Γνώρισα τους ηλίθιους και συμπάθησα τους διαβόλους.

Από το f/b του Μιχάλη Στρατάκη

Όσο και αν έχω ερευνήσει τας γραφάς πουθενά δεν βρήκα έστω και μια αναφορά στο θέμα της δημιουργίας των ηλιθίων από τον Θεό. Διότι δεν είναι δυνατόν να αυτοδημιουργήθηκαν οι ηλίθιοι, παιδιά του Θεού πρέπει να είναι κι αυτοί. Δημιούργημα του.

Πιστεύω ότι οι συντάκτες των γραφών σκοπίμως παρέλειψαν να συμπεριλάβουν στα κείμενα τους το συγκεκριμένο γεγονός. Ήθελαν μ’ αυτόν τον τρόπο να προστατεύσουν το αλάθητο του Δημιουργού. Διότι εάν υπήρχε έστω συγκεκαλυμμένη αναφορά στη δημιουργία του πρωτόπλαστου ηλίθιου, πολλοί θα τη χρησιμοποιούσαν για να αμφισβητήσουν το δόγμα περί του θεϊκού αλάθητου. Εκτός και αν το αντεπιχείρημα είναι ότι δεν συνιστά, κατ’ ανάγκην, λάθος το να δημιουργήσει ο Θεός ένα πλάσμα από το οποίο κινδυνεύει. Καθότι το μοναδικό πλάσμα που για τον Θεό αποτελεί θανάσιμη απειλή, είναι ο ηλίθιος.

Ακόμα και τον διάβολο μια χαρά μπορεί και τον αντιμετωπίζει ο παντοδύναμος. Άλλωστε, κάποτε τον είχε και στη δούλεψη του και γνωρίζει τα χούγια του. Ο διάβολος ενεργεί με πολύ συγκεκριμένους τρόπους. Οι στόχοι του είναι και αυτοί σαφώς προσδιορισμένοι. Και οι ικανότητες του πεπερασμένες, και άρα αντιμετωπίσιμες είναι.

Μόνο μπροστά στον ηλίθιο ο Θεός σηκώνει τα χέρια. Του είναι αδύνατο να τον αντιμετωπίσει. Διότι ο ηλίθιος διαθέτει άπειρες δυνάμεις τις οποίες ούτε ο ίδιος γνωρίζει, λόγω του ότι είναι ηλίθιος. Οι δυνάμεις του δεν χρησιμοποιούνται μετά από λογική επεξεργασία περιστάσεων και σκοπιμοτήτων. Ξεπηδούν από μόνες τους εκεί που κανείς δεν τις περιμένει και καταστρέφουν τα πάντα. Κυρίως αυτά που δεν πρόλαβαν να αναπτύξουν τις άμυνες τους, επειδή δεν είχαν φανταστεί ότι ο ηλίθιος κατ’ αυτόν τον τρόπο λειτουργεί. 

Έχω γνωρίσει –στο βαθμό που είναι εφικτό- αρκετούς ηλίθιους στη ζωή μου. Κανέναν από αυτούς δεν έχω δει, έστω και φευγαλέα, δυστυχισμένο. Όλοι και διαρκώς βρίσκονται μέσα στην τρελή χαρά. Η ηλιθιότητα τους λες και τους κρατά σε μια μόνιμη μαστούρα. Κανένας κανόνας δεν ισχύει γι’ αυτούς. Για ένα και μόνο πράγμα νοιάζονται. Για τον εαυτό τους. Δεν μπορούν να το κάνουν αυτό γιατί, απλούστατα ποτέ δεν σκέφτονται. Τη θωράκιση του είναι τους την έχουν εμπιστευθεί στο απίστευτα ζωώδες ένστικτο τους. Το οποίο ποτέ δεν τους έχει προδώσει. Το ένστικτο επιβίωσης τους είναι αυτό που τους εξασφαλίζει μακροημέρευση και ευτυχία. Και σε όλους όσοι είναι γύρω τους, εξασφαλίζει οργή και αγανάκτηση, φυσικά και ταλαιπωρία. 

Διότι ο ηλίθιος γνωρίζει –εξ’ ενστίκτου του- ότι οι άλλοι θα τρέξουν γι’ αυτόν. Οι άλλοι θα ματώσουν. Οι άλλοι θα τον προστατέψουν. Θεωρεί ότι οι άλλοι –όλοι οι άλλοι- γι’ αυτόν ακριβώς το σκοπό έχουν έρθει στη ζωή. Για να περνάει αυτός καλά. Του είναι αδιανόητο το ότι και οι άλλοι έχουν εαυτό, έχουν οικογένεια, έχουν υποχρεώσεις, έχουν προβλήματα. Ο ηλίθιος είναι βαθύτατα πεπεισμένος ότι όσοι κινούνται και όσοι αναπνέουν, το οφείλουν στην ύπαρξη του. Και αυτό τον κάνει να κρατιέται μακριά από το φιλότιμο. Μη περιμένετε ποτέ να δείτε φιλότιμο ηλίθιο. Θα είναι σαν να περιμένετε να δείτε το διάβολο να σταυροκοπιέται. Το φιλότιμο, η αξιοπρέπεια, η περηφάνια είναι άγνωστες σ’ αυτόν λέξεις και αξίες. Προκειμένου να παραμείνει σαπρόφυτο και να επιβιώνει καταστρέφοντας τους γύρω του, είναι ικανός να κάνει τα πάντα.

Η συμπεριφορά του δεν έχει όρια. Δεν μπορεί να προβλεφθεί και, βεβαίως, είναι αδύνατο να αντιμετωπισθεί. Ούτε ο λόγος, ούτε η ράβδος έχουν έπ’ αυτού το απειροελάχιστο αποτέλεσμα. Απλώς, αν του μιλήσεις ή αν τον χτυπήσεις, σε θεωρεί ηλίθιο. Και εν μέρει έχει δίκιο. Διότι πρέπει να είναι ηλίθιος όποιος πιστέψει ότι μπορεί να συνετίσει έναν ηλίθιο.

Μπροστά στην κάθε προσωπική ή οικογενειακή ή επαγγελματική δυσκολία ο ηλίθιος απλά χαμογελά. Ξέρει τον τρόπο με τον οποίο θα φορτώσει σε πλάτες άλλων το πρόβλημα του. Βάζει τους άλλους να τρέχουν και αυτός περιμένει το αποτέλεσμα. Αλίμονο τους εάν δεν του λύσουν το πρόβλημα του, και μάλιστα κατά τον τρόπο που αυτός επιθυμεί. Σε αυτή την περίπτωση θα έχουν να αντιμετωπίσουν την εκδίκηση του. Και η εκδίκηση του ηλίθιου είναι καταστροφική. Μπορεί να οδηγήσει ανθρώπους στην τρέλα ή και στο θάνατο. Μπορεί να διαλύσει οικογένειες. Μπορεί να καταστρέψει υπολήψεις. Δεν έχει αναστολές.

 Ο ηλίθιος δεν έχει την παραμικρή αναστολή όταν ξυπνήσει μέσα του το ζωώδες ένστικτο του. Ξέρει ότι είναι ηλίθιος. Αλλά αυτό το μείον μπορεί και το μετατρέπει σε συν. Δεν κάνει καμιά προσπάθεια ν’ αποδείξει στους άλλους ότι διαθέτει στοιχειώδη εξυπνάδα και, έστω λίγες, ικανότητες. Κάθε άλλο. Κάνει τα πάντα για να πείσει τους πάντες για το μέγεθος της ηλιθιότητας του. Γνωρίζει ότι όσους πείσει, τόσους περισσότερους σκλάβους θα διαθέτει. Ιδιαίτερα εάν καταφέρει να πείσει ανθρώπους που διαθέτουν αυτό το οποίο παντελώς ο ίδιος στερείται: Φιλότιμο. Εκεί τους πατάει. Εμμέσως τους εκβιάζει ότι εάν δεν αφοσιωθούν σ’ αυτόν και δεν τον φροντίσουν, θα τους κάνει ρεντίκολα της κοινωνίας. Και οι δυστυχείς υποκύπτουν. Και μετατρέπονται σε ορντινάντσες του, βάζοντας σε δεύτερη μοίρα τον εαυτό τους ή την οικογένεια τους. Πλέον έχουν παγιδευτεί στη φάκα που τους έστησε ο ηλίθιος. Αν μπουν σ’ αυτήν, τελειώσανε. Μια ζωή θα τρέχουν γι’ αυτόν και πίσω απ’ αυτόν. Σε τελική ανάλυση θα ζουν γι’ αυτόν.

Δεν συμφωνώ με τους επιστήμονες που λένε ότι σε περίπτωση πυρηνικού ολοκαυτώματος μόνο οι κατσαρίδες θα επιβιώσουν. Αν ένα πράγμα παραμείνει ζωντανό, αυτό δεν θα είναι η κατσαρίδα, αλλά ο ηλίθιος. Θα βρει τρόπο να επιβιώσει. Μέχρι και τις κατσαρίδες θα εκμεταλλευτεί και θα τις πείσει ότι θα πρέπει να πεθάνουν για να ζήσει αυτός.

Καθόλου καλά δεν αισθάνομαι κάθε φορά που ακούω το στρατιωτικό εμβατήριο «Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει, δεν τη σκιάζει φοβέρα καμιά». Ακούγοντας το νομίζω ότι η Ελλάδα είναι ηλίθια. Γιατί μόνο ο ηλίθιος ποτέ δεν πεθαίνει. Μπορεί να στείλει στον τάφο όλους τους δικούς του ανθρώπους, όμως ο ίδιος δεν βγαίνει ποτέ από τη φάση του χαχαχούχαχα.

Ένα από τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα του είναι ότι δεν νευριάζει ποτέ. Δεν αντιδρά σε καμιά πρόκληση, ακόμη και στη βαρύτερη των προσβολών. Τον φτύνεις και σ’ ευχαριστεί για τη δροσιά που του χάρισες. Η γλώσσα του μονίμως είναι «δεύτερη γραβάτα». Πανέτοιμος να γλύψει τους πάντες και τα πάντα. Τα μάτια του μπορούν ανά πάσα στιγμή να χύσουν ποταμούς δακρύων. Το σώμα του μπορεί ν’ αρχίσει να πονά παντού χωρίς κανένα λόγο. Και οι απειλές ότι θα αυτοκτονήσει εξέρχονται ρυπιδόν του στόματος του.

Δεν υπάρχει περίπτωση να μη πετύχει το στόχο του. Χίλιους τρόπους μπορεί να χρησιμοποιήσει γι’ αυτό. Και κάθε φορά επιλέγει και χρησιμοποιεί τον πιο κατάλληλο και τον πιο αποτελεσματικό. Επαναλαμβάνω, δεν τα κάνει όλα αυτά χρησιμοποιώντας το μυαλό και τη λογική. Το ζωώδες ένστικτο του κάνει τις επιλογές και παίρνει τις αποφάσεις.

Γνώρισα τους ηλίθιους και συμπάθησα τους διαβόλους.

Γιατί από τον διάβολο μπορώ να ξεφύγω, εάν αυτή είναι η επιλογή μου και εάν ακολουθήσω την οδό που μπορεί να με απομακρύνει απ’ αυτόν. Από τις δαγκάνες του ηλίθιου είναι αδύνατο να ξεφύγω. Όχι μόνο εγώ, κανένας δεν μπορεί να ξεφύγει. Γι’ αυτό επιμένω στην αρχική άποψη μου ότι οι συγγραφείς των γραφών, σκοπίμως απέκρυψαν τη δημιουργία του πρωτοηλίθιου από τον Θεό. Προστάτευσαν έτσι το αλάθητο Του.

Τώρα για το ποιος θα προστατεύσει το Θεό σαν βρεθεί μπροστά του ένας ηλίθιος, Θεός δεν είμαι για να ξέρω.