Του Δημήτρη Χρήστου

Με ποιον είμαστε στην Αίγυπτο; Ποια είναι τα κριτήρια στην αναζήτηση, για να πλησιάσουμε στην απάντηση; Είναι υποχρεωτικό να υπάρχει απάντηση; Έχω δυσκολευτεί τελευταία διαβάζοντας διαφορετικές προσεγγίσεις για το θέμα που κυριαρχεί στην παγκόσμια επικαιρότητα. Πάνω από όλα η Δημοκρατία, λένε. Βασική προϋπόθεση, συμφωνούν όλοι. Μάλιστα. Ποια δημοκρατία, σε ποια χώρα, σε ποια στιγμή; Δεν υπάρχουν και αυτές οι ερωτήσεις; Όταν ξεκίνησε από την Τυνησία ο ξεσηκωμός για δημοκρατία και ελευθερίες, γιατί όλοι ονομάσαμε το ντόμινο που ακολούθησε Αραβική Άνοιξη; Διότι τα καταρρέοντα αυταρχικά καθεστώτα, παρά τον κοινοβουλευτικό τους μανδύα, ήταν καταπιεστικά, αντιδραστικά, οπισθοδρομικά, κλεπτοκρατικά κ.λπ., κ.λπ.
ΣΤΗΝ ΤΥΝΗΣΙΑ ανετράπη το καθεστώς του Μπεν Αλί, στην Αίγυπτο το καθεστώς του Μουμπάρακ και στη Λιβύη το καθεστώς του Καντάφι. Αυτά λοιπόν πριν ένα χρόνο. Πού βρισκόμαστε σήμερα; Γιατί πριν από το τελεσίγραφο του στρατού στον Μόρσι, ο κόσμος που έδωσε τη μάχη για να φύγει ο Μουμπάρακ, ξαναβγήκε στην πλατεία Ταχρίρ; Το ίδιο συμβαίνει και στην Τυνησία, που τον Μπεν Αλί διαδέχτηκαν οι ισλαμιστές. Στη Λιβύη το ζήτημα λύθηκε απλά, με ιδιωτικοποίηση της χώρας, όπου αμερικανικές, βρετανικές και γαλλικές εταιρείες μοιράστηκαν τον ενεργειακό πλούτο της, ακριβώς όπως στο Ιράκ. Έχει περάσει ένας χρόνος όπου στην Αίγυπτο, με πραγματικά αυτή τη φορά δημοκρατικές εκλογές, αναδείχθηκε πρόεδρος ο εκπρόσωπος των Αδελφών Μουσουλμάνων Μωχάμετ Μόρσι με ποσοστό 52, 3%. Να θυμίσουμε ότι στον πρώτο γύρο ο Μόρσι έλαβε 25%, ο Σαμπάχι, εκπροσωπώντας το παλαιό καθεστώς Μουμπάρακ, έλαβε 24% και ο Σαφίκ, που αντιπροσώπευε το κίνημα της πλατεία Ταχρίρ, 22%.
ΑΝΕΛΑΒΕ λοιπόν την εξουσία ο Μόρσι, ο οποίος στο μήνυμά του προς τον λαό ανήγγειλε: "Αδέρφια μου, θα προχωρήσουμε όλοι μαζί στον δρόμο της ελευθερίας, της ανάπτυξης, της ειρήνης και της δημοκρατίας και θα ανοικοδομήσουμε τη νέα Αίγυπτο". Κυβέρνησε επί ένα χρόνο. Στον χρόνο αυτό, αποδείχτηκε πως οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι ήξεραν άριστα να οργανώνουν την αλληλεγγύη προς τον λαό, αλλά είχαν μαύρα μεσάνυχτα από διακυβέρνηση χώρας των απαιτήσεων της Αιγύπτου, όπου πάνω από το 25% του ΑΕΠ βασίζεται στην τουριστική... βιομηχανία και τους συνδεδεμένους με αυτήν κλάδους. Η οικονομία της Αιγύπτου κατέρρεε και η εγκληματικότητα πολλαπλασιαζόταν. Θα πει κανείς: Ο λαός τον εξέλεξε, οπότε στις επόμενες εκλογές ας τον διώξει καταψηφίζοντάς τον. Στο μεταξύ όμως, με διαδικασία-εξπρές, αναντίστοιχη του εθνικού και πολιτικού βάρους της χώρας, επιχειρήθηκαν, τον περασμένο Δεκέμβριο, συνταγματικές τροποποιήσεις που άνοιγαν διάπλατα τον δρόμο για τη μετατροπή της Αιγύπτου σε ισλαμικό κράτος. Ο Μόρσι ήθελε μέσα σε ένα χρόνο να πετύχει όσα ο Ερντογάν σε δέκα, πριν πάρει φωτιά εκεί η πλατεία Ταξίμ.
ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ να θυμίσουμε πως ο αιγυπτιακός λαός δεν είναι αραβικό φύλο, όπως και ο Περσικός. Ο εξισλαμισμός δεν σημαίνει πως διαγράφεται μια λαμπρή ιστορία αιώνων με θαυμαστά επιτεύγματα που προίκιζαν τις δύο αυτές ιστορικές χώρες με θρησκευτικό και πολιτιστικό πλουραλισμό. Δεν θα πρέπει να ξεχνάμε πως για πρώτη φορά οι Αιγύπτιοι αυτοδιοικήθηκαν το 1952, όταν ομάδα αξιωματικών υπό τον Νάσερ ολοκλήρωσε την απελευθέρωση της χώρας από τον βρετανικό αποικιοκρατικό ζυγό, εκδιώκοντας τον βασιλιά Φαρούκ. Τότε οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι, που είχαν ιδρυθεί το 1929, αποδέχτηκαν ως θρησκευτική οργάνωση τον περιορισμό τους σε δραστηριότητες αλληλεγγύης. Όμως ο φανατισμός και ο ασυγκράτητος φονταμενταλισμός για τη μετατροπή της Αιγύπτου σε θρησκευτικό κράτος, όπου όλα θα ρυθμίζονται με τη Σαρία, γρήγορα έφερε τη σύγκρουση με τον Νάσερ και μετά με τον Σαντάτ.
ΜΕ ΠΟΙΑ δημοκρατική διαδικασία -λοιπόν- μπορούμε μετά να καταργήσουμε την κατάργηση της δημοκρατίας; Τι είδους κοινωνίες είναι αυτές που... εξαφανίζουν όσους δεν θέλουν να ζουν σε θρησκευτικό κράτος, όπου οι γυναίκες θεωρούνται υποζύγια; Τι είδους καθεστώτα είναι αυτά που σφαγιάζουν τους αριστερούς που στάθηκαν (ειδικά στην περίπτωση του Ιράν) στην πρωτοπορία του αγώνα για δημοκρατία και ελευθερία; Μετά την άνοιξη, έρχεται το καλοκαίρι, δεν έρχεται ο... ισόβιος χειμώνας. Μόνο με τους Αδελφούς Μουσουλμάνους, δεν προκύπτει σταθερότητα στην Αίγυπτο. Ούτε όμως και χωρίς αυτούς.
dchristou52@gmail.com