόντογλου, ότι «μοναχά ο ορθόδοξος χριστιανός γιορτάζει τα Χριστούγεννα πνευματικά». Βέβαια τότε δεν είχε βγει ακόμα η δικαστική απόφαση και ο Λαγός δεν είχε ακόμα αποφασίσει να αποδράσει στις «αντιορθόδοξες» Βρυξέλλες, όπου γιορτάζει φέτος, εκμεταλλευόμενος το δικαίωμα της ασυλίας που θέλει να καταργηθεί για όλους τους άλλους.

 

Οσο για τον Κασιδιάρη, αυτός φιλοξενεί εδώ και λίγες μέρες στη δική του ιστοσελίδα το κείμενο μιας Ελληνοαμερικάνας που συγκρίνει τα Χριστούγεννα με το Πολυτεχνείο, για να συμπεράνει ότι τα πρώτα είναι μεγάλη γιορτή για το 95% των Ελλήνων, ενώ το δεύτερο τιμάται μόνο από το 5% των αναρχοκομμουνιστών.

 

Με συνεχείς αναφορές στον Χριστό επιχειρούν να μπερδέψουν τους επισκέπτες τους και ορισμένες ακροδεξιές ιστοσελίδες που έχουν θέσει στόχο την «επανένωση των εθνικιστών» κάτω από την ηγεσία του Κώστα Πλεύρη. Ακόμα κι αυτός δεν παραλείπει βέβαια να απευθύνεται σε πιστούς «χριστιανούς εθνικιστές».

 

Το κακό για όλους αυτούς είναι πως οι αναφορές στον Χριστό και την πίστη δεν πείθουν ότι αποτελούν μια πραγματική μετατόπιση από τη φανατική προσκόλλησή τους στην εγκληματική ναζιστική κοσμοθεωρία. Το μόνο που κάνουν οι χρυσαυγίτες αυτές τις μέρες είναι να μιμούνται ακόμα μια φορά το ίνδαλμά τους, τον Χίτλερ, ο οποίος είχε φροντίσει να δημιουργηθεί το λεγόμενο κίνημα των «Γερμανών Χριστιανών» (Deutsche Christen), μια οργανωμένη κίνηση στο εσωτερικό των προτεσταντικών εκκλησιών, με στόχο να υιοθετηθούν και να στηριχτούν οι φυλετικοί νόμοι του Τρίτου Ράιχ.

 

Σε μεγάλο βαθμό το εγχείρημα αυτό πέτυχε, με αποτέλεσμα να αποκτήσει ο Χίτλερ συμμάχους στο εσωτερικό των εκκλησιών, να αποφύγει την κατά μέτωπο σύγκρουση με το σύνολο των οργανωμένων θρησκευτικών ομάδων και να δώσει διέξοδο στους θρησκευόμενους οπαδούς του κόμματός του.

 

Κεντρικός πυρήνας της παρέμβασης του Χίτλερ στις γερμανικές εκκλησίες ήταν η προβολή ενός νέου μοντέλου χριστιανικής πίστης, αποκαθαρμένου από τις «εβραϊκές επιρροές», δηλαδή μιας νέας θρησκείας που θα μπορούσε να προβάλει και έναν νέο Μεσσία, τον Αριο και όχι Εβραίο Χριστό. Αυτός ο «εξαριανισμός» του χριστιανισμού επιτρέπει και στους σημερινούς θαυμαστές του Χίτλερ να συμβιβάζουν τα ασυμβίβαστα.

 

Δεν θα είχαν μεγάλη σημασία πλέον όλα αυτά, αν δεν υπήρχε ήδη στην ελληνική κοινωνία ένα παλιότερο εθνικιστικό ρεύμα με παρόμοια χαρακτηριστικά και με αναφορές στην «ελληνικότητα» του Χριστού, καθώς και απόπειρες να καταργηθεί η αναφορά στην «εβραϊκή» Παλαιά Διαθήκη. Από τον Περικλή Γιαννόπουλο μέχρι τον Κυριάκο Βελόπουλο, αυτό το ρεύμα παίρνει κατά καιρούς σοβαρές ή γελοίες μορφές, ωστόσο διεκδικεί να επηρεάζει ακόμα και κάποια στελέχη της Ιεραρχίας, όπως μας θυμίζει κυρίως η περίπτωση του Αμβρόσιου.

 

Κατά καιρούς, με την «ελληνικότητα» του Ιησού έχουν καταπιαστεί διάφοροι συγγραφείς του «χώρου», με προεξάρχοντες τον υπουργό προπαγάνδας της χούντας Γεώργιο Γεωργαλά και τον γραμματέα του πραξικοπηματία Λαδά Κωνσταντίνο Πλεύρη. Βέβαια, όταν ο Βελόπουλος επιχείρησε να κάνει καμπάνια μ’ αυτό το θέμα, έσπασε τα μούτρα του και υποχρεώθηκε να αποσύρει το βιβλίο «Ιησούς και Δίας, Ορθοδοξία ή Δωδεκάθεο. Εκάς οι βέβηλοι», όπου αντέγραφε διάφορες απόπειρες συνδυασμού του χριστιανισμού και της «Πατρώας Θρησκείας», δηλαδή του Δωδεκάθεου. Το βιβλίο ξανακυκλοφόρησε «διορθωμένο», ενώ ο Βελόπουλος άρχισε να δηλώνει τη βαθιά του πίστη.

 

Πρώτοι είχαν εισηγηθεί τις θεωρίες αυτές οι θεωρητικοί του φυλετισμού Χιούστον Στιούαρτ Τσάμπερλεν (1855-1927) και Τέοντορ Φριτς (1852-1933), ενώ τις είχε αναπτύξει ο θεωρητικός του ναζισμού Αλφρεντ Ρόζενμπεργκ (1896-1946) στο περιβόητο πόνημά του «Ο μύθος του 20ού αιώνα».

 

Μέχρι πρόπερσι η Χρυσή Αυγή τιμούσε τις μέρες αυτές τον Θεό Ηλιο, μετατρέποντας τα Χριστούγεννα σε «Ηλιούγεννα» και καταγγέλλοντας τη χριστιανική γιορτή ως «εμπορική» και επηρεασμένη από την εβραϊκή Χανουκά! Οπως αποδείχτηκε, μάλιστα, στη δίκη, ήταν γνήσια η φωτογραφία που πρώτη αποκάλυψε η «Εφ.Συν.» με την ομάδα χρυσαυγιτών υπό τον Κασιδιάρη να γιορτάζει τα «Ηλιούγεννα», δηλαδή το χειμερινό ηλιοστάσιο, με τη σημαία της Βέρμαχτ και τον αγκυλωτό σταυρό.

 

Ο ίδιος ο Μιχαλολιάκος έγραφε σε βιβλίο του το 2000: «Πιστεύουμε στην Ιδέα της Θρησκείας, πιστεύουμε σε έναν Ελληνικό Χριστιανισμό, απόλυτα ταυτισμένο με τον πολιτισμό και την ιστορία του λαού μας. Βλέπουμε στη γλυκιά μορφή της Παναγίας-Στρατηγού την Παλλάδα-Αθηνά, βλέπουμε στην εορτή των Χριστουγέννων την ημέρα του Ανίκητου Ηλίου, στην ημέρα της Αναστάσεως όχι το εβραϊκό Πάσχα, αλλά τα ανθεστήρια. Η ανεξιθρησκία είναι για μας αποδεκτή μόνο όταν δεν έρχεται αντιμέτωπη με τα Δίκαια και τους Πόθους της Φυλής» (Ν. Γ. Μιχαλολιάκος, «Για μια Μεγάλη Ελλάδα σε μια Ελεύθερη Ευρώπη», Ασκαλών, Αθήνα 2000, σ. 25). Φυσικά, η παράγραφος αυτή έχει σβηστεί στην επανέκδοση του 2012.   

Βιώνουμε μια «πανδημία παραπληροφόρησης»

 

γράφει ο Ντέιβιντ Πατρικαράκος  

 

Πριν από αρκετά χρόνια, καθώς ταξίδευα στην εμπόλεμη ζώνη στην ανατολική Ουκρανία και παρακολουθούσα τα ρωσικά στρατεύματα και τους συμμάχους τους να πολεμούν ενάντια στον ουκρανικό στρατό, άρχισα να συνειδητοποιώ ότι ο πόλεμος στον 21ο αιώνα ήταν, όσον αφορά σε κάποιες σημαντικές πτυχές και σε κάποια σημεία του, περισσότερο μια σύγκρουση αφηγημάτων παρά μια σύγκρουση οπλισμού. Μέσα στα χιονισμένα δάση και τις βρώμικες γκρίζες κωμοπόλεις, αυτό που έκανε τη διαφορά δεν ήταν οι βόμβες και οι σφαίρες αλλά τα tweets και οι αναδημοσιεύσεις. Και εξαιτίας αυτού, συνειδητοποίησα ότι οι τεχνολογίες των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, οι οποίες τώρα έδωσαν σε μεμονωμένες γυναίκες και άνδρες τη δυνατότητα να μεταδίδουν μηνύματα και να κινητοποιούν κόσμο με ταχύτητα και σε βαθμό που προηγουμένως ήταν αδιανόητα, είχαν δημιουργήσει νέα μέσα εξουσίας, και μαζί με αυτά, έναν νέο τύπο ανθρώπου.

 

Τον ονόμασα Homo Digitalis: «ένας νέος τύπος εξαιρετικά χειραφετημένου ατόμου. Δικτυωμένος, παγκοσμίως διασυνδεδεμένος και πιο ισχυρός από ποτέ: ένα μοναδικό φαινόμενο του 21ου αιώνα». Ο Homo Digitalis αποτέλεσε τη βάση του βιβλίου μου που κυκλοφόρησε το 2017, War in 140 Characters: How Social Media is Reshaping Conflict in the Twenty-First Century (Πόλεμος σε 140 χαρακτήρες: Πώς τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αναδιαμορφώνουν τις συγκρούσεις στον εικοστό πρώτο αιώνα»).

 

Στα χρόνια μετά το ξέσπασμα της σύγκρουσης στην Ουκρανία το 2014, έχω παρακολουθήσει τον Homo Digitalis να επηρεάζει τα παγκόσμια γεγονότα παντού, από τη Σιβηρία έως τη Σενεγάλη, από τη Γάζα έως το Γκαζιαντέπ και αλλού. Αυτό ήταν και για καλό και για κακό. Στο Κίεβο, είδα Ουκρανούς εθελοντές να χρησιμοποιούν το Facebook για να κάνουν εράνους και να συγκεντρώσουν εξοπλισμό για τον υποχρηματοδοτούμενο στρατό της χώρας τους: ήταν η κοινωνία των πολιτών που ενώθηκαν για τη χώρα τους. Είδα τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης να ενώνουν διαφορετικά άτομα από όλη την Ουκρανία για έναν μεγαλύτερο, συλλογικό καλό σκοπό. Στη Ρωσία, άκουσα ένα τρολ που χρηματοδοτείται από το κράτος να μου λέει πώς έχει χρησιμοποιήσει τεχνολογίες μέσων κοινωνικής δικτύωσης, για να υπονομεύσει τη Δύση και τις κυβερνήσεις της· ως προς αυτό νέες τεχνολογίες χρησιμοποιήθηκαν για να διχάσουν και να υπονομεύσουν. Το 2020 έχω δει να ξεδιπλώνεται πλήρως η ικανότητα του Homo Digitalis τόσο για καλό όσο και για κακό. Ο κορονοϊός δημιουργεί συνθήκες έκτακτης ανάγκης για τη δημόσια υγεία, αλλά και για την ενημέρωση. Όπως έχω γράψει, βρισκόμαστε εν μέσω μιας «infodemic» - μιας γενικής έκρηξης πληροφοριών που έχει προκαλέσει ο ιός. Παράλληλα με την ψευδή πληροφόρηση υπάρχει πλέον και εκτεταμένη παραπληροφόρηση - η ακούσια εξάπλωση των ανακριβειών.

 

Καθ' όλη τη διάρκεια του 2020, καθώς ο κόσμος κατέφευγε στο Twitter και το Facebook για να προσπαθήσει να καθησυχαστεί για τον ιό, άλλοι χρησιμοποίησαν τις ίδιες αυτές πλατφόρμες για να διαδώσουν φόβο και σύγχυση. Τα αφηγήματα ότι «η κατανάλωση χλωρίνης ή καθαρής αλκοόλης μπορεί να θεραπεύσει τις μολύνσεις του κορονοϊού» εξαπλώθηκαν παράλληλα με τις προσπάθειες της Ρωσίας και της Κίνας να υπονομεύσουν την εμπιστοσύνη στις δυνατότητες των κυβερνήσεων της Δύσης να προστατεύσουν τους πολίτες τους από τις χειρότερες επιπτώσεις του ιού. Και τα αποτελέσματα είναι ξεκάθαρα: η εμπιστοσύνη στις κυβερνήσεις βρίσκεται στο ναδίρ στις ευρωπαϊκές χώρες, την ώρα που το Κέντρο Ελέγχου Δηλητηριάσεων του Βελγίου καταγράφει αύξηση 15% στον αριθμό των περιστατικών που σχετίζονται με κατανάλωση χλωρίνης.

 

Καθώς μπαίνουμε στο 2021, η κατάσταση είναι πιο σοβαρή από ποτέ. Χώρες, όπως οι ΗΠΑ και το Ηνωμένο Βασίλειο, έχουν αρχίσει τον εμβολιασμό για κορονοϊό και βρίσκονται ήδη στο στόχαστρο ενός πρωτοφανούς όγκου επιθέσεων με πληροφορίες. Μια ποικιλία αφηγημάτων που έχουν σχεδιαστεί για να υπονομεύσουν την αξιοπιστία των εμβολίων για τον κορονοϊό εμφανίζονται τώρα στο διαδίκτυο. Επί της ουσίας, αυτοί που τα διασπείρουν συνδιαλέγονται με έναν χώρο στον οποίο τα αντιεμβολιαστικά αφηγήματα έχουν ήδη καθιερωθεί μαζί με αναπτυσσόμενα συνωμοτικά αφηγήματα όπως το QAnon. Το αποτέλεσμα είναι μια τέλεια καταιγίδα παραπληροφόρησης στη χειρότερη δυνατή στιγμή.

 

Εάν τα αφηγήματα κατά του εμβολίου για τον κορονοϊό μπορούν να πείσουν μεγαλύτερο αριθμό ανθρώπων να μην εμβολιαστεί, τότε αντιμετωπίζουμε μια παγκόσμια υγειονομική κρίση. Είναι επιτακτική ανάγκη τα κέντρα της παγκόσμιας εξουσίας, όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ευρωπαϊκή Ένωση, να αρχίσουν να ανταποκρίνονται σε αυτά τα αφηγήματα - και να τα αντιμετωπίσουν. Θα μπορούσαν να δημιουργήσουν μονάδες αφιερωμένες στην αντιμετώπιση της παραπληροφόρησης για να καταπολεμήσουν αυτά τα αφηγήματα: πρέπει να χρησιμοποιήσουν τον Homo Digitalis για να πολεμήσουν τον Homo Digitalis. Σε διαφορετική περίπτωση, η προοπτική θα είναι τρομακτική και το κόστος πολύ υψηλό για να το σηκώσουμε όλοι εμείς μαζί.

 

Πηγή: forum.eu/  

Το χρώμα της χαράς

 

γράφει η Αρχοντία Κάτσουρα

 

Μέτρησε σαράντα έξι πόντους. Και άλλους σαράντα έξι. Χρώμα σκούρο κόκκινο, μπορντό. Ενα κουβάρι μαλλί από τη μια πλευρά και ένα κουβάρι από την άλλη. Επρεπε να πλέξει είκοσι σειρές πυκνό λάστιχο και μετά να προσθέσει μερικούς πόντους -ακόμη δεν είχε υπολογίσει πόσους –θα το έβλεπε με το μάτι– και να κάνει ακόμη δεκαοχτώ σειρές.

 

Και μετά έπρεπε να ενώσει το χιονάτο λευκό μαλλί, για να αρχίσουν να γίνονται οι ρίγες. Οχι ισομερείς, φυσικά. Πρώτα θα ήταν φαρδιές οι κόκκινες και όσο θα ανέβαιναν θα γίνονταν πιο λεπτές, για να μεγαλώσουν οι λευκές. Και με λευκό θα τελείωνε: μια μεγάλη, φαρδιά ρίγα που θα πήγαινε να συναντήσει με κρυφές βελονιές άλλες.

 

Κοίταζε το πλάνο της αμφίθυμη. Πλάι στο σημειωματάριο ήταν αφημένα δύο έτοιμα κομμάτια. Ενα μπροστινό και μία πλάτη. Περίμεναν κι αυτά δύο χέρια για να ενωθούν όλα μαζί σε ό,τι είχε εκείνη κάνει σχέδιο.

 

Για να έχει μια ζεστή φωλιά στα επόμενα κρύα. Για να το φοράει στις εκδρομές στην εξοχή και καμιά φορά, όταν πρέπει να μένει σπίτι και ήθελε να τεμπελιάσει, να το βάζει πάνω από τις πιτζάμες της.

 

Αλλά τώρα έτσι όπως το κοίταζε, δύο έτοιμα κομμάτια και δύο να περιμένουν να γίνουν, σαν να μην ήθελε... Κρατιόταν και δεν ξεκινούσε, είχε μια ανησυχία μήπως κάτι πάει στραβά, μη γίνει κάποιο λάθος, μη δεν πετύχει και πάει ο κόπος χαμένος.

 

Εξω έβρεχε, όπως τα περισσότερα βράδια τον τελευταίο μήνα. Είχε και κρύο. Βολεύτηκε καλύτερα στην πολυθρόνα και άρχισε να χαζεύει το χριστουγεννιάτικο δέντρο. Τα λαμπάκια του αναβόσβηναν, οι μπάλες γυάλιζαν, πήλινα παιχνίδια βάραιναν τα κλαδιά του και χαμογελαστά ξωτικά θύμιζαν ότι οι μέρες είναι λίγο διαφορετικές.

 

«Και τι να κάνω;» αναρωτήθηκε. «Κρίμα θα είναι», απαντούσε στην αναβλητικότητα που την έσπρωχνε να εγκαταλείψει.

 

«Κι αν δεν το φτιάξεις; Τι θα γίνει;» επέμενε εκείνη. «Ρούχα να φορέσεις έχεις. Ωραιότατα και σε άριστη κατάσταση».

 

«Ναι, αλλά εγώ ήθελα ένα ριγέ πουλόβερ. Αλλιώτικο από αυτά που κυκλοφορούν έξω», απαντούσε.

 

«Και τι πειράζει; Δεν έχεις ριγέ μπλούζες; Εκείνη η ωραία η μαύρη με το μπεζ; Κι εκείνη η καλοκαιρινή άσπρη-μπλε;»

 

«Και πότε θα το τελειώσεις; Μπορεί να μην προλάβεις να το φορέσεις φέτος».

 

Ο καλικάντζαρος της αναβολής –ή μήπως της τεμπελιάς– κόντευε να την πείσει… Τι θα γινόταν κιόλας αν δεν το τελείωνε φέτος; Πού θα το έβαζε έτσι κλεισμένη μέσα; Μόνο στο σουπερμάρκετ;

 

Ανοιξε ξανά την τσάντα και κοίταξε το νήμα. Κουβάρια κόκκινα μπορντό και λευκά. Θυμήθηκε πως αποφάσισε να τα αγοράσει σε μια μάλλον τυχαία επίσκεψη σε ένα κατάστημα. Κάτι άλλο έψαχνε, αλλά αυτό το κόκκινο χρώμα τής τράβηξε την προσοχή. Είχε ζεστά πουλόβερ, αλήθεια ήταν. Αλλά τα περισσότερα ήταν σκούρα. Μαύρα και γκρι κυρίως.

 

Είχε λαχταρήσει λίγο χρώμα, λίγη χαρά μες στον χειμώνα και ο συνδυασμός των δύο αυτών χρωμάτων την έκανε να χαμογελάσει. Κόκκινο της χαράς, λευκό της καθαρότητας και του χιονιού.

 

Ετσι, το αποφάσισε. Δεν θα βιαζόταν, είχε πει, όποτε προλάβαινε. Θα έκανε λίγο λίγο, σειρά τη σειρά, ώσπου να τελειώσει. Το είχε φορέσει κιόλας με τον νου και πολύ της άρεσε. Και το πήρε απόφαση, ρώτησε την πωλήτρια πόσο θα χρειαζόταν από το κάθε χρώμα και το αγόρασε.

 

Τώρα είχε φτάσει στο πιο κρίσιμο σημείο. Δεν μπορούσε να εγκαταλείψει τώρα. Η εικόνα που έφτιαξε τότε στο μυαλό της με το κόκκινο και λευκό πουλόβερ σε μια εκδρομή ζωντάνεψε.

 

«Θα συνεχίσω», είπε. «Και όποτε τελειώσει. Και θα το φορέσω την πρώτη Κυριακή ή Δευτέρα ή Τρίτη που θα μπορέσω. Ας είναι και τα επόμενα Χριστούγεννα».

 

Πήρε τις βελόνες της, μέτρησε ξανά τους πόντους της και ξεκίνησε. Αισθάνθηκε μια μικρή χαρά, αν και δεν ήξερε αν ήταν από το ωραίο χρώμα ή γιατί νίκησε τον εαυτό της.

Τα Χριστούγεννα των παιδικών μου χρόνων

 

γράφει ο Σταύρος Φυντικάκης

Τα φετινά Χριστούγεννα είναι διαφορετικά όχι μόνον στα  Χανιά, αλλά και σε ολόκληρο τον πλανήτη, καθώς τα μέτρα για τον περιορισμό της πανδημίας αλλάζουν συνήθειες πολλών χρόνων.

Μέρες του σήμερα δεν μπορούν με τίποτα να συγκριθούν, με αυτές τους χτες... μοιραία ο νους αναπολεί και ανατρέχει στα Χριστούγεννα των παιδικών χρόνων.., εκείνα τα χρόνια τα "δίσεκτα", που είχαν όμως μια μαγεία και ένα ιδιαίτερο χρώμα.

Θύμησες

Ένα από τα παλαιότερα έθιμα που κρατάει μέχρι και σήμερα, στη Δυτική Κρήτη, δυστυχώς σε πολύ λίγα χωριά ακόμη, είναι το σφάξιμο του "χοίρου"(γουρούνι) Η παράδοση λέει ότι η οικογένεια μεγάλωνε ένα «χοίρο», όλο τον χρόνο κυρίως από τα φαγητά που περίσσευαν.. αλλά και με βελανίδια και πίτουρα. Ο χοίρος σφαζόταν την παραμονή των Χριστουγέννων και αποτελούσε το κύριο χριστουγεννιάτικο πιάτο της οικογένειας και όχι μόνον... Έτσι κάθε παραμονή Χριστουγέννων το ξημέρωμα στα μικρά χωριουδάκια ξυπνούσες από τις "τσιρίδες" των "χοίρων" και όλο αυτό σου προκαλούσε κάποιο δέος, που μοιραία σε παρέπεμπε στη "νύκτα του Αγίου Βαρθολομαίου"....! 

Δυστυχώς όμως η ανάγκη για κάλυψη των ανθρώπινων διατροφικών αναγκών, σε συνδυασμό με την φτώχεια που επικρατούσε εκείνη την εποχή σε ολόκληρη τη χώρα καθιστούσε αδήριτη ανάγκη την "θυσία των χοίρων"... κάθε παραμονή Χριστουγέννων. 

  

Οι "νοικοκυραίοι" της εποχής, έκτρεφαν μεγάλο "χοίρο" (80 έως 100κιλά) για να έχουν κρέας για μεγάλο χρονικό διάστημα αλλά και λίπος (το ΒΙΤΑΜ της εποχής)  Άλλες εποχές, άλλη ατμόσφαιρα τότε, άλλος τρόπος εκτροφής άλλη ράτσα γουρουνιών. Σήμερα οι τροφές είναι βιομηχανικές και με ορμόνες. Για το σφάξιμο των γουρουνιών απαιτούνταν να έχει κανείς ειδικές δεξιότητες. Δεν ήταν  εύκολη υπόθεση να βάλεις κάτω το "χοίρο" και να τον σφάξεις. Ο σφαγέας έπρεπε να ήταν καλός τεχνίτης την ώρα της σφαγής. Πολλές φορές το γουρούνι είχε μεγάλη δύναμη και ξέφευγε με μεσοκομμένο το λαιμό του...

Από τον "χοίρο" παρασκευάζονταν τα περίφημα λουκάνικα γεμισμένα με κάθε λογής καρυκεύματα, που κρέμονταν πάνω από το τζάκι για όλο το χειμώνα για να καπνιστούν, μαζί με το καπνιστό κρέας και τα σύγκλινα, που είναι κομμάτια με κρέας που μπαίνει σε δοχεία (κουρούπια) και καλύπτεται από λιωμένο λίπος του ζώου.

Το σύγκλινο αφού το τοποθετούσαν στα πήλινα κιούπια (κουρούπια), τα οποία αφού τα σφράγιζαν με το πήλινο καπάκι από πάνω, τα έθαβαν μέσα στο χώμα (για συντήρηση), σε κάποιο σημείο του σπιτιού, (σημείωση ελάχιστα σπίτια είχαν τότε τσιμέντο ή σανίδια στα υπνοδωμάτια) και με αυτό το κρέας πορευόντουσαν ολόκληρο το χειμώνα.

Η πηχτή, που είναι όλο το κρέας από το κεφάλι του γουρουνιού το οποίο το έβραζαν και ο ζωμός που προέκυπτε  τον άφηναν να  παγώσει  και γινόταν ένα πηχτό ζελέ, που μέσα του βρίσκονται τα κομμάτια του κρέατος, οι "ομαθιές", που είναι τα έντερα του χοίρου γεμισμένα με ρύζι, σταφίδες και κομματάκια από το συκώτι και οι τσιγαρίδες, οι οποίες είναι κομμάτια μαγειρεμένου λίπους με μπαχαρικά που συνδυάζεται με ζυμωτό ψωμί, είναι μερικές ακόμα παραδοσιακές γεύσεις για το γιορτινό τραπέζι.

Όμως δεν ήταν μόνον η κάλυψη των διατροφικών αναγκών από τη "θυσία των χοίρων" αλλά και η ικανοποίηση της πιτσιρικαρίας,  να αποκτήσουμε Χριστουγεννιάτικο μπαλόνι...και μάλιστα ανθεκτικό. Έτσι λοιπόν έβγαζαν  την ουρήθρα του "χοίρου", η οποία λόγω της υφής της (σκληρή), τα παιδιά περίμεναν να βγάλουν την φούσκα για να την φουσκώσουν και να παίξουν, μιας και δεν είχαν μπάλες μα ούτε και μπαλόνια... 

 

Φυσικά γινόταν από τις νοικοκυρές και οι προετοιμασίες για το γιορτινό τραπέζι  σε στενό οικογενειακό κύκλο και ο στολισμός του χριστουγεννιάτικου δέντρου  (συνήθως ένα κλαρί από κυπαρίσσι), ο διάκοσμος λιτός και απέριττος, περιτυλίγματα από καραμέλες και για χιόνι λίγο βαμβάκι.. Από ιλουστρασιόν χαρτί το αστέρι στην κορυφή.. για να είναι εναρμονισμένο με το πνεύμα των ημερών .

  

Το Χριστόψωμο

 

Το Χριστόψωμο κυριαρχεί σε κάθε σπίτι ετοιμάζεται το ξιομπλιαστό (στολισμένο) ψωμί. Το παραδοσιακό Κρητικό γλυκό ψωμί το διακοσμουσαν με στολίδια από ζυμάρι που είχαν παραστάσεις από αλέτρια, ζώα, πουλιά, στολίδια με στοιχεία της φύσης και άλλοτε απλά, με έναν σταυρό και ένα καρύδι. Η παράδοση θέλει κατά το ζύμωμα, οι νοικοκυρές να τραγουδάνε «Ο Χριστός γεννιέται, το φως ανεβαίνει, το προζύμι για να γένει».

  

Οι «αέρηδες»

 

Ένα έθιμο που χάνεται χρόνο με τον χρόνο είναι αυτό των «αέρηδων». Από την παραμονή των Χριστουγέννων οι γεωργοί, οι κτηνοτρόφοι και οι ψαράδες έλεγαν «πώς παλεύουν οι καιροί, και οι αέρηδες ποιος θα γεννηθεί και ποιος θα βαπτισθεί». Όποιος γεννηθεί, ο αέρας δηλαδή που θα υπερισχύσει την ημέρα των Χριστουγέννων, αυτός θα είναι που θα κρατήσει μέχρι των Φώτων και για το μεγαλύτερο μέρος του νέου χρόνου.

Τα μελομακάρονα και οι κουραμπιέδες ήταν  έτοιμα στολισμένα πάνω στο τραπέζι, ενώ οι πιτσιρικάδες το βράδυ λέγανε  τα κάλαντα στις γειτονιές του χωριού εφοδιασμένοι με ένα φακό της εποχής και φυσικά απαραίτητο το μπιτόνι για να μπει το φιλοδώρημα του νοικοκυριού σε λάδι.

 Καλά Χριστούγεννα με υγεία σε όλους με την ευχή του χρόνου να είμαστε όλες και όλοι παρόντες και να έχουμε βγει νικητές από αυτή τη σύγχρονη "πανούκλα" της εποχής μας..!

*ΥΓ Μιας και όλοι μας δεν είμαστε "πορφυρογέννητοι" και δεν μεγαλώσαμε με "παντεσπάνι"... στη φωτογραφία διακρίνεται ο αείμνηστος πατέρας μου Σήφης (χασάπης), σε μια από αυτές τις παραμονές Χριστουγέννων, στο χωριό  Ποταμίδα στα Χανιά της  Κρήτης. Στην άκρη της φωτογραφίας δεξιά, διακρίνεται η αφεντιά μου, με κοντά παντελονάκια και ράντες περιμένοντας να πάρω τη φούσκα του "χοίρου" το Χριστουγεννιάτικο δώρο μου..!  

 Κρητικά Κάλαντα

 

Κορωνοϊός: Από το «πάρε-πάρε» του Κικίλια στον μειωμένο αριθμό εμβολίων

 

«Άριστη» (και απαράδεκτη) επικοινωνιακή πολιτική από την κυβέρνηση Μητσοτάκη - Το χρονοδιάγραμμα που δείχνει τον μειωμένο αριθμό εμβολιασμών

 

«Τέλος Δεκεμβρίου, Ιανουαρίου, Φεβρουαρίου, Μαρτίου, Μαΐου και Ιουνίου, αν όλα πάνε καλά, η Ελλάδα θα πάρει σε επτά τμηματικές παραδόσεις αυτό που της αναλογεί, από το συμφωνηθέν εμβόλιο. Θα ξεκινήσουμε με 700.000 δόσεις το Δεκέμβριο που θα είναι μονή ή διπλή δόση,  και γύρω στις 3 εκατ. δόσεις συνολικά».

 

 

Βασίλης Κικίλιας, υπουργός Υγείας (18/11/2020 – Παρουσίαση Εθνικού Σχεδίου για την εμβολιαστική κάλυψη του πληθυσμού):

 

«Θα είναι 1.018 εμβολιαστικά κέντρα. Και αυτά τα 1.018 εμβολιαστικά κέντρα, θα μπορούσαν να εμβολιάσουν 2.117.440 συμπολίτες μας τον μήνα. Πώς θα γίνει αυτό; Θα υπάρχουν δύο βάρδιες, πρωινή και απογευματινή, έξι μέρες την εβδομάδα εργασία, Κυριακή ρεπό. Και έχουμε υπολογίσει ότι κάθε συμπολίτης μας θα χρειαστεί 10 λεπτά πάνω-κάτω, προκειμένου να εμβολιαστεί. Αν χρειαστεί και αν παραστεί αυτή η ανάγκη, δηλαδή, αν έρθουν παραπάνω εμβόλια στη μονάδα του χρόνου, εντός μηνός θα αναπτύξουμε περαιτέρω το σχέδιο μας και για άλλα εμβολιαστικά κέντρα, προκειμένου να μπορέσουμε να καλύψουμε τις ανάγκες. Αλλά 1.018 εμβολιαστικά κέντρα και 2.117.440 συμπολίτες μας τον μήνα, είναι ένας μεγάλος αριθμός».

 

Στέλιος Πέτσας, κυβερνητικός εκπρόσωπος (22/12/2020 – ΑΝΤ1):

 

«Ο αριθμός 1.235.000 δόσεις εμβολίου έως το τέλος Μαρτίου είναι πράγματι πολύ μικρός αριθμός, δεν είναι αυτός, που θα θέλαμε, αλλά είναι οι δόσεις εμβολίων, που θα είναι σίγουρα διαθέσιμα. Με βάση τα συμβόλαια προαγοράς είχαμε πει, σχεδόν ένα μήνα πριν, ότι μέχρι τέλος Ιουνίου θα είχαμε 25.000.000 δόσεις εμβολίων. Δηλαδή, τη δυνατότητα, εφόσον το επιθυμούν όλοι οι Έλληνες, να μπορούν να εμβολιαστούν. Φαίνεται ότι στην αρχή των παραδόσεων πηγαίνουμε σε χαμηλότερους ρυθμούς».

 

 

Χρονοδιάγραμμα παραλαβής εμβολίων και εμβολιασμού, σύμφωνα με τον γενικό γραμματέα Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας, Μάριο Θεμιστοκλέους (21/12/2020):

 

Την ίδια μέρα με τις υπόλοιπες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στις 26 Δεκεμβρίου, θα παραλάβει η Ελλάδα την πρώτη παρτίδα εμβολίων των Pfizer/BioNTech,  σύνολο 9. 750 δόσεων. Την επόμενη  μέρα θα διενεργηθούν οι πρώτοι εμβολιασμοί στα νοσοκομεία αναφοράς της Αττικής «Ευαγγελισμός», «Σωτηρία», «Αττικόν», «Ασκληπιείο» και «Θριάσιο». Στις 28 Δεκεμβρίου θα πραγματοποιηθεί διανομή προς το Πανεπιστημιακό της Λάρισας, στο ΑΧΕΠΑ, στο Πανεπιστημιακό Ιωαννίνων και στην Πάτρα, ώστε να ξεκινήσουν οι εμβολιασμοί του υγειονομικού προσωπικού στις 29 Δεκεμβρίου.

Έως 30 Δεκεμβρίου η Ελλάδα θα παραλάβει  την πρώτη μεγάλη παρτίδα εμβολίων 83.850 δόσεων.

Οι παραδόσεις των εμβολίων των Pfizer/BioNTech που αντιστοιχούν στον πληθυσμό μας με βάση την κεντρική ευρωπαϊκή συμφωνία είναι να μας παραδοθούν έως το τέλος  Ιανουαρίου 429.000 δόσεις και άλλες 333.450 έως τέλος Φεβρουαρίου.

Μέχρι τέλος Μαρτίου θα έχουμε παραλάβει μόνο από Pfizer/BioNTech 1.265.550 δόσεις και σε αυτές αναμένεται να προστεθούν τον Ιανουάριο, από τι στιγμή που θα λάβουν έγκριση, και τα εμβόλια των  Moderna και AstraZeneca.

Συμπέρασματα:

 

Το «πάρε-πάρε» και τα «θα» του υπουργού Υγείας, Βασίλη Κικίλια, και συνολικά της κυβέρνησης κατέληξε σε έναν μειωμένο αριθμό εμβολίων.

 

Αν λάβει κανείς υπόψη του ότι η αναγκαία δόση για τον καθένα είναι διπλή, αντιλαμβάνεται ότι μέχρι τον Μάρτιο θα εμβολιαστούν ελάχιστοι άνθρωποι.

 

 

Αν δε, συνυπολογίσει κανείς ότι, σύμφωνα με τους ειδικούς, για να φτάσουμε σε συλλογική ανοσία πρέπει να εμβολιαστεί το  70% του πληθυσμού της χώρας, τότε καταλαβαίνουμε ότι ο στόχος είναι μακριά.

 

Το γεγονός ότι η κυβέρνηση, ακόμα και σε ένα τόσο σοβαρό θέμα όσο το εμβόλιο για την πανδημία, άσκησε «άριστη» επικοινωνιακή πολιτική είναι από απαράδεκτο μέχρι άθλιο. 

πηγή   

Δώστε πειστικές εξηγήσεις, αφήστε τις μηνύσεις…

 

γράφει ο Γιώργος Καρελιάς

 

Οι υπουργοί δεν έχουν την ίδια ποινική αντιμετώπιση με τους άλλους πολίτες. Για να ασκηθεί δίωξη εναντίον τους, πρέπει να δώσει την έγκρισή της η Βουλή. Αυτό είναι ευνοϊκό για τους ίδιους, αφού η «συναδελφική αλληλεγγύη» μπορεί να εκδηλωθεί ακόμα και σε καταφανείς περιπτώσεις που χρειάζονται διερεύνηση. Από την άλλη μπορεί να είναι και αρνητικό, επειδή μπορεί να υπερισχύσουν οι πολιτικο-κομματικές σκοπιμότητες και να (δια)συρθούν σε παραπομπές και δίκες πρόσωπα που έχουν μπει στο στόχαστρο. Με απλά λόγια, αν ένα πολιτικό πρόσωπο εντοπισθεί να εμπλέκεται σε κάποια υπόθεση, ο εισαγγελέας που ερευνά δεν μπορεί να προχωρήσει και υποχρεούται να στείλει την υπόθεση στη Βουλή.

 

 

 

Ο πρόλογος χρειαζόταν για να μπούμε στη σκανδαλώδη υπόθεση της Folli Follie και την φερόμενη εμπλοκή τριών πρώην υπουργών κι ενός βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ. Η εμπλοκή προέκυψε όταν η εταιρεία, που έκανε τον έλεγχο, εντόπισε εσωτερική ηλεκτρονική αλληλογραφία, στην οποία ένας υπάλληλος της ελεγχόμενης ενημερώνει το αφεντικό του ότι υπουργοί της προηγούμενης κυβέρνησης «έδειχναν ενδιαφέρον» για την κλυδωνιζόμενη τότε(2018) Folli Follie. Αυτό από μόνο του μπορεί να μη λέει τίποτα, μπορεί να λέει και πολλά. Σε κάθε περίπτωση χρήζει ελέγχου. Κι επειδή ο αρμόδιος εισαγγελέας δεν μπορεί να το κάνει, θα διαβιβάσει στη Βουλή το σκέλος που αφορά τα πολιτικά πρόσωπα.

 

Εδώ αρχίζει η πολιτική διάσταση του θέματος. Το ότι η κυβέρνηση θα εκμεταλλευόταν την αποκάλυψη των emails δεν προκαλεί καμιά εντύπωση. Ακόμα κι αν το κάνει για να αλλάξει την δυσμενή γι’ αυτήν ατζέντα, όπως λέει ο ΣΥΡΙΖΑ, δεν κάνει κάτι το παράδοξο ή αθέμιτο. Το έκανε στο πρόσφατο παρελθόν και ο ΣΥΡΙΖΑ, όταν είχαν εμφανιστεί στοιχεία για εμπλοκή αντιπάλων του σε σκανδαλώδεις υποθέσεις. Ετσι είναι το πολιτικό παιχνίδι.

Τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ που εμπλέκονται σήμερα είναι υποχρεωμένα να δώσουν εξηγήσεις. Να απαντήσουν πειστικά αν επιχείρησαν να καθυστερήσουν ή να εμποδίσουν την έρευνα της Επιτροπής Κεφαλαιαγοράς, όπως διαφαίνεται από όσα αναφέρονται στα ηλεκτρονικά μηνύματα. Επαναλαμβάνω: τα μηνύματα αυτά τα έγραψε ένας υπάλληλος της ελεγχόμενης εταιρείας, που μπορεί να ήθελε να πουλήσει εκδούλευση στο αφεντικό του. Όμως, αυτά που λέει πρέπει να διερευνηθούν.

 

 

Γι’ αυτό τα εμπλεκόμενα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να αρκεστούν στην παροχή πλήρων και πειστικών εξηγήσεων. Οι απειλές για μηνύσεις δεν έχουν νόημα. Αλλωστε, η εμπλοκή τους δεν προέκυψε από τα δημοσιεύματα. Τα μέσα ενημέρωσης έκαναν αναπαραγωγή όσων προέκυψαν από την ελεγκτική έρευνα, που έφτασαν στον εισαγγελέα. Σε κάθε παρόμοια περίπτωση το ίδιο γίνεται. Από τη στιγμή που ο εισαγγελέας δεν μπορεί να ερευνήσει για να αποφανθεί αν τα στοιχεία είναι αξιόλογα, αλλά υποχρεούται να τα στείλει στη Βουλή, παίζεται το παιχνίδι των εντυπώσεων. Ετσι γινόταν και όταν κυβερνούσε ο ΣΥΡΙΖΑ, έτσι γίνεται και τώρα που είναι στην αντιπολίτευση. Και έτσι θα συνεχίσει να γίνεται όσο θα ισχύει ο νόμος περί ευθύνης υπουργών, που αναθέτει την έρευνα στη Βουλή.

 

Εν κατακλείδι: ανεξάρτητα από το βαθμό εκμετάλλευσης που κάνουν οι πολιτικοί τους αντίπαλοι, τα εμπλεκόμενα στην υπόθεση στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ έχουν μόνο μια επιλογή. Να δώσουν σαφείς και πειστικές απαντήσεις. Και να αφήσουν στην άκρη τις απειλές για μηνύσεις. Θα έχουν καιρό γι’ αυτές, αν η υπόθεση διερευνηθεί και δικαιωθούν.

 

Ακόμα κι αν αισθάνονται ότι είναι θύματα σκοπιμοτήτων, δεν μπορεί να γίνει κάτι άλλο. Στην πολιτική αυτό είναι κανόνας. Δίκαιη αντιμετώπιση δεν υπάρχει. Το έχει πει πολύ καλά ο πρώην πρωθυπουργός της Βρετανίας Τζον Μέιτζορ: «Αν ζητάς δίκαιη αντιμετώπιση, δεν πρέπει να ασχοληθείς ούτε με την πολιτική ούτε με τη δημοσιογραφία»